Monday, December 25, 2017

ခရစ္စမတ္ လက္ေဆာင္


***
ခရစ္ယာန္တေယာက္ မဟုတ္ေပမဲ့ ခရစ္စမတ္ကို ကၽြန္မ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ေအးျမတဲ့ ရာသီ၊ ကမၻာသံုး ျပကၡဒိန္ရဲ့ ပိတ္ရက္၊ ၾကည္ႏူးစရာ ေတးသံသာသာ မ်ားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ေမတၱာဓာတ္ ေတြေၾကာင့္ ခရစ္စမတ္ဟာ ႏွစ္သက္စရာ စြဲလမ္းစရာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အတိေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ခရစ္စမတ္ အႀကိဳညေတြမွာ ေမာင္ႏွမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ ျခံထဲမွာ မီးဖိုေလးေတြ ဖိုၿပီး အကင္ေတြ လုပ္စားၾက၊ အေၾကာ္ေတြ ေၾကာ္စားၾက၊ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ လက္ေဆာင္ေလးေတြ လဲလွယ္ၾက၊ ေဆာ့ၾက ကစားၾက … ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုေတာ့ … ေမာင္ႏွမေတြလည္း တေယာက္တေနရာစီ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တေယာက္ တကြဲစီ ေ၀းလြင့္ေနၾကၿပီ။ တခ်ိန္တုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတာေတြဟာ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္မက္ေတြလိုပဲ တျဖည္းျဖည္း မႈန္တိမႈန္၀ါးနဲ႔ က်န္ရစ္လို႔ … ။
.
ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ၿပီး ခုထိ မွတ္မိ စြဲလမ္း ေနမိတဲ့ ဘာသာျပန္ ၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္ကို ခရစ္စမတ္ရာသီ ေရာက္တိုင္း သတိရမိတယ္။ ၀တၳဳေလး နာမည္က “ခရစ္စမတ္ လက္ေဆာင္” တဲ့။ ဖတ္ဖူးၾက မလားေတာ့ မသိဘူး။ စာေရးဆရာ ႏွစ္ဦး သံုးဦး ဘာသာျပန္ခဲ့ ၾကဖူးတယ္ ထင္ရဲ႕။
.
မွတ္မိသလို ျပန္ေျပာရရင္ ... ဇာတ္လမ္းေလးက ေငြေၾကး မျပည့္စံုတဲ့ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦးဟာ ခရစ္စမတ္မွာ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ဖြင့္မေျပာဘဲ တိတ္တိတ္ကေလး ႀကံစည္ ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္ေလးက ဆံပင္ရွည္ေလးနဲ႔ လွတဲ့ သူ႔ခ်စ္သူ မိန္းကေလး အတြက္ အဖိုးတန္ ကလစ္ လွလွေပး ေပးခ်င္တယ္၊ မိန္းကေလးကေတာ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ နာရီလက္ပတ္ႀကိဳးေလး ေဟာင္းေနၿပီမို႔ လက္ပတ္ႀကိဳး အသစ္ကေလး ၀ယ္ေပးခ်င္ေနသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ ႀကိဳးစားပိုက္ဆံရွာၿပီး ေနာက္ဆံုး ခရစ္စမတ္ ေန႔မွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ဆံုေတာ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးၾကတဲ့အခါ … လက္ေဆာင္ေလးေတြက အားလံုး ထင္ထားသလို ေကာင္မေလးအတြက္ … ကလစ္ကေလးနဲ႔ ေကာင္ေလးအတြက္ နာရီႀကိဳးကေလးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ …
.
ေကာင္မေလးအတြက္ အဖိုးတန္ ကလစ္ကေလး ၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ မျပည့္လို႔ ေကာင္ေလးက သူ႔နာရီေလး ေရာင္းလိုက္ရတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း နာရီႀကိဳးေလး ၀ယ္ဖို႔ ေငြမေလာက္တာနဲ႔ သူျမတ္ႏိုးတဲ့ ဆံပင္ရွည္ေလးကိုျဖတ္ၿပီး ေရာင္းလိုက္ရသတဲ့။ ဒါေပမဲ့… သူတို႔ရဲ႕ လက္ေဆာင္ေလးေတြက အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္မသြားခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ဒီလက္ေဆာင္ေလးေတြကို တျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါ့ထက္ ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းတာက ... တေယာက္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို တေယာက္က ျဖည့္ဆီးေပးတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္သိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အရာကိုေတာင္ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ခိုင္ျမဲတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက ဒီခရစ္စမတ္အတြက္ အေကာင္းဆံုး .လက္ေဆာင္ပဲ မဟုတ္လား။
.
တကယ္ကို သိဂၤါရ ရသေျမာက္တဲ့ ၀တၳဳေလးတပုဒ္ပါပဲ။ အဲဒီ ဇာတ္လမ္းေလး ဖတ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းကတည္းက ကၽြန္မအေနနဲ႔ တစံုတေယာက္ကို လက္ေဆာင္ ေပးမယ္ဆိုတိုင္း သူ႔အတြက္ အသံုး၀င္မယ့္ ပစၥည္းကိုသာ ဦးစားေပး စဥ္းစားခဲ့မိတယ္။
***
ဒီလိုနဲ႔ ခရစ္စမတ္ေတြ အလီလီ ကူးေျပာင္းခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ … တခုေသာ ခရစ္စမတ္မွာ ကၽြန္မကို သူက သူ႔ဘဝ တစ္ခုလံုး ကၽြန္မထံ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးအပ္ရင္ လက္ခံဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕လက္ေဆာင္ကို ကၽြန္မက လိုလားႏွစ္သက္စြာ ခံယူခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ဘဝ စတင္ဖို႔ ခရစ္စမတ္ေန႔ေလးက အစျပဳခဲ့ တာေပါ့။
.
အဲဒီအေၾကာင္း ကၽြန္မက ကဗ်ာေလး တပုဒ္ အခုလို ေရးခဲ့ပါတယ္။
.
“လက္ေဆာင္”
...
မ်က္ရည္ေတြ ေျခာက္ခမ္း
အလြမ္းေတြ ေျပေစရေအာင္
လက္ေဆာင္တခု ရခဲ့တယ္။
.
တသက္စာ
မ်က္ႏွာမညိဳဖို႔
ႏွလံုးသားရဲ႕ အလိုေတာ္အတိုင္း
ကိုယ္ေတာ္ေပးသနားခဲ့ေလသလား
“ေမတၱာတရား စစ္စစ္” တဲ့ …
ဒီခရစ္စမတ္က စ
ထာဝရႏွစ္ရွည္
ကမၻာတည္ပါေစသား … ။
....
၂၅၊ ၁၂၊ ၂၀၁၄
***
သူနဲ႔ကၽြန္မ ႏွစ္ေယာက္ဘဝ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကၿပီး အတူေနရတာ ခဏ၊ ခြဲခြါရတာ ခဏခဏ ျဖစ္ခဲ့ၾကလို႔ အမွတ္တရ ေန႔ရက္ေတြမွာ အတူ မရွိႏိုင္ၾကဘူး။ ၂၀၁၅ ခရစ္စမတ္မွာ ကၽြန္မက မိဘမ်ားရွိရာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဒီကဗ်ာေလး ေရးခဲ့ျဖစ္ေသးတာ … ။
.
“တခါက ခရစ္စမတ္ ညသို႔”
.
ခရစ္စမတ္တဲ့
ျမင့္ျမတ္တဲ့ အခါသမယ
ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။
… … ..
အဲဒီေန႔က
ခ်စ္ျခင္းတရားေတြရဲ႕ အစ
ေသာကေတြရဲ႕ အဆံုး
အမုန္းေတြ ဖယ္ခြါ
အၿပံဳးေတြ သယ္လာခဲ့တယ္။
.
အဲဒီေန႔က
ႏြမ္းခဲ့သမွ် ေျပ
ကၽြမ္းခဲ့သမွ် ေၾက
ေဝဒနာေတြ ေလ်ာ့ပါး
နားလည္မႈမ်ား ထားခဲ့ၾကတယ္။
.
အဲဒီေန႔က
ပန္းေတြက ပိုေမႊးျမ
စမ္းေရက ပိုေအးျမ
ႏွစ္ေယာက္ဘဝရဲ႕ အစပ်ဳိး
ေမတၱာမိုးေတြ ေစြခဲ့ၾကတယ္။
.
အဲဒီေန႔က
ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အခါသမယ
ခရစ္စမတ္ညေပါ့
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့စရာ
ႏွစ္ေယာက္တကမၻာအျဖစ္
သစၥာတိုင္တည္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။
.
ခ်စ္သူေရ …
ေနရာေတြ ကြာျခားလို႔
ႏွစ္ေယာက္သား ေဝးေနပါေစ
ထာဝရ အခ်စ္ဓာတ္ ျဖာလႊမ္းတဲ့
တခါက ခရစ္စမတ္ ညခ်မ္းေလးကို
အျမဲတမ္းတ ေနမွာပါေလ … ။ … ။
...
၂၅၊ ၁၂၊ ၁၅
***
၂၀၁၆ ခရစ္စမတ္ ကၽြန္မက ရန္ကုန္မွာ ... သူက စင္​ကာပူမွာ၊ အခု ၂၀၁၇ ခရစ္စမတ္မွာေတာ့ အတူရွိခ်င္တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ ဆႏၵ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကလည္း လိုက္မသြားႏိုင္၊ သူကလည္း ခြင့္ေတာ့တင္ထားတယ္ ခ်က္ခ်င္းလာလို႔က မရေသး။
.
ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ဘယ္ေန႔ လာျဖစ္မယ္ဆိုတာ မေသခ်ာေသးေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေမွ်ာ္ရ လြမ္းရတာ ေဖ့စ္ဘြတ္ႀကီးေတာင္ နားညည္းေရာ့မယ္။ ေနာက္ဆံုး ဒီဇင္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႔ မနက္က်မွ ကၽြန္မဆီ မက္ေဆ့ခ်္ပို႔ၿပီး လက္မွတ္ဝယ္ရမလား … $1060 ေတာ့ ေပးရမယ္၊ ဒီညေန ၄ နာရီခြဲ ေရာက္မယ္တဲ့။
.
ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုးက အေမရိက အသြားအျပန္ သြားႏိုင္ေလာက္တာမို႔ ႏွေျမာမိေပမဲ့ ေငြေၾကးထက္ အေရးႀကီးတဲ့ အရာ “ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ” ကို ကၽြန္မတို႔က တန္ဖိုးထားခဲ့ၾကတာမို႔ ႏွစ္ေယာက္အတူ ေနႏိုင္ခြင့္ကိုသာ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ ကၽြန္မဆီ ခရစ္စမတ္ အမီ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။
.
သူနဲ႔ ကၽြန္မ တေယာက္အတြက္ တေယာက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ႐ုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းလက္ေဆာင္ေတြ ဒီခရစ္စမတ္မွာ မေပးျဖစ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ ရက္ကေန ၂၇ ရက္ေန႔ထိ ၅ ရက္တာ ကၽြန္မေဘးမွာ ရွိေနျခင္းဟာ သူက ကၽြန္မကို ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေပါ့၊ သူေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးကို ကၽြန္မကလည္း တန္ဖိုးထားၿပီး သူ႔ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားေပးတာကေတာ့ သူ႔ကို ျပန္ေပးခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေပါ့။
.
သူ႔လက္ေဆာင္ေလးကို ကၽြန္မ ေက်နပ္သလို ကၽြန္မလက္ေဆာင္ကိုလည္း သူေက်နပ္မယ္လို႔ ထင္တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဖိုးတန္ ႐ုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းေတြထက္ တဦးအေပၚတဦး နားလည္စြာ ေမတၱာထားႏိုင္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္ပဲ မဟုတ္လား။
.
အားလံုးပဲ ေမတၱာျပည့္လႊမ္းေသာ ခရစ္စမတ္ ညခ်မ္းေလး ျဖစ္ပါေစ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၂၅၊ ၁၂၊ ၂၀၁၇
(ဓာတ္​ပု​ံေလး ႐ိုက္​ကူး​ေပးတဲ့ ဆရာမ ႏွင္​း​ေဝၿငိမ္​းကို ​ေက်းဇူးတင္​ ခ်စ္​ခင္​လ်က္​)

Read More...

Sunday, December 17, 2017

စာေပညီလာခံ၌ ... မေျပာျဖစ္ခဲ့ေသာ အေတြး ... မေမးျဖစ္ခဲ့ေသာ ေမးခြန္း ...

ဒီ​ေန႔ (၁၇ ဒီဇင္​ဘာ ၂၀၁၇) ထုတ္​ ျမန္​မာတိုင္​းမ္​​ေန႔စဥ္​သတင္​းစာမွာ ပါတဲ့ ကြၽန္​မ​ရဲ႕ ေဆာင္​းပါး ...
***

 

ဒီဇင္ဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔က စလို႔ ၁၆ ရက္​အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံတဝန္​းလံုးက စာေရးဆရာမ်ား၊ စာေပပညာရွင္မ်ား ပါဝင္တဲ့ စာေပညီလာခံႀကီးကို ျခိမ့္ျခိမ့္သဲ က်င္းပႏုိင္​ခဲ့ပါတယ္။
.
ကၽြန္မ တသက္မွာ ဒီတခါပဲ ၾကံဳေတြ႕ဖူးတဲ့ စာေပညီလာခံႀကီးမို႔ ဖြင့္ပြဲကတည္းက သြားေရာက္ အားေပးခ်င္ေပမဲ့ အလုပ္ တဖက္နဲ႔ မသြားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒုတိယေန႔ ျဖစ္တဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၁၄ ရက္ေန႔မွာေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သြားမယ္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး အေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
.
ညီလာခံက်င္းပတဲ့ မင္းဓမၼလမ္း ျမန္မာကြန္ဗန္းရွင္းစန္တာကို ေရာက္သြားခ်ိန္ အခန္းအသီးသီးမွာ စာေပ စကားဝိုင္းေတြ စတင္ေတာ့မွာမို႔ “ဝတၳဳတိုအေတြးနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ခံစားမႈ” အမည္ရ စာေပစကားဝိုင္း က်င္းပမယ့္ အခန္းဆီကို ေရြးခ်ယ္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီစကားဝိုင္းမွာ ေမာ္ဒေရတာအျဖစ္ ဆရာညီပုေလးက ေဆာင္ရြက္ၿပီး ပါဝင္ ေဆြးေႏြး ၾကသူေတြကေတာ့ ဆရာဆူးငွက္၊ ဆရာစိုးလႈိင္တင့္၊ ဆရာကို႐ိုးကြန္႔နဲ႔ ဆရာထက္ႏိုင္တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
.
ဆရာဆူးငွက္က ႏွစ္အလိုက္ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕နဲ႔ အဲဒီေခတ္က အျဖစ္အပ်က္ ေခတ္ၿပိဳင္ခံစားမႈေတြကို ဝတၳဳတို အေနနဲ႔ေရးဖြဲ႕ရာမွာ စာေပကင္ေပတိုင္ လို႔ ေခၚတဲ့ စာေပစိစစ္ေရး လက္က လြတ္ေအာင္ အတတ္ပညာသံုးၿပီး ေရးဖြဲ႕ၾကရေၾကာင္း၊ ဆရာညီပုေလးရဲ႕ စပါးႀကီးေျမြ၊ လ်က္ဆားတတို႔ စတဲ့ ဝတၳဳေတြနဲ႔ ဥပမာေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာစိုးလႈိင္တင့္ကေတာ့ စိစစ္ေရးကလြတ္ေအာင္ ဝကၤဝုတၱိေတြနဲ႔ အဝွက္လြန္ျပန္ေတာ့လည္း စာဖတ္သူေတြ နားမလည္ရင္ ေရးတဲ့သူဘက္က ႐ႈံးတယ္လို႔ ဆိုသြားပါတယ္။
.
အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မ ေမးခ်င္ပါလ်က္ အခ်ိန္ကို ငဲ့ကြက္လို႔ မေမးခဲ့ရတဲ့ ေမးခြန္းေလး တစ္ခုကို ဒီေနရာက ေမးပါရေစ ဆရာမ်ားရွင့္ ။
.
စာေပစိစစ္ေရးေခတ္ကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ခါးသီးစြာ ၾကံဳခဲ့ရဖူးပါတယ္။ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းေတြရဲ႕ တခ်ဳိ႕စာမ်က္ႏွာေတြ ေငြမင္ သုတ္ခံရ စုတ္ျဖဲခံရတာကေတာ့ ကိုယ္က စာဖတ္သူ ဘဝမွာ မၾကာခဏ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေငြမင္ေတြကို ေနေရာင္နဲ႔ ေထာင္ဖတ္၊ ေကာ္ကပ္ထားရင္ ေရေႏြးေငြ႕နဲ႔ ခြါဖတ္ စသျဖင့္ ခဲရာခက္ဆစ္ ဖတ္ခဲ့ၾကၿပီး ပိတ္ထားတဲ့ စာကမွ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မိပါေသးတယ္။
.
ကိုယ္တိုင္ အပတ္စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္ေလး တေစာင္ လုပ္ခဲ့စဥ္မွာ စာေပစိစစ္ေရးကို မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာ နမ္းခဲ့ရပါတယ္။ အပတ္စဥ္ စာမူၾကမ္း တင္တဲ့အခါ ခြင့္ျပဳမိန္႔ ျပန္ခ်ေပးတဲ့ အန္တီႀကီးကို အပတ္စဥ္တိုင္း ပါတိတ္လံုခ်ည္ ေပးခဲ့ရတယ္။ စိစစ္ေရးက တာဝန္အရွိဆံုး ဗိုလ္မွဴးကိုလည္း ရံဖန္ရံခါ ပန္ကာတို႔ ေပါင္းအိုးတို႔လို လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ရပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ထြက္လို႔ အေခ်ာတင္ျပန္ေတာ့ စာလံုးေပါင္း အက်အေပါက္ ပါရင္ စာေရးဆရာေတြကိုတြင္ မကပါဘူး သူတို႔ကိုပါ ေတာင္းပန္ရပါေသးတယ္။
.
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေငြမင္အုပ္၊ အမည္းအုပ္တဲ့ စနစ္ မထားေတာ့ပါဘူး။ စာေပစိစစ္ေရးက ျဖဳတ္တယ္ အုပ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး အထင္မခံႏိုင္ေတာ့လို႔ တခါတည္း ျဖဳတ္၊ စာျပန္စီၿပီးမွ စာေစာင္ကို အေခ်ာပံုႏွိပ္ေစပါတယ္။ အပတ္စဥ္ အလ်ဥ္မီေအာင္ ထုတ္ရတဲ့ ဂ်ာနယ္အေနနဲ႔ စိစစ္ေရးက က်ၿပီးမွ ပံုႏွိပ္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ စိစစ္ေရးကို တင္ထားကတည္းက စ,႐ိုက္ေနရပါၿပီ။
.
တခါေတာ့ စိစစ္ေရးက ျဖဳတ္ခိုင္းတဲ့ စာတေၾကာင္းကို မျဖဳတ္ဘဲ ႐ိုက္လိုက္မိလို႔ စိုးရိမ္စြာနဲ႔ မွင္အမည္းေတြ အုပ္လိုက္မိပါတယ္။ အေခ်ာတင္ေတာ့ ျပႆနာတက္ေတာ့ တာပါပဲ။ ဂ်ာနယ္ရဲ႕ တာဝန္ရွိသူကို စိစစ္ေရးက ဆင့္ေခၚေတာ့ ကၽြန္မပဲ သြားလိုက္ရပါတယ္။
.
ဗိုလ္မွဴးဆိုသူက ကၽြန္မကို ခုလို ေမးပါတယ္။
“ဒီစာသားကို ျဖဳတ္ခိုင္းတာ ခင္ဗ်ား သိသလား”
“ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္”
“သိတယ္ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ မျဖဳတ္တာလဲ”
“ေမ့ၿပီး မျဖဳတ္မိတာပါ”
“ဒါဆို ခင္ဗ်ားကို ဘယ္သူက ခိုင္းလို႔ အမည္းအုပ္တာလဲ …”
“ရွင္ …”
“ဘယ္သူက အမည္းေတြ အုပ္ခိုင္းတာလဲ”
“အမည္းအုပ္ခိုင္းတာက ကၽြန္မက ခိုင္းတာပါ”
“မဟုတ္ဘူးေလ … အမည္းမအုပ္ရဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းက ခုလို အမည္းအုပ္ခိုင္းတာလဲ”
.
ကၽြန္မ အံ့ၾသသြားပါတယ္။ စာေၾကာင္းတေၾကာင္း အမည္းအုပ္တဲ့ ကိစၥကို ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းက ခိုင္းတာလဲ ဆိုၿပီး ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မၿငိၿငိေအာင္ အတင္းသြတ္သြင္းေနေတာ့တာပဲ လို႔ စိတ္ထဲက ေရရြတ္ရင္း ခုလို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
.
“ဒီလိုပါ၊ ဒီစာေၾကာင္းကို ျဖဳတ္ခိုင္းတာ မျဖဳတ္မိဘဲ ႐ိုက္ၿပီးမွ သိေတာ့ ကၽြန္မက စိုးရိမ္ၿပီး တိုက္က ကေလးေတြကို အမည္းနဲ႔ အကုန္လိုက္အုပ္ခိုင္းလိုက္တာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ အမည္းအုပ္တဲ့ ကိစၥက ကၽြန္မကသာ ကေလးေတြကို ခိုင္းတာပါ၊ ကၽြန္မကို ဘယ္သူကမွ ခိုင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး”
.
“အင္း … ခင္ဗ်ားတို႔ဂ်ာနယ္က မိန္းကေလးေတြ လုပ္ေနလို႔ ခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္၊ မဟုတ္ရင္ ဂ်ာနယ္ အပိတ္ခံရမွာ”
”ေၾသာ္ … ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါ ဗိုလ္မွဴး”
ကိုယ္ကလည္း မမွားဘဲ ကိုယ္က အႀကိမ္းခံရ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ကပဲ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာရ … အဲဒီဘဝကို အင္မတန္ စက္ဆုပ္မိခဲ့တယ္။
ဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဂ်ာနယ္ကို လံုးဝ ရပ္နားခဲ့လိုက္ပါတယ္။ မရပ္နားခင္ ေနာက္ဆံုးစာအုပ္မွာ ကၽြန္မ ေရးခဲ့တဲ့ “ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာ လမ္းကေလး” ဆိုတဲ့ အက္ေဆးမွာလည္း တပိုဒ္ေလာက္ အျဖဳတ္ခံ လိုက္ရပါေသးတယ္။
.
အဲဒါကေတာ့ စာေပစိစစ္ေရးေခတ္မွာ ကၽြန္မၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ခါးသီးမႈပါ။ အဲဒီေခတ္မွာ စိစစ္ေရးက လြတ္ေအာင္ အတတ္ပညာေတြနဲ႔ ေရးၾကတဲ့ ဝတၳဳ ေဆာင္းပါး အက္ေဆးေလးေတြကို ကၽြန္မ အလြန္သေဘာက်ခဲ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္ ေရးတဲ့အခါမွာလည္း ဟိုလိုလို ဒီလိုလို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေရးခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
.
အခု စာေပစိစစ္ေရး မရွိေတာ့တဲ့ ေခတ္မွာ လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းစြာ ေရးသားႏိုင္ၾကတာ ဝမ္းသာစရာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မအေနနဲ႔ အရင္ စိစစ္ေရးေခတ္က လွ်ဳိ႕ဝွက္စြာ ေရးသားခဲ့ၾကၿပီး အဓိပၸါယ္ အမ်ဳိဳးမ်ဳိး ေတြးယူႏိုင္တဲ့ ဝတၳဳေတြေလာက္ မစြဲမိတာ အမွန္ပါပဲ၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္မေမးခ်င္တာက လြတ္လပ္စြာ ဖြင့္ေရးခြင့္ရတဲ့ အခါ အတတ္ပညာပိုင္း အားနည္းသြားတာလား၊ ဆရာတို႔အေနနဲ႔ အဲဒီကိစၥကို ဘယ္လို ယူဆပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးပါပဲ။
***
ဆက္လက္ၿပီး ဆရာကို႐ိုးကြန္႔ရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို နားေထာင္တဲ့အခါ …
စာေရးဆရာအမ်ားစုဟာ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေခတ္ၿပိဳင္ခံစားမႈကို ေရးဖြဲ႕တဲ့အခါ ၿမိဳ႕မွာ ေန႔တိုင္းႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ ကားၾကပ္တာေတြ၊ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ဒုကၡေတြ စသျဖင့္သာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေရးဖြဲ႕ၾကေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတဝွမ္းက တိုင္းရင္းသားေတြ ေက်းလက္ေဒသေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ၊ ေရးဖြဲ႕စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေပမဲ့ အျပည့္အဝ မေရးဖြဲ႕ႏိုင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ဒီလိုေဒသေတြကို သြားေရာက္ႏိုင္ဖို႔က လိုအပ္ခ်က္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးရွိေၾကာင္း၊ အစိုးရက ျဖစ္ေစ, ဌာနဆိုင္ရာျဖစ္ေစ, စီးပြါးေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္ေစ ကူညီဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း၊ စာေရးဆရာေတြမွာ ေရးဖို႔လက္ေတြ, ေရးႏိုင္တဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ ရွိေပမဲ့ ေဝးကြာလြန္းတဲ့ ေဒသေတြကို သြားေရာက္ဖို႔ အေျခအေန အရပ္ရပ္ လိုအပ္ခ်က္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတာေၾကာင့္ ဒါေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးၾကဖို႔ အကူအညီေတြ ေတာင္းဆိုရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ပါတယ္။
.
ဆရာေျပာတာကို နားေထာင္ေနရင္း ကၽြန္မ ေခါင္းထဲကို အေတြးတစ္ခု ဝင္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သာသနာျပဳ လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မိတာပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားစြာ ကတည္းက ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳေတြဟာ ေတာင္တန္း ေဒသလို သြားလာေရး ခက္ခဲတဲ့ ေဒသေတြကို အပင္ပန္းခံ သြားေရာက္ သာသနာျပဳခဲ့ ၾကတယ္။ ထိုနည္းတူစြာ ဗုဒၶဘာသာ သံဃာေတာ္ေတြဟာလည္း ေတာင္တန္း သာသနာျပဳ ခရီးေတြသြားၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲ အလြန္ပင္ပန္း ဆင္းရဲစြာနဲ႔ သာသနာျပဳခဲ့ၾက၊ ျပဳေနၾကပါတယ္။
.
ဘာသာ သာသနာအတြက္ကေတာ့ တာဝန္ရွိသူ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြက ေဆာင္ရြက္ေနၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ျမန္မာစာေပ ဖြံ႕ျဖိဳးဖို႔အတြက္ စာေရးဆရာေတြမွာ တာဝန္မရွိေပဘူးလား။ အဲဒီလို ေဒသေတြမွာ ဘုရားေက်ာင္း ေတြရွိသလို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြလည္း ရွိတာပါပဲ၊ ဒါဆိုရင္ စာၾကည့္တိုက္ေရာ မရွိသင့္ဘူးလား။ စာေပျမင့္မွ လူမ်ဳိးတင့္မယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ စာေပ အႏုပညာမွာ ရွိတာမို႔ စာေပ ဖြံ႕ျဖိဳးဖို႔ ကိစၥကို သာသနာျပဳလုပ္ငန္း လုပ္သလိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ စီစဥ္တက် လုပ္ေဆာင္သင့္တယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။
.
ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာအေနနဲ႔ ျမန္မာစာေပ ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအတြက္ စာေရးဆရာေတြမွာ တာဝန္ရွိတယ္ ဆိုပါစို႔။ ဒီလို ေဒသေတြကို သြားေရာက္ဖို႔ ရံပံုေငြ ရွိရမယ္၊ ႏိုင္ငံေတာ္က ပံ့ပိုးေပးရမယ္၊ သြားႏိုင္လာႏိုင္တဲ့ လူငယ္ စာေရးဆရာေတြကို သက္ႀကီး စာေရးဆရာႀကီးေတြက သင္တန္းေပး ပို႔ခ်ၿပီး ေရြးခ်ယ္ ေစလႊတ္ရမယ္၊ စာေရးဆရာေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာက အျမင္က်ယ္ၿပီးသား သူေတြဆီကို မၾကာခဏ သြားေရာက္ ေဟာေျပာၾကမယ့္ အစား မဖြံ႕ျဖိဳးေသးတဲ့ ေဒသက အ႐ိုင္းပန္းေလးေတြကို ယဥ္ေက်းေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္မယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးမ်ား သင့္ေတာ္ေလမလားလို႔ ကၽြန္မေတြးေနမိတယ္။
.
ဒီလိုနဲ႔ ႏိုင္ငံနဲ႔အဝွမ္း စာဖတ္သူေတြ မ်ားလာရင္ … စာၾကည့္တိုက္ေလးေတြ မ်ားလာရင္ … ကၽြဲကူးေရပါ … စာေရးဆရာေတြရဲ႕ စာအုပ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ထုတ္ေဝႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မေတြးမိတာပါပဲ၊ ဆရာတို႔ေရာ ဘယ္လိုမ်ား ထင္ၾကပါသလဲရွင္။
***
ေမဓာဝီ

Read More...

Tuesday, December 05, 2017

၁၀၇၀



***
ေအးအတူ ပူအမွ်
ေဖးကူမကာ
ဘဝ ခရီးေဝး
ေဆးေပးမီးယူ
မညည္းညဴဘဲ
အတူတြဲလ်က္
ခရီးဆက္မည္
အနာဂတ္ရဲ႕ ပန္းတိုင္ဆီ။ ... ။ 
***
ေမဓာဝီ
5.12.17

 
(လူထုတိုက္မွာ ဒီဓာတ္ပံုေလး ႐ိုက္ေပးေသာ ဆရာညီပုေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

Read More...

Friday, November 17, 2017

ႏိုဝင္ဘာ- တန္ေဆာင္မုန္း ... မိုးထစ္​ခ်ဳန္​း၏ မခ်ဳန္​း၏ ...

***
ဒီညေနကတည္းက သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနတဲ့ မိုးက ခုထိ မတိတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ကမၻာသံုး ျပကၡဒိန္နဲ႔ ဆိုရင္ ႏိုဝင္ဘာလလယ္၊ ျမန္မာ ျပကၡဒိန္နဲ႔ဆို တန္ေဆာင္မုန္း လဆုတ္ ၁၄ ရက္ ရွိၿပီ။ မိုးက ခုထိ မရပ္ေသးဘူး။ ႏိုဝင္ဘာ တန္ေဆာင္မုန္းမွာ မိုးလံုးလံုး မရြာသင့္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး မိုးကို ၿငိဳျငင္​ခ်င္မိတယ္။
.
ႏိုဝင္ဘာဆို မိုးမရြာရေတာ့ဘူးလား။ တန္ေဆာင္မုန္းဆို မိုးကုန္ၿပီလား လို႔ ေတြးမိေတာ့ ...
ဘိလပ္မွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ရာသီဥတု၊ မိုးေလဝသ အေၾကာင္း စကားေျပာၾကတဲ့အခါ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္း ဥတု ၃ မ်ဳိးရွိေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ သူတို႔က အံ့ၾသတယ္။ မိုး ဆိုၿပီး သပ္သပ္ ရွိသလား၊ ေႏြနဲ႔ ေဆာင္းမွာ မိုးမရြာဘူးလား စသျဖင့္ သူတို႔က အံ့ၾသတာပါ။ သူတို႔ႏိုင္ငံလို ရာသီဥတု ၄ မ်ဳိး ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာကေတာ့ မိုးက တႏွစ္ပတ္လံုး ရြာခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ရြာတာကိုး။ ျမန္မာျပည္ဟာ အေတာ္ ေျခာက္ေသြ႕မွာပဲ လို႔ သူတို႔က မွတ္ခ်က္ ခ်တာနဲ႔ မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္ၿပီး ၁၂ ရာသီမိုး ဆိုတာလည္း ရွိေၾကာင္း ကမန္းကတန္း တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ရွင္းျပလိုက္ရ​ေသးတယ္။
.
၁၂ ရာသီမိုး ဆိုလို႔ မံုေရြးဆရာေတာ္ မွတ္စုမွာပါတဲ့ အမည္မသိေရွးစာဆိုေရးတဲ့ ၁၂ ရာသီမိုးမွာေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္း မိုးကို ခုလို ဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။
.
"တန္​​ေဆာင္​မုန္​းတြင္​း ဆီးႏွင္​းတၿပိဳက္​ မိုးတလိုက္​" ... တဲ့
တန္​​ေဆာင္​မုန္​းဆိုတာ မိုးအ​ေနွာင္​း ​ေဆာင္​းအကူးကာလမို႔ ဆီးႏွင္းေလး တၿပိဳက္ ႏွစ္ၿပိဳက္ က်လိုက္ မိုးက​ေလး အနည္းအက်ဥ္း ႐ြာလိုက္​ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ားလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ခုေလာက္ သည္းထန္ၿပီး ရြာပါ့မလားေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ စာအုပ္ေတြ ေမႊေႏွာက္ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဦး​ေသာ္​​ဇင္​ရဲ႕ ရာသီသဘင္​ စာအုပ္​ထဲမွာ ခုလိုေတြ႕ရပါတယ္။
.
“တန္ေဆာင္မုန္းလမွာ မိုးအတြက္ စိတ္မခ်ရေသးေခ်၊ ဆီးႏွင္းေတြ ေဝေနေသာ္လည္း တခါတရံ မိုးရြာတတ္ေသး၏။ ထိုအခါ ရြာေသာမိုးကို စားမိုးဟုပင္ ေခၚၾက၏။ အေၾကာင္းမူကား ဖံုးလံုးေနေသာ စပါးတို႔သည္ မိုးတလိုက္ေလာက္ ရြာမွ ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ သီးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။” တဲ့။
.
ဒါနဲ႔တြင္ မေက်နပ္ႏိုင္ေသးဘဲ တန္ေဆာင္မုန္းမိုးနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ေလွ်ာက္ရွာၾကည့္ေတာ့ ...
လြမ္းတတ္တဲ့ မယ္​​ေခြက​ ...
.
"ခ်မ္​းစၿပိဳတုန္​း၊ တန​္​ေဆာင္​မုန္​းကို၊ ပတ္​ကုန္​းဝန္​းက်င္​၊ ဇမၺဴျပင္​မွာ၊ ၾကင္​သူမရွိ၊ ကညာမိတို႔၊ ကယိကႏြမ္​း၊ မယ္​့ႏွယ္​လြမ္​းလိမ္​့၊ စက္​ခန္​းဘံုခြင္​၊ ငိုလ်က္​သာ ဝင္​လိမ္​့မယ္​၊ ႏွင္​း႐ႊင္​႐ႊင္​ ​ေဟမန္​မိုးက၊ ​ေဆာ္​နိႈး​ေႂကြး။ ... တဲ့။

 ႏွင္းရႊင္ရႊင္ ေဟမန္မိုး လို႔ ဖြဲ႕ထားတာမို႔ ႏွင္းက်တဲ့ ေဟမႏၲ ေဆာင္းရာသီမွာ ရြာတဲ့မိုး ... လို႔ ဆိုတာေပါ့။ ဒါဆို တန္ေဆာင္မုန္းမွာ မိုးအရြာသားပဲ မဟုတ္လား။
ဒါေပမဲ့ ဆက္ဖတ္ေတာ့ ခုလို ေတြ႕ရျပန္တယ္။

သန္မိုးကုန္စဲ၊ ႏွင္းေသးဖြဲသည္၊ ခဝဲပြင့္တုန္း၊ တန္ေဆာင္မုန္းကား၊ မခ်ဳန္းမိုးသား” ... လို႔ဆိုၿပီး ဆီသည္ရြာစား ဦးေအာင္ႀကီး ဖြဲ႕ဆုိခဲ့ျပန္ေတာ့ မိုးကုန္လို႔ ႏွင္းက်လာတဲ့ တန္ေဆာင္မုန္းမွာ မိုးေတာင္ မခ်ဳန္းေတာ့ဘူး ဆိုေလသလား ... စဥ္းစားစရာပါ။
.
ရွင္မဟာသီလဝံသကေတာ့ သွ်ိသွ်ားကန္ဘြဲ႕ ေမာ္ကြန္းထဲ ခုလို ေရးခဲ့ပါသတဲ့။
 
မိုးစိပ္ျပဳပြဲ၊ သန္က်ဴးစဲက၊ ခဝဲပြင့္ဝါ၊ သို႔သာခါတံု၊ အာကာမထိုင္း၊ ျမဴမႈိင္းမလည္၊ အလြန္ၾကည္လ်က္၊ ဆီးရည္လည္းက် ...
မိုးရာသီကုန္ၿပီး ခဝဲပန္းေလးေတြ ပြင့္တဲ့ အခါကာလမွာ ေကာင္းကင္ျပင္က ျမဴေတာင္ မမႈိင္းဘဲ ၾကည္လင္ၿပီး ဆီးႏွင္းေလးေတြ က်ေနတယ္ ... ဆိုေတာ့ မိုးမရြာဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲလား။
.
ရွင္မဟာရ႒သာရကေတာ့ ဘူရိဒတ္ဇာတ္ေပါင္း ထဲမွာ ...
 
မီးပန္းပြင့္တုန္း၊ တန္ေဆာင္မုန္းတြင္၊ မအုန္းဝႆ၊ မက် ႏွင္းျမဴ” လို႔ ဖြဲ႕ခဲ့ျပန္ေတာ့ မိုးလည္း မရြာ ႏွင္းလည္း မက်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ျပန္ေရာ။
ဦးယာရဲ႕ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီလူးတား စာအုပ္ထဲမေတာ့ အခုလို ဖတ္ရျပန္ပါတယ္။

ခဝဲပြင့္တုန္း၊ တန္ေဆာင္မုန္းဟု၊ ေခြႏႈန္းခန္းလယ္၊ ဇာျခယ္အံုးေပၚ၊ ေမႊးေပါင္းေဖ်ာ္၍၊ ၾကင္ေဖာ္မစံု၊ ပိုက္ျခံဳကြာေဝး၊ ျခဴးေကြးဝန္းယွက္၊ လယ္ေဗြထက္၌၊ ျမရြက္ေကသာ၊ လြမ္းမူရာႏွင့္၊ သႏၱာညြန္႔သစ္၊ သရစ္ေပၚဖူး၊ လွ်ပ္ေရာင္ျမဴးလ်က္၊ ေဆာင္းဦး ဆည္းဆာ၊ ေလျပည္လာ၍၊ ေသာၾကာရပ္က၊ ဆြတ္ျဖန္းျပေသာ္၊ ...
***
ႏိုဝင္ဘာ - တန္ေဆာင္မုန္းမွာ မိုးထစ္​ခ်ဳန္းရြာလား မရြာလား သိခ်င္စိတ္နဲ႔ စာအုပ္ေတြေနာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္း အခ်ိန္ေတြ အေတာ္လင့္ခဲ့တယ္။ ဇက္လည္းေညာင္း လက္လည္းေညာင္း၊ မ်က္စိေတြလည္း ေညာင္းလွေပါ့။ အမွန္က မိုးရြာတယ္ မရြာဘူးဆိုတာဟာ စာဆိုေတြ ေနထိုင္တဲ့ ကာလနဲ႔ ေဒသေပၚ မူတည္မွာပဲ ... လို႔ ေတြးလိုက္ေတာ့ မိုးေနာက္ကို ဆက္မလိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ေတြ အကုန္လံုးပိတ္၊ စာအုပ္ဗီ႐ိုေရွ႕က ခြါလိုက္ေတာ့တယ္။
တကယ္ေတာ့ အခုကာလ မုန္တိုင္းရွိလို႔ ရြာတဲ့မိုးဟာ ရာသီမိုးနဲ႔မွ မဆိုင္တာ။

 ေညာင္းတာနဲ႔ ခဏလွဲၿပီး ယူက်ဳက သီခ်င္းတပုဒ္ ဖြင့္နားေထာင္လိုက္တယ္။
တျခားသီခ်င္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ... Guns N' Roses ရဲ႕ November Rain ပါပဲ။

Never mind the darkness we still can find a way
Nothing lasts forever even cold November rain
... တဲ့။
တပုဒ္လံုးမွာ ဒီစာသားေလးကို စိတ္ထဲအျငိဆံုး ... ။ သီခ်င္းနားေထာင္ေနရင္းနဲ႔ ရြာေနတဲ့ မိုးကို စိတ္ထဲ မၿငိဳျငင္မိေတာ့ဘူး။ Nothing lasts forever ... လို႔သာ ေရရြတ္ေနမိတယ္။
အျပင္မွာေတာ့ မိုးတစက္စက္ ရြာေနတုန္းပါပဲ။
***
ေမဓာဝီ
17.11.17
21.12

Read More...

Tuesday, October 31, 2017

ဟယ္လိုဝင္​းနဲ႔ ယဥ္​​ေက်းမႈ …


***
ေအာက္တိုဘာ ၃၁ ရက္ နီးၿပီဆိုရင္ စူပါမားကက္က ဆိုင္ေတြမွာ ဟယ္လိုဝင္းေန႔ အတြက္ ပစၥည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေရာင္းခ်ေနတာကို ေတြ႕ႏိုင္ပါၿပီ။ သရဲ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ၊ လင္းႏို႔ပ်ံေတြ၊ မ်က္ႏွာျခယ္တဲ့ ေဆးေရာင္စံုေတြ၊ ေသြးအတုေတြ၊ အ႐ိုးေျခာက္ပံု အက်ႌေတြ၊ ေရႊဖ႐ံုသီး မီးအိမ္ေတြ စသျဖင့္ေပါ့။ ကေလးေတြက ဝတ္စံုအမ်ဳိးမ်ဳီး ျပင္ဆင္ၾကသလို လူႀကီးေတြကလည္း အိမ္တံခါး လာေခါက္မယ့္ ကေလးေတြကို ေပးဖို႔ ခ်ဳိခ်ဥ္ သၾကားလံုးေတြ၊ ေခ်ာကလက္ေတြ ျပင္ဆင္ထားၾကၿပီ။ 


ဒါက ကၽြန္မ ေရာက္ဖူးတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕ရဲ႕ အေလ့အထေတြ ဆိုပါေတာ့။ ယဥ္ေက်းမႈ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ေတြဟာ အေရွ႕ အေနာက္ ေတာင္ ေျမာက္ ကမၻာတဝွမ္း တေနရာက တေနရာ တႏိုင္ငံက တႏိုင္ငံ ဆင့္ကဲ ကူးစက္တတ္တာမို႔ ဗယ္လင္တိုင္းတို႔ ဟယ္လိုဝင္းတို႔ ဟာလည္း ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ တစ တစ ေခတ္စား လာခဲ့တယ္။
.
ဒီႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ လဆန္းကတည္းက ကၽြန္မတို႔ အျမဲဝယ္ေနက် စာေရးကိရိယာဆိုင္က ဟယ္လိုဝင္း အတြက္ ပစၥည္းေတြေရာင္းခ်ဖို႔ ေၾကာ္ျငာကတ္တေလာက္ ပို႔လာပါတယ္။ ေစ်းေတြကေတာ့ မနည္းပါဘူး။ ဟိုေန႔ ဒီေန႔ ေန႔ေတြအလိုက္ စီးပြါးေရးသမားေတြ အကြက္ျမင္ၾကသလို ကေလးေတြကလည္း ဟယ္လိုဝင္း အဝတ္အစားေတြ ဝယ္ဖို႔ တက္ၾကြေနၾကတယ္။
.
ဒီေန႔ ေန႔လည္ပိုင္း ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း မထိုးခင္ ေက်ာင္းသားေလးတခ်ဳိ႕က သူတို႔ ယူလာတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေလးေတြ ဝတ္႐ံုေတြ ဝတ္ၿပီး တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ စၾက ေနာက္ၾက ေပ်ာ္ေနၾကတာေပါ့။ အထူးအဆန္းဆို ဘာေလးပဲ လုပ္ရ လုပ္ရ ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြဟာ အျပစ္ကင္းၿပီး ခ်စ္စရာပါ။ 

စာသင္ခ်ိန္ေရာက္တဲ့အထိ အရွိန္မေသေသးတဲ့ ကေလးေတြကို ဟယ္လိုဝင္းေန႔ ဘယ္ကစ ဆိုတာ ပံုျပင္တပုဒ္လို ေျပာျပျဖစ္တယ္။
***
ဟယ္လိုဝင္းရဲ႕ မူလဘူတ အစက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ ေလာက္က ဥေရာပမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ Celts လူမ်ဳိးစုေတြက စခဲ့ပါသတဲ့။ သူတို႔ဟာ ႏိုဝင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေႏြရာသီကုန္ဆံုးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ က်င္းပၾကတယ္။ ေအာက္တိုဘာ ၃၁ ရက္ေန႔မွာ ဝိဉာဥ္ေတြဟာ လူေတြဆီ လာၾကတယ္လို႔ ယူဆၾကၿပီး မေကာင္းဆိုးဝါး သရဲ တေစၦေတြ မေႏွာက္ယွက္ေအာင္ လူေတြက သရဲတေစၦ ပံုစံ ဝတ္စားၾကတယ္တဲ့။
.
ႏိုဝင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ကို All Saints Day (သူေတာ္စင္မ်ားေန႔) သို႔မဟုတ္ All Hallow’s Day လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး အဲဒီမတိုင္ခင္ အႀကိဳေန႔ျဖစ္တဲ့ ေအာက္တိုဘာ ၃၁ ရက္ေန႔ကိုေတာ့ All Hallow’s Eve လို႔ ေခၚၾကတယ္။ အတို ေခၚေတာ့ Halloween … ေပါ့။
.
ဟယ္လိုဝင္း ယဥ္ေက်းမႈဟာ အိုင္ယာလန္နဲ႔ စေကာ့တလန္ ႏိုင္ငံေတြက စခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အဲဒီက လူေတြဟာ သရဲတေစၦပံုစံ အဝတ္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဝတ္၊ turnip လို႔ ေခၚတဲ့ မုန္လာဥတမ်ဳိးကို ထြင္းၿပီးလုပ္ထားတဲ့ မီးအိမ္ေလးေတြ ကိုင္ၾကသတဲ့။ စေကာ့တစ္ရွ္ေတြ အိုင္းရစ္ရွ္ေတြ အေမရိကကို ေရာက္သြားေတာ့မွ ေရႊဖ႐ံုသီး မီးအိမ္ကို စၿပီး ျပဳလုပ္တာလို႔ ဆိုတာပဲ။ will-o-the-wisp သို႔မဟုတ္ Jack-o-lantern လို႔ေခၚတယ္။ အဓိပၸါယ္က foolish fire တဲ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ Jack-o-lantern လို႔ပဲ အေခၚမ်ားပါတယ္။ ေရႊဖ႐ံုသီး သို႔မဟုတ္ မုန္လာဥႀကီး ေတြကို ထြင္းၿပီး လုပ္ထားတဲ့ မီးအိမ္ေလးေပါ့။
.
သူတို႔ရဲ႕ အေလ့အထက အဲဒီေန႔မွာ ဝိဉာဥ္ေတြကို အစားအစာေတြ ေပးသတဲ့။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ သူေတြကို ေပးတယ္၊ ခုေခတ္မွာေတာ့ အိမ္တံခါးလာေခါက္တဲ့ ကေလးေတြကို ေပးတာေပါ့။ Trick or treat အေလ့အထက အဲဒီလိုနဲ႔ စခဲ့တာပါ။ ကေလးေတြက တအိမ္တက္ဆင္း တံခါးေခါက္ၿပီး Trick or Treat လို႔ ေအာ္ၾကတဲ့အခါ အိမ္ရွင္က treat လုပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ေခ်ာကလက္တို႔ သၾကားလံုးတို႔ ျပန္ေပးၾကတယ္။ Trick ဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ Trick လို႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ မေျပာၾကဘူး ထင္တာပဲ၊ treat လုပ္ၾကတာသာ ေတြ႕ရတယ္။ Trick or Treat အေလ့အထကို အေမရိကမွာ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္ေလာက္က စခဲ့ၾကၿပီး ျဗိတိန္နဲ႔ အိုင္ယာလန္မွာေတာ့ ၁၆ ရာစု ေလာက္ကတည္းက စခဲ့တယ္တဲ့။
.
ဟယ္လိုဝင္း ယဥ္ေက်းမႈဟာ မူလကေန ခုခ်ိန္ထိ တစတစ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့ပါၿပီ။ တခ်ဳိ႕ေတြဆို မူရင္းကိုေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ဟယ္လိုဝင္း ယဥ္ေက်းမႈကို အေမရိကားက စတယ္လို႔ ထင္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ထံုးတမ္း စဥ္လာ ယဥ္ေက်းမႈေတြဟာ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ဒီလိုပဲ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲ လာၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာၾကာရင္ ဟယ္လိုဝင္း ယဥ္ေက်းမႈဟာလဲ ဘယ္လို ဘယ္ပံုစံ ျဖစ္လာဦးမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူက ႀကိဳတင္ ခန္႔မွန္းႏိုင္မွာလဲ။
***
ဟယ္လိုဝင္း အဝတ္အစားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား ကေလးေတြကို ဟယ္လိုဝင္းရဲ႕ မူလအရင္းအျမစ္ ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ သူတို႔လည္း သေဘာေပါက္ သြားၾကပါတယ္။ အပိုဆု bonus အေနနဲ႔ ဟယ္လိုဝင္း ပံုျပင္တပုဒ္ ဖြင့္ျပလိုက္ေတာ့ အားလံုး အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္သြားၾကေလရဲ႕။
.
ကေလးေတြဟာ တိုင္းတပါးက ကူးစက္လာတဲ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ယဥ္ေက်းမႈေတြရဲ႕ အရင္းအျမစ္ကို သိဖို႔သလို ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ယဥ္ေက်းမႈေတြကိုပါ သိရွိနားလည္ ေပ်ာ္ဝင္ၿပီး မေပ်ာက္မပ်က္ ထိမ္းသိမ္းႏိုင္ေအာင္ အသိဉာဏ္ေပးဖို႔ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ တာဝန္ပဲ မဟုတ္လား။
***
ေမဓာဝီ
၃၁၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၇
၂၃း၄၈ နာရီ

Read More...

Monday, October 16, 2017

ေတာဘူတာကေလး ...

***

Bilbrook railway station, Staffordshire, England
ေတာဘူတာကေလး 
 ***
ဥၾသမဆြဲ
အလံလည္​း မခ်ဳိး
ခိုနားစရာ -
အမိုးအကာ တကိုယ္​စာသာသာနဲ႔
ခပ္​ယဲ့ယဲ့ ​ေတာဘူတာက​ေလး။
.
မ်ဥ္​းၿပိဳင္​သံလမ္​း​ေတြ​နံေဘး
ပလက္​​ေဖာင္​း​ေလး လဲ​ေလ်ာင္​းရင္​း
လိုက္​ပါ စီးနင္​းမယ္​့ သူ​ေတြကို ႀကိဳ
အလင္​းတိုင္​ အိုက​ေလးကို ထမ္​းလို႔။
.
သစ္​ပင္​​ေတြ ျမက္​႐ိုင္​း​ေတြၾကား
ရထားႀကီး ခုတ္​​ေမာင္​းလာၿပီ
ဒီတခါ ဒီမွာ ရပ္​ႏိုးႏိုး
​ေမွ်ာ္​ကိုးရ​ေပါင္​းလည္​း မ်ားခဲ့​
ခပ္​ယဲ့ယဲ့ ဘူတာ​ေလးက
ခပ္​မဲ့မဲ့ၿပံဳးရင္​း
သက္​ျပင္​း​ေတြ ခဏခဏခ် လို႔ ... တဲ့။
***
ေမဓာဝီ
15.10.17
22.07

Read More...

Monday, September 18, 2017

လႈိင္​း​ေတြ မႈိင္​း​ေဝ တိုင္​းျပည္​မွာ ...

.
.
လႈိင္​း​ေတြ မႈိင္​း​ေဝ တိုင္​းျပည္​မွာ ...
~~~~~~~~~~~
မႈိင္​းညိဳ႕​ေဝကာ
႐ြာ​ေယာင္​ဟန္​ျပင္​
မိုးသခင္​လည္​း
​ေလႏွင္​ရာ​ဆီ
လြင္​့​ပါၿပီလား
႐ြာအားခက္​ခက္​
တစက္​ကယ္​မွ်
မသြန္းခ်ဘဲ
ဟန္​ျပတိမ္​လႊာ
အုံု႔ဆိုင္​းလာသည္​
​ေဝကာမႈိင္​းလို႔ ဝိုင္​းညိဳ႕တယ္​။
.
လႈိင္​းတို႔​ေစရာ
​စုန္​ဆန္​လာသည္​့
​ခရမ္​းျပာလႊမ္​း
​ေဗဒါပန္​းလည္​း
ဝဲမွာမျမဳပ္​
လႈိင္​းပုတ္​သည္​့ဒဏ္​
​အႏၲရာယ္​ၾကား
သူ စြန္​႔စား၍
အားမ​ေလွ်ာ့တမ္​း
​​ပန္​းရဲ႕လမ္​းမွာ
​ေလွ်ာက္​လွမ္​းလာသည္​
​ေစရာလႈိင္​းတို႔ စိုင္​းလို႔ရယ္​။
.
တုိင္​းၿမိဳ႕ ​ေျပ (ျပည္​)႐ြာ
ဝ​ေျပာသာ​ေအာင္​
ႀကံ​ေဆာင္​လံု႔လ
ႀကိဳးပမ္​းၾကလည္​း
ဆိုးသြမ္​းသသူ
ထိုလူတစု
ဖ်က္​ဆီးမႈ​ေၾကာင္​့
စိုး​ေႏွာင္​့ဗ်ာ​ေပြ
အခက္​​ေဝကာ
မ်က္​ရည္​ရစ္​လႊမ္​း
မၿငိမ္​းခ်မ္​းသည္​
ျပည္​ ႐ြာ တိုင္​း ၿမိဳ႕ ... လႈိင္​းသို႔ႏွယ္​။
***
​ေမဓာဝီ
18.09.17

Read More...

Tuesday, September 05, 2017

လေပါင္း သံုးဆယ္၊ ရက္ေပါင္း ကိုးရာ၊ ေမတၱာက အနႏၲ ...


***
လစဥ္ ၅ ရက္ေန႔ကေလးသို႔ ေရာက္တိုင္း အမွတ္တရ ရက္ကေလးေရာက္ျပန္ၿပီဟု ပီတိျဖစ္ရသည္။ တရက္ၿပီး တရက္၊ တလၿပီးတလ၊ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ တိုးလာတိုင္း တစတစ ျမဲျမံခိုင္မာစြာ ခ်ည္ေႏွာင္ေနမိသည့္ သံေယာဇဥ္ေတြအတြက္ ေက်နပ္ရျပန္သည္။ နားလည္မႈ၊ ယံုၾကည္မႈတို႔ျဖင့္သာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသည့္ ဘဝႏွစ္ခုအတြက္ တျခားဘာေတြကမွ အေရးမႀကီးေတာ့။
.
ဒီကေန႔က ေတာ္သလင္းလျပည့္ေန႔ ... ။ ...
လျပည့္ေန႔ေလးေတြသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ အေရးပါသည့္ ေန႔ေလးေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ႏွစ္ေယာက္အတူ ေပါင္းစည္းခြင့္ မရခင္ကပင္ လျပည့္ေန႔ေလးေတြ၏ လေရာင္ေအာက္မွာ ကိုယ္စီ ေမတၱာတရားေတြကို ဖြင့္ဟခဲ့ၾကသည္၊ လမင္းႀကီးကို တိုင္တည္၍ သစၥာတည္ခဲ့ၾကသည္။ တေယာက္တေနရာ အေဝးမွာပင္ ေကာင္းကင္ယံထက္က လမင္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း အၾကည့္ခ်င္း လမင္းဆီမွာ ဆံုစည္းခဲ့ၾကသည္။
မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးသည့္ ေန႔ကလည္း တေပါင္းလျပည့္ေန႔ ... ။
.
လျပည့္ေန႔ေလးေတြကို တန္ဖိုးထားၾကသူမို႔ ဒီကေန႔ ၅ ရက္ေန႔က လျပည့္ေန႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္သည္ကို ၾကည္ႏူးမိသည္။ ေတာ္သလင္း လျပည့္သည္ ဂ႐ုဓမၼေန႔၊ ေနာက္လာမည့္ ေအာက္တိုဘာ ၅ ရက္ေန႔ကလည္း သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔။ တိုက္ဆိုင္ခဲလွစြာ တိုက္ဆိုင္ခဲ့သည္ပင္။
.

သူတို႔ အတူ ေပါင္းစည္းၾကရသည့္ အခ်ိန္ကာလက ရွည္ၾကာျခင္း မရွိေသးေသာ္လည္း ယံုၾကည္မႈ၊ နားလည္မႈ၊ ေမတၱာတရား တို႔ျဖင့္ ခိုင္မာစြာ တည္ေဆာက္ၾကခဲ့သည္မို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ႏွင့္မွ ယိုင္လဲမသြားေစရ ဟု ႏွစ္ဦးသား သေဘာတူစြာ ခံယူထားခဲ့ၾကသည္။ တဦးလိုအပ္ခ်က္ တဦးက ျဖည့္တင္းရင္း၊ တဦးအားနည္းခ်က္ တဦးက ေဖးမရင္း၊ ေျခလွမ္းေလးေတြ တလွမ္းၿပီးတလွမ္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကရသည္။ လွမ္းခဲ့ၿပီးေသာ ေျခလွမ္းေလးေတြကို လည္ျပန္ လွည့္ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးၾကရသလို လာလတၱံ႔ေသာ ေျခလွမ္းေပါင္း မ်ားစြာ အတြက္လည္း ႀကိဳတင္ စိတ္ကူးယဥ္မိၾကေသးသည္။
.
ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးေသာ ေျခလွမ္းမ်ားစြာထဲမွာ တခါတရံ ၾကံဳေတြ႕ရတတ္သည့္ ခလုတ္ကသင္းေလးေတြကိုေတာ့ သူတို႔ ေမ့ထားလိုက္ၾက႐ံုသာ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၂ ႏွစ္ ၆ လ ျပည့္ မဂၤလာ အမွတ္တရ ...
၅၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၇
၁၈း၂၀ နာရီ

Read More...

Thursday, August 31, 2017

ဆယ့္တစ္ႏွစ္တာ ဘေလာ့မွာ … (blog day အမွတ္တရ)

.
ဒီေန႔ဆိုရင္ ေမဓာဝီရဲ႕ ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ ဘေလာ့ေလး ၁၁ ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ။ ဒီဘေလာ့ေလးကို ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ ဂါးဖီးကာတြန္းပံုေလးနဲ႔ စဖြင့္ခဲ့တယ္။ ေရးခဲ့သမွ်ေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ ၁၁၃ ပုဒ္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ၂၆၈ ပုဒ္၊ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေရးအားနည္းသြားလိုက္တာ တႏွစ္လံုးမွာမွ ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ ကေန ၂၀ ေက်ာ္ ၃၀ ေလာက္ အထိ ထိုးက်သြားခဲ့ပါတယ္။ ေရးအား အနည္းဆံုးႏွစ္ကေတာ့ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ တႏွစ္လံုးမွာမွ ၁၉ ပုဒ္ ပဲ ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္မွာကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ တင္ခဲ့တာ အပုဒ္ ၃၀ ရွိပါၿပီ။
.
စ ေရးခါစ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ ဆရာသုေမာင္ရဲ႕ ထံုး ႏွလံုးမူျပီး တေန႔ တပုဒ္ ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ နာမည္ ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေတြးမိသမွ်ေတြ ခ်ေရးေနမိေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘေလာ့ဟာ ကၽြန္မအတြက္ စာေရးတဲ့ ေလ့က်င့္ကြင္း တခုပါ။ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆး၊ ပံုျပင္၊ ဝတၳဳ၊ ခရီးသြား မွတ္တမ္း၊ အင္တာဗ်ဴး စသျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ေရးေတြ ပါဝင္သလို စာအုပ္စင္၊ မွတ္ဖြယ္ မွတ္ရာ၊ ဘာသာေရး နဲ႔ ေရွးျမန္မာစာေပ ေတြလို ေကာင္းႏိုးရာရာေတြ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပ ထားတာေတြလည္း ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။
.
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၁၇ ခုႏွစ္အထိ ၁၁ ႏွစ္တာ တင္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္ အေရအတြက္က ၇၈၆ ပုဒ္ရွိပါၿပီ။ ဒီစာကိုပါ တင္ရင္ ၇၈၇ ပုဒ္ေပါ့။ ေရးမယ္လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီး မေရးျဖစ္တာေတြ၊ တေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ရပ္ထားတာေတြကို သိမ္းထားတဲ့ draft ေတြကေတာ့ ၄၂ ပုဒ္ရွိပါတယ္။ တင္ၿပီးမွ မေကာင္းတတ္လို႔ draft ထဲ ထည့္လိုက္တာက တပုဒ္ပါ။
.
အရင္က ဘေလာ့ဘန္နာေတြ ခဏခဏ ေျပာင္းခဲ့တယ္။ ဘေလာ့ဒီဇိုင္းကေတာ့ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ အနက္ေရာင္ သံုးတာကေန ဖတ္ရမလြယ္ဘူးလို႔ လူေျပာမ်ားတာေၾကာင့္ အခုလက္ရွိ အျပာေရာင္ကို (ကိုရန္ေအာင္ - ဘေလာ့ဂါ ရန္ေအာင္) အကူအညီနဲ႔ ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္။ ေဘးက sidebar မွာ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ လံုးဝမလုပ္ခဲ့ တာကေတာ့ စီပံုး / စီေဘာက္ လို႔ ေခၚၾကတဲ့ chat box မတပ္တာပါပဲ။ ေပါက္ကရေတြ လာဆဲၾကမွာ စိုးလို႔ပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ကြန္မန္႔ေတြကိုလည္း ေမာ္ဒရိတ္ လုပ္ထားခဲ့ရတယ္။
.
ဘေလာ့ေလး ဆယ့္တစ္ႏွစ္ျပည့္ခ်ိန္မွာ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ တႏွစ္ျပည့္တုန္းက “အခါလည္ အေတြး”၊ ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္မွာ မတင္ခဲ့၊ သံုးႏွစ္ျပည့္မွာ “သံုးနွစ္သံုးမိုး”၊ ေလးႏွစ္ျပည့္မွာ “၄ ႏွစ္ႏွင့္ ၅၂၈ + ၁”၊ ငါးႏွစ္ျပည့္မွာ “၅-ႏွစ္ရွည္ၾကာ ဘေလာ့ရြာ”၊ ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္မွာ “ေတြးမိေတြးရာ ၆ ႏွစ္တာ”၊ ခုနစ္ ႏွစ္ျပည့္မွာ “310813”၊ ရွစ္ႏွစ္ ျပည့္မွာ “၈-ႏွစ္ ျပည့္နဲ႔ ဘေလာ့ေဒး အမွတ္တရ”၊ ကိုးႏွစ္ျပည့္မွာ “ဘေလာ့ေဒးနဲ႔ ေတြးမိေတြးရာ ၉-ႏွစ္တာ”၊ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္မွာ “ဘေလာ့ေဒးႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္သို႔သမင္လည္ျပန္” … စသျဖင့္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ၂ ႏွစ္ျပည့္ကလြဲလို႔ အမွတ္တရ ပို႔စ္ေတြ တင္ခဲ့တာ ခုဆို ဆယ့္တစ္ႏွစ္ျပည့္မွာ ဆယ္ပုဒ္ရွိၿပီေပါ့။
.
ေနာက္ပိုင္း ေဖ့စ္ဘြတ္ကို ပိုသံုးျဖစ္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ထဲ အလြယ္တကူ တင္လိုက္တဲ့စာေတြ ကဗ်ာေတြကို ေပ်ာက္ပ်က္မသြားေအာင္ ဘေလာ့ထဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ထည့္ျဖစ္တယ္။ အကုန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ။ ဘေလာ့နဲ႔ လိုက္ဖက္ညီတာမ်ဳိးပါပဲ။ ေဖ့စ္ဘြတ္ထဲက်ေတာ့ ကိုယ္တင္ခ်င္တဲ့ ဓာတ္ပံု၊ စာအတုိအစ၊ ကဗ်ာအပိုင္းအစ၊ အကုန္ေရာေက်ာ္ တင္တာကိုး၊ ဘေလာ့မွာေတာ့ အဲဒီလို မတင္ခ်င္ဘူး။
.
ခါတိုင္းႏွစ္ ဘေလာ့ေဒးေတြမွာ တီတင့္တံုးဖလား သူႀကီးကိုရန္ေအာင္တို႔က အမွတ္တရေတြ ေရးဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ တီတင့္ကလည္း လက္တဖက္ ေနမေကာင္း၊ သူႀကီးကလည္း ဘြဲ႕ရျပီးေတာ့ ဘေလာ့မဂင္းေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ကိုရန္ေအာင္ကေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္လုပ္ေနေတာ့ မအားေတာ့ဘူး။ ဦးေဆာင္မယ့္သူေတြ မရွိေပမဲ့ ေနာက္လိုက္ေကာင္းေလး ေမဓာဝီကေတာ့ ဘေလာ့ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ အမွတ္တရ ပို႔စ္ေလး ေရးျပီး တင္လိုက္ရပါေၾကာင္း ... ။ 
.
ဘေလာ့ဂါအေပါင္း ေနေကာင္း က်န္းမာ ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာ ၾကပါေစ ... ။
***
ေမတၱာျဖင့္ 
ေမဓာဝီ
31.08.17

Read More...

Saturday, August 26, 2017

စည္​းခ်က္​မညီ​တဲ့ ည ...


(၁)
ညဥ္​့က မနက္​​ေသးပါဘူး။
မိုးေပၚေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နက္ေမွာင္တဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးက အုပ္မိုးထားတယ္။
ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္ရယ္လို႔ တစြန္းတစမွ မျမင္ရတဲ့ ည ... ။
***
 
(၂)

မိုးမ႐ြာ​ေတာ့​ေပမဲ့ မုိုး​ေငြ႕ပါတဲ့ ​ေလ​က တေဝ့​ေဝ့ တိုက္​ခတ္​လို႔​ေနတယ္​။ ​ ေရဒီယို ကက္ဆက္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား မရွိတဲ့ ​ေနရာ၊ ကြန္​ပ်ဴတာ​နဲ႔ လက္​ကိုင္​ဖုန္​း​ေတြကို အနား​ေပးထားတဲ့ အခိုက္​ အျပင္က စကားေျပာသံ၊ သီခ်င္းသံ၊ တံခါး ဖြင့္သံ ပိတ္သံေတြၾကားမွာ ၾကားေနက် မဟုတ္တဲ့ အသံတသံကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ အဲဒီ အသံက ေဝးရာက တျဖည္းျဖည္း နီးလာတယ္။ မသဲကြဲရာက တျဖည္းျဖည္း ပီသ လာတယ္။ အနိမ့္အျမင့္ စည္းခ်က္နဲ႔ အညီ မွန္မွန္ ႐ိုက္ခတ္ေနတဲ့ ျမည္သံ၊ အဲဒီေနာက္ ေခြးေဟာင္သံ ခပ္သဲ့သဲ့၊ ေခြးေဟာင္သံၾကားက ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ထြက္ေပၚလာတဲ့ အသံစာစာ ... ။
​.
လူေတြနဲ႔ ေဝး ေဝး ေဝးတဲ့ နယ္ေျမ ...
အတူတူ သြား သြား သြားၾကမယ္ေလ ...
နက္႐ိႈင္းတဲ့ ေတာရဲ႕ ရင္​ခြင္မွာ ေပ်ာ္ေန
သဘာဝရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ေတြ ....
သဘာဝရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ေတြ ...
.
ဝါးဆစ္ဗံုကို ကြန္ကရစ္လမ္းေပၚမွာ ေခါက္တီးေနတဲ့ ျမည္သံ တတံုတံုနဲ႔အတူ ဆြဲဆြဲငင္​ငင္​ သီဆို​ေနတဲ့ သီခ်င္​းသံ။ ဝါးဆစ္​​ေခါက္​သံက သီခ်င္းသံထက္ ပိုၿပီး က်ယ္ေနတယ္။ သီခ်င္းသံက မပီမသ ... စည္းဝါးမက်။ အသံေတြ တျဖည္းျဖည္း နီးလာရင္း အနီးဆံုး ေနရာကေန ခပ္က်ယ္က်ယ္ ၾကားေနရတယ္။ တီးတဲ့သူကလည္း အစြမ္းကုန္ ႐ိုက္ခတ္ တီးသလို သီဆိုသူကလည္း ရင္ကို ဖြင့္ၿပီး ဆိုေလသလားပဲ ... ။
.
ဒီကမၻာမွာ စစ္​ စစ္​ စစ္​ မျဖစ္​ရာ​ေျမ
တ​ေနရာရွိ ရွိ ရွိရမယ္​​ေလ
ထာဝရၿငိမ္​းခ်မ္​းမႈရွာကာ ​ေပ်ာ္​႐ႊင္​​ေန
သဘာဝရဲ႕ ရင္​​ေသြးငယ္​​ေတြ
သဘာဝရဲ႕ ရင္​​ေသြးငယ္​​ေတြ ~ ~
.
အဆိုနဲ႔ အတီး စည္​းခ်က္​မမွန္​ နရီမကိုက္​​ေပမဲ့ သီခ်င္းသံ စာစာ​ေလး​က ရင္​ထဲထိ ထိုး​ေဖာက္​​ ဝင္ေရာက္သြားတယ္။ ဒီကမၻာမွာ စစ္မျဖစ္ရာေျမ တဲ့လား ... ။ စစ္မျဖစ္ရာေျမ တကယ္ပဲ ရွိပါ့မလား ... ။ အသံရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ ဝရံတာကေန ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တုိက္ေလွခါး ရင္းမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္။ အသက္​က ရွိလွမွ တ​ေယာက္​က ကိုးႏွစ္​ ဆယ္​ႏွစ္​၊ တ​ေယာက္​က ​ေျခာက္​ႏွစ္​ ခုနစ္​ႏွစ္​ အ႐ြယ္​​ေလး​ေတြ။ အႀကီး​ေလးက ဝါးဆစ္​ဗံုကို ​ေျမမွာ​ေခါက္​လုိ႔ အငယ္​​ေလးက မပီကလာ အသံစာစာနဲ႔ ေခါင္းေလး ေမာ့ၿပီး သီခ်င္းေလးကို ဟစ္​​ေႂကြးလို႔ ... ။
.
ပိုင္​ဆိုင္​တာ အားလံုးစြန္​႔ကာ​ေလ ...
မနာလိုစရာလည္​းပဲ မရွိ​ေတာ့​ေပ ....
ဘယ္​သူမဆို အားလုံုးတန္​းတူ​ေပ ...
ညီအစ္​ကိုလို ၾကင္​နာမႈနဲ႔ေန ...
​ေလာက အသစ္​တခု တည္​​ေန ~ ~
.
သူတို႔ ဆက္​ဆို​ေနၾကတယ္​။ ဌာန္ က႐ိုင္းမက်ေပမဲ့ အသံ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် ဆြဲဆြဲငင္ငင္ စိတ္ပါ လက္ပါ သီဆိုေနၾကဆဲ။ ဝါးဆစ္ဗံုေခါက္သံ တတံုတံုက ရင္ကို ႐ိုက္ခတ္ လို႔ ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္ေစခဲ့တယ္။ ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္ေနရင္း မၾကည့္ရက္ေတာ့လို႔ ဝရံတာကေန ခြါလိုက္တယ္။ ေအာက္ဆင္းသြားရ ေကာင္းႏိုး စိတ္ထဲမွာ ခ်ီတံုခ်တံုနဲ႔။ တံခါးအထပ္ထပ္ ဖြင့္ရမွာနဲ႔ ေလွခါး အတက္အဆင္း လုပ္ရမွာေတြေၾကာင့္ ေအာက္ဆင္းမယ့္ ေျခလွမ္းေတြ ေလးဖင့္ေနဆဲ အသံေလးေတြက တျဖည္းျဖည္း ေဝးေဝးသြားၾကၿပီ။
.
အရာရာ လွ လွ လွပရာ​ေျမ
အရာရာ သန္​႔ သန္​႔ သန္​႔ရွင္​းရာ​ေျမ
ထာဝရၿငိမ္​းခ်မ္​းမႈရွာကာ ​ေပ်ာ္​႐ႊင္​​ေန
သဘာဝရဲ႕ ရင္​​ေသြးငယ္​​ေတြ ....
သဘာဝရဲ႕ ရင္​​ေသြးငယ္​​ေတြ ....
.
ဝါးဆစ္​ဗံုသံ တတံုတံုက တျဖည္းျဖည္း တိုးလ်လို႔သြားၿပီ။ သီခ်င္​းဆိုတဲ့ အသံစာစာေလးလည္း ​ေဝး​ေဝးလို႔သြားၿပီ။ အေတြးေတြကေတာ့ မရပ္ႏိုင္ေသး ... ။
.
စစ္​မျဖစ္​တဲ့​ေနရာ ...
ၿငိမ္​းခ်မ္​းတဲ့​ေနရာ ...
မနာလိုျခင္​း​ေတြ ကင္​းတဲ့​ေနရာ ...
အားလံုးတန္​းတူ ျဖစ္​တဲ့​ေနရာ ...
လွပ သန္​႔ရွင္​း အႏၲရာယ္​ကင္​းတဲ့ ​​ေလာကအသစ္​တခု ... တည္ေဆာက္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ... အေတြးေတြနဲ႔ ... ။
.
***
(၃)

မိုးေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နက္ေမွာင္တဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးက အုပ္မိုးထားတယ္။
ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္ရယ္လို႔ တစြန္းတစမွ မျမင္ရတဲ့ ည ... ။
ဒါေပမဲ့ ...
ညဥ့္ကေတာ့ ... မနက္ေသးပါဘူး ... ။
***
ေမဓာဝီ
၂၆ ၊ ၀၈ ၊ ၁၇
၂၂း၁၀ နာရီ

Read More...