Thursday, July 02, 2015

ငပ်င္း ဖတ္စာ



“ငပ်င္း ဖတ္စာ”

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
မနက္ေစာေစာအိပ္ရာက … ထခ်င္မွလဲထတယ္။
မနက္စာနဲ႔ ညစာ … တခါတခါ ေရာစားတယ္။
ေစ်းမဝယ္ ဟင္းမခ်က္ … ေကာ္ဖီတခြက္နဲ႔ အသက္ဆက္ခ်င္ ဆက္တယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
အမ်ားနဲ႔ ေရာေႏွာ … စကားေတြေျပာရမွာ ပ်င္းတယ္။
ဟိုသတင္း ဒီအတင္း … ျငင္းခုန္ရမွာလဲ ပ်င္းတယ္။
ေျခကန္ ေလထန္ … ေဝဖန္ရမွာလဲ ပ်င္းတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
လူတကာကို မနာလို … ဝန္တိုရမွာလဲ ပ်င္းတယ္။
လိမ္ညာလွည့္ဖ်ား … မာယာနဲ႔ကစားရမွာ ပ်င္းတယ္။
လူေတြကိုခုတံုးလုပ္ၿပီး … အျမင့္ႀကီးတက္ဖို႔လဲ ပ်င္းတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ႀကီးစား … ေလာဘထားရမွာ ပ်င္းတယ္။
မ်က္ေထာက္နီ သံကုန္ဟစ္ … ေဒါသျဖစ္ဖို႔လဲ ပ်င္းတယ္။
မာနေတြေထာင္လႊား … ၾကြားဝါဖို႔လဲ ပ်င္းတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ -
ပ်င္းတဲ့အခါ တခါတေလ … ကဗ်ာေတြေတာ့ ေရးတယ္။
ဘုရားရွိခိုး ေမတၱာပြါး … အားတဲ့အခါ စာဖတ္တယ္။
ဟိုေတြးဒီေတြး … တခါတေလလဲ စာေရးတယ္။

ဟုတ္ကဲ့ … 
ငပ်င္းဟာ က်ေနာ္ ...
က်ေနာ္ဟာ ငပ်င္းပါ ...
အဲဒီလိုပ်င္းဖို႔အတြက္ ရင္းႏွီးလိုက္ရတာေတြ …
ျပန္ေျပာေနရမွာ ပ်င္းတယ္ ... ။ ... ။ 
***
ေမဓာဝီ
၂ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅
၁၂း၂၂ နာရီ


Read More...

Wednesday, July 01, 2015

စိမ္းေတာ့မွာလား ....


“စိမ္းေတာ့မွာလား”

ဇလပ္ျဖဴ၊
တဘက္လူ အေနခက္ေအာင္
သင္းပ်ံ႕ေမႊးၾကဴ ။

ဆြတ္လိုသူ 
ခ်ဴမယ္လို႔ ၾကံျငား၊
ရွက္အား တပိုပိုနဲ႔
သက္ထားပ်ဳိ ဟိုသည္တိမ္းတယ္
ကြယ္ ... 
စိမ္းေတာ့မွာလား ... ။
***
ေမဓာဝီ
၁၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၅
၁၁း၄၃ နာရီ

Read More...

Wednesday, June 24, 2015

အသံထြက္မ်ား ... အမွန္ထြက္မလား ...

ဒီေန႔ က်မ ေရခ်ဳိးေနရင္း ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းရဲ႕ ဝါတာပါတီ ေရပါတီ ဂယက္က ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။ သူ႔ကို လက္မခံသူေတြအေပၚ သူ႔ရဲ႕ တုန္႔ျပန္ခ်က္ကို နားေထာင္ျဖစ္တဲ့အခါ က်မ ဘိလပ္မွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းက ဦးရီးေတာ္ က်မကို အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ အစီအရီ ဆက္ေတြးမိတယ္။ အဂၤလိပ္စာ သိပ္မေတာ္ေပမဲ့ ေက်ာင္းေကာင္းေတြမွာ တက္ခဲ့တာဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဟုတ္ႀကီးထင္ခဲ့တဲ့ က်မ … ဘိလပ္ေရာက္မွ ဒုကၡ ေရာက္တဲ့အေၾကာင္း အရင္ကလည္း ေရးဖူးပါတယ္။ အသံထြက္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဦးရီးေတာ္က သိပ္ sensitive ျဖစ္တာ။ အဂၤလန္မွာေနတာ အဂၤလိပ္အသံပဲ ထြက္ရမယ္ ဆိုတာမ်ဳိး၊ အေမရိကန္သံထြက္ရင္ သူက လက္မခံခ်င္ဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ အသံထြက္ အဘိဓာန္ဖြင့္ၿပီး ေနာက္ကေန ၅ ေခါက္ဆို ၁၀ ေခါက္ဆို ဆိုၿပီး လိုက္ဆိုခဲ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ ျဖဴျဖဴေျပာတဲ့ water မွာ ျပႆနာတက္ေတာ့တာပဲ။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ ဝါးတားပဲ ေျပာလာတာ ႏႈတ္က်ဳိးေနၿပီ၊ ခုက်မွ ဝါးတားမဟုတ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ေသခ်ာနားေထာင္ေတာ့ ေဝါထား ဆိုလား ဝါးနဲ႔ ေဝါၾကားက ၾကားသံ ဆိုပါေတာ့။ အဲလိုနဲ႔ ဝါးတားတားနဲ႔ ဝါးတားခဲ့ရာက ေဝါထား လို႔ ဖတ္ခဲ့ရ မွတ္ခဲ့ ထြက္ခဲ့ရတယ္။ 

တခါ ေဘာလံုးပြဲေတြၾကည့္ျပန္ေတာ့ ကိုယ္သိခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံအမည္ ဥ႐ုေဂြးက တက္တက္စင္ႀကီးလြဲၿပီး ယူရဂြိဳင္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ ႏိုင္ငံေတြက ဥ႐ုေဂြးလို႔လဲ အသံထြက္တယ္ဆိုတာ ေနာက္မွ သိခဲ့ရတယ္။ သူ႔ေဒသနဲ႔သူ အသံထြက္က အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္ၾကတာကလား။ က်မ မွားတတ္လို႔ ဦးရီးေတာ္အျမဲျပင္ေပးခဲ့ရတဲ့ အသံထြက္ေတြက water အပါအဝင္ work နဲ႔ walk, bomb စသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး က်မတို႔ ႏႈတ္က်ဳိးေနတဲ့ ေဘာနပ္စ္ bonus က ဘိုးနပ္စ္တဲ့၊ ဆီမီးဖိုင္နယ္ semi final ဆိုရင္ ဆမ္မီးဖိုင္နယ္၊ ပရီးမီးယား Premier ကို ပရမ္းမီးယား … စသျဖင့္ ေျပာဖို႔ရာ သင္ေပးပါတယ္။ ကိုယ္က ေနးတစ္အသံနဲ႔ မေျပာႏိုင္သည့္တိုင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အမွန္ထြက္ရမယ္လို႔ ဦးရီးေတာ္က ေျပာတယ္။ တခါတခါက်ေတာ့လဲ ႏႈတ္က်ဳိးေနတာက ျပင္ဖို႔ခက္သားလား။ 

အသံထြက္ မွားသြားမွန္းသိလို႔ ျပန္ျပင္ေျပာရင္း ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့စကား ေမ့သြားၿပီး ဆက္မေျပာတတ္ေတာ့တာ မ်ဳိးလည္း ျဖစ္ဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့လဲ ေန႔စဥ္ေျပာဆို သံုးစြဲၾကတဲ့အခါ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ နားလည္ေအာင္ communicate လုပ္ႏိုင္ရင္ၿပီးတာပဲလို႔ သေဘာထားလိုက္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ နဂိုကမွ အဂၤလိပ္လို မနည္းေျပာေနရတဲ့အထဲ အသံထြက္မွန္ဖို႔က စိတ္ထဲအရမ္းေရာက္ေနေတာ့ ေျပာမယ့္စကားေတြ ဆြံ႕အသြားတာ ကိုယ္ေတြ႕ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေတာ္႐ံုတန္႐ံုဆို ဦးရီးေတာ္ေရွ႕ အဂၤလိပ္လို ေျပာမထြက္ေတာ့ဘူး။ မွားမွာစိုးတဲ့ စိတ္က ႀကီးစိုးေနတာကိုး။

သီခ်င္းစာသားထဲက အဂၤလိပ္အသံထြက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ထြန္းအိျႏၵာဗို ေျပာခဲ့ဖူးတာ သြားသတိရမိတယ္။ 1999 သီခ်င္း ထင္ပါရဲ႕။ ႏိုင္တီ-ႏိုင္းတီ-ႏိုင္း ကိုကိုေရ ၾကင္နာခ်င္တယ္ ဆိုလား … အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါ ႏိုင္တင္းႏိုင္တီႏိုင္း ျဖစ္ရမယ္ ဘာညာနဲ႔ ေဝဖန္ၾကေတာ့ သူက ျပန္ေျပာတယ္၊ “က်မ သီခ်င္းဆိုေနတာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး” တဲ့။ အင္းေလ … သူေျပာတာလဲ ဟုတ္သား အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ ဆရာ/ဆရာမ ဆိုရင္ေတာ့ အသံထြက္ မွန္ဖို႔ အေရးႀကီးတာေပါ့။ 

ေနာက္တခုက သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ ဆိုတာလဲရွိေသးတယ္။ က်မတို႔ အဂၤလိပ္စာ ဆရာမတေယာက္ ေျပာျပဖူးတာေလးေပါ့။ တီခ်ာေမလို႔ က်မတို႔ေခၚၾကတဲ့ ေဒၚေမေလးေဆြပါ။ တီခ်ာေမက အဂၤလန္မွာ ပညာသင္ၿပီး ျပန္လာခါစ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အိုဗာတင္းေသာက္မလို႔ Ovaltine အသံထြက္အမွန္နဲ႔ အိုဗယ္လ္ထင္းန္ တခြက္လို႔မွာေတာ့ … “မရွိပါဘူး အန္တီ” လို႔ စားပြဲထိုးေလးက ေျပာတယ္ဆိုပဲ။ ဒါနဲ႔ ဆရာမသမီးက “အေမေန … သမီးမွာေပးမယ္” ဆိုၿပီး “အိုဘာတင္း” လို႔ ခပ္ျပင္းျပင္း အသံထြက္ၿပီး မွာမွ ဆရာမ ေသာက္ခ်င္တဲ့ အိုဗာတင္းက ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ မားစီးဒီးလို႔ က်မတို႔ေျပာေနၾကတဲ့ကားက မေဆးဒီးစ္၊ ခ်က္ပလက္ဆိုတဲ့ကားက ရွဲဗေလ ဆိုေပမဲ့ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႕ဇာတ္ ငပိသံနဲ႔ထြက္မွ အမ်ားက နားလည္ၾကမယ္ မဟုတ္လား။ 

ေနာက္တခါ P ကို ပီလား ဖီ လား .. T ကို တီလား ထီလား ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လဲ တီခ်ာေမက ဖန္ခါေလးဖိတ္ (ပန္ကာေလး ပိတ္) ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးနဲ႔ ခပ္ေသာေသာေလး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲအသံထြက္ထြက္ မွန္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ပီကို ဖီလို႔ မေျပာလဲ ရပါတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေပါ့။ ဒါ့အျပင္ က်မ အဂၤလန္မွာေနတုန္းက ထူးဆန္းတဲ့အသံထြက္ တခု ၾကားခဲ့ရပါေသးတယ္။ H ကို တသက္လံုး အိတ္ခ်္ ပဲ အသံထြက္ခဲ့တာ … ဟိုကလူတခ်ဳိ႕က ဟိတ္ခ်္ လို႔ ထြက္ပါတယ္။ တီဗီေၾကာ္ျငာတခ်ဳိ႕မွာေတာင္ HSBC ကို ဟိတ္ခ်္လို႔ေျပာတာ ၾကားခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဦးရီးေတာ္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အိတ္ခ်္က အမွန္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ ဟိတ္ခ်္ဆိုတာ စာမတတ္တဲ့ သူေတြ ထြက္တာ ဆိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်မတက္ခဲ့တဲ့ Huddersfield University က ဆရာမတေယာက္ေတာင္ ဟိတ္ခ်္လို႔ ထြက္ေသးတယ္။ အဲဒါကလည္း သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ထင္ပါရဲ႕။ 

ဆရာမဆိုလို႔ ေနာက္ဆရာမတေယာက္ရဲ႕ အသံထြက္ကေတာ့ က်မတို႔အတြက္ အေတာ္ေလး ရယ္စရာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ သူက အဂၤလန္ေျမာက္ပိုင္း ဇာတိေပါ့။ အဲဒီဘက္က အသံထြက္လို႔ ေျပာတာပဲ။ Plug ကို ပလြတ္၊ mug ကို မြတ္၊ but ကို ဘြတ္လို႔ တကယ္ကို ထြက္တာပါ။ တိတိက်က်ႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ။ ေရးျပရခက္တဲ့ ၾကားသံေပါ့။ ေနာက္ျပီး day ဆို ဒိုင္း တဲ့။ အဲဒီအေၾကာင္းလဲ တီခ်ာေမက ေဆာင္းပါးေရးဖူးေသးတယ္။ I am going to hospital today. ဆိုတဲ့ ဝါက်မွာ တူေဒးကို တူဒိုင္း လို႔ထြက္လိုက္ေတာ့ I am going to hospital to die. လို႔ ျဖစ္သြားပါေလေရာ။ တီခ်ာေမကေတာ့ ရယ္စရာအေနနဲ႔ ေရးတာပါ။ တကယ္တမ္းက A ကို ေအ လို႔ က်မတို႔ အသံထြက္ေနတာေတာင္ အတိအက်ႀကီး မွန္မွ မမွန္ဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ေအ လို႔ေျပာရင္ ဘယ္သူကမွ B လို႔ မေရးဘူး မဟုတ္လား။ 

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဂၤလန္လိုႏိုင္ငံ ေသးေသးေလး တႏိုင္ငံထဲမွာေတာင္ ေဒသအလိုက္ အသံထြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္ၾကတယ္ … ကမၻာနဲ႔ အဝွမ္းဆိုရင္ ၿပီးပါေလေရာ။ ကမၻာေပၚမွာ အဂၤလိပ္စကားကို မိခင္ဘာသာ စကားအျဖစ္ ေျပာတဲ့ႏိုင္ငံဆိုတာ ယူေကအပါအဝင္ စုစုေပါင္းမွ ၆ ႏိုင္ငံပဲ ရွိပါတယ္။ မိခင္ဘာသာစကား အေနနဲ႔ ေျပာတဲ့ အဲဒီလို ႏိုင္ငံေတြမွာေတာင္ ေဒသအလိုက္ အသံထြက္ေတြ မတူၾကတဲ့အခါ ဒုတိယဘာသာစကား အေနနဲ႔ ေျပာဆိုၾကရတဲ့ က်မတို႔ႏိုင္ငံ အပါအဝင္ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ အသံထြက္ေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ကြဲလြဲၾကမွာပါပဲ။ ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာဆို ဆက္ဆံၾကတဲ့အခါ အပီသဆံုး အမွန္ကန္ဆံုး ထြက္ႏိုင္ရင္ အလြန္ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလို အသံ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ေရာ … ဘာျဖစ္ႏိုင္ပါသလဲ … ဆိုတာ … ဆက္ၿပီး က်မေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။
***
ေမဓာဝီ
၂၄၊ ဇြန္၊ ၂၀၁၅
၁၈း၂၈ နာရီ

Read More...

Sunday, June 21, 2015

ေကာင္းကင္ နဲ႔ လမင္း ... သို႔ ...

အေဖက ေကာင္းကင္
အေမက လမင္း
ကိုယ့္ကမၻာ ေနရာေလးမွာ
အျမဲသာ လင္း ... ။ 
***
21.06.15
တနဂၤေႏြေန႔
အေဖေန႔ ... တဲ့ ... ။ 

သမီးအတြက္ေတာ့ ေန႔တိုင္းဟာ အေဖေန႔ ... ေန႔တိုင္းဟာ အေမေန႔ပါပဲ။

ေကာင္းကင္ႀကီးလို ၾကည္လင္တဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔ ျဖန္႔က်က္အုပ္မိုးထားတဲ့ အေဖ ... ။
လမင္းႀကီးလို ေအးခ်မ္းတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြနဲ႔ ျဖန္႔ေဝ လႊမ္းျခံဳေပးထားတဲ့ အေမ ... ။
မိဘေတြနဲ႔ အတူတူရွိမေနေပမဲ့ အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ ေမတၱာတရား သမီးအနားမွာ ရွိေနလို႔ လံုျခံဳခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ...
တခါတေလ ... ေကာင္းကင္ႀကီးကို တိမ္ညိဳေတြ ဖံုးထားသလို သမီးကို အေဖ မုန္းမသြားပါနဲ႔ ... ။
တခါတေလ ... လမင္းကို တိမ္ညိဳေတြ ကြယ္သလို ... သမီးကို အေမ အခ်စ္မျပယ္ပါနဲ႔ ... ။
တိမ္မည္းညိဳေတြ ကင္းကြာ ... မေဝးေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ သမီးတို႔ေတြ ဆံုၾကရေအာင္ပါ ... ။

အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ထိ ... မိဘကို မၾကည့္႐ႈႏိုင္တဲ့ သမီး ...
ေရႊမရွိ ေငြမရွိ ... ဂုဏ္ ပကာသန မရွိတဲ့ သမီး ...
လိုခ်င္မႈ ကင္းမဲ့လို႔ ... ပိုင္ဆိုင္ျခင္း ကင္းခဲ့တဲ့ သမီး ...
အေဖ့အေမြ “စာေပ” နဲ႔ ... အေမ့အေမြ “အမွန္တရား” ေတြကိုသာ ျမတ္ႏိုးစြာ တန္ဖိုးထားတဲ့ သမီး ...
အေဝးႀကီးကေန ေမတၱာေတြသာ ပို႔ေပးႏိုင္ပါတယ္ အေဖနဲ႔ အေမ ... ။

ေငြေၾကးအားျဖင့္ မမ်ားျပားေပမဲ့  ေမတၱာတရားေတြ ျခံဳသိုင္း ေဟာဒီ့ျဖတ္ပိုင္းေလးကို အေဖေန႔ အမွတ္တရ ... ျမင္ရတဲ့အခါ ေက်နပ္ၾကပါ အေဖနဲ႔ အေမ ... ။

အေဖနဲ႔ အေမ ကိုယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔  ဝိပႆနာတရား က်င့္ၾကံပြါးမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ပါေစ ... ။

ခ်စ္တဲ့
သမီးငယ္
***
21.06.16
01:00 am

က်မရဲ႕ေကာင္းကင္  http://maydar-wii.blogspot.com/2009/07/blog-post_07.html

လမင္းရဲ႕ အေဝးမွာ http://maydar-wii.blogspot.com/2011/01/blog-post_19.html

Read More...

Wednesday, May 27, 2015

ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ညေနခင္း ...


 ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ညေနခင္း
***
စိမ္းျမျမက္ျပင္ ေျမကမၺလာ
ျမက္ပန္းေလးမ်ား ယိမ္းႏြဲ႔ကာ
စီးဆင္းေနဆဲ ေရဇလာ
ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ေတးကဗ်ာ ... ။ ... ။ 
***

An evening beside the river
***
The grass looks like a greeny carpet;
little flowers swing and dance,
The river is reborn and flowing;
a wordless poem' what I reciting.
***
ေမဓာဝီ
၂၇၊ ေမ၊ ၂၀၁၅
၀၀း၀၅ နာရီ
(စကၤာပူ စံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...

Monday, May 25, 2015

ခရမ္းေရာင္ အလြမ္းည


ခရမ္းေရာင္ အလြမ္းည
***
အလြမ္းေမွာင္ က်ေနတဲ့
ခရမ္းေရာင္ ညပါေလ ... ၊
မီးပြင့္ေတြ တလက္လက္
မ်က္ရည္စက္ ေႂကြ ... ။ 

ေနခဲ့ေတာ့ ခ်စ္သူေရ
ၾကားေလေျပ ေဆာ္အေသြး ... ၊
ေၾသာ္ ... မေဆြးခ်င္လည္း
ေဖာ္ေဝးခ်ိန္ ထိုခဏကိုျဖင့္
ေမွ်ာ္ေတြးကာ ငိုေနရပါေပါ့
အို ... ေမ့မွာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔
ကံၾကမၼာ ဖန္လာခဲ့ၿပီမို႔
ျမန္မၾကာ မကြာေဝးရေအာင္ 
ကြယ္ ... ျပန္ခဲ့မယ္ေလး ... ။ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၂၅ ၊ ၀၅၊ ၁၅
၁၈း၅၅ နာရီ

Read More...

Saturday, May 23, 2015

ခြဲခြါျခင္း၏ အျခားမဲ့၌ ...



ခြဲခြါျခင္းကို ႏွစ္သိမ့္ေသာ အျပံဳး (ကိုေနဝင္း၊ ခင္ဝမ္း)
***
 
မၾကာခင္ ျပန္ဆံုရမယ္ ဒီလိုကိုယ္မွတ္ထားမယ္
အတူတူ ေနႏိုင္တုန္းမွာ အသည္းေလး လြမ္းစမခ်ည္နဲ႔
မ်က္ရည္မိုးမင္းမရြာနဲ႔  ျပံဳးႏိုင္တုန္းမွာ အခ်စ္ေရ ျပံဳးထားပါအံုး။

အဆင္မေျပစဥ္ ခဏမွာ  ဒီပံုၾကံဳမွာပဲေလ
ဘယ္သူေတြလြတ္ကင္းမလဲ  အ႐ိုးဆံုးျဖစ္ရပ္ေတြပဲ
အခ်စ္ေရ စိတ္ခ်ေနခဲ့ ေဆာင္းေငြ႕ႏွင္းေတြနဲ႔ ကိုယ္အေရာက္ေရာက္လာမယ္ … ။

မေၾကြခင္ ပင္ယံထက္မွာ အစီအရီ သဇင္ပြင့္ပန္းေတြ
ေခၽြသူခ်ဴယူမဆြတ္ခင္  အစြမ္းျပ ဆက္လို႔ ပြင့္တုန္း
အခ်စ္ေရ ေဆြးေျမ့မေနနဲ႔  ခြဲခြါျခင္းကို တုျပိဳင္ ျပံဳးစမ္းပါအံုး … ။

မၾကာခင္ ျပန္ဆံုရမယ္ ဒီလိုကိုယ္မွတ္ထားမယ္
အတူတူ ေနႏိုင္တုန္းမွာ အသည္းေလး လြမ္းစမခ်ည္နဲ႔
မ်က္ရည္မိုးမင္းမရြာနဲ႔  ျပံဳးႏိုင္တုန္းမွာ အခ်စ္ေရ ျပံဳးထားပါအံုး။
 
ခြဲခြါျခင္းကို တုၿပိဳင္ ၿပံဳးစမ္းပါအံုး ... 
ခြဲခြါျခင္းကို တုၿပိဳင္ ၿပံဳးစမ္းပါအံုး ...
ခြဲခြါျခင္းကို တုၿပိဳင္ ၿပံဳးစမ္းပါအံုး ... 
 ***

ဒီသီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ျဖစ္တုန္းက ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ေလာက္ကလို႔ ထင္ပါတယ္။ ခင္ဝမ္းရဲ႕ “အေမွာင္ကို ထြန္းညွိမယ့္မီးအိမ္” သီခ်င္းအယ္လ္ဘမ္ထဲကေပါ့။ ဒီသီခ်င္းကို ႏွစ္သက္လို႔ အထပ္ထပ္ နားေထာင္ခဲ့တယ္။ စကားလံုး တလံုးခ်င္းစီကို ခံစားၿပီး နားေထာင္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ခြဲခြါခ်ိန္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ မၾကံဳခ်င္ေပမဲ့ မလြဲမေသြ ၾကံဳႀကိဳက္လာရတဲ့အခါ ခြဲခြါျခင္းကို ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ ... ၿပံဳးၿပံဳးေလး ခြဲခြါႏိုင္ဖို႔ အင္အားေတြ ေပးတဲ့ သီခ်င္းေလးလို႔ ႐ိုး႐ိုးေလး ေတြးလို႔ရသလို ... 

လည္ပတ္ေနတဲ့ သံသရာစက္ဝိုင္းႀကီးထဲမွာ ေတြ႕ ဆံု ၾကံဳ ကြဲ ဆိုတဲ့ မျမဲျခင္းတရားကို ခပ္ပါးပါးေလး ျပထားတယ္လို႔ ခံစားခဲ့မိတယ္။ ဆံုဆည္းျခင္းဟာ မျမဲသလို ... ခြဲခြါျခင္းဆိုတာကလည္း အျမဲမဟုတ္ႏိုင္ဘူး  ... ခြဲခြါၿပီးတဲ့အခါ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ႏိုင္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အခိုက္အတန္႔ ၾကံဳဆံုရခိုက္ ... ခြဲခြါရမွာကို ၾကိဳတင္ ပူပန္ၿပီး ဝမ္းနည္းပူေဆြးေနမယ့္အစား ... အတူရွိေနစဥ္ အခ်ိန္ေလးေတြကို  အက်ဳိးမမဲ့ေစဘဲ ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ရမယ္ေပါ့ ... ။ တနည္းအားျဖင့္ ၿပံဳးလ်က္နဲ႔ ခြဲခြါႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရမယ္ ဆိုတဲ့သေဘာလို႔ ကိုယ့္ဘာသာ ေတြးခဲ့မိတယ္။  

ခြဲခြါရမယ့္သူကို သဇင္ပန္းေလးေတြနဲ႔ ဥပမာထားၿပီး အားေပးတာကလဲ သိပ္လွပါတယ္။ ပင္ျမင့္ထက္မွာ လန္းဆန္းေနတဲ့ သဇင္ပန္းေလးေတြဟာ သူ႔ဘာသာပဲ ေၾကြေၾကြ ေခၽြသူ ခ်ဴသူရွိလို႔ပဲ ေၾကြေၾကြ ... မေၾကြခင္အခ်ိန္ထိ အစြမ္းကုန္ ပြင့္လန္းခဲ့တယ္။ သူေတာ့ ေၾကြက်ေတာ့မွာပဲ ... သူ႔ကိုေတာ့ ဆြတ္ခ်ဴေတာ့မွာပဲ ... ခူးေခၽြခံရေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး ဝမ္းနည္း မေနဘဲ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ သူ႔တာဝန္သူ  ေဆာင္ရြက္သြားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ... ။ 

ဒီသီခ်င္းေလးကို ႏွစ္ျခိဳက္စြာ နားေထာင္ျပီးခဲ့တဲ့ေနာက္ သီခ်င္းကို မွီးၿပီး ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ခြဲခြါျခင္း၏ အျခားမဲ့၌ ... တဲ့။ ေရးျဖစ္ခဲ့ခ်ိန္က ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေမလ ... ။ သိပ္ေတာ့မၾကာေသးပါဘူး လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၄ ႏွစ္က ... ။
***
ခြဲခြါျခင္း၏ အျခားမဲ့၌

ခြဲရေတာ့မယ္ တကယ္ပဲလား
ႏႈတ္ဖ်ားအလြမ္း မ်က္ရည္စမ္းနဲ႔
အနမ္းမိုးေတြ ေဝေနဆဲ ... ။

မခြဲမခြါ မကြဲကြာခင္
သည့္အရင္က ေတြ႕ၾကဆံုၾက
ၾကည္ႏူးၾကနဲ႔ ေဝးရဖို႔အေရး
အေတြးထဲ မရွိ။

ဆံုဆည္းမႈ၏ အဆံုးနိဂံုး
အို - မုန္းစဖြယ္၊ ခြဲရမယ္ ... တဲ့
တကယ္ဆိုက၊ ခြဲခြါၾကၿပီး
ျပန္၍ နီးမွာ၊ မသိပါလား
ခြဲခြါႏႈတ္ဆက္၊ မ်က္ရည္စက္က
ေတြ႕ဆံုရဖို႔၊ နီးရဖို႔ကို
အစနိဒါန္း ပ်ိးခဲ့ၿပီ။

သည္ေတာ့ေလ ခင္ ... 
မခြဲခ်င္လည္း၊  ခြဲရမွာေပါ့
ခင္တိတ္ေတာ့ေနာ္၊ အေဖာ္မပါ
တေယာက္သာတည္း၊ ဒီခရီးကို
သြားၿပီးတခါ၊ ျပန္လာမွာပဲ
ခြဲခြါမႈကို၊ တုၿပိဳင္ဖံုးလႊမ္း
ၿပံဳးစမ္းပါ ... ခင္ ... ။ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၁၆၊ ေမ၊ ၁၉၉၁
***
ခြဲခြါျခင္းမ်ားကို အျပံဳးျဖင့္သာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ / ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရပါလို၏။

၂၃၊ ေမ၊ ၂၀၁၅
၁၉း၀၃ နာရီ

Read More...

Thursday, May 14, 2015

ျမစ္ကမ္းနံေဘးက ျမက္ခင္းေလး ...



အိမ္နဲ႔ မနီးမေဝးမွာ Kallang river လို႔ေခၚတ့ဲ ျမစ္ကေလး တစင္းရွိတယ္။ စကၤာပူမွာ အရွည္ဆံုးျမစ္ဆိုတ့ဲ ဒီျမစ္က ၁၀ ကီလိုမီတာ ရွည္သတဲ့ ... ။ မိုင္ေပါင္း ၁၃၀၀ ေက်ာ္ (ကီလိုမီတာ အားျဖင့္ ၂၀၀၀ေက်ာ္) ရွည္လ်ားတ့့ဲ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးနဲ႔ ႏိႈိင္းယွဥ္လိုက္ရင္ ဒီျမစ္ကေလးက ေခ်ာင္းသာသာ။

ခင္ပြန္းသည္ အလုပ္အားတ့ဲ ညေနခင္းေတြဆို အဲဒီျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ ႏွစ္ေယာက္အတူ လမ္းေလွ်ာက္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ျမစ္ျပင္ကိုျဖတ္ တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလကို တဝႀကီး႐ွဴ႐ိႈက္ျပီး ကမ္းေျခက ျမက္ခင္းေလးေပၚမွာ ပါလာတဲ့ မုန္႔ေတြထိုင္စားရင္း ႏွစ္ေယာက္သား စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္း ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးၾကတ့ဲ ညေနခင္းေလးေတြဟာ တကယ္ကို သာယာလွပါတယ္။


 ျမစ္ကမ္းေျခမွာ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေလးနဲ႔၊ စီတန္းေနတဲ့ အုန္းပင္တန္းေလးနဲ႔၊ အပမ္းေျဖနားေနဖို႔ ခံုတန္းေလးေတြနဲ႔ ... စသျဖင့္ ရွ္ိၾကသလို သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ သန္႔စင္ခန္းေလးေတြနဲ႔ အခ်ဳိရည္ဝယ္လို႔ရတ့ဲ vending machine တို႔လည္း ရွိပါတယ္။ အားကစား ေလ့က်င့္သူေတြ၊ ေလညင္းခံ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ၊ အပမ္းေျဖ လာေရာက္သူေတြနဲ႔ ျမစ္ကမ္းေျခရဲ႕ ညေနခင္းေလးက စည္စည္ကားကားေပါ့။ ျမစ္ထဲမွာေတာ့ ဒိုက္ အမႈိက္ ရွင္းတဲ့ စက္ေလွငယ္ေလးေတြ၊ ၿပိဳင္ပြဲအတြက္  ေလ့က်င့္ေနတဲ့ ေလွေလွာ္အဖဲြ႕ေတြနဲ႔ ျမစ္ငယ္ကေလးက သက္ဝင္လႈပ္ရွားလို႔။

တခ်ိန္က ျဗိတိသွ်ကိုလိုနီေခတ္ မတိုင္ခင္ကဆို ဒီျမစ္ကေလးကို အမွီျပဳေနထိုင္သူေတြ အမ်ားသားလို႔ သိရတယ္။ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ တဲကေလးေတြနဲ႔ ေနထိုင္ၾကသူေတြေရာ ေလွေတြကို အိမ္လုပ္ျပီး တံငါအလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးသူေတြေရာေပါ့။ ဒီေနရာတဝိုက္ကလဲ ရႊံ႕ႏြံေတာႀကီးဆိုပဲ။  ေနာက္ပိုင္း ျဗိတိသွ်ေတြ ဒီကၽြန္းကေလးကို ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္းအုပ္ခ်ဳပ္သူက သူတို႔ကို တျခားကို ေရႊ႕လိုက္တယ္။ ဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ ကုန္သြယ္မႈအတြက္ ဒီျမစ္ကေလးကို အသံုးခ်လာၾကျပန္ပါတယ္။


အခုေတာ့ ... ေကြ႕ေကာက္စြာ စီးဆင္းေနတဲ့ ဒီျမစ္ငယ္ကေလး နံေဘးမွာ စက္႐ံုအလုပ္႐ံု မရွိသေလာက္ပါပဲတဲ့။ ဒီျမစ္ကေလးအနီးတဝိုက္ စိမ္းစိုသာယာဖို႔ ပေရာဂ်က္ေတြခ်ၿပီး လုပ္ၾကတယ္၊ ျမစ္ေရအနက္ကိုလည္း တသမတ္တည္း ရွိေနဖို႔ ထိမ္းသိမ္းထားၾကၿပီး ျမစ္ထဲမွာ ေလွၿပိဳင္ပြဲေတြလည္း က်င္းပေလ့ရွိၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ပင္လယ္ ျမစ္ေခ်ာင္း အင္းအိုင္ေတြကို ႏွစ္သက္သူပီပီ ဒီျမစ္ကေလးရဲ႕ ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္ေလးကို ျပန္ေတြးရင္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ျမစ္ျပင္က်ယ္ႀကီးေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ဟာ စိတ္ထဲ အစီအရီ ေပၚလာေတာ့တယ္။ အရွိန္ျပင္းစြာစီးဆင္းေနတဲ့ ညစ္ေထးေထး ျမစ္ေရေတြ ... ဒီျမစ္ေရကိုပဲ ခ်ဳိးၾက ေသာက္ၾက ေလွ်ာ္ဖြပ္ၾကတဲ့ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ ေနထိုင္သူေတြ ... ျမစ္ေရတိုက္စားလို႔ ၿပိဳက်ခဲ့ရတဲ့ ကမ္းပါးေတြ ... ျမစ္ေရတိုးလို႔ နစ္ျမဳပ္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္ကေလးေတြ ... ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းထဲက ဘဝေတြ ဘဝေတြ ... ။ ဒါေတြကို  ျမင္ေယာင္ရင္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ျမစ္ႀကီးေတြရဲ႕ ကမ္းေျခေတြမွာ စိမ္းစိုတဲ့ ျမက္ခင္းကေလးေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လက္ေတြ႕ ျမင္ရပါ့မလဲလို႔ ... လို႔ ေဝေဝဝါးဝါး စဥ္းစားေနမိပါရဲ႕ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၁၄၊ ေမ၊ ၂၀၁၅
၁၈း၀၃ နာရီ (စကၤာပူ စံေတာ္ခ်ိန္)

(ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ တင္ထားတာေလး ေပ်ာက္သြားမွာစိုးလို႔ ဒီမွာလဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္)

Read More...

Tuesday, May 05, 2015

ဒီကေန႔ ...

စာမေရးျဖစ္တာလဲ ၾကာေပါ့ ... ။ 
ဘာလိုလိုနဲ႔ စကၤာပူကို ေရာက္တာ တလေက်ာ္သြားၿပီ။ က်မတို႔ရဲ႕ မဂၤလာေန႔ေလးလဲ ဒီကေန႔ဆို ၂ လ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။



မဂၤလာေန႔ကို သတ္မွတ္မယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာလိုလား၊ အဂၤလိပ္လိုလား၊ ဆြမ္းေကၽြးတဲ့ေန႔လား၊ လက္မွတ္ထိုးတဲ့ေန႔လား ... စသျဖင့္ စဥ္းစားေတာ့ officially က လက္မွတ္ထိုးတဲ့ေန႔ (မတ္လ ၅ ရက္ေန႔) ေပါ့။ က်မႏွစ္သက္တာကေတာ့ ျမန္မာလိုေန႔ တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔ (မတ္လ ၄ ရက္ေန႔) ေပါ့။ အဲဒီေန႔က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းေကၽြးတဲ့ေန႔ပါ။ လျပည့္ေန႔တုိင္း အမွတ္တရ ရွိေနေအာင္ လျပည့္ေန႔ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကတယ္။ လျပည့္ေန႔က တရား႐ံုးေတြပိတ္ရက္ျဖစ္ေနလို႔ ေနာက္တရက္ ၅ ရက္ေန႔မွ လက္မွတ္သြားထိုးျဖစ္ၾကတယ္။ ဆိုေတာ့ မတ္လ ၄ ရက္ သို႔မဟုတ္ ၅ ရက္ အဆင္ေျပတဲ့ တရက္ကိုသာ မဂၤလာရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကပါစို႔လို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

က်မတို႔ရဲ႕ မဂၤလာပြဲေလးကို ပကာသနမပါ၊ ဧည့္ပရိသတ္မပါဘဲ ႏွစ္ဖက္မိဘသာပါၿပီး ႐ိုးရွင္းစြာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မဂၤလာအမွတ္တရအေနနဲ႔ သုခရိပ္ျမံဳက HIV ေဝဒနာ ခံစားေနရတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ေငြလွဴဒါန္းခဲ့ၿပီး ကေလးေတြနဲ႔အတူ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ရြတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔က်မ ႏွစ္ဦးလံုးရဲ႕ ဆႏၵအရ ဒီလိုပဲ အက်ဥ္းခ်ဳံးခဲ့ၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳရာမွာ ႏွစ္ဦးသား စိတ္တူ ကိုယ္တူနဲ႔ နားလည္မႈရွိဖို႔က အဓိကပဲ မဟုတ္လား။

မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိမေပးဘဲ မဂၤလာပြဲကေလး လုပ္ခဲ့ၿပီးမွ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ခုလို ေၾကျငာခ်က္ကေလး ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ ေရးတင္လိုက္တယ္။

"ေၾကျငာခ်က္"
 
လြယ္အိတ္ညိဳေလး ႏွစ္လံုး
အဖံုးေလးနဲ႔ စာခ်ဳပ္ႏွစ္ေစာင္
ေရႊေရာင္လက္စြပ္ေလး ႏွစ္ကြင္းနဲ႔
႐ိုးရွင္းစြာ ဘဝကို စခဲ့ၾကတယ္။

တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကမၻာ
ပကာသနေတြပယ္ကာ
မာနေတြဖယ္ခြါ
သဒၶါ သီလ စာဂ ပညာ
တူညီစြာ ျဖည့္က်င့္ၿပီး
ခရီးလမ္းဆံုးထိ ေလွ်ာက္ၾကမယ္ ... 
ေနာ္ ... ကြယ္ ... ။ ... ။ 
***
(ေမဓာဝီ ၁၂.၀၃.၁၅)

မဂၤလာပြဲၿပီးၿပီးခ်င္း ပ်ားရည္လည္း မဆမ္းႏိုင္သလို၊ သူ အလုပ္လုပ္ရာ စကၤာပူႏိုင္ငံကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းႀကီး မလိုက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ခြင့္နဲ႔လာတဲ့ သူက တဖက္မွာ စီစဥ္စရာရွိတာ စီစဥ္ဖို႔ မတ္လ ၇ ရက္ေန႔မွာ ျပန္သြားၿပီး က်မကေတာ့ ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့တာေပါ့။ ဧၿပီ တရက္ေန႔က်မွ ပိုးသားေလေၾကာင္းနဲ႔ က်မ စကၤာပူကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ April Fool လုပ္မိသလိုလို ဘာလိုလိုေပါ့။ ငွားထားတဲ့ အိမ္ခန္းေလးဆီ ေရာက္ေတာ့ ဘာမွမရွိတဲ့ အခန္းေလးက ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဘဝ စတင္ခဲ့ၾကတယ္။ 
႐ုပ္ဝတၳဳအေနနဲ႔ မျပည့္စံုမႈေလးေတြ  အနည္းအက်ဥ္းရွိေပမယ့္ က်မနံေဘးမွာ သူရွိေနတဲ့အတြက္ ေနသာ ေျဖသာပါတယ္။ သူနဲ႔က်မ တေယာက္ အားနည္းခ်က္ တေယာက္ နားလည္ေပးလို႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ညွိႏႈိင္းရင္း က်မတို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကတာ ခုဆိုရင္ ရက္ေပါင္း ၆၀ ... ။ တကယ္တမ္း အတူေနရတာကေတာ့ ရက္ေပါင္း ၄၀ ရွိခဲ့ပါၿပီ။ 

က်မအေပၚ နားလည္ေပး စာနာေပး ၾကင္နာျမတ္ႏိုးမႈေတြ ေပးကာ လက္တြဲခဲ့တဲ့ ... သူ႔ကို ... က်မက ေက်းဇူးတင္သလို ... သူကလဲ က်မကို ေက်းဇူးတင္ပါသတဲ့။ မေန႔က က်မအတြက္ ေဟာဒီကဗ်ာေလး သူေရးေပးခဲ့ပါတယ္။
***
"ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာ"

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာ ... 
ႏွလံုးသားျမစ္တခု ထုဆစ္ေမြးဖြါးေပးခဲ့တယ္။
တိမ္ဖံုးတဲ့ ညခင္းမွာ 
လဝန္းကို သူရွာေပးခဲ့တယ္။

စုန္ခ်ီတခါ ဆန္ခ်ီတလွည့္
ဦးတည္ရာမဲ့ေနတဲ့ ဒိုက္အမႈိက္ကေလးကို
ေႏြ ေလအျမဴးမွာ ... ေလဦေပၚ တင္ေခၚခဲ့သူပါ။

သူ .... 
သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာ
ကဗ်ာစစ္စစ္ဟာ
သူပဲ ျဖစ္ေလေတာ့တယ္။    ။ 
***
(လင္းသူရိယႏြယ္ - ၄.၀၅.၁၅)
***




Read More...

Sunday, March 15, 2015

ကံ့ေကာ္ ဒိုင္ယာရီ

”ကံ့ေကာ္ဒိုင္ယာရီ”
 ***
ကံ့ေကာ္ရြက္ႏု
ပုရစ္ဥနီ
သီကရီေကြး
ျမရည္ေသြးဝယ္
သႏၲာျခယ္ သို႔ ... ။
၂၄၊ ၀၂၊ ၁၅
***

အဲဒီေန႔က ကံ့ေကာ္ပင္ႀကီးေပၚမွာ ရြက္ႏုေလးေတြ ေဝေနတယ္။ ရြက္ႏုဆိုေပမယ့္ စိမ္းမေနဘူး။ ျပဴထြက္ခါစ အညြန္႔ေလးေတြက နီရဲလို႔ ... ေမြးခါစကေလး နီတာရဲေလးလိုေပါ့။   ပ်ဳိျမစ္ျခင္း၊ သစ္လြင္ျခင္း၊ ႏုနယ္ျခင္းေတြ အားလံုးကို ဒီကံ့ေကာ္ပင္အိုႀကီးေပၚမွာ ... ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ ကဗ်ာစာသာေလး ႏွလံုးသားထဲက ထြက္က်လာတယ္။ “ျမရည္ေသြးဝယ္ သႏၲာျခယ္သို႔” ... ဟုတ္တယ္ ... ျမေရာင္ေတာက္ေနတဲ့  ကံ့ေကာ္ရြက္ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ေတြၾကာမွာ အနီေရာင္က ဟိုတစ ဒီတစ ... ။ 
***
ဟိုမယ္ ေတြ႔လား
ပင္ယံဖ်ားမွာ
ဝင့္ၾကြားေနတဲ့ ပန္းကံ့ေကာ္ ... ။ 
၂၅၊ ၀၂၊ ၁၅


ေနာက္တေန႔မနက္ေစာေစာ ကံ့ေကာ္ပင္ႀကီးဆီကို ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ ဟိုးအပင္ထိပ္ဖ်ားမွာ တပြင့္ထဲ ကံ့ေကာ္ ... ။ ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ ကံ့ေကာ္ေရ ... ။  ပင္ယံဖ်ား အျမင့္ဆံုးမွာ ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းကေလးကို လည္ပင္းက်ဳိးမတတ္ ေမာ့ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးစိတ္နဲ႔ ကဗ်ာတစ ႏႈတ္ဖ်ားက တီးတုိးေရရြတ္မိျပန္တယ္။ ... ဟိုမယ္ေလ ... ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား ...  ကံ့ေကာ္ပန္းေလး ပြင့္ေနၿပီ ... ရယ္လို႔ ... ကံ့ေကာ္ခ်စ္သူေတြကို လက္ဆြဲေခၚျပၿပီး ၾကြားခ်င္စိတ္နဲ႔ေပါ့ ... ။
***
ပင္ထက္မွာ ေမာ္
ပင္ေပၚမွာ သင္း
ျဖဴစင္ ဝင္းပ
ပန္းလွ ကံ့ေကာ္
သူ ... ေပ်ာ္ပါေစ ... ။ 
၂၆၊ ၀၂၊ ၁၅


ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ ကံ့ေကာ္ပန္းေလးေတြ ထပ္ပြင့္ေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ ပန္းကေလးေတြကို ေတြ႕ေတာ့ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုလွတယ္၊ ခူးဆြတ္ ေမႊးၾကဴလိုလွတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ပန္းကေလးေတြ အပင္ေပၚမွာ လွေန ေမႊးေန တင့္တယ္ေနရင္ မခူးရ မေမႊးရသည့္တိုင္ေအာင္ ေက်နပ္ႏိုင္ပါတယ္၊ လူ႔သဘာဝက ခူးခ်င္လွေပမယ့္ ပန္းသဘာဝကေတာ့ အပင္ေပၚမွာပဲ လန္းဆန္းပြင့္ေဝခ်င္မယ္ မဟုတ္လား ... ။ ပင္ျမင့္မွာသာ ေပ်ာ္ပါ ကံ့ေကာ္ ... လို႔ သူ တိုးတိုးကေလး ေျပာလိုက္တယ္။ 
***
ေႏြ ေနေရာင္ႏွင့္
ပနံတင့္ကာ
မိုးျမင့္ကို ေမွ်ာ္ 
အို ... ကံ့ေကာ္ေရ ... 
ခူး မေခၽြရက္
အလွမ္းခက္၍
နန္းထက္မွာသာ ေဝပါေလ ... ။ 
၂၇၊ ၀၂၊ ၁၅


တကယ္ေတာ့ ဟိုးအျမင့္မွာ ပြင့္ေနတဲ့ ကံ့ေကာ္ပန္းေလးေတြက ေျမႀကီးေပၚက သူလိုလူသားနဲ႔ အလွမ္းကြာျခား လြန္းလွပါတယ္။ လိုခ်င္ပါလ်က္ အလွမ္းခက္တဲ့အခါ ... ခူးခ်င္ပါလ်က္ မခူးရက္တဲ့အခါ ... အေဝးကေန ေငးေမာရင္း ဘာသာ ေျဖသိမ့္ခဲ့ရေပါ့ ... ဟိုးပင္ယံနန္းမွာ ကံ့ေကာ္ပန္းေတြက ေဝေနဆဲ ... ။ 
***
ေလယူရာတိမ္း
ကံ့ေကာ္ယိမ္းႏြဲ႕
စိမ္းလဲ့ ျမညွာ
ပြင့္ခိုင္မာလည္း
ခ်ဴသူ ဇြဲသန္
ခူးဆြတ္ျပန္ေသာ္
ကံ့ေကာ္ ေျမခ - ေၾကြရသည္ ... ။
၂၈၊ ၀၂၊ ၁၅

အဲဒီေန႔ မနက္ခင္းက ကိုယ္တိုင္မခူးရက္တဲ့ ပန္းကေလး တစံုတေယာက္ရဲ႕ တံခ်ဴထိပ္မွာ တိတ္တိတ္ကေလး ပါသြားတာ ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲ ႏွေမ်ာမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္မိျပန္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ မခူးရက္တဲ့ ပန္းကေလးကို တပါးသူ ခူးျပန္ေတာ့လဲ လိုခ်င္မိတဲ့ သူ႔ရဲ႕ အတၱေၾကာင့္ တံခ်ဴထိပ္က ကံ့ေကာ္ေလးကို ယူပါရေစ ခြင့္ေတာင္းၿပီး သိမ္းပိုက္ခဲ့မိတယ္။ သူ႔အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး ဘုရားကပ္ဖို႔ အတြက္လို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ နဲ႔ေပါ့။ ကိုယ္ကုသိုလ္ရဖို႔အတြက္ သူ႔သဘာဝ ပြင့္လန္းေနတဲ့ ပန္းကေလးကို အသံုးခ်မိတယ္ဆိုမလား ... ခြင့္လႊတ္ပါ ကံ့ေကာ္ ... ။

***
ေၾကြလဲ တခ်ဳိ႕
ေဝ တခ်ဳိ႕ႏွင့္
ပြင့္ဆဲတဝက္
ေျမသက္တဖန္
ေလာကဓံမ်ား
ခံစားၾကံဳလွ်င္
မျဖဳံ စိတ္ရင္း
မာန္တင္း ကာေန
မငိုပါနဲ႔ ကံ့ေကာ္ေရ ... ။
၂၉၊ ၀၂၊ ၁၅


ပန္းဆိုတာ အျမဲပြင့္လန္းေနမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ေၾကြခ်ိန္ဆိုတာ တေန႔ေတာ့ ေရာက္လာရျပန္ပါတယ္။  ေျမေပၚသက္ေနတဲ့ ကံ့ေကာ္ပြင့္ေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း သူ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ အပင္ေပၚမွာ တခ်ဳိ႕က ေဝတုန္း ... ။ တခ်ဳိ႕က ဖူးတုန္း ... ။ တခ်ဳိ႕က ပြင့္ဖို႔ အားယူတုန္း ... ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေျမေပၚမွာ အတုန္းအ႐ုန္း ... ။ ဒါဟာ ေလာကရဲ႕ဓမၼ ပါပဲလို႔ သက္တမ္းတိုလြန္းလွတဲ့ ပန္းကေလးေတြကို အားေပးမိတယ္။ တကယ္တမ္း အားေပးသူ ကိုယ္တိုင္က အားက ယဲ့ယဲ့ ... ခ်ိနဲ႕နဲ႕ ... ။
***
ေႏြညေလညင္း
ခပ္ျပင္းျပင္းေျခြ
ရြက္ေျခာက္ေၾကြက်
ေျမမွာခ'ေတာ့
လြမ္းရသည္က ပန္းကံ့ေကာ္ ... ။

ပန္းပြင့္ေျခာက္ႏြမ္း
ေျမေပၚလႊမ္းခိုက္
ေခါင္းငိုက္စိုက္က်
တမ္းတ႐ႈိက္ငို
သစ္ပင္ အို ... ။

ဖူး ငံု ပြင့္ လန္း
ေၾကြ ေျခာက္ ႏြမ္း -
ပန္းကံၾကမၼာ
သံသရာေလ 
ေျဖပါေစေတာ့ ... ေျပေတာ့ကြယ္ ... ။
၁၄၊ ၀၃၊ ၁၅



ကံ့ေကာ္ကဗ်ာေတြနဲ႔ ႏွစ္ပတ္တာ ေဝးသြားၿပီးေနာက္ ကံ့ေကာ္ပင္ႀကီးေအာက္ ျပန္ေရာက္တဲ့ ညက ... ေႏြေလ႐ူးရဲ႕ တိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ရြက္ေျခာက္ေတြ တလြင့္လြင့္ ေၾကြက်ေနၾကတယ္။ ရြက္ေၾကြေတြနဲ႔ အတူ ဟိုတစ ဒီတစ ေတြ႕ရတာက ကံ့ေကာ္ပန္းေျခာက္ေလးေတြ  ... ။ ေလေျခြခ်လို႔လား ေၾကြခ်ိန္က်လို႔လား ... သူ မသိပါဘူး၊  ေၾကြက်ေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြနဲ႔ ရြက္ေၾကြေတြၾကားမွာ တေယာက္ထဲ အၾကာႀကီး ေနေနမိတယ္။ တခ်ဳိ႕ ပန္းပြင့္ဖတ္ေၾကြေလးေတြက မလန္းေတာ့ေပမယ့္ မေျခာက္ေသးဘူး ... ။ ဟိုးအပင္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ပန္းတခ်ဳိ႕က ပြင့္လန္းလို႔ေနတုန္းပဲ။ ကံ့ေကာ္ရြက္ေတြကေတာ့ ညိဳေမွာင္ စိမ္းလဲ့ လို႔ ... ။
***

 ***
တေန႔ေတာ့ သူျမတ္ႏိုးတဲ့ က့့ံေကာ္ပင္ႀကီးေတြကို ခြဲခြါသြားရပါေတာ့မယ္။ ကံ့ေကာ္ပင္ေအာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေလညင္းသြဲ႕သြဲ႕ရဲ႕ အထိအေတြ႕ကို ခံစားရင္း ကံ့ေကာ္ရြက္ခ်င္း ပြတ္တိုက္သံကို နားဆင္ရင္း ကုန္လြန္ခဲ့ရတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ညေတြကို ျပန္မတမ္းတခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အေပၚ အုပ္မိုးထားတဲ့ ေလာင္းရိပ္ေတြေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေစမယ့္ ခရီးတခုကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ေျခလွမ္းေတြကို ျပင္ဆင္ရင္းနဲ႔ ကံ့ေကာ္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။
***

 
သြားေတာ့မယ္ေနာ္
အို ... ကံ့ေကာ္ေရ ...
ဒီေျမ ဒီနန္း
ဒီစခန္းမွာ ...
ဒီပန္း ဒီပင္
ဒီရင္ခြင္မွာ
ရွင္သန္လာရ ၾကာလွၿပီ .. ။ 

ယခုအခါ
ခြဲခြါခ်ိန္တန္
ၾကံဳလာျပန္ေသာ္
ပန္းကံ့ေကာ္ရိပ္
ေမွးအိပ္ခဲ့ေသာ
တရံေရာကို
ျပန္ေျပာကာပင္ ... မလြမ္းခ်င္ေတာ့
ေခါင္းေမာ့့ ေျခလွမ္း 
မေခြႏြမ္းဘဲ 
ကံ့ေကာ္ပန္းသီ 
ဒိုင္ယာရီျဖင့္
ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္ ... အေဝးဆီသို႔ ... ။  
***
ေမဓာဝီ
၁၅၊ ၀၃၊ ၁၅
၂၃း၁၁ 

Read More...