Tuesday, July 28, 2015

သူ ... သို႔မဟုတ္ ... က်မ၏ ခရီးေဖာ္ ...



သူဟာ က်မရဲ႕ အိပ္မက္ထဲက နတ္သားေလးတပါး မဟုတ္ခဲ့ပါ။
ဒါေပမဲ့ သူဟာ လက္ေတြ႕ေလာကထဲက က်မရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္ တေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။
သူ၏ လက္မ်ားက မႏူးညံ့လြန္းပါ။
ဒါေပမဲ့ … က်မကို ထာဝရ လက္တြဲထားဖို႔ လံုေလာက္စြာ ေႏြးေထြးခိုင္မာလ်က္ရွိပါသည္။

သူ႔ပခံုးက က်မ အားငယ္လွ်င္ မွီတြယ္ဖို႔ …
သူ႔လက္ေမာင္းက က်မ လိုအပ္လွ်င္ ခိုတြဲဖို႔ …
သူ႔ရင္ခြင္က က်မပင္ပန္းလွ်င္ နားခိုဖို႔ …
သူ႔စကား, သူ႔အျပံဳး, သူ႔ႏွလံုးသားေတြက က်မကို ႏွစ္သိမ့္, ၾကင္နာ, နားလည္ေပးဖို႔ …
ဒီေလာက္ဆိုလွ်င္ လံုေလာက္ပါၿပီ။
က်မ ေလာဘမႀကီးခ်င္ပါ။

သူက က်မထက္ပို၍ စိတ္သေဘာထား ေကာင္းသူ … ၊ စိတ္ထားႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕သူ … ၊ နားလည္မႈ ေပးစြမ္းႏိုင္သူ … ၊ ႐ိုးေျဖာင့္၍ အေကာင္းျမင္တတ္သူတဦး ျဖစ္ၿပီး က်မ၏ အျမင္မွားယြင္းမႈမ်ားကို ျပန္၍ တည့္မတ္ေပးေလ့ရွိေသာသူလည္း ျဖစ္သည္။ ပင္ပန္းစြာ အလုပ္လုပ္ကိုင္၍ ေငြရွာေနရေသာ သူက အလွဴအတန္း၌ က်မထက္ပိုၿပီး ရက္ေရာေနျပန္သည္။ တခါတရံ က်မက လွဴသင့္ မလွဴသင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ေနဆဲ … သူက လွဴလိုက္ၿပီးျဖစ္ေန၏။ အလွဴဒါနႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ က်မ အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ နည္းလမ္းကို သေဘာက်သျဖင့္ က်မတို႔လည္း ထိုအတိုင္း လိုက္နာမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့သည္။ အေဖႏွင့္ အေမက အလွဴအတန္း ကိစၥမွာ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မတားၾက မဟန္႔ၾက၊ တဦးအလွဴကို တဦးက ဝမ္းေျမာက္ၾကသည္။ ဒါကို သေဘာက်ခဲ့တာေတာင္ က်မက တခါမွာ သူ႔ကို ညည္းတားေလး တားသေယာင္ ျပဳမိေသးသည္။ သူကား တျခားေနရာမွာ ေခၽြတာၿပီး ဒါနျပဳရန္ မည္သည့္အခါမွ မတြန္႔ဆုတ္တတ္သူ။

ကံေကာင္းစြာပင္ က်မ မႀကိဳက္ေသာ အဓိက အခ်က္အလက္မ်ား သူ႔မွာမရွိ။ က်မက ေရွး႐ိုးစြဲဟုပဲဆိုဆုိ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေယာက္်ားေလးေတြ နားေပါက္ ေဖာက္တာကို မႀကိဳက္၊ ခႏၶာကိုယ္၏ မည္သည့္ေနရာမွာမဆို တက္တူးထိုးတာကို မႀကိဳက္၊ လက္သည္းတေခ်ာင္းတည္း အရွည္ထားတာကို မႀကိဳက္၊ ဆံပင္အေရာင္ နီေၾကာင္ေၾကာင္ေတြ ဆိုးတာကို မႀကိဳက္။ က်မ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒါေတြ မလုပ္။ ထိုသို႔ျပဳသူမ်ားကို အျပစ္မဆိုလိုေသာ္လည္း က်မ၏ အိမ္ေထာင္ဘက္သည္ ထိုသို႔ မျပဳလုပ္လွ်င္ ေကာင္းမွာပဲဟု ေတြးခဲ့ဖူးသည္။ သူက ထိုအခ်က္အားလံုးကို မလုပ္သျဖင့္ က်မ သူ႔ကို တိတ္တခိုး ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။

ေနာက္တခ်က္က သူႏွင့္က်မ စာေပေရးရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အျမင္ခ်င္း တူေနသည္မွာလည္း ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္။ ထိုကိစၥမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ျငင္းခုန္ေနစရာမလို၊ က်မႏွင့္သူ အႀကိဳက္ခ်င္း တူသလို မႀကိဳက္တာခ်င္းလည္း တူၾကေလသည္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ေပၚက စေတးတပ္ေတြ သတင္းေတြကို အတူတူ ရယ္ၾက၊ အတူတူ သေဘာက်ၾက၊ အတူတူ ေဝဖန္ၾကရင္း သူနဲ႔က်မ ေျပာစရာေတြ မကုန္ႏိုင္။ တကယ္ေတာ့ အႀကိဳက္ခ်င္း တူသည္ျဖစ္ေစ မတူသည္ျဖစ္ေစ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ နားလည္မႈ ရွိၾကဖို႔က အဓိကသာလွ်င္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ တူလွ်င္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။

အေဖက က်မကို သိပ္ခ်စ္သျဖင့္ သူ႔ကို အေဖ့အေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာျပကာ က်မအေပၚ အေဖ ခ်စ္သလို တသက္လံုး ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား … ဟု လက္မထပ္ခင္က ေမးေတာ့ …
“ေမ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး သည္းခံပါမယ္” … လို႔ သနားစဖြယ္ သူက ေျပာခဲ့ေသးသည္။ က်မကလည္း သူ႔ကို အရမ္းမဆိုးသလို သူကလည္း အေဖ က်မအေပၚ ထားသည့္ ေမတၱာလို တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ မထားႏိုင္ေသးေပမယ့္ က်မကို အႏြံအတာခံၿပီး ခ်စ္သည္မွာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

ေလသံမာမာ ေျပာလွ်င္ က်မက မႀကိဳက္၊ မင္းနဲ႔ငါ ေျပာလွ်င္ က်မ လက္မခံႏိုင္၊ ဝုန္းဒိုင္းေတြဆို ေဝလာေဝး၊ ဒါေတြ သူကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္။ အေဖက က်မကို ေခါင္းေလွ်ာ္ျပီးတိုင္း ဆံပင္ေတြ ေရသုတ္ေပးေနက် ဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ဒ႐ိုင္ယာႀကီးဝယ္လာၿပီး ေျခာက္ေအာင္ လုပ္ေပးရွာပါသည္။ အေဖ့တုန္းက မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါျဖင့္သာ ေျခာက္သည္ထိ စိတ္ရွည္ရွည္ သုတ္ေပးတာဟူ၍ေတာ့ က်မ သူ႔ကို မေျပာရက္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူကလည္း ဝန္ခံပါသည္၊ အေဖ့ကို သူ မမီေသး … အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားရအံုးမည္ … တဲ့။ က်မလည္း နားလည္ပါသည္၊ အေဖ့ေမတၱာကို မီဖို႔ေတာ့ ဘယ္လြယ္မွာလဲ ... ။

အေဖ့ကို မမီေပမဲ့ သူဟာ က်မကို ခင္ပြန္းသည္လိုသာမက အေဖလို အကိုလိုပါ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္။ တခါတခါ သူက အေဖတေယာက္က သမီးေလးကို ဂ႐ုစိုက္သလို ဂ႐ုစိုက္ကာ စိတ္ပူပင္တတ္သည္။ တခါတေလေတာ့လည္း အကိုႀကီးတေယာက္က ညီမေလးကို ဆံုးမသလို ဆံုးမၾသဝါဒေတြ ေခၽြျပန္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ခ်စ္သူတေယာက္၏ ေႏြးေထြး ၾကင္နာမႈမ်ဳိးျဖင့္ ေဖးမ ေပးစျမဲ … ။

လပိုင္းမွ်သာ ရွိေသးေသာ အိမ္ေထာင္သက္တမ္းတေလွ်ာက္ အတူေနရခ်ိန္က အလြန္နည္းလြန္းလွေသာ္လည္း ေန႔စဥ္ အခ်ိန္အားရွိတုိင္း က်မတို႔ စကားေျပာၾကသည္။ ထိုသို႔ေျပာဆိုၾကရင္း က်မရဲ႕ ေခါင္းမာမႈေတြ ဂ်ီက်မႈေတြကို တခါတေလ သူစိတ္ညစ္ႏိုင္ၿပီး ရွည္လ်ားရစ္ပတ္ေသာ သူ၏ ၾသဝါဒမ်ားကိုလည္း တခါတရံ က်မက ၿငီးေငြ႕မိသည္ကို ဝန္ခံပါ၏။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ … သူႏွင့္ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေသးအဖြဲ ျပႆနာေလးေတြက စာဖြဲ႕စရာ ဇာခ်ဲ႕စရာ မဟုတ္။ ညွိရင္း ႏႈိင္းရင္း တိုင္ပင္ရင္းျဖင့္၊ ေပ်ာ္ရင္း ရြင္ရင္း လြမ္းေမာရင္းျဖင့္ပင္ ေန႔ရက္ေလးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

ဒီေန႔ သည္ သူ၏ ေမြးေန႔ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသာ သူ၏မိခင္ႏွင့္ သူ႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့ေသာ သူ၏ ဖခင္ကို က်မ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ က်မအတြက္ ခင္ပြန္းေကာင္းျဖစ္ေသာ သူသည္ သူ႔မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ သားေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္သလို၊ သူ႔အမအတြက္ ေမာင္ေကာင္း၊ သူ႔ညီအတြက္လည္း အကိုေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သူဟာ အားလံုးအတြက္ အျဖည့္ခံ တေယာက္ျဖစ္ဖို႔မ်ား ဆုပန္ခဲ့ေလသလားဟု တခါတခါေတြးရင္း သူ႔ကို သနားမိသည္။

က်မကို သည္းခံ ခြင့္လႊတ္မႈမ်ားစြာျဖင့္ နားလည္ ၾကင္နာေပးေသာ သူ႔ကို သက္ရွည္ က်န္းမာစြာျဖင့္ ဘဝခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ က်မႏွင့္အတူ လက္တြဲၿပီး ဘာသာ, သာသနာ, စာေပ အက်ဳိး၊ ေလာက ေကာင္းက်ဳိး သယ္ပိုးထမ္းေဆာင္ ႏိုင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းရင္း က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆံုဆည္းရေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့ေသာ ကံၾကမၼာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ေနမိပါေတာ့သည္။
***
ခ်စ္တဲ့ အကို … မဂၤလာရွိေသာ ေမြးေန႔ ျဖစ္ပါေစ …

ခ်စ္တဲ့
ေမ
၂၉၊ ၀၇၊ ၁၅
၀၀း၂၁ နာရီ

Read More...

Sunday, July 12, 2015

စကၤာပူ၌ ေစ်းဝယ္ျခင္း


ၿပီးခဲ့တဲ့ … ဧျပီ - ေမ ႏွစ္လတိတိ စကၤာပူကၽြန္းကေလးမွာ ခိုနားခဲ့စဥ္ကေပါ့။ က်မတို႔ အိမ္နားမွာ North Bridge Market ဆိုတဲ့ wet market ေလးတခုရွိပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ က်မသြားေနက် ေက်ာက္ေျမာင္းေစ်းသာသာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းအနားမွာ စားေသာက္တန္းရွိတယ္။ ေစ်းဝယ္မယ့္ မနက္ဆို က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စားေသာက္တန္းမွာ အီၾကာေကြးနဲ႔ လက္ဘက္ရည္နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ မတ္ပဲေၾကာ္နဲ႔ လက္ဘက္ရည္ျဖစ္ျဖစ္ စားၿပီးမွ ေစ်းဝယ္တယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေနာက္က်ရင္ မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အသား ငါး ပုဇြန္လိုမ်ဳိးကို အရင္ဝယ္ျပီးမွ မနက္စာ ေအးေအးေဆးေဆး စားေသာက္ၿပီး ေစ်းဆက္ဝယ္ၾကတယ္။ 


မနက္စာကို အီၾကာေကြးတေခ်ာင္း ျပား ၇၀၊ လက္ဘက္ရည္တခြက္ တက်ပ္ေလာက္ ေပးရတာမို႔ ျမန္မာျပည္ ေစ်းနဲ႔ဆိုရင္ ေစ်းႀကီးတယ္ ဆိုႏိုင္ေပမဲ့ သူ႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ဝင္ေငြအေနအထားနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ေစ်းႀကီးတယ္ မဆိုသာပါဘူး။ ဝင္ေငြမရွိတဲ့ ကိုယ့္မွာသာ စားရတာ ၿမိဳမက်တာ။ ထားပါေတာ့ … ။ အဲဒီေစ်းကေလးကို တပတ္တခါ သို႔မဟုတ္  ႏွစ္ခါေလာက္ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဝက္သား၊ ၾကက္သား၊ ငါး၊ ပုဇြန္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရတယ္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ သစ္သီး၊ ဘုရားပန္း၊ ကုန္ေျခာက္ စသျဖင့္ လိုအပ္တာ အကုန္နီးပါး ရႏိုင္တဲ့ ေစ်းေလးပါ။ ေစ်းသည္ေတြကေတာ့ စလံုးတ႐ုတ္လူမ်ဳိးေတြ မ်ားပါတယ္။ 

ငါး ပုစြန္ ေရာင္းတဲ့ တ႐ုတ္ႀကီးဆိုရင္ marketing အေတာ္ေကာင္းတယ္။ တရက္ အကိုနဲ႔ က်မတို႔ ေစ်းသြားဝယ္တဲ့ ေန႔က သၾကၤန္မတိုင္မီ တရက္အလိုမို႔ သူက နက္ျဖန္ နင္တို႔လာရင္ ငါ ေရေလာင္းမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ က်မတို႔ပံုစံ ၾကည့္ျပီး ျမန္မာမွန္း တန္းသိတာပဲ။ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ I love you ဆိုၿပီး အျမဲေနာက္တယ္။ သူက ျမန္မာစကားလည္း အေတာ္အသင့္ သိေနပါတယ္။ သူ႔ဆိုင္မွာ ပုစြန္ေတြ လတ္လို႔ အျမဲဝယ္ျဖစ္တယ္။ ေစ်းဝယ္သူ ဘယ္သူနဲ႔မဆို ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာဆို ေရာင္းေလ့ရွိတဲ့အျပင္ ေစ်းဆစ္လို႔လည္း ရေတာ့ သူ႔ဆိုင္မွာ တန္းစီဝယ္ရတယ္။ ၾကက္ဥဆိုင္က အန္ကယ္ၾကီးကေတာ့ ျမန္မာလို ၾကက္ဥလို႔ ေကာင္းေကာင္း ေျပာတတ္တယ္။ ေဆးဘဲဥ နဲ႔ ဆားဘဲဥကို သိပ္မကြဲလို႔ က်မက ျပန္သင္ေပးခဲ့ရေသးတယ္။ 

အေရွ႕ဘက္တန္းမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေရာင္းတဲ့ တ႐ုတ္အဘြားႀကီးကေတာ့ တ႐ုတ္လိုပဲ ေျပာတတ္ရွာတယ္။ one two three ေတာင္ အဂၤလိပ္လို မေျပာတတ္ေတာ့ သူ႔ဆီမွာ ဝယ္ရင္ သူက လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ေထာင္ျပၿပီး က်သင့္ေငြကို ေျပာရတယ္။ အလယ္တန္းက အရြယ္ခပ္လတ္လတ္ တ႐ုတ္မေလးကေတာ့ ေဘာင္းဘီတိုေလးဝတ္ၿပီး သြက္သြက္လက္လက္ နဲ႔ ေရာင္းေလ့ရွိတယ္။ သူကေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာဆိုဆက္ဆံ ႏိုင္ပါတယ္။ အဘြားႀကီးဆိုင္က ေစ်းခ်ဳိေပမဲ့ တ႐ုတ္လို ကိုယ္ကမတတ္ေတာ့ ေဘာင္းဘီတို မေလးဆိုင္မွာ ဝယ္ျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ သူက ႏႈတ္စရႊင္ရႊင္ အျပံဳးစလြင္လြင္နဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔ဆိုင္က လူစည္တယ္။

တရက္ေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ဝယ္ၿပီးမွ စပါးလင္နဲ႔ နံနံပင္ က်န္ေသးတာ သတိရၿပီး အဲဒီဆိုင္ ျပန္လွည့္ပါတယ္။ အကိုကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္း ေရာက္ေနျပီ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ စပါးလင္ထားတဲ့ေနရာက ဟိုးအေပၚဘက္မွာမို႔ မမီဘူး။ ဒါနဲ႔ ေဘာင္းဘီတို တ႐ုတ္မေလးကို က်မက ... 

“Can I have lemon grass and coriander leaves, please?” လို႔ ေျပာေတာ့ သူက က်မကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး တလံုးထဲ ေျဖတယ္။

“NO!”

ဟင္ …

က်မစိတ္ထဲကလည္း တလံုးထဲ ျပန္ရြတ္မိတယ္။ စပါးလင္လည္း ျမင္ေနပါရက္နဲ႔ သူက အဲဒီလို ေျဖေတာ့ ေဟာဟိုမွာေလ လမ္မန္ဂရက္စ္ ဆိုတာ လို႔ ေစာဒက ထပ္မတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူမသိလို႔ပဲ ေနမွာပါလို႔ေတြးၿပီး ေျပာရမွာ အားနာတာနဲ႔ ဆက္ထြက္ခဲ့တယ္။ အကိုက “ေမဘာလိုခ်င္လို႔လဲ … မရခဲ့ဘူးလား” ဆိုေတာ့မွ “အကိုေရ စပါးလင္နဲ႔ နံနံပင္ပါ။ သူ႔ဆိုင္မွာေတာ့ ရွိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ တျခားဆိုင္မွာပဲ ဝယ္ၾကရေအာင္ တ႐ုတ္မေလးကို အားနာလို႔” … လို႔ ေျပာေတာ့ အကိုက ရယ္ပါတယ္။ ေနာက္တဆိုင္ေရာက္ေတာ့ အကိုက စပါးလင္နဲ႔ နံနံပင္ကို လက္ညွဳိးထိုးၿပီး …

“This one and this one” လို႔ ေျပာၿပီး လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ဝယ္ခဲ့လိုက္တယ္။
အင္း သူဟာနဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္ေနသားပဲ။ 
***
တကယ္တမ္း က်မကလည္း အဂၤလိပ္လို သိပ္တတ္လွလို႔ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘိလပ္မွာ ၅ ႏွစ္တိတိ ဦးရီးေတာ္ရဲ႕ ထရိန္နင္ဆင္းလာတဲ့ သူမို႔ ေစ်းဝယ္ရင္ အဲဒီလိုေတြ အလိုလို ေျပာျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ ဘိလပ္ေရာက္ခါစ ေစ်းသြားၾကေတာ့ ေစ်းဝယ္တဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလး ေက်ာမွာပိုးၿပီး ဦးရီးေတာ္ေနာက္က လိုက္ရတာေပါ့။ ဦးရီးေတာ္က တဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ ဝယ္ျပတယ္၊ အသံုးအႏႈန္းေတြ ေျပာျပတယ္။ ေပါင္ေစ့၊ ျပားေစ့၊ ပဲနိေစ့ စတဲ့ ေငြအေၾကြအေစ့ေတြ ေပးၿပီး မွတ္မိေအာင္ ၾကည့္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္ဆိုင္ေတြက်ေတာ့ က်မတေယာက္ထဲ ဝယ္ခိုင္းၿပီး သူက ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၾကည့္ေနတယ္။ ေစ်းဝယ္တဲ့အခါ ယဥ္ေက်းတဲ့ စကားလံုး သံုးႏႈန္းတတ္ဖို႔၊ please ထည့္ေျပာဖို႔၊ thank you ေျပာတာ မပ်င္းဖို႔ မသိမသာေရာ သိသိသာသာပါ သင္ေပးခဲ့ပါတယ္။

အဂၤလန္မွာ ေစ်းဝယ္သူတိုင္း အဲဒီလိုေတြ ေျပာေနၾကတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕လည္း this one, that one နဲ႔ ဝယ္ေနၾကတာပါပဲ။ က်မကေတာ့ ဦးရီးေတာ္ကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ သူနဲ႔ ေနခဲ့စဥ္တေလွ်ာက္လံုး အဲဒီလို ေျပာဆို ဝယ္ျခမ္းလာခဲ့ေတာ့ စကၤာပူလို အဂၤလိပ္စကားေျပာတဲ့ တိုင္းျပည္လဲေရာက္ေရာ တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆိုသလို အဲဒီလိုေတြ သံုးႏႈန္းေနမိတာပါ။


တခါေတာ့ အိမ္နားက Golden Mile Complex ဆိုတဲ့ ထိုင္းေစ်းထဲက city mart လို ဆိုင္မွာ ငါးသြားဝယ္ၾကျပန္ပါတယ္။ Golden Mile ကေတာ့ ခုနက wet market ထက္စာရင္ အဆင့္ျမင့္တယ္ ဆုိရမွာေပါ့။ ငါးအေရာင္းေကာင္တာက ေကာင္ေလးကို အရြယ္အသင့္အတင့္ ငါးတေကာင္ ခ်ိန္ခိုင္းၿပီး အေၾကးထိုးခိုင္း ခုတ္ခိုင္းဖို႔ က်မက ခုလို ေျပာလိုက္မိျပန္တယ္။ ေနးတစ္စပီကာ သံေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့။ ျမန္မာပီပီ ငပိသံ ခပ္ေလးေလးနဲ႔ တလံုးခ်င္းေျပာလိုက္တယ္။

“Could you please scales off and cut it for me?”

ငင္ … သူက က်မကို ခပ္စိန္းစိန္းႀကီး ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ အကိုက အနားမွာရွိေနတာမို႔ … …

“ေမ အသာေန ကို ေျပာမယ္” ဆိုၿပီး ...

Ah .. this one … cut and clean … ok?

Ok Ok

ဆိုၿပီးေတာ့မွ ငါးကို အေၾကးထိုးၿပီး ခုတ္ေပးပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေစ်းဝယ္တဲ့အခါတိုင္း က်မလည္း လူတတ္ႀကီးလုပ္ၿပီး ဘာဘာညာညာ ေျပာဆို မဝယ္မျခမ္းေတာ့ဘဲ အကို႔ေနာက္က ခပ္ကုပ္ကုပ္သာ လိုက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
***
ေမဓာဝီ
၁၂၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၅
၁၇း၂၉ နာရီ

~ စကၤာပူ ေစ်းဝယ္ေန႔မ်ား အမွတ္တရ ~

Read More...

Tuesday, July 07, 2015

ေခ်ာင္းက်ဳိး ရြာ ခရီး ...

ဒီခရီးစဥ္ေလးကို သြားျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ မျမေသြးနီ တင္ထားတဲ့ ပို႔စ္ေလးကို ဖတ္မိလို႔ပါပဲ။ ရင္ၿငိမ္းေမတၱာ ပရဟိတ အဖြဲ႕က တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္က ေခ်ာင္းက်ဳိးရြာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေလးကို သြားေရာက္လွဴဒါန္းမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ဖတ္ရလို႔ လိုက္သြားခ်င္တာနဲ႔ မျမေသြးကို ဆက္သြယ္ၿပီး လိုက္ပါခြင့္ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။

သြားမယ့္ေန႔က … ၅ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅

က်မတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွတ္တရေန႔။ မဂၤလာ ၄ လ ျပည့္တ့ဲေန႔။
***

အဲဒီေန႔က တနဂၤေႏြေန႔မို႔ အ႐ုဏ္တန္းဆြမ္း ေလာင္းျပီးတာနဲ႔ ေရမိုးခ်ဳိးအဝတ္လဲျပီး ကိုညိဳရင့္ မျမေသြးနီ တို႔နဲ႔ ခ်ိန္းထားတ့ဲ ၃၇ လမ္းကို အငွားကားေလးနဲ႕သြားခဲ့တယ္။ ကိုညိဳရင့္နဲ႔ မျမေသြးတို႔က ရင္ၿငိမ္းေမတၱာ ပရဟိတအဖြဲ႔ဝင္ေတြ ျဖစ္ၿပီး ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားေနၾကသူေတြပါ။
ကားငွားဖို႔ အိမ္ကထြက္လိုက္ရင္ပဲ သည္းထန္ေနတ့ဲ မိုးက ႀကိဳဆိုပါတယ္။ မိုးသည္းသည္းမွာ ထီးေလးတေခ်ာင္းနဲ႔ ရရာကားကို လက္တားစီးျပီး ဆံုရပ္ဆီ ၇ နာရီ သာသာမွာ ေရာက္ခ့ဲတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ မျမေသြးတို႔က ေရာက္ႏွင့္ေနပါျပီ။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေလးမွာ မိုးခိုရင္း မျမေသြးဝယ္ေကြ်းတ့ဲ မုန္႔ဟင္းခါးပူပူေလးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေလး ေသာက္လို႔ မိုးသည္းနံနက္ခင္းက ေႏြးေထြးခ့ဲရတယ္။


လိုက္မယ့္ လူအားလံုး စံုေအာင္ေစာင့္၊ ပစၥည္းေတြကားေပၚတင္ျပီး ၇ နာရီခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ စထြက္ခ့ဲၾကပါတယ္။ တလမ္းလံုးမိုးက ခပ္ေစြေစြ ရြာေနခ့ဲတယ္။ ျပည္လမ္း မာလာေဆာင္ေရွ႕မွာ သူသူ (ေရႊအိမ္စည္ေမ) ကို ဝင္ေခၚျပီး ေရွ႕ဆက္သြားၾကတယ္။


ေမွာ္ဘီေလာက္ ေရာက္ေတာ့ မိုးမရြာေတာ့ပါဘူး။ မိုးမရြာေပမ့ဲ ပတ္ဝန္းက်င္က စိမ္းစိမ္းစိုစို။ လယ္ကြင္းေတြ စိုက္ခင္းေတြကို ျဖတ္တိုက္လာတ့ဲ လတ္ဆတ္တ့ဲ ေလကို႐ွဴရိႈက္ရင္း မြန္းက်ပ္တ့ဲ ၿမိဳ႕ျပကို ေက်ာခိုင္းျပီး အ႐ိုင္းဆန္တ့ဲ ေက်းလက္ဆီ ဦးတည္ခ့ဲၾကတယ္။


က်မတို႔သြားမယ့္ေနရာက တိုက္ႀကီးျမိဳ႕နယ္၊ မိုင္တိုင္အမွတ္ ၄၅ အလြန္ ဘယ္ဘက္အျခမ္း လမ္းဆံုမွာရွိတဲ့ တာခြ သရက္ေခ်ာင္းလမ္းကိုဝင္ၿပီး ေခ်ာင္းက်ဳိးေက်းရြာဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးရွိရာ ေျမနီလမ္းေလးထဲက အာစိဏၰသိရီ ပရဟိတ‬ဓမၼရိပ္သာပါ။ ေက်ာင္းကေလးကို စတင္ခဲ့တာ ၄ လေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ထိုင္းနယ္စပ္ ကရင္ျပည္နယ္ လႈိင္းဘြဲ႕ၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ၿပီး ႏြမ္းပါးခ်ဳိ႕တဲ့ ပညာမသင္ႏိုင္တဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ေခၚယူေစာင့္ေရွာက္ ပညာသင္ေပးရာ ေနရာကေလး ျဖစပါတယ္။

ေက်ာင္းကို ေရာက္ေတာ့  ျမတ္စြာဘုရားဆင္းတုေတာ္ကို ဦးခ်ၿပီး ဝါးၾကမ္းခင္း ထရံကာ ေက်ာင္းကေလးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈပါတယ္။ ေက်ာင္းကေလးဟာ အခုမွ ထူေထာင္ခါစမို႔ အဖက္ဖက္က လိုအပ္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းေလးဟာ ေရဝင္ေနတဲ့ လယ္ကြင္းေပၚမွာ တည္ေဆာက္ထားၿပီး ခင္းထားတဲ့ အခင္းဝါးၾကမ္းကေလးဟာ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ၊ အကာကလဲ ဓနိလား သက္ကယ္လား အဲဒီလိုမ်ဳိးကို ကာထားရၿပီး အမိုးကေတာ့ သြပ္မိုးထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။


ကိုရင္ေလးေတြရဲ႕ သံေသတၱာေလးေတြက အစီအရီ၊ ဆရာေတာ္ ေျပာစကားအရ ဒီေနရာမွာပဲ အိပ္၊ ဒီေနရာမွာပဲ စား၊ ဒီေနရာမွာပဲ စာသင္ရတယ္လို႔ သိခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအခင္း ဒီအကာေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ညဆိုရင္ ေအးေနၾကမလား၊ မိုးရြာရင္ မိုးပက္ေနမလားလို႔ ေတြးပူမိပါေသးတယ္။


ေက်ာင္းေလး အတြက္ ရင္ျငိမ္းေမတၱာ ပရဟိတ အဖြဲ႕သားေတြက လိုအပ္တ့ဲ ဆန္, ဆီ, ငရုတ္, ၾကက္သြန္, အာလူး, ငါးေျခာက္, မုန္႔, စာေရးကိရိယာ, အဝတ္အထည္, ေရပံုး, အမိႈက္ပံုး, ေဆးဝါးနဲ႔ ဝတၳဳ ေငြေၾကးေတြကို သြားေရာက္ လွဴဒါန္းၾကတာပါ။ က်မလည္းပဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေငြအားနဲ႔ လုပ္အား ဒါနေလးေတြ ျပဳခ့ဲပါတယ္။

ေက်ာင္းကို လွည့္ပတ္ၾကည့္တုန္းခ်ိတ္ထားတဲ့ ေၾကးစည္ႀကီးကို သေဘာက်လို႔ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ ယူလာခဲ့ပါတယ္။ ေၾကးစည္ႀကီးမွာ  ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္း ေရးထိုးတာတာ ေတြ႕ရတယ္။


က်မတို႔ ေရာက္ေနစဥ္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ ပရဟိတ အဖြဲ႕တခု ေရာက္လာျပီး အလူမီနီယမ္ဘီ႐ို, သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းအခ်ဳိ႕, ဆန္အိတ္နဲ႔ အျခား အစားအေသာက္ေတြ လာလွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ အဲဒီလို ျမင္ရတာ အလြန္ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေရမ်ားရာ ရြာတ့ဲမိုး မဟုတ္ဘဲ ေရရွားရာ ရြာတ့ဲမိုးမို႔ မိုးေရစက္ တစက္ခ်င္းစီဟာ အသံုးဝင္ အက်ဳိးရွိေနတယ္ မဟုတ္လား။


ေရာက္လာသူေတြကိုလဲ ဆရာေတာ္တို႔ဘက္က ဧည့္ဝတ္ ေက်ပြန္လွပါတယ္။ အသင့္ တည္ခင္းထားတ့ဲ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ လက္ဖက္ပြဲကေတာ့ အထူး စြဲမက္စရာပဲေပါ့။ ဆီေတြ အိေနေအာင္ စိမ္ထားတဲ့ လက္ဖက္နဲ႔ အေၾကာ္စံု အုပ္ကေလးေတြ၊ ေရေႏြးၾကမ္းပူပူေလးေတြက သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း စားခ်င့္စဖြယ္မို႔ က်မနဲ႔သူသူတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ဖက္ပြဲနားမွာ ေနရာယူထားၾကတာေပါ့။


ေန႔လည္ ၁၁ နာရီ ခြဲခန္႔မွာ သံဃာေတာ္တပါးက ဆြမ္းစား ေခါင္းေလာင္းေခါက္ပါတယ္။ တဖက္က တဲေဆာင္ေလးေတြကေန ကိုရင္ေလးေတြ ေက်ာင္းသားေလးေတြ စီတန္းၿပီး ဆြမ္းစားဖို႔ လာၾကပါတယ္။ ဖိနပ္ခၽြတ္ေနရာမွာ ဖိနပ္ေလးေတြ ေသေသသပ္သပ္ စီတန္းၿပီး ခၽြတ္ထားတာကို ျမင္ရေတာ့ ၿမိဳ႕ျပ ႏိုင္ငံတကာ သင္တန္းေက်ာင္းေတြက ကေလးေတြကို ေခၚျပခ်င္မိတယ္။


ထံုးစံအတိုင္း ဆြမ္းမစားခင္ ပစၥေဝကၡဏာ ဆင္ျခင္ၾကရပါတယ္။ “ဤသည့္ စားဖြယ္၊ အမယ္မယ္ကို၊ ျမဴးရယ္မာန္ၾကြ၊ လွပေရဆင္း၊ ျပည့္ျဖိဳးျခင္းငွာ၊ မစားပါဘူး ...” စသျဖင့္ အားလံုး သံၿပိဳင္ညီညာ ရြတ္ဆိုေနၾကတာ ၾကည္ႏူးစရာ။ က်မလည္းပဲ တိတ္တိတ္ကေလး လိုက္ဆိုေနမိတယ္။


ပစၥေဝကၡဏာ ဆင္ျခင္ၿပီး အလွဴရွင္ေတြကို ေမတၱာပို႔ၾကရပါတယ္။ ဒါမွလည္း သူတို႔စားတဲ့ ဆြမ္းတနပ္၊ ထမင္းတနပ္ဟာ အလဟႆ မျဖစ္မွာ မဟုတ္လား။ တကယ္ေကာင္းတဲ့ စနစ္ပါ။ စားေသာက္ေတာ့လဲ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ အိေျႏၵရရ စားၾကေသာက္ၾကပါတယ္။ အသက္အရြယ္အရ အလြန္ငယ္ေသးတဲ့ ကေလးေတြေပမယ့္ ဘဝေပးအေျခအေနအရ ကေလးမဆန္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ ေနၾကရပံုပါ။


သံဃာေတာ္ေတြလည္း အေရွ႕ဝိုင္းမွာ တၿပိဳင္တည္း ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၾကပါတယ္။ က်မလည္း အဖြဲ႕သားေတြနဲ႔အတူ ဆရာေတာ္ရဲ႕ဝိုင္းကို ပါဝင္ ဆြမ္းကပ္ခြင့္ရခဲ့လို႔ ပီတိျဖစ္မိပါတယ္။ အားလံုးနဲ႔အတူ ကုသိုလ္ေရစက္ ဆံုၾကအံုးမွာေပါ့။

အားလံုးစားၿပီးတဲ့အခါ က်မတို႔ စားၾကပါတယ္။ ပါလာတဲ့ ဒန္ေပါက္ေတြရယ္၊ ေက်ာင္းက ခ်က္ထားတဲ့ ၾကာဆံေၾကာ္ရယ္၊ ေဂၚဖီခ်ဥ္၊ ငံျပာရည္နဲ႔ ပုဇြန္ေျခာက္ေၾကာ္ရယ္ ... ဝါးၾကမ္းခင္းေပၚမွာ အားရပါးရ ထိုင္စားၾကရင္း စားလို႔ၿမိန္တဲ့ ေန႔လည္စာတနပ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။


စားေသာက္ျပီးတ့ဲေနာက္ ရင္ျငိမ္းေမတၱာအဖြဲ႕ကို ကူညီအားျဖည့္ေပးတ့ဲ Youth Doctor လူငယ္ ဆရာဝန္အဖြဲ႕က ကိုရင္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြ ဦးဇင္းေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးကို စစ္ေဆးျပီး အားေဆး သံခ်ေဆးအပါအဝင္လိုအပ္တ့ဲ ေဆးဝါးေတြ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ကို ေပါင္ခ်ိန္ အရပ္တိုင္း နာမည္ အသက္ စာရင္းမွတ္တ့ဲ ေနရာမွာ က်မလည္း ဝိုင္းျပီး ကူညီ ေပးခ့ဲပါေသးတယ္။ 


အမ်ားစုက ကရင္တိုင္းရင္းသားေလးေတြမို႔ ျမန္မာလို ေရလည္ေအာင္ မေျပာတတ္ၾကပါဘူး။ ကိုရင့္ဘြဲ႕နာမည္ေမးလို႔ ေျပာလဲ နားမလည္၊ အသက္ေမးလဲ နားမလည္ ျဖစ္ေနတာမို႔ ေနာက္ဆံုး ကရင္လိုေရာ ျမန္မာလိုပါ ေရလည္ေအာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ စကားျပန္ေကာင္ေလး တေယာက္ အနားေခၚထားရတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ကို ေျပာင္းျပန္တက္လိုတက္၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း တက္ရမွာ ေၾကာက္လိုေၾကာက္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ နင္းတယ္ဆို႐ံုေလး ျဖတ္နင္းသြားလိုသြား လုပ္ေနၾကတဲ့ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး က်မတို႔မွာ သနားလည္း သနား၊ ရယ္လည္း ရယ္မိတယ္။

ဆရာေတာ္ကို ဝါဆိုသကၤန္းကပ္၊  ေရစက္ခ် တရားနာၿပီး ၃၁ ဘံုသားအားလံုးကို အမွ်ေဝခဲ့တယ္။ ၾကံဳေတာင့္ ၾကံဳခဲ ကုသိုလ္ပါဝင္ခြင့္ရခဲ့တာမို႔ က်မအတြက္ေတာ့ ဒီကေန႔ဟာ ေပ်ာ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းတဲ့ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ေန႔တေန႔ပါပဲ။



မျပန္ခင္မွာ ခဏတျဖဳတ္နားၿပီး အမွတ္တရ အုပ္စုဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကတယ္။ အားလံုးရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးမွာ ကုသိုလ္ေတြ ကိန္းေအာင္းေနတာမို႔ မ်က္ႏွာမွာလဲ အၿပံဳးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ... ။ 



ျပန္ေတာ့မွာမို႔ တဖက္က ေက်ာင္းေဆာင္ေလးေတြကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္ခဲ့တယ္။ ၾကည့္ပါအံုးေလ ... ဒီေက်ာင္းေဆာင္ကေလးေတြမွာ ... သံဃာနဲ႔ ကိုရင္ စုစုေပါင္း ၅၅ ပါး၊ ေက်ာင္းသား ၃၂ ေယာက္ မွီခိုေနထိုင္ ေနၾကရတယ္။ မိုးရြာရြာ ေနပူပူ ျငဴစူလို႔လည္း မရ ... ။ မိုးရြာေတာ့ ရႊံ႕ထူ၊ ေနပူရင္ ဖုန္ထ ဒီလိုဘဝမွာ ေနေနၾကရသူေတြ ... ။


ေသာက္သံုးေရနဂိုက မရွိေသးဘူး။ အခုမွ ဒီေရတြင္းေလး ၿပီးလို႔ အဆင္ေျပသြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။  အစစအရာရာ လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အခက္အခဲၾကားက ႐ုန္းကန္ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းငယ္ကေလးေရွ႕မွာေတာ့ သာသနာ့အလံ တလူလူလြင့္လို႔ ... ။


ေရစပ္စပ္ လယ္ကြက္ထဲက ေက်ာင္းငယ္ေလးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ရာသီဥတုက သာသာယာယာ၊ အားလံုးကလည္း ကုသိုလ္ပီတိေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊ ေနာက္တေခါက္ သြားမယ့္ေနရာကို ခုကတည္းက တိုင္တိုင္ပင္ပင္။ ေၾသာ္ ... ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ဆိုတာ ေငြေၾကးျပည့္စံုတိုင္းလည္း မရွိႏိုင္ပါလားလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ ဒီကေန႔ျပဳခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေလးကို အထပ္ထပ္ ဆင္ျခင္ရင္း ၾကည္ႏူးပီတိေတြနဲ႔ က်မ အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။
***
ေမဓာဝီ
၇ ၊ ဇူလိုင္ ၊ ၂၀၁၅
၁၃း၄၅ နာရီ

Read More...

Thursday, July 02, 2015

ငပ်င္း ဖတ္စာ



“ငပ်င္း ဖတ္စာ”

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
မနက္ေစာေစာအိပ္ရာက … ထခ်င္မွလဲထတယ္။
မနက္စာနဲ႔ ညစာ … တခါတခါ ေရာစားတယ္။
ေစ်းမဝယ္ ဟင္းမခ်က္ … ေကာ္ဖီတခြက္နဲ႔ အသက္ဆက္ခ်င္ ဆက္တယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
အမ်ားနဲ႔ ေရာေႏွာ … စကားေတြေျပာရမွာ ပ်င္းတယ္။
ဟိုသတင္း ဒီအတင္း … ျငင္းခုန္ရမွာလဲ ပ်င္းတယ္။
ေျခကန္ ေလထန္ … ေဝဖန္ရမွာလဲ ပ်င္းတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
လူတကာကို မနာလို … ဝန္တိုရမွာလဲ ပ်င္းတယ္။
လိမ္ညာလွည့္ဖ်ား … မာယာနဲ႔ကစားရမွာ ပ်င္းတယ္။
လူေတြကိုခုတံုးလုပ္ၿပီး … အျမင့္ႀကီးတက္ဖို႔လဲ ပ်င္းတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ႀကီးစား … ေလာဘထားရမွာ ပ်င္းတယ္။
မ်က္ေထာက္နီ သံကုန္ဟစ္ … ေဒါသျဖစ္ဖို႔လဲ ပ်င္းတယ္။
မာနေတြေထာင္လႊား … ၾကြားဝါဖို႔လဲ ပ်င္းတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
ပ်င္းတဲ့အခါ တခါတေလ … ကဗ်ာေတြေတာ့ ေရးတယ္။
ဘုရားရွိခိုး ေမတၱာပြါး … အားတဲ့အခါ စာဖတ္တယ္။
ဟိုေတြးဒီေတြး … တခါတေလလဲ စာေရးတယ္။

ဟုတ္ကဲ့ … 
ငပ်င္းဟာ က်ေနာ္ ...
က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ ...
အဲဒီလိုပ်င္းဖို႔အတြက္ ရင္းႏွီးလိုက္ရတာေတြ …
ျပန္ေျပာေနရမွာ ပ်င္းတယ္ ... ။ ... ။ 
***
ေမဓာဝီ
၂ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅
၁၂း၂၂ နာရီ


Read More...

Wednesday, July 01, 2015

စိမ္းေတာ့မွာလား ....


“စိမ္းေတာ့မွာလား”

ဇလပ္ျဖဴ၊
တဘက္လူ အေနခက္ေအာင္
သင္းပ်ံ႕ေမႊးၾကဴ ။

ဆြတ္လိုသူ 
ခ်ဴမယ္လို႔ ၾကံျငား၊
ရွက္အား တပိုပိုနဲ႔
သက္ထားပ်ဳိ ဟိုသည္တိမ္းတယ္
ကြယ္ ... 
စိမ္းေတာ့မွာလား ... ။
***
ေမဓာဝီ
၁၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၅
၁၁း၄၃ နာရီ

Read More...

Wednesday, June 24, 2015

အသံထြက္မ်ား ... အမွန္ထြက္မလား ...

ဒီေန႔ က်မ ေရခ်ဳိးေနရင္း ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းရဲ႕ ဝါတာပါတီ ေရပါတီ ဂယက္က ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။ သူ႔ကို လက္မခံသူေတြအေပၚ သူ႔ရဲ႕ တုန္႔ျပန္ခ်က္ကို နားေထာင္ျဖစ္တဲ့အခါ က်မ ဘိလပ္မွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ဦးရီးေတာ္ က်မကို အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ အစီအရီ ဆက္ေတြးမိတယ္။ အဂၤလိပ္စာ သိပ္မေတာ္ေပမဲ့ ေက်ာင္းေကာင္းေတြမွာ တက္ခဲ့တာဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဟုတ္ႀကီးထင္ခဲ့တဲ့ က်မ … ဘိလပ္ေရာက္မွ ဒုကၡ ေရာက္တဲ့အေၾကာင္း အရင္ကလည္း ေရးဖူးပါတယ္။ အသံထြက္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဦးရီးေတာ္က သိပ္ sensitive ျဖစ္တာ။ အဂၤလန္မွာေနတာ အဂၤလိပ္အသံပဲ ထြက္ရမယ္ ဆိုတာမ်ဳိး၊ အေမရိကန္သံထြက္ရင္ သူက လက္မခံခ်င္ဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ အသံထြက္ အဘိဓာန္ဖြင့္ၿပီး ေနာက္ကေန ၅ ေခါက္ဆို ၁၀ ေခါက္ဆို ဆိုၿပီး လိုက္ဆိုခဲ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ ျဖဴျဖဴေျပာတဲ့ water မွာ ျပႆနာတက္ေတာ့တာပဲ။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ ဝါးတားပဲ ေျပာလာတာ ႏႈတ္က်ဳိးေနၿပီ၊ ခုက်မွ ဝါးတားမဟုတ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ေသခ်ာနားေထာင္ေတာ့ ေဝါထား ဆိုလား ဝါးနဲ႔ ေဝါၾကားက ၾကားသံ ဆိုပါေတာ့။ အဲလိုနဲ႔ ဝါးတားတားနဲ႔ ဝါးတားခဲ့ရာက ေဝါထား လို႔ ဖတ္ခဲ့ရ မွတ္ခဲ့ ထြက္ခဲ့ရတယ္။ 

တခါ ေဘာလံုးပြဲေတြၾကည့္ျပန္ေတာ့ ကိုယ္သိခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံအမည္ ဥ႐ုေဂြးက တက္တက္စင္ႀကီးလြဲၿပီး ယူရဂြိဳင္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ ႏိုင္ငံေတြက ဥ႐ုေဂြးလို႔လဲ အသံထြက္တယ္ဆိုတာ ေနာက္မွ သိခဲ့ရတယ္။ သူ႔ေဒသနဲ႔သူ အသံထြက္က အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္ၾကတာကလား။ က်မ မွားတတ္လို႔ ဦးရီးေတာ္အျမဲျပင္ေပးခဲ့ရတဲ့ အသံထြက္ေတြက water အပါအဝင္ work နဲ႔ walk, bomb စသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး က်မတို႔ ႏႈတ္က်ဳိးေနတဲ့ ေဘာနပ္စ္ bonus က ဘိုးနပ္စ္တဲ့၊ ဆီမီးဖိုင္နယ္ semi final ဆိုရင္ ဆမ္မီးဖိုင္နယ္၊ ပရီးမီးယား Premier ကို ပရမ္းမီးယား … စသျဖင့္ ေျပာဖို႔ရာ သင္ေပးပါတယ္။ ကိုယ္က ေနးတစ္အသံနဲ႔ မေျပာႏိုင္သည့္တိုင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အမွန္ထြက္ရမယ္လို႔ ဦးရီးေတာ္က ေျပာတယ္။ တခါတခါက်ေတာ့လဲ ႏႈတ္က်ဳိးေနတာက ျပင္ဖို႔ခက္သားလား။ 

အသံထြက္ မွားသြားမွန္းသိလို႔ ျပန္ျပင္ေျပာရင္း ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့စကား ေမ့သြားၿပီး ဆက္မေျပာတတ္ေတာ့တာ မ်ဳိးလည္း ျဖစ္ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့လဲ ေန႔စဥ္ေျပာဆို သံုးစြဲၾကတဲ့အခါ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ နားလည္ေအာင္ communicate လုပ္ႏိုင္ရင္ၿပီးတာပဲလို႔ သေဘာထားလိုက္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ နဂိုကမွ အဂၤလိပ္လို မနည္းေျပာေနရတဲ့အထဲ အသံထြက္မွန္ဖို႔က စိတ္ထဲအရမ္းေရာက္ေနေတာ့ ေျပာမယ့္စကားေတြ ဆြံ႕အသြားတာ ကိုယ္ေတြ႕ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေတာ္႐ံုတန္႐ံုဆို ဦးရီးေတာ္ေရွ႕ အဂၤလိပ္လို ေျပာမထြက္ေတာ့ဘူး။ မွားမွာစိုးတဲ့ စိတ္က ႀကီးစိုးေနတာကိုး။

သီခ်င္းစာသားထဲက အဂၤလိပ္အသံထြက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ထြန္းအိျႏၵာဗို ေျပာခဲ့ဖူးတာ သြားသတိရမိတယ္။ 1999 သီခ်င္း ထင္ပါရဲ႕။ ႏိုင္တီ-ႏိုင္းတီ-ႏိုင္း ကိုကိုေရ ၾကင္နာခ်င္တယ္ ဆိုလား … အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါ ႏိုင္တင္းႏိုင္တီႏိုင္း ျဖစ္ရမယ္ ဘာညာနဲ႔ ေဝဖန္ၾကေတာ့ သူက ျပန္ေျပာတယ္၊ “က်မ သီခ်င္းဆိုေနတာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး” တဲ့။ အင္းေလ … သူေျပာတာလဲ ဟုတ္သား အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ ဆရာ/ဆရာမ ဆိုရင္ေတာ့ အသံထြက္ မွန္ဖို႔ အေရးႀကီးတာေပါ့။ 

ေနာက္တခုက သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ ဆိုတာလဲရွိေသးတယ္။ က်မတို႔ အဂၤလိပ္စာ ဆရာမတေယာက္ ေျပာျပဖူးတာေလးေပါ့။ တီခ်ာေမလို႔ က်မတို႔ေခၚၾကတဲ့ ေဒၚေမေလးေဆြပါ။ တီခ်ာေမက အဂၤလန္မွာ ပညာသင္ၿပီး ျပန္လာခါစ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အိုဗာတင္းေသာက္မလို႔ Ovaltine အသံထြက္အမွန္နဲ႔ အိုဗယ္လ္ထင္းန္ တခြက္လို႔မွာေတာ့ … “မရွိပါဘူး အန္တီ” လို႔ စားပြဲထိုးေလးက ေျပာတယ္ဆိုပဲ။ ဒါနဲ႔ ဆရာမသမီးက “အေမေန … သမီးမွာေပးမယ္” ဆိုၿပီး “အိုဘာတင္း” လို႔ ခပ္ျပင္းျပင္း အသံထြက္ၿပီး မွာမွ ဆရာမ ေသာက္ခ်င္တဲ့ အိုဗာတင္းက ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ မားစီးဒီးလို႔ က်မတို႔ေျပာေနၾကတဲ့ကားက မေဆးဒီးစ္၊ ခ်က္ပလက္ဆိုတဲ့ကားက ရွဲဗေလ ဆိုေပမဲ့ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႕ဇာတ္ ငပိသံနဲ႔ထြက္မွ အမ်ားက နားလည္ၾကမယ္ မဟုတ္လား။ 

ေနာက္တခါ P ကို ပီလား ဖီ လား .. T ကို တီလား ထီလား ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လဲ တီခ်ာေမက ဖန္ခါေလးဖိတ္ (ပန္ကာေလး ပိတ္) ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးနဲ႔ ခပ္ေသာေသာေလး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲအသံထြက္ထြက္ မွန္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ပီကို ဖီလို႔ မေျပာလဲ ရပါတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေပါ့။ ဒါ့အျပင္ က်မ အဂၤလန္မွာေနတုန္းက ထူးဆန္းတဲ့အသံထြက္ တခု ၾကားခဲ့ရပါေသးတယ္။ H ကို တသက္လံုး အိတ္ခ်္ ပဲ အသံထြက္ခဲ့တာ … ဟိုကလူတခ်ဳိ႕က ဟိတ္ခ်္ လို႔ ထြက္ပါတယ္။ တီဗီေၾကာ္ျငာတခ်ဳိ႕မွာေတာင္ HSBC ကို ဟိတ္ခ်္လို႔ေျပာတာ ၾကားခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဦးရီးေတာ္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အိတ္ခ်္က အမွန္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ ဟိတ္ခ်္ဆိုတာ စာမတတ္တဲ့ သူေတြ ထြက္တာ ဆိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်မတက္ခဲ့တဲ့ Huddersfield University က ဆရာမတေယာက္ေတာင္ ဟိတ္ခ်္လို႔ ထြက္ေသးတယ္။ အဲဒါကလည္း သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ထင္ပါရဲ႕။ 

ဆရာမဆိုလို႔ ေနာက္ဆရာမတေယာက္ရဲ႕ အသံထြက္ကေတာ့ က်မတို႔အတြက္ အေတာ္ေလး ရယ္စရာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ သူက အဂၤလန္ေျမာက္ပိုင္း ဇာတိေပါ့။ အဲဒီဘက္က အသံထြက္လို႔ ေျပာတာပဲ။ Plug ကို ပလြတ္၊ mug ကို မြတ္၊ but ကို ဘြတ္လို႔ တကယ္ကို ထြက္တာပါ။ တိတိက်က်ႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ။ ေရးျပရခက္တဲ့ ၾကားသံေပါ့။ ေနာက္ျပီး day ဆို ဒိုင္း တဲ့။ အဲဒီအေၾကာင္းလဲ တီခ်ာေမက ေဆာင္းပါးေရးဖူးေသးတယ္။ I am going to hospital today. ဆိုတဲ့ ဝါက်မွာ တူေဒးကို တူဒိုင္း လို႔ထြက္လိုက္ေတာ့ I am going to hospital to die. လို႔ ျဖစ္သြားပါေလေရာ။ တီခ်ာေမကေတာ့ ရယ္စရာအေနနဲ႔ ေရးတာပါ။ တကယ္တမ္းက A ကို ေအ လို႔ က်မတို႔ အသံထြက္ေနတာေတာင္ အတိအက်ႀကီး မွန္မွ မမွန္ဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ေအ လို႔ေျပာရင္ ဘယ္သူကမွ B လို႔ မေရးဘူး မဟုတ္လား။ 

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဂၤလန္လိုႏိုင္ငံ ေသးေသးေလး တႏိုင္ငံထဲမွာေတာင္ ေဒသအလိုက္ အသံထြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္ၾကတယ္ … ကမၻာနဲ႔ အဝွမ္းဆိုရင္ ၿပီးပါေလေရာ။ ကမၻာေပၚမွာ အဂၤလိပ္စကားကို မိခင္ဘာသာ စကားအျဖစ္ ေျပာတဲ့ႏိုင္ငံဆိုတာ ယူေကအပါအဝင္ စုစုေပါင္းမွ ၆ ႏိုင္ငံပဲ ရွိပါတယ္။ မိခင္ဘာသာစကား အေနနဲ႔ ေျပာတဲ့ အဲဒီလို ႏိုင္ငံေတြမွာေတာင္ ေဒသအလိုက္ အသံထြက္ေတြ မတူၾကတဲ့အခါ ဒုတိယဘာသာစကား အေနနဲ႔ ေျပာဆိုၾကရတဲ့ က်မတို႔ႏိုင္ငံ အပါအဝင္ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ အသံထြက္ေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ကြဲလြဲၾကမွာပါပဲ။ ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာဆို ဆက္ဆံၾကတဲ့အခါ အပီသဆံုး အမွန္ကန္ဆံုး ထြက္ႏိုင္ရင္ အလြန္ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလို အသံ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ေရာ … ဘာျဖစ္ႏိုင္ပါသလဲ … ဆိုတာ … ဆက္ၿပီး က်မေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။
***
ေမဓာဝီ
၂၄၊ ဇြန္၊ ၂၀၁၅
၁၈း၂၈ နာရီ

Read More...

Sunday, June 21, 2015

ေကာင္းကင္ နဲ႔ လမင္း ... သို႔ ...

အေဖက ေကာင္းကင္
အေမက လမင္း
ကိုယ့္ကမၻာ ေနရာေလးမွာ
အျမဲသာ လင္း ... ။ 
***
21.06.15
တနဂၤေႏြေန႔
အေဖေန႔ ... တဲ့ ... ။ 

သမီးအတြက္ေတာ့ ေန႔တိုင္းဟာ အေဖေန႔ ... ေန႔တိုင္းဟာ အေမေန႔ပါပဲ။

ေကာင္းကင္ႀကီးလို ၾကည္လင္တဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔ ျဖန္႔က်က္အုပ္မိုးထားတဲ့ အေဖ ... ။
လမင္းႀကီးလို ေအးခ်မ္းတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြနဲ႔ ျဖန္႔ေဝ လႊမ္းျခံဳေပးထားတဲ့ အေမ ... ။
မိဘေတြနဲ႔ အတူတူရွိမေနေပမဲ့ အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ ေမတၱာတရား သမီးအနားမွာ ရွိေနလို႔ လံုျခံဳခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ...
တခါတေလ ... ေကာင္းကင္ႀကီးကို တိမ္ညိဳေတြ ဖံုးထားသလို သမီးကို အေဖ မုန္းမသြားပါနဲ႔ ... ။
တခါတေလ ... လမင္းကို တိမ္ညိဳေတြ ကြယ္သလို ... သမီးကို အေမ အခ်စ္မျပယ္ပါနဲ႔ ... ။
တိမ္မည္းညိဳေတြ ကင္းကြာ ... မေဝးေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ သမီးတို႔ေတြ ဆံုၾကရေအာင္ပါ ... ။

အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ထိ ... မိဘကို မၾကည့္႐ႈႏိုင္တဲ့ သမီး ...
ေရႊမရွိ ေငြမရွိ ... ဂုဏ္ ပကာသန မရွိတဲ့ သမီး ...
လိုခ်င္မႈ ကင္းမဲ့လို႔ ... ပိုင္ဆိုင္ျခင္း ကင္းခဲ့တဲ့ သမီး ...
အေဖ့အေမြ “စာေပ” နဲ႔ ... အေမ့အေမြ “အမွန္တရား” ေတြကိုသာ ျမတ္ႏိုးစြာ တန္ဖိုးထားတဲ့ သမီး ...
အေဝးႀကီးကေန ေမတၱာေတြသာ ပို႔ေပးႏိုင္ပါတယ္ အေဖနဲ႔ အေမ ... ။

ေငြေၾကးအားျဖင့္ မမ်ားျပားေပမဲ့  ေမတၱာတရားေတြ ျခံဳသိုင္း ေဟာဒီ့ျဖတ္ပိုင္းေလးကို အေဖေန႔ အမွတ္တရ ... ျမင္ရတဲ့အခါ ေက်နပ္ၾကပါ အေဖနဲ႔ အေမ ... ။

အေဖနဲ႔ အေမ ကိုယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔  ဝိပႆနာတရား က်င့္ၾကံပြါးမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ပါေစ ... ။

ခ်စ္တဲ့
သမီးငယ္
***
21.06.16
01:00 am

က်မရဲ႕ေကာင္းကင္  http://maydar-wii.blogspot.com/2009/07/blog-post_07.html

လမင္းရဲ႕ အေဝးမွာ http://maydar-wii.blogspot.com/2011/01/blog-post_19.html

Read More...

Wednesday, May 27, 2015

ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ညေနခင္း ...


 ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ညေနခင္း
***
စိမ္းျမျမက္ျပင္ ေျမကမၺလာ
ျမက္ပန္းေလးမ်ား ယိမ္းႏြဲ႔ကာ
စီးဆင္းေနဆဲ ေရဇလာ
ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ေတးကဗ်ာ ... ။ ... ။ 
***

An evening beside the river
***
The grass looks like a greeny carpet;
little flowers swing and dance,
The river is reborn and flowing;
a wordless poem' what I reciting.
***
ေမဓာဝီ
၂၇၊ ေမ၊ ၂၀၁၅
၀၀း၀၅ နာရီ
(စကၤာပူ စံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...

Monday, May 25, 2015

ခရမ္းေရာင္ အလြမ္းည


ခရမ္းေရာင္ အလြမ္းည
***
အလြမ္းေမွာင္ က်ေနတဲ့
ခရမ္းေရာင္ ညပါေလ ... ၊
မီးပြင့္ေတြ တလက္လက္
မ်က္ရည္စက္ ေႂကြ ... ။ 

ေနခဲ့ေတာ့ ခ်စ္သူေရ
ၾကားေလေျပ ေဆာ္အေသြး ... ၊
ေၾသာ္ ... မေဆြးခ်င္လည္း
ေဖာ္ေဝးခ်ိန္ ထိုခဏကိုျဖင့္
ေမွ်ာ္ေတြးကာ ငိုေနရပါေပါ့
အို ... ေမ့မွာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔
ကံၾကမၼာ ဖန္လာခဲ့ၿပီမို႔
ျမန္မၾကာ မကြာေဝးရေအာင္ 
ကြယ္ ... ျပန္ခဲ့မယ္ေလး ... ။ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၂၅ ၊ ၀၅၊ ၁၅
၁၈း၅၅ နာရီ

Read More...

Saturday, May 23, 2015

ခြဲခြါျခင္း၏ အျခားမဲ့၌ ...



ခြဲခြါျခင္းကို ႏွစ္သိမ့္ေသာ အျပံဳး (ကိုေနဝင္း၊ ခင္ဝမ္း)
***
 
မၾကာခင္ ျပန္ဆံုရမယ္ ဒီလိုကိုယ္မွတ္ထားမယ္
အတူတူ ေနႏိုင္တုန္းမွာ အသည္းေလး လြမ္းစမခ်ည္နဲ႔
မ်က္ရည္မိုးမင္းမရြာနဲ႔  ျပံဳးႏိုင္တုန္းမွာ အခ်စ္ေရ ျပံဳးထားပါအံုး။

အဆင္မေျပစဥ္ ခဏမွာ  ဒီပံုၾကံဳမွာပဲေလ
ဘယ္သူေတြလြတ္ကင္းမလဲ  အ႐ိုးဆံုးျဖစ္ရပ္ေတြပဲ
အခ်စ္ေရ စိတ္ခ်ေနခဲ့ ေဆာင္းေငြ႕ႏွင္းေတြနဲ႔ ကိုယ္အေရာက္ေရာက္လာမယ္ … ။

မေၾကြခင္ ပင္ယံထက္မွာ အစီအရီ သဇင္ပြင့္ပန္းေတြ
ေခၽြသူခ်ဴယူမဆြတ္ခင္  အစြမ္းျပ ဆက္လို႔ ပြင့္တုန္း
အခ်စ္ေရ ေဆြးေျမ့မေနနဲ႔  ခြဲခြါျခင္းကို တုျပိဳင္ ျပံဳးစမ္းပါအံုး … ။

မၾကာခင္ ျပန္ဆံုရမယ္ ဒီလိုကိုယ္မွတ္ထားမယ္
အတူတူ ေနႏိုင္တုန္းမွာ အသည္းေလး လြမ္းစမခ်ည္နဲ႔
မ်က္ရည္မိုးမင္းမရြာနဲ႔  ျပံဳးႏိုင္တုန္းမွာ အခ်စ္ေရ ျပံဳးထားပါအံုး။
 
ခြဲခြါျခင္းကို တုၿပိဳင္ ၿပံဳးစမ္းပါအံုး ... 
ခြဲခြါျခင္းကို တုၿပိဳင္ ၿပံဳးစမ္းပါအံုး ...
ခြဲခြါျခင္းကို တုၿပိဳင္ ၿပံဳးစမ္းပါအံုး ... 
 ***

ဒီသီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ျဖစ္တုန္းက ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ေလာက္ကလို႔ ထင္ပါတယ္။ ခင္ဝမ္းရဲ႕ “အေမွာင္ကို ထြန္းညွိမယ့္မီးအိမ္” သီခ်င္းအယ္လ္ဘမ္ထဲကေပါ့။ ဒီသီခ်င္းကို ႏွစ္သက္လို႔ အထပ္ထပ္ နားေထာင္ခဲ့တယ္။ စကားလံုး တလံုးခ်င္းစီကို ခံစားၿပီး နားေထာင္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ခြဲခြါခ်ိန္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ မၾကံဳခ်င္ေပမဲ့ မလြဲမေသြ ၾကံဳႀကိဳက္လာရတဲ့အခါ ခြဲခြါျခင္းကို ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ ... ၿပံဳးၿပံဳးေလး ခြဲခြါႏိုင္ဖို႔ အင္အားေတြ ေပးတဲ့ သီခ်င္းေလးလို႔ ႐ိုး႐ိုးေလး ေတြးလို႔ရသလို ... 

လည္ပတ္ေနတဲ့ သံသရာစက္ဝိုင္းႀကီးထဲမွာ ေတြ႕ ဆံု ၾကံဳ ကြဲ ဆိုတဲ့ မျမဲျခင္းတရားကို ခပ္ပါးပါးေလး ျပထားတယ္လို႔ ခံစားခဲ့မိတယ္။ ဆံုဆည္းျခင္းဟာ မျမဲသလို ... ခြဲခြါျခင္းဆိုတာကလည္း အျမဲမဟုတ္ႏိုင္ဘူး  ... ခြဲခြါၿပီးတဲ့အခါ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ႏိုင္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အခိုက္အတန္႔ ၾကံဳဆံုရခိုက္ ... ခြဲခြါရမွာကို ၾကိဳတင္ ပူပန္ၿပီး ဝမ္းနည္းပူေဆြးေနမယ့္အစား ... အတူရွိေနစဥ္ အခ်ိန္ေလးေတြကို  အက်ဳိးမမဲ့ေစဘဲ ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ရမယ္ေပါ့ ... ။ တနည္းအားျဖင့္ ၿပံဳးလ်က္နဲ႔ ခြဲခြါႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရမယ္ ဆိုတဲ့သေဘာလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ေတြးခဲ့မိတယ္။  

ခြဲခြါရမယ့္သူကို သဇင္ပန္းေလးေတြနဲ႔ ဥပမာထားၿပီး အားေပးတာကလဲ သိပ္လွပါတယ္။ ပင္ျမင့္ထက္မွာ လန္းဆန္းေနတဲ့ သဇင္ပန္းေလးေတြဟာ သူ႔ဘာသာပဲ ေၾကြေၾကြ ေခၽြသူ ခ်ဴသူရွိလို႔ပဲ ေၾကြေၾကြ ... မေၾကြခင္အခ်ိန္ထိ အစြမ္းကုန္ ပြင့္လန္းခဲ့တယ္။ သူေတာ့ ေၾကြက်ေတာ့မွာပဲ ... သူ႔ကိုေတာ့ ဆြတ္ခ်ဴေတာ့မွာပဲ ... ခူးေခၽြခံရေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး ဝမ္းနည္း မေနဘဲ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ သူ႔တာဝန္သူ  ေဆာင္ရြက္သြားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ... ။ 

ဒီသီခ်င္းေလးကို ႏွစ္ျခိဳက္စြာ နားေထာင္ျပီးခဲ့တဲ့ေနာက္ သီခ်င္းကို မွီးၿပီး ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ခြဲခြါျခင္း၏ အျခားမဲ့၌ ... တဲ့။ ေရးျဖစ္ခဲ့ခ်ိန္က ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေမလ ... ။ သိပ္ေတာ့မၾကာေသးပါဘူး လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၄ ႏွစ္က ... ။
***
ခြဲခြါျခင္း၏ အျခားမဲ့၌

ခြဲရေတာ့မယ္ တကယ္ပဲလား
ႏႈတ္ဖ်ားအလြမ္း မ်က္ရည္စမ္းနဲ႔
အနမ္းမိုးေတြ ေဝေနဆဲ ... ။

မခြဲမခြါ မကြဲကြာခင္
သည့္အရင္က ေတြ႕ၾကဆံုၾက
ၾကည္ႏူးၾကနဲ႔ ေဝးရဖို႔အေရး
အေတြးထဲ မရွိ။

ဆံုဆည္းမႈ၏ အဆံုးနိဂံုး
အို - မုန္းစဖြယ္၊ ခြဲရမယ္ ... တဲ့
တကယ္ဆိုက၊ ခြဲခြါၾကၿပီး
ျပန္၍ နီးမွာ၊ မသိပါလား
ခြဲခြါႏႈတ္ဆက္၊ မ်က္ရည္စက္က
ေတြ႕ဆံုရဖို႔၊ နီးရဖို႔ကို
အစနိဒါန္း ပ်ိးခဲ့ၿပီ။

သည္ေတာ့ေလ ခင္ ... 
မခြဲခ်င္လည္း၊  ခြဲရမွာေပါ့
ခင္တိတ္ေတာ့ေနာ္၊ အေဖာ္မပါ
တေယာက္သာတည္း၊ ဒီခရီးကို
သြားၿပီးတခါ၊ ျပန္လာမွာပဲ
ခြဲခြါမႈကို၊ တုၿပိဳင္ဖံုးလႊမ္း
ၿပံဳးစမ္းပါ ... ခင္ ... ။ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၁၆၊ ေမ၊ ၁၉၉၁
***
ခြဲခြါျခင္းမ်ားကို အျပံဳးျဖင့္သာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ / ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရပါလို၏။

၂၃၊ ေမ၊ ၂၀၁၅
၁၉း၀၃ နာရီ

Read More...