Sunday, January 07, 2007

ပန္းတိုင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္း

ေ၀ဒနာေတြ ဖြင့္ဟဖို႔ခက္
သက္ျပင္းသာ ခ်မိတယ္ … ။
ဒဏ္ရာေတြ ကုသဖို႔တြက္
မ်က္ရည္သာ က်မိတယ္ … ။
ဘ၀အေမာနဲ႔ ေသာကေတြကို
ေျပာျပရင္လည္း ေမာလ်ရံုပဲမို႔
ကိုယ့္အပူကို ႏႈတ္ဆိတ္
ၾကိတ္မွိတ္လို႔သာ ခံပါေတာ့မယ္ … ။
အဖန္တရာမက ဒဏ္ရာေတြရခဲ့ေတာ့
ေခါင္းေမာ့လို႔လည္း မျပံဳးႏိုင္ …
အဆံုးတိုင္ ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းအတြက္
ေျခလွမ္းေတြက တြန္႔ဆုတ္လ်က္ …။
ခက္ခဲမႈေတြၾကား အားေပးသူမရွိေတာ့
သတၱိလည္းေပ်ာ့့ … အားလည္းေလ်ာ့ခမ္း
စိတ္ႏြမ္းကိုယ္ယိုင္ …
ပန္းတိုင္ ေပ်ာက္ေနခဲ့ပါၿပီ …. ။ ။
***
ေမဓာ၀ီ
7.1.07
4:44 pm

7 comments:

ကလိုေစးထူး said...

ဖတ္ရတာ စိတ္မသက္သာလုိက္တာဗ်ာ.. အားေလွ်ာ့ေနၿပီလား.. တြန္႔ဆုတ္ေနၿပီလား.. ပန္းတိုင္ဆိုတာကေရာ တကယ္ပဲ ေပ်ာက္ေနၿပီလား

ဆလံု said...

အဲဒါသင္ခန္းစာပါပဲ..
ဘ၀ခရီးလမ္းၾကမ္းၾကီးကုိေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႔အတြက္ ကူညီအားေပး မဲ႔သူ
လက္တြဲေဖၚ ဆုိတာ လုိအပ္တယ္ ဆုိတာ ထင္ရွားပါတယ္။
သိေတာ႔ သိတယ္ဗ်ာ..
သိလုိ႔လည္းရွာတယ္.
ရွာေတာ႔လည္းေတြ႔တယ္။
ေတြ႔ေတာ႔လည္း ယံုတယ္ေလ။
ယံုၾကည္မွဳနွင္႔အတူ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ
ရင္မွာ ပုိက္ျပီး ကုိယ္ဘ၀ အမွန္ကုိ ဖြင္႔ဟ ေျပာၾကားလုိက္ေတာ႔
လူစင္စစ္က ေန ပင္လယ္ထဲက ငါးမုတ္တစ္ေကာင္ ျဖစ္သြားရျပန္ပါေတာ႔တယ္....

hnin said...

a ma yay
That's exactly how I'm feeling at this moment.
It's a pleasure to read ur blog.
Please keep on writing and creating.
ARR Payy tal naw a ma.
BTW, I'd love to be friend with you.
May I have your email address?

Anonymous said...

အိမ္မက္ကတဆင့္ ဒီ blog ကိုေရာက္၊ စာအခ်ဳိ႕ဖတ္ၾကည့္ၿပီး သိပ္ကိုေလးစား မိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးက တဆင့္ ကုန္ခမ္းသြားတဲ့ အားအင္ေတြ ျပန္လည္ရရွိပါေစ။ From time to time, I write poem to get my strength back too.

m

SoMeOnEnUlL said...

hope it's not too late to find this website..

please keep it up.

cheers! :)

TKLinn said...

ကဗ်ာေလးကို ႀကိဳက္တယ္..
တစ္ခါတစ္ေလ..အဲလို ခံစားေနရတယ္..
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ..

Nwae said...

i love this poem
:)