Saturday, January 06, 2007

မြန္းက်ပ္ေသာေန႔

တိမ္ေတြက တအိအိၿပိဳက်လာတယ္။
တျဖည္းျဖည္း ဦးေခါင္းနဲ႔ ထိမတတ္။
အသက္ရွဴရ ခက္လို႔ ပါးစပ္ကိုဖြင့္ၿပီး ေလကို အားပါးတရ အဆုတ္ထဲ ရိႈက္သြင္းလိုက္တယ္။
ရွဴသြင္းလိုက္မိတဲ့ေလဟာ … သန္႔စင္မေနဘူးဆိုတာ ခံတြင္းကို အျဖတ္မွာ ခံစားသိလိုက္ရေပမဲ့ …
တားဆီးလို႔ မမီေတာ့ …။
ညစ္ညမ္းေနတဲ့ ေလထုက ခံတြင္းမွတဆင့္ အဆုတ္ထဲ … ။
ျပီးရင္ ဒီေလေတြ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ လည္ပတ္ၾကေတာ့မယ္ … ။
ဒီလိုနဲ႔
အဆိပ္ေငြ႕ေတြကို ရွဴရႈိက္ရင္း ၾကီးျပင္းခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနမွပဲ …။
ငါ့ခႏၶာဟာလည္း တစတစ အဆိပ္နဲ႔ယဥ္ပါးရင္း … အဆိပ္သင့္လူသား ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ရေပါ့။

ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့အနားမလာၾကပါနဲ႔ … ငါဟာ အဆိပ္သင့္ေနလို႔ … ။
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါနဲ႔ အေ၀းဆံုးကို သြားၾကပါ … ငါဟာ အသံုးမက်တဲ့ လူ႔အႏၶ ..။
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို စြန္႔ခြါထားခဲ့ … အထီးက်န္ျခင္းကိုသာ ငါအလိုရွိတယ္ … ။
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို အသက္မသြင္းၾကပါနဲ႔ … ငါဟာ ရွင္လ်က္နဲ႔ေသေနခဲ့ၿပီ … ။
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို အမုန္းေတြသာေပး … အခ်စ္ေတြက နာက်င္ေစလို႔ပါ … ။

တိမ္ေတြက ၿပံဳးတယ္ …
သစ္ရြက္ေတြက ရယ္တယ္ …
ငွက္ကေလးေတြက ဟားတယ္ …
အဆိပ္ေငြ႕ေတြက ေလွာင္ေျပာင္တယ္ …
ပန္းပြင့္ေလးေတြက တီးတိုးတီးတိုး သဖန္းပိုးနဲ႔ …

“ေနေရာင္ျခည္သည္ ေရာဂါပိုးကိုေသေစ၏”
ကေလးေလးတေယာက္ စာေအာ္ဖတ္ေနတယ္။
ေနေရာင္ေအာက္က ဘ၀ေလးေတြဟာ တကယ္ပဲ ေရာဂါပိုးကင္းစင္ေနေလမလား။
ဒါမွမဟုတ္ …
ပူျပင္းလြန္းတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ဒဏ္ေၾကာင့္ …
ခံႏိုင္ရည္အားနည္းတဲ့ အဲဒီဘ၀ေလးေတြပဲ ေသေစမလား … ။
မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ …. ။

မ်က္စိကို မွိတ္လိုက္တယ္ …
တိမ္ေတြက ၿပိဳေနတုန္း … ။
မ်က္စိျပန္ဖြင့္လိုက္တယ္ …
မိုးေတြညိဳ႕လာၿပီ … ။
မ်က္စိကို မွိတ္လိုက္တယ္ …
ထစ္ခ်ဳန္းသံသဲ့သဲ့ … ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ။
မ်က္စိျပန္ဖြင့္လိုက္တယ္ …
မိုးေတြ … မိုးေတြ … ရႊဲရြဲစိုေအာင္ ရြာခ်ေန … ။
ေအးျမျခင္းကင္းတဲ့ အဆိပ္သင့္မိုးေတြပါ …
ငါ့မ်က္၀န္းမွာရြာေနတယ္ … ။

အျမင္အာရံုေတြ မႈန္၀ါးလို႔ …
ေရွ႕ကိုေတာင္ မျမင္ရေတာ့ဘူး …
ေနာက္ကိုလဲ ျပန္လွည့္မၾကည့္ခ်င္ …
ေဘးႏွစ္ဖက္မွာက ေခ်ာက္ကမ္းပါး …
စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ လွမ္းသြားေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြရဲ႕ ဦးတည္ရာဟာ ….
ေခ်ာက္ကမ္းပါးဆီလား … ။
အနာဂတ္မဲ့ ေျခလွမ္းေတြကေတာ့
ဒယီးဒယိုင္ ေလွ်ာက္ေနဆဲေပါ့ ….
…. …. …. …
…. …. …. …
…. …. …. …
***
6.1.07
3:30pm

2 comments:

Mg gyi said...

May the rain make you to be cool and may the sun make you to be warm and healthy, light your way to see and reach the safty place.

ကလိုေစးထူး said...

ေျခလွမ္းေတြမွာ အနာဂတ္မဲ့ေတာ့မလို႔လား အမ.. တခါတရံမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ ခက္ခဲျခင္း၊ ေသာကေရာက္ရျခင္းဟာ ေျခလွမ္းေတြကို အနာဂတ္မဲ့ေစမလို႔လား။ စိတ္ဖိအားေတြ မ်ားလြန္းေနပုံရတယ္။