Thursday, January 28, 2016

တန္ဖိုး


“တန္ဖိုး”
နားမလည္သူ အပါးက
ပတၱျမားတလံုး
အလကား အသံုးမဝင္။
.
သိတတ္သူ လက္ထဲ
ေက်ာက္ခဲတလံုးဟာ
 စာရြက္ဖိဖို႔ အသံုးတြင္။
.
က်ေနာ္တေယာက္ထဲ
ေက်ာက္ခဲေလးတလံုးလို
အသံုးဝင္ခြင့္ရေနခ်င္။
***
ေမဓာဝီ
28.01.16
19:11

Read More...

တေရးႏိုး


မ်က္လႊာကိုမွိတ္
အိပ္ပါရေစ
ညဥ့္တေစၦဆိုး
လာ၍ႏႈိးလား
တေရးႏိုးခိုက္
ေမွာင္မိုက္ေကာင္းကင္
ၾကယ္စင္မရွိ
လျပည့္မသာ
တိမ္ညိဳလႊာလႊမ္း
ရင္ခြင္နန္းထက္ …
ပင့္သက္လြင့္ေၾကြ
ေအးစက္ေနဆဲ
မ်က္ရည္လည္းခမ္း
ရင္မွာႏြမ္းျပီ
ေမွ်ာ္မွန္းေရာင္နီ ဘယ္မွာနည္း။ ။
***
ေမဓာဝီ
၂၈၊ ၀၁.၁၆

Read More...

Saturday, January 16, 2016

အေဝးသို႔ အေငး

အေဝးသို႔ အေငး


ေနျခည္ေႏြး
ျဖဴေဖြးတ့ဲ သဲေသာင္ျပင္၊
မိုးေကာင္းကင္ ျပာလြင္လို႔
လိႈင္း႐ိုက္ခတ္စဥ္။
 
ပင္လယ္တြင္
ၾကည္လင္တ့ဲ ေရေအး
အေတြး ကဗ်ာသီလို႔
သမုဒ္ျပင္ တဘက္ကမ္း
လွမ္းေမွ်ာ္လို႔ေငး။ 
***
ေမဓာဝီ
 ၁၆.၀၁.၁၆

Read More...

Tuesday, January 05, 2016

သစၥာတူၿပိဳင္ ...


တေန႔ေတာ့ သူက ေျပာလာတယ္ ... ။
... ... ...
... ... ...
“ေမရယ္ ... ကိုက ႐ုပ္အဆင္းကလည္း မလွပ၊ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ပညာလည္း မရွိ၊ စိန္ေရႊေငြ ဥစၥာဓနကလည္း မၾကြယ္ဝ ... ဆိုေတာ့ ေမ့ကို ခ်စ္ရတာ အားငယ္လွပါတယ္” ... တဲ့။
.
က်မက ၿပံဳးလိုက္တယ္ ... ။
ျဖစ္ရေလ အကိုရယ္ .. ။ ေယာက္်ားဆိုတာ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာ လွပဖို႔မွ မလိုတာ ... အေရျပား တေထာက္စာ အလွအပလည္း ေမ မမက္ေမာဘူး၊ အကို႔ရင္ထဲမွာ ျဖဴစင္ ၾကည္လင္ၿပီး ေမ့ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ႏွလံုးသား ရွိေနၿပီဥစၥာ ... ။
.
မာစတာဘြဲ႕ေတြ ေဒါက္တာဘြဲ႕ေတြ ႏိုင္ငံတကာ ဘြဲ႕ေတြ တသီတတန္းႀကီး ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ မလိုပါဘူး အကို ... ။ ျမန္မာျပည္က ကိုယ္သင္ထားတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံတကာမွာ သူတကာနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္း လုပ္ကိုင္ေနႏိုင္တာ ဂုဏ္ယူရမွာ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ အကိုက ေမ့လို မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္သင္ထားတဲ့ ပညာကို ႏွစ္သက္တယ္၊ တကယ္ကို စိတ္ပါဝင္စားၿပီး ဒီပညာမွာ စိတ္ႏွစ္ထားတာမို႔ အလုပ္ကိုလည္း မၿငီးေငြ႕တဲ့သူ ... ။ တျခားေနရာမွာ စကားနည္းေပမဲ့ အလုပ္အေၾကာင္း ေျပာရရင္ျဖင့္ အာေပါင္အာရင္း သန္သန္ ေျပာခ်င္သူ ... ေလ။ အဓိကက ... ကိုယ့္ပညာကို ကိုယ္ ႏွစ္သက္စြာ ဂုဏ္ယူၿပီး အလုပ္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး အကို႔မွာ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အတတ္ပညာအျပင္ စာေရးျခင္း အႏုပညာလည္း ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား ... ။
.
စိန္ ေရႊ ရတနာ ဘာကိုမွ ေမက မမက္ေမာတတ္သူဆိုတာ အကို ေမ့မ်ားေနေရာ့သလား။ ႐ုပ္ ဝတၳဳ ပစၥည္းဆိုတာေတြထက္ ေမ မက္ေမာတာက ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ထားႏိုင္တဲ့ စိတ္ထားကိုပါ ... ။ ေငြေၾကး ဓန မၾကြယ္ဝလည္း အကို႔ပညာနဲ႔ သမၼာအာဇီဝ အလုပ္ကိုလုပ္ၿပီး လူတန္းေစ့ ေနထိုင္ စားေသာက္ႏိုင္တယ္၊ အကို႔မိဘေတြကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္တယ္၊ လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ လွဴဒါန္း ေပးကမ္းႏိုင္တယ္ .... ေလ။ ဒါဆိုရင္ ဘာလိုေသးလို႔လဲ ... ။
.
ဒီမယ္အကို ... ။ အဓိကက ေမနဲ႔ အကို ... နီးနီးေဝးေဝး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သစၥာ ရွိေနဖို႔ရယ္ ... ၊ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူ လူသားေတြအေပၚ ေမတၱာထားႏိုင္ဖို႔၊ ကိုယ့္ထက္ အားနည္း နိမ့္ပါးတဲ့ သူေတြအေပၚ သနား ၾကင္နာ က႐ုဏာသက္ႏိုင္ဖို႔၊ ကိုယ့္ထက္သာရင္ မနာလို မျဖစ္ဘဲ ... ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ မုဒိတာထားႏိုင္ဖို႔၊ တခ်ဳိ႕သူေတြအေပၚမွာေတာ့ ... ဥေပကၡာျပဳ ႏိုင္ဖို႔ .... အဲဒါပဲ ေမက ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။
.
ဒါဟာ ျဗဟၼဝိဟာရ ... ျဗဟၼစိုရ္တရား ဆိုပါေတာ့ အကိုရယ္ ... ။ ေၾသာ္ ... ျဗဟၼစိုရ္ တရား ၄ ပါးအျပင္ ေမကေတာ့ သစၥာတရားကိုပါ ဦးဆံုးထည့္ထားတာေနာ္ ... ။ သစၥာ ဆိုတာ အမွန္တရားလို႔ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေမေျပာတဲ့ သစၥာရွိပါ ဆိုတာက အကို ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဖံုးကြယ္မထားဘဲ ေမ့ကို အမွန္အတိုင္း ေျပာျပဖို႔ပါပဲ။ ေမကလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းေပါ့။ အကိုနဲ႔ ေမဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သစၥာရွိၿပီး ျဗဟၼဝိဟာရ တရားကို လက္ခံ က်င့္သံုးၾကမယ္ ဆိုရင္ ... တျခား ဘာေတြ လိုအံုးမွာလဲ ကြယ္ ... ။
... ... ...
... ... ...
ဒီေတာ့မွ သူက ျပံဳးသြားပါတယ္။
.
ဒီလိုပါပဲ ကိုယ္အားငယ္ရင္ သူက အားေပး၊ သူ အားငယ္ရင္ ကိုယ္က အားေပးရင္း ဘဝလမ္းခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကတာ ... ဘာလိုလိုနဲ႔ (၁၀) လ ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ အတူေနရတာကေတာ့ ၄ လ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပါပဲ။ ဒါကလည္း အတိတ္ဘဝက ကံေတြေၾကာင့္ ခြဲခြါေနရတာ ... ဒီဘဝမွာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈ တတ္ႏိုင္သမွ် အတူတူ ျပဳၾကရေအာင္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၾကပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေနာင္သံသရာ အဆက္ဆက္ ပိေယဟိ ဝိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ ဘဝက ကင္းေဝးမယ္ မဟုတ္လား။
***
ေမတၱာျဖင့္ ...
~ေမ~
၀၅၊ ၀၁၊ ၁၆

(၁၀ လျပည့္ မဂၤလာ  အမွတ္တရ)

Read More...

Saturday, January 02, 2016

ႏွစ္ေဟာင္း မွ ႏွစ္သစ္ ...

ကမၻာသံုး ျပကၡဒိန္ အရ ... ႏွစ္ေဟာင္းမွ ႏွစ္သစ္ကို ကူးေျပာင္းခဲ့ေလၿပီ။ ယခုေရာက္ရွိေနေသာ ေဒသသည္ ကမၻာ့အေနာက္ျခမ္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအဝင္ ကမၻာ့အေရွ႕ျခမ္း ႏိုင္ငံမ်ား ႏွစ္သစ္ေရာက္ၿပီး ေန႔ဝက္ေက်ာ္ ၾကာမွသာ ႏွစ္သစ္ကူးရ ရွာေလသည္။ မိဘမ်ားရွိရာ ေဒသျဖစ္သျဖင့္ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္အတူ ႏွစ္သစ္ကူးေျပာင္းရသည္မွာ မဂၤလာတပါးဟု ေတြးမိသည္။ ႏွစ္သစ္ကူးအႀကိဳေန႔လည္ခင္းမွာ ဖခင္ႀကီးက ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ႏွင့္ ပ႒ာန္း ေဒသနာေတာ္ႀကီးကို စတင္သင္တန္းပို႔ခ်ေပးေလသည္။ မျပန္မခ်င္း ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ဆက္လက္သင္ၾကား ပို႔ခ်ေပးမည္ဟု ဆို၏။ ေကာင္းေလစြ။ ကာေလန ဓမၼႆဝနံ  ႏွင့္ ကာေလန ဓမၼသာကစၧာ မဂၤလာႏွစ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုခြင့္ရသည္မို႔ ေက်နပ္မိသည္။ မိခင္ႀကီးကို ေဆးလိမ္းေပး ႏွိပ္နယ္ေပးျခင္း၊ မိဘႏွစ္ပါးလံုးအား ေဝယ်ာဝစၥ ကုသိုလ္ ျပဳေပးခြင့္ရျခင္းတို႔ေၾကာင့္ မာတာပိတု ဥပ႒ာနံ မဂၤလာႏွင့္လည္း ျပည့္စံုျပန္သည္ဟု ပီတိျဖစ္ရသည္။ 
.
ည ၁၀ နာရီေက်ာ္သည္ႏွင့္ ဖခင္ႀကီးက ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္၊ ဓမၼစၾကာ၊ မဟာသမယသုတ္ ... စသည့္ သုတၱန္ ေဒသနာေတာ္မ်ား စတင္ရြတ္ဖတ္ ေလသည္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ႏွစ္သစ္ကူး အႀကိဳညမွာ ထိုသို႔ ျပဳေနက်။ ႏွစ္ေဟာင္း မွ ႏွစ္သစ္ကို တရားေဒသနာျဖင့္ ကူးေျပာင္းျခင္းသည္ အမြန္ျမတ္ဆံုးဟု မွတ္ယူထားသလို လက္ခံ က်င့္သံုးေလ့ရွိသည္။ သူသည္လည္း ဖခင္ႀကီးကဲ့သို႔ ေျမာက္မ်ားစြာ မရြတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ည ၁၁ နာရီေက်ာ္ခ်ိန္မွ စ၍ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္၊ ပ႒ာန္း၊ ဓာရဏပရိတ္၊ ဂုဏ္ေတာ္ကြန္ခ်ာ စသည္တို႔ကို ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ၿပီး ေမတၱာပြါးမ်ားရင္း ႏွစ္ေဟာင္းကို ကုန္လြန္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္မွ အေဝးေရာက္ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ ဖုန္းထဲမွ ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း ျပဳရသည္။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းတို႔ထံ မက္ေဆ့ခ်္ေလးေတြ ပို႔ျဖစ္သည္။ ဒါေလာက္ပါပဲ။ အျပင္ဘက္မွာ မီး႐ွဴး မီးပန္း ေဖာက္သံေတြ ဆူညံေနၾကသည္။ အမ်ားစုကေတာ့ count down လုပ္ရင္း ၁၂ နာရီထိုးသည္ႏွင့္ Happy New Year ေအာ္ဟစ္ၾကမည္။ သူကေတာ့ တရားဓမၼျဖင့္ စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းလို႔ ေနပါသည္။
.
ဇန္နဝါရီ တရက္ မနက္အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ ေရာင္နီပ်ဳိ႕ေနၿပီ။ ေၾသာ္ ... အေရွ႕ကမၻာျခမ္းမွာေတာ့ မိုးခ်ဳပ္လို႔ေနၿပီ။ ဒီမွာေတာ့ ေနေတာင္ မထြက္ေသးပါလား ... ဟု ေတြးမိရင္း သတၱဝါအေပါင္းကို ေမတၱာပို႔လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေရာင္နီသန္းေနေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ကာ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးစပ္ခဲ့၏။
.
 ႏွစ္ဦး ဆုေတာင္း 
***
တဘက္ကမၻာ ေနဝင္မွ
ကိုယ့္ဆီက ေရာင္နီလာ၊
ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေရာင္ဆန္း
လႊမ္းျခံဳလို႔ ျဖာ ။
.
ႏွစ္သစ္ရဲ႕အဖြင့္မွာ
မဂၤလာရွိေစေၾကာင္း၊
ေဝး နီးေန အေဆြတို႔ကို
ပို႔သဆုေတာင္း ... ။ ... ။ 
***
မ်က္ႏွာသစ္ ကိုယ္လက္သုတ္သင္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ဆြမ္းကပ္ရန္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းသည္။ Frozen မတ္ပဲေၾကာ္ကိုကင္သည္။ ပဲျပဳတ္ ႏွမ္းေထာင္း ငါးေျခာက္ေၾကာ္ႏွင့္ ႏွမ္းဆီေလး ဆမ္းထား သည့္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းက ပူပူေႏြးေႏြး ေမႊးေမႊးႀကိဳင္ႀကိဳင္။ ႏွစ္ဦးအလွဴအျဖစ္ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္လိုက္ပါသည္။ 
.

ႏွစ္ဦး ဆြမ္းေတာ္
***
ေကာက္ညွင္းကို ေပါင္း
ႏွမ္းေလွာ္ေထာင္းႏွင့္
ဦးေပါင္း ဆြမ္းေတာ္
မတ္ပဲေၾကာ္ႏွင့္
စားေတာ္ပဲျပဳတ္
ငါးေျခာက္ဖုတ္ႏွင့္
ျမတ္ဗုဒၶအား
႐ိုညြတ္တြားလ်က္
ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း
ႏွစ္ဦး ဆြမ္း ...
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစေသာဝ္ ... ။ ... ။
***
၂၀၁၆ ခုႏွစ္ထဲသို႔ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ၂၀၁၅ မွာ ၾကံဳေတြ႕ရသည့္ ေကာင္းျခင္း ဆိုးျခင္း ေလာကဓံေတြ၊ ေတြ႕ဆံုၾကံဳကြဲ ေလာကဓမၼတာေတြကို သခၤန္းစာ ယူၿပီး ၂၀၁၆ မွာ သာယာေစဖို႔ မဂၤလာရွိေစဖို႔ ႀကိဳးစားရပါအံုးမည္။
***

ေမဓာဝီ
၀၁၊ ၀၁၊ ၂၀၁၆
၂၀း၁၄ နာရီ
(FL စံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...

Thursday, December 31, 2015

2015 ---> 2016

 
2015 --> 2016
 ***
အကူး အေျပာင္း
အေဟာင္း က်န္ရစ္
အသစ္ေရာက္လာ
ေပ်ာ္ပါေစေၾကာင္း
ဆုမြန္ေတာင္းၾက
အခါ သမယ ... ။

ကာလရထား
ခုတ္ေမာင္းသြားခိုက္
စိတ္မိုက္ စိတ္ဆိုး
ေဒါသခိုးမ်ား
ေလ်ာ့ပါးဖယ္ခြါ
မဂၤလာႏွစ္
စဥ္သာျဖစ္ေစ
ခြန္းလွစ္ေခၽြသည္
အသစ္ေတြေရာက္
အညစ္ေတြေပ်ာက္
ေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ... ႏွစ္ေထာင့္ဆယ္ေျခာက္!!! 
***
ေမဓာဝီ
၃၁၊ ၁၂၊ ၂၀၁၅
၁၂း၂၆ နာရီ
(FL စံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...

Friday, December 25, 2015

တခါက ခရစ္စမတ္ည ... သို႔ ...

*
***
****
ခရစ္စမတ္ ... တဲ့
ျမင့္ျမတ္တဲ့ အခါသမယ
ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။
... ...
... ... ...
... ...
အဲ့ဒီေန႔က ...
ခ်စ္ျခင္းတရားရဲ႕ အစ
ေသာကေတြရဲ႕ အဆံုး
အမုန္းေတြ ဖယ္ခြါ
အၿပံဳးေတြ သယ္လာခဲ့တယ္ ... ။
.
အဲ့ဒီေန႔က ...
ႏြမ္းခဲ့သမွ် ေျပ
ကၽြမ္းခဲ့သမွ် ေက်
ေဝဒနာေတြ ေလ်ာ့ပါး
နားလည္မႈမ်ား ထားခဲ့ၾကတယ္။
.
အဲ့ဒီေန႔က ...
ပန္းေတြက ပိုေမႊးျမ
စမ္းေရက ပိုေအးျမ
ႏွစ္ေယာက္ဘဝရဲ႕ အစပ်ဳိး
ေမတၱာမိုးေတြ ေစြခဲ့ၾကတယ္။
.
အဲဒီေန႔က ...
ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အခါသမယ
ခရစ္စမတ္ညေပါ့
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့စရာ
ႏွစ္ေယာက္ တကမၻာအျဖစ္
သစၥာ တိုင္တည္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္ ... ။
.
ခ်စ္သူေရ ...
ေနရာေတြကြာျခားလို႔
ႏွစ္ေယာက္သား ေဝးေနပါေစ
ထာဝရ အခ်စ္ဓာတ္ျဖာလႊမ္းတဲ့
တခါက ခရစ္စမတ္ ညခ်မ္းေလးကို
အျမဲ တမ္းတေနမွာပါေလ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၂၄၊ ၁၂၊ ၁၅
၂၁း၃၀ နာရီ 
(အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ခရစ္စမတ္ေန႔ ျဖစ္ပါေစ။)

Read More...

Tuesday, November 17, 2015

အျဖဴ နဲ႔ အမည္း ...


Day 1: Rice soup


မႏွစ္က ႏိုဝင္ဘာလမွာ ေဖ့စ္ဘြတ္ထဲ အျဖဴ အမည္း ဓာတ္ပံု စိန္ေခၚပြဲေလးေတြ လုပ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံု ၅ -ပံုကို တရက္ တပံုႏႈန္းနဲ႔ ၅ - ရက္ ဆက္တိုက္ တင္ရမယ္ ... တဲ့။ ၿပီးေတာ့ တရက္တင္တိုင္း ေနာက္ထပ္ တေယာက္ကို nominate လုပ္ ၿပီး ဒီစိန္ေခၚပြဲထဲ ဆြဲေခၚရမယ္ ... ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းကေလးနဲ႔ေပါ့။ 

ေဖ့စ္ဘြတ္သံုးေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဓာတ္ပံုဝါသနာရွင္ေတြ မ်ားပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ကင္မရာအေကာင္းစားႀကီးေတြနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြဟာလဲ သိပ္ၾကည့္လို႔ ေကာင္းတာပဲ။ အျဖဴအမည္းဓာတ္ပံု စိန္ေခၚပြဲလဲ ဆိုေရာ အိုင္ဒီယာေကာင္း ေကာင္း ေခါင္းစဥ္လွလွ ေလးေတြနဲ႔ အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံုလွလွေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္လာလိုက္တာ ... ရင္သပ္႐ႈေမာ ... ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ဓာတ္ပံု႐ိုက္တာ ဝါသနာပါေပမယ့္ ဖုန္းကင္မရာေလးနဲ႔ပဲ ဟိုတစ ဒီတစ ႐ိုက္ေနမိသူဆိုေတာ့ ဒီစိန္ေခၚပြဲထဲ မပါေလာက္ပါဘူးေလ ... လို႔ ေတြးရင္း မိတ္ေဆြေတြတင္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကိုသာ အားေပးေနခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ... ဒီစိန္ေခၚပြဲကေလးက က်မဆီ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ မျမေသြးနီက တဆင့္ေပါ့။ မိတ္ေဆြေတြတင္တုန္းက ကိုယ္လဲ အားက်စိတ္ျဖစ္မိေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဒီပြဲထဲ ပါတဲ့အခါ ဘာပံုတင္ရမလဲ ႐ုတ္တရက္ ေတြးမရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ... ပံုေဟာင္းေတြ ျပန္ရွာရင္း မရည္ရြယ္ဘဲ အျဖဴအမည္း ျဖစ္သြားတဲ့ ပံုကေလးတပံုကို သြားေတြ႔ပါတယ္။

ေနမေကာင္းတုန္းက ေသာက္ခဲ့တဲ့ ဆန္ျပဳတ္ပန္းကန္ေလးပါ။ တမင္ျပဳျပင္စရာမလို Black and white mode ေျပာင္းစရာမလိုတဲ့ ဒီပံုေလးနဲ႔ day1 ကို စတင္လိုက္ပါတယ္။ ပံုရဲ႕ နာမည္ကေတာ့ ............ အမ်ားႀကီး မစဥ္းစားေတာ့ပါဘူး ............. “ဆန္ျပဳတ္” .......... တဲ့ ။
***
Day 2: Moon in the dark sky


ဒုတိယရက္မွာ တင္ခဲ့တဲ့ ဒီပံုေလးကို ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၁၀ ရက္ ညက ရိုက္ခ့ဲပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အိမ္ေဘးနားက ဓာတ္အားခြဲ႐ံုကေလး မီးေလာင္တ့ဲည ... ။ မီးျငိမ္းသြားေပမယ့္ မီးပ်က္ေနေတာ့ အိုက္လို႔ အိမ္ထဲမဝင္ျဖစ္ေသးဘဲ က့ံေကာ္ပင္ေအာက္က ခုံကေလးမွာ ထိုင္ေနရင္း ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး သာေနတ့ဲ လမင္းကို ဖုန္းကေလးနဲ႕ ဓာတ္ပံု လွမ္း႐ိုက္လိုက္တယ္။ လေရာင္ရယ္ ေလညင္းရယ္က စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ပူပန္မႈေတြကို ေလ်ာ့က် ေစခ့ဲတယ္။ 

အပူနဲ႔ အေအး
အျဖဴနဲ႔ အမည္း
ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ တြဲစပ္တ့ဲ အခါ … … …။
''လမင္းနဲ႔ မဟူရာေကာင္းကင္'' ဆိုတ့ဲ ဓာတ္ပံုေလး ျဖစ္လာပါတယ္။

အနက္ေပၚမွာ အျဖဴစက္ကေလးပါပဲ။ ပံုေလးက မလွပါဘူး ဒါေပမ့ဲ သဘာဝအတိုင္း အျဖဴအမည္း ျဖစ္ေနတ့ဲ ပံုေလးမို႔ တမင္ေရြးျပီး တင္ခဲ့လိုက္ပါတယ္။
***
Day 3: Meeting point

အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံုစိန္ေခၚပြဲရဲ႕ တတိယေန႔အျဖစ္ "ဆံုမွတ္" ဆိုတဲ့ ပံုကေလးကို တင္ခဲ့တယ္။ ဒီပံုကလဲ ဟိုအရင္ ၂ ပံုလိုပဲ ဘာမွ မျပဳျပင္ဘဲ နဂိုအျဖဴအမည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ပံုကေလးပါ။ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ laptop ရဲ႕ USB port မွာ ထိုးထားတဲ့ အျဖဴအမည္း ႀကိဳးကေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း ဒီပံုကေလးကို အမွတ္မထင္ ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ 

ႀကိဳးကေလး သံုးႀကိဳး ...
တခုက mouse အတြက္
တခုက keyboard အတြက္
တခုက ဖုန္း အတြက္ ... 

အသြင္မတူ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မတူသူ အရာဝတၳဳ ၃ ခုဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ အသီးသီးအတြက္ တေနရာထဲမွာ လာဆံုဆည္းတဲ့အခါ ... ... ... ... ။
***
Day 4: Perfect breakfast


စိန္ေခၚပြဲရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ေန႔အျဖစ္ အျဖဴ အနက္ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီပံုကလည္း အရင္ပံုေတြလိုပဲ ျပဳျပင္ခ်င္းကင္းတဲ့ အျဖဴ အမည္းဓာတ္ပံုေလးပါ။ 
***
အဲဒီတုန္းက  ...
က်မ မနက္တိုင္း အိပ္ရာကႏိုးလို႔ ေရခ်ဳိးခန္းမဝင္ခင္မွာ ေကာ္ဖီတအိုး ႏွပ္ပါတယ္။ ေရလည္း ခ်ဳိးၿပီး ေကာ္ဖီအိုးလည္း က် ဆိုပါေတာ့။ ေကာ္ဖီရည္ ခပ္က်က်ထဲ သၾကားနည္းနည္း ထည့္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ခါးသက္သက္ ေကာ္ဖီတခြက္ဟာ ေန႔တိုင္းအတြက္ က်မရဲ႕ မနက္စာပါပဲ။ 

ဒီေကာ္ဖီေလးတခြက္နဲ႔ ဟာေနတဲ့ ဝမ္းကို ျဖည့္တင္းရင္း က်မရဲ႕ မနက္ခင္းေလးက ျပည့္စံုခဲ့တယ္။ မ်ားျပားလွတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႔ တာဝန္ေတြကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေန႔တေန႔ရဲ႕ အစ ... မနက္ေစာေစာတိုင္း သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ေကာ္ဖီရနံ႔ေလးကို ႐ွဴ႐ႈိက္ရင္း ခါးသက္သက္ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ေသာက္သံုးရတာဟာ က်မအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿငီးေငြ႕မသြားမယ့္ “ျပီးျပည့္စံုမယ့္ မနက္စာ” ပါပဲ။
***
Day 5 : PEACE

အျဖဴ အမည္းဓာတ္ပံု စိန္ေခၚပြဲရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔အျဖစ္ တင္ခဲ့တာကေတာ့ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရး” လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ဒီပံုေလးပါပဲ။ 
***
တေန႔ အေဖနဲ႔ viber မွာ စကားေျပာၾကေတာ့ အေဖက စစ္တုရင္ၿပိဳင္ပြဲၾကည့္ေနတာလို႔ ေျပာတာနဲ႔ ဒီဓာတ္ပံုေလး ျဖစ္လာဖို႔ အေတြးရခဲ့တယ္။ 

က်မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖဟာ စစ္တုရင္ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ကစားခဲ့တယ္။ အိမ္မွာ စစ္တုရင္ခံု အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အ႐ုပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္။ အေမနဲ႔တကြ သားသမီးေတြအားလံုး ကစားတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တယ္။ က်မတို႔က အကြက္ေရႊ႕႐ံုေလာက္သာ ကစားတတ္ေပမယ့္ ေမာင္ေလးကေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုေတြပါ ရခဲ့ဖူးပါတယ္။ 

“စစ္တုရင္ကစားနည္းဟာ ပညာရပ္ ေပါင္းစံုပါတယ္” လို႔ .. အေဖက ေျပာဖူးတယ္။ စီးပြါးေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ အေတြးအေခၚ၊ စိတ္ပညာ၊ သခ်ၤာပညာ စတဲ့ ပညာရပ္ေတြဟာ စစ္တုရင္ကစားနည္းထဲမွာ ပါေနသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေဖက ဒီကစားနည္းကို ႏွစ္သက္တာလို႔ ဆိုတယ္။ 

စစ္တုရင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေဖေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြထဲမွာ “လွံ နဲ႔ ဒိုင္း” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္လည္း ပါတယ္။ စစ္တုရင္မွာ အဓိက က attack and defense ပဲ ... တဲ့။ လွံ ဆိုတာ attack ကို ကိုယ္စားၿပဳၿပီး ဒိုင္းကေတာ့ defense ကို ကိုယ္စားျပဳတာမို႔ အေဖက သူ႔ကဗ်ာကို လွံ နဲ႔ ဒိုင္း လို႔ အမည္ေပးခဲ့တာလို႔ ေျပာျပဖူးတယ္။

အေဖ့ကဗ်ာကို တပုဒ္လံုး မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းကေတာ့ ....

သူေသ - ကိုယ္ေန
ဤ အေျဖတည္း။ ... ။ 

လို႔ အဆံုးသတ္ထားတယ္။

စစ္ပြဲတခုမွာ တိုက္ခိုက္ဖို႔ (သူေသဖို႔) နဲ႔ ကာကြယ္ဖို႔ (ကိုယ္က်န္ေနဖို႔) ဆိုတာက အဓိက မဟုတ္လား။ 
***
ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲတဲ့ေလာကႀကီးမွာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ လူသားေတြ အသက္ဆံုး႐ႈံးေနၾကရတဲ့ အထဲ  လူအခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ေနၾကတဲ့ ... လူေတြဖန္တီးတဲ့ စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ လူအသက္ေတြ အမ်ားႀကီး ဆံုး႐ႈံးေနၾကရတယ္။ 

က်မတို႔တုိင္းျပည္အပါအဝင္ ကမၻာေပၚမွာ စစ္ပြဲေတြအမ်ားႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ ... ျဖစ္ေနတယ္။ စစ္ပြဲဆိုကတည္းက တဖက္နဲ႔တဖက္ အႏိုင္ရဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တိုက္ေနၾကတာေပါ့။ ဘယ္သူမွန္တယ္ မွားတယ္ဆိုတာထက္ စစ္တခုျဖစ္ရင္ အျပစ္မရွိတဲ့သူေတြ ဆံုး႐ႈံးရတာလည္း ရွိသလို ႏွစ္ဘက္လံုးက လူစြမ္းေကာင္းေတြ ... သူရဲေကာင္းေတြလည္း စေတးၾကရတာပဲ။ 

ဒီေလာက္ဆိုးရြားလွတဲ့ စစ္ပြဲေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ ... ။ ၿပီးေတာ့ ... စစ္ပြဲေတြရဲ႕ အနာဂတ္က ဘာလဲ ... ။ တခါတေလ က်မေတြးမိတယ္။ 
***
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရခ်င္ၿပီ”

မႏွစ္က ေအာက္တိုဘာလတုန္းက ကခ်င္ေဒသမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ ... သူမက်ဆံုးရင္ ရက္ပိုင္းမွာ အဲဒီလို ေျပာသြားခဲ့လို႔ က်မ တအံ့တၾသ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ က်မစိတ္ထဲမွာ သူတို႔ေတြဟာ တိုက္ခ်င္ ခိုက္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနတယ္လို႔သာ ထင္မိတာကိုး။ သူတို႔ရင္ထဲမွာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ရွိေနသတဲ့လား ... ။ 

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ... ။
အဆိုး နဲ႔အေကာင္း ... ၊
အမွား နဲ႔ အမွန္ ... ၊
အမည္း နဲ႔ အျဖဴ  ... ႏွစ္ဘက္စီ ရွိၾကေပမဲ့လည္း 

ရည္ရြယ္ခ်က္ ... 
ဦးတည္ခ်က္ ... 
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ... မတူညီၾကေပမဲ့လည္း အမုန္းတရားေတြ၊ အာဃာတေတြ ေလာဘ ေဒါသေတြ ေလွ်ာ့ၾကၿပီး အတူတူ လက္တြဲၾကမယ္ ဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာတဲ့ ကမၻာႀကီး ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ မရဲတရဲ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း အျဖဴ အမည္း စစ္တုရင္အ႐ုပ္ကေလးေတြ ယွဥ္တြဲထားတဲ့ ဒီပံုေလးနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။
***
ကမၻာႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ  ... 

ေမဓာဝီ
၁၆၊ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၅
၂၂း၁၉ နာရီ


Read More...

Saturday, November 07, 2015

... ႏိုင္ရမည္ ...



“အေမ ႏိုင္ရမည္”
***
အေမ့အၿပံဳး
အလွဆံုးတည့္။
အေမ့အၾကည့္
ရင္မွာၿငိ၏။
အေမ့အရယ္
ေသာကျပယ္၏။
အေမ့စကား
ျပည့္ခြန္အားတည့္။
အေမ့ေမတၱာ ေစတနာႏွင့္
အေမ့သတၱိ ကမၻာသိ၏။
တည္သည့္စကား
ထားသည့္ကတိ
ျမဲသည့္သစၥာ
တိုင္တည္ပါသည္
အေမႏိုင္ကိုႏိုင္ရမည္။
***
ေမဓာဝီ
၇၊ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၅
၁၅း၂၅ နာရီ
(ေခတၱ Orlando, Fl)


Read More...

Monday, August 31, 2015

ဘေလာ့ေဒးနဲ႔ ေတြးမိေတြးရာ ၉ ႏွစ္တာ ...



၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ me ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ စတင္ခဲ့တဲ့ ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ ဘေလာ့ေလးဟာ အခုဆိုရင္ ၉ ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ ၉ ႏွစ္တာ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေပါင္း ၇၁၃ ပုဒ္ထဲမွာ ကဗ်ာ၊ ပံုျပင္၊ အက္ေဆး၊ ခံစားမႈစာစု၊ ခရီးသြားမွတ္တမ္း၊ အေတြးအပိုင္းအစ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြ အျပင္ ေရွးျမန္မာ ကဗ်ာေတြ၊ အခါႀကီး ရက္ႀကီးနဲ႔ သမိုင္းဝင္ေန႔ေတြ၊ ဘာသာေရးေတြ၊ မွတ္ဖြယ္မွတ္ရာေတြ၊ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ စာေတြ စံုစီနဖာ တင္ခဲ့ပါတယ္။ ေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဝဖန္ တိုက္ခိုက္ ထိုးႏွက္ၾကတာေတြေရာ၊ ေျမွာက္ပင့္ အားေပး ခ်ီးက်ဴး ၾကတာေတြေရာ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။
 .
.
အဲဒီတုန္းက ဘေလာ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေန႔တိုင္း စာေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ စာေတြပိုဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘေလာ့ဂါအခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးခင္မင္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။ သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္ ဖလွယ္ခြင့္ ရွယ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ကိုယ္မသိေသးတာေတြ ပိုသိလာခဲ့တယ္။ ကမၻာအရပ္ရပ္က အသိပညာ ဗဟုသုတေတြ ရခဲ့တယ္။ ဘေလာ့ေရးခဲ့တဲ့ ေရွ႕ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာေတာ့ “ဘေလာ့ဟာ ဘဝ” လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ ဘေလာ့ေၾကာင့္ ဘဝအစိတ္အပိုင္းတခ်ဳိ႕ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ဘေလာ့ကို ခင္တြယ္ခဲ့သလို ျမတ္ႏိုးစြာလည္း ဖက္တြယ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုယ္ နာက်င္စြာ ပိတ္ခဲ့ရဖူးသလို ... ဘေလာ့ေရးတာဟာ ျပစ္မႈတခု က်ဴးလြန္မိသလိုလည္း ခံစားခဲ့ရဖူးတယ္။ ဘေလာ့ေၾကာင့္ အေကာင္းေရာ အဆိုးပါ စံစား ခံစားခဲ့ရတာကိုး။
.
.
ဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ သိကၽြမ္း ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အျပင္မွာ ေတြ႕ဆံု ရင္းႏွီးခြင့္ရတာဟာလဲ ဘေလာ့ေက်းဇူးပါပဲ။ ဒီလို မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ေဖးမ ကူညီမႈေတြရတဲ့အခါတိုင္း မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အတူ ဘေလာ့ကိုပါ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဘေလာ့ေၾကာင့္ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြနဲ႔ ၾကံဳ ဆံုရတာ မဟုတ္လား။
 .
.
ခုေတာ့လည္း ဘေလာ့ကို ဘဝ လို႔ မဆိုခ်င္ေတာ့ေပမဲ့ ဘေလာ့ကို ဘဝထဲကေတာ့ ထုတ္မပစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘေလာ့မွာ တင္ခဲ့တဲ့ စာစုေလးေတြ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚ တခါတရံ ပါလာတဲ့အခါ … ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ကိုယ္ ဖတ္ရသေလာက္ ရင္မခုန္ေတာ့တာ အမွန္ပါပဲ။ ဘေလာ့ေခတ္ဦးကဆို ပို႔စ္တပုဒ္တင္တာနဲ႔ ကိုယ့္စာကို ဘယ္သူေတြလာဖတ္ၿပီလဲ၊ ဘာေတြမွတ္ခ်က္ေပးသလဲ … ရင္ခုန္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ အရသာက ေအးစက္စက္ စာမ်က္ႏွာေပၚက ပံုႏွိပ္စာလံုးေတြကို ျမင္ရတဲ့ အရသာထက္ ပိုသာခဲ့တယ္။
 .

 .
ဘေလာ့ေတြမွာ သမိုင္းရွိခဲ့တယ္၊ ဘေလာ့ေတြကို ဖန္တီးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြမွာလဲ သမိုင္းကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္လပိုင္းတုန္းက ေနဘုန္းလတ္ ေမြးေန႔မွာ ထုတ္ေဝတဲ့ မွ/သို႔ ေနဘုန္းလတ္ စာအုပ္မွာဆိုရင္ ျမန္မာဘေလာ့ေတြရဲ႕ သမိုင္းကို ခပ္ပါးပါး ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ သမိုင္းတခုရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ေတြရဲ႕ က႑ဟာ ဆယ္စုႏွစ္ တခုမရွိတရွိ အခ်ိန္မွာပဲ တျဖည္းျဖည္း မွိန္ပ်လာခဲ့ပါၿပီ။ ခုခ်ိန္ထိ ဘေလာ့ကို သံေယာဇဥ္တႀကီး တစိုက္မတ္မတ္ ေရးသားေနၾကဆဲ ဘေလာ့ဂါေတြ ရွိသလို ဘေလာ့ကို လံုးဝေက်ာခိုင္းသူေတြ၊ တခါတရံမွ ဘေလာ့ဆီ ေရာက္လာသူေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ဘေလာ့နဲ႔ ပူးတံု ခြါတံု ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။
 .
.
တကယ္ေတာ့ ေခတ္ဦးပိုင္း ျမန္မာျပည္ကဘေလာ့ဂါေတြဟာ ဘေလာ့ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ေရးခဲ့ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းပညာအခက္အခဲအျပင္ ခပ္ေႏွးေႏွးအင္တာနက္ရယ္၊ ပိတ္ဆို႔ထားလို႔ ေက်ာ္ရ ခြရတာေတြရယ္ေၾကာင့္ အလြန္စိတ္ရွည္စြာ ေရးခဲ့ၾကရတာပါ။ အဲဒီလို ဘေလာ့ေရးသား ေနၾကသူေတြဟာ ဝါသနာအရ ေရးေနၾကတာမို႔ ဘေလာ့ေရးတဲ့အတြက္ ဘာအက်ဳိးအျမတ္မွလဲ မရခဲ့ၾကပါဘူး။ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ ဘေလာ့ေရးလို႔ မီလ်ံနဲ႔ခ်ီၿပီး ပိုက္ဆံေတြရတာမ်ဳိး ရွိတယ္လို႔ သိရတယ္။ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြကေတာ့ ပိုက္ဆံရဖို႔ေနေနသာသာ ပိုက္ဆံအကုန္ခံ၊ အခ်ိန္အကုန္ခံ၊ တခါတရံ အဆဲခံၿပီး ဘေလာ့ေရးခဲ့ၾကရတယ္။ 

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဒါေတြဟာ ပံုျပင္ဆန္သြားၿပီလား မသိပါဘူး။ ဘေလာ့ဆိုရင္ ခုေခတ္ အင္တာနက္သံုးသူေတြ သိပ္မသိၾကေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ အင္တာနက္ဆိုရင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ေလာက္သာ သိတဲ့သူေတြ ဆိုတာလည္း ျမန္မာျပည္မွာ တကယ္ကို ရွိေနပါတယ္။ သူတို႔ကိုသြားေျပာရင္ ဘာလဲ ဘေလာ့ ... ဘာလဲ ဘေလာ့ဂါလို႔ ျပန္ေမးၾကမွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တခု ၾကာခ်ိန္မွာ ေဖ့စ္ဘြတ္ေရာ ရွိပါအံုးမလား။ ဘေလာ့ေရာ ရွိေနအံုးမွာလား။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ဒါေပမဲ့ ... တခ်ိန္က ဘေလာ့ဆိုတာ ရွိခဲ့ဖူးတယ္၊ ဘေလာ့ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတယ္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘေလာ့ဂါတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ... ဆိုတာေလးနဲ႔တြင္ ေက်နပ္ေနရအံုးမွာပါပဲ။

ဘေလာ့ေရးသူ ဖတ္သူ အားလံုး ကိုယ္စိတ္ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၃၁၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၅
၁၃း၁၆ နာရီ
(စကၤာပူ စံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...