Friday, December 12, 2014

ေစာင့္ေနတဲ့ ငွက္ကေလး


“ေစာင့္ေနတဲ့ ငွက္ကေလး”
 
လြမ္းစဖြယ္
ႏြမ္းနယ္တဲ့ ငွက္ကေလး။

တသက္ေဝးၿပီလား
ငွက္ေက်းလို အေတာင္ပါရင္ျဖင့္
ေမာင္လာခ်င္ ေမ့နံေဘးမွာ
ေမွးစက္ခ်င္ေသး ... ။ ... ။ 
***
ေမဓာဝီ
၁၁၊ ၁၂၊ ၁၄
၁၈း၂၃ နာရီ (ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္)

ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးျဖစ္သြားတာက ဒီရက္ပိုင္း ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ ကိုနတၳိ တင္ေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ငွက္ကေလးေတြ ေၾကာင့္ပါပဲ။ ကိုနတၳိ တင္ထားတဲ့ အေဖာ္မပါ တေကာင္ထဲရွိတဲ့ ငွက္ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ရတာ သနားစရာ လြမ္းစရာေလးမို႔ ကြန္မန္႔ထဲမွာ အဲဒီကဗ်ာေလး ဝင္ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။  ေဖ့စ္ဘြတ္ထဲမွာ ၾကာရင္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာစိုးလို႔  ကဗ်ာေလးကို ဘေလာ့ဆီ ယူလာခဲ့လိုက္တာပါ။ အေပၚက ပန္းခ်ီပံုကေတာ့ အင္တာနက္ထဲ ေတြ႕တဲ့ ငွက္ပံုေလးကို ၾကည့္ၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္က က်မ ကူးဆြဲထားတဲ့ ပံုေလးပါ။ ေရာင္စံုခဲတံနဲ႔ ဆြဲၿပီး “ ေစာင့္ေနတဲ့ ငွက္ကေလးလို႔“ နာမည္ေပးခဲ့တယ္။ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ပန္းခ်ီပံုေလး လိုက္ဖက္မယ္ထင္လို႔ တြဲၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္။

တခါတခါက်ေတာ့ တစံုတရာကို ေစာင့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက စိတ္ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္စရာ ေကာင္းလြန္းလွတယ္ မဟုတ္လား။
***
၁၂၊ ၁၂၊ ၁၄
၁၅း၂၀ နာရီ (ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...

Saturday, December 06, 2014

ကဗ်ာတေစၦ


“ကဗ်ာတေစၦ”
***
ေမ ေသသြားလွ်င္
ေမ့ ရင္ခြင္မွာ
ကဗ်ာေတြသာ လႊမ္းေပးပါ။

ထို႔ျပင္တမူ
ေမ့ အုတ္ဂူမွာ
ကဗ်ာကမၺည္း ထိုးေပးပါ။

အုတ္ဂူကို မိုး
ေနမထိုးခ်င္
ကဗ်ာပင္ေလး ပ်ဳိးေပးပါ။

ကဗ်ာပင္ရင့္
ကဗ်ာပြင့္ေဝ
ကဗ်ာေၾကြလွ်င္
ကဗ်ာတေစၦ ...  ေမ ျဖစ္မည္။ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၅၊ ၁၂၊ ၁၄
၂၃း၂၁ နာရီ (ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...

Thursday, November 13, 2014

တခါက ေမ ...

တခါက ေမ ...

ထာဝရ မေဝႏိုင္တဲ့
တခါက ေမ ... ၊
ဘဝေတြ လြန္ကြာျခားၿပီမို႔
ထားခဲ့ပါေလ။

မွားခဲ့သမွ် အေထြေထြ
ေက်ပါေစ ေမွ်ာ္ေတြး
ေၾသာ္ ... မေဝးခ်င္လည္း
ေပ်ာ္ေရးကို ေရွာင္ဖယ္လို႔
ေမာင္မယ္မွာ ေႏွာင္တြယ္ရစ္ေပမဲ့
ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ေဝး ... ။ ... ။ 
***
ေမဓာဝီ
၁၃၊ ၁၁ ၊ ၁၄
၁၇.၁၇ နာရီ

Read More...

Saturday, October 25, 2014

... ခ်စ္သူ ... (၃)

... ခ်စ္သူ ...
 
အခ်စ္ဟာ ... 
တခါတေလ ... ေႏြးေထြး
တခါတေလ ... ေအးစက္

တခါတေလ ... အနီးမွာ
တခါတေလ ... ေဝးကြာ

တခါတေလ ... အခ်ဳိ
တခါတေလ ... အငို

တခါတေလ ... အျပံဳး
တခါတေလ ... အ႐ႈံး

တခါတေလ ... နားလည္
တခါတေလ ... အားငယ္

တခါတေလ ... ၾကင္နာ
တခါတေလ ... ရင္နာ

ေၾသာ္ ... 
တခါတေလ ... တခါတေလနဲ႔
ကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕ရင္း
ၿပံဳးတလွည့္ မဲ့တခါ
ရက္ေတြလဲ ၾကာခဲ့ၿပီ။

ေလ်ာ့မသြားတဲ့ အခ်စ္
ေပါ့မသြားတဲ့ ေမတၱာ
ကမၻာတည္သေရြ႕ မပ်က္သုဥ္း
မမုန္းဘူး ဆိုတဲ့ သစၥာစကား
သိမ္းဆည္းထားရင္းနဲ႔
ႏွလံုးသားကို အလိုလိုက္
တခါတေလ ... ကိုယ္က မိုက္ခ်င္တယ္။
***
ေမဓာဝီ
၂၅.၁၀.၁၄
၁၈.၁၆ နာရီ

မွတ္ခ်က္။   ။ ၁၈.၀၁.၂၀၁၄ က ေရးျပီး သိမ္းထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးကို နည္းနည္းေျပာင္းၿပီး တင္လိုက္တာပါ။ အေပၚက ငွက္ကေလး ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ကိုညီလင္းသစ္ ဘေလာ့မွာ ကိုညီလင္း စကၤာပူမွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးကို ၾကည့္ၿပီး ကူးဆြဲထားတာ။ စကၠဴေပၚမွာ ေရာင္စံုခဲတံနဲ႔ ဆြဲပါတယ္။ ဓာတ္ပံုနဲ႔ တူေတာ့ မတူပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ အမွတ္တရ ဘေလာ့မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။ “အခ်စ္ဆိုသည္မွာ” ဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကလဲ ကိုညီလင္း ေပးထားတဲ့ နာမည္ေလးပါပဲ။ နာမည္ရယ္ ပံုရယ္ သံုးစြဲကူးယူခြင့္ျပဳတဲ့ ကိုညီလင္းကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။

Read More...

Tuesday, October 14, 2014

တမ္းတတဲ့ ေတး ...

တမ္းတတဲ့ ေတး


ပန္းျဖဴျဖဴ ... 
နမ္းသူကို ေမွ်ာ္ေငး။

အေဖာ္ေဝးသူမို႔
ေၾသာ္ ... ေဆြးကာ - ခမ်ာ လြမ္းမယ္ ...
တမ္းတတဲ့ ေတး ... ။ 
***
ေမဓာဝီ
၁၄.၁၀.၁၄
၀၆း၄၀ နာရီ

ဒီေန႔မနက္ အိပ္ရာက ႏိုးခ်ိန္ မ်က္ႏွာမသစ္ခင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ဝင္ေတာ့ ကိုနတၳိတင္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းျဖဴျဖဴ ေလးေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ကိုနတၳိက ဓာတ္ပံုေလးေတြ တင္ရင္ စီးရီးစ္ အလိုက္တင္ေလ့ရွိပါတယ္။ ငွက္ကေလးေတြ၊ ေနမင္းႀကီး၊ သစ္ပင္ေတြ ... စသျဖင့္ေပါ့။ ခုတေလာေတာ့ ႏွင္းဆီပန္း အျဖဴေရာင္ေတြခ်ည္း ဆက္တိုက္ တင္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒီမနက္ အဲဒီႏွင္းဆီပန္း အျဖဴေလးေတြကို ျမင္ရေတာ့ က်မစိတ္ထဲကေန စာသားေလးေတြ အစီအရီ ေပၚလာတာနဲ႔ ကမန္းကတန္း ခ်ေရးလိုက္တယ္။ ကိုနတၳိရဲ႕ ပို႔စ္က ကြန္မန္႔ထဲမွာေရာ ... က်မရဲ႕ ေဖ့စ္ဘြတ္ ေပ့ခ်္မွာပါေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့ ကဗ်ာေလး အလဟႆ  မျဖစ္ရေအာင္ ဘေလာ့မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။ :)
***
(မွတ္ခ်က္။ ပံုထဲက ႏွင္းဆီပန္းေလးက ဦးရီးေတာ္ျခံထဲက ပန္းကေလးပါ)
***
ေတာင္းပန္ျခင္း ... ။ 

အလုပ္႐ႈပ္၊ စိတ္႐ႈပ္ေနတာေၾကာင့္ တီတင့္နဲ႔ သူႀကီးမင္းတို႔ရဲ႕ တဂ္ပို႔စ္ကို အခ်ိန္မီ မေရးေပးႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ မၾကာမီ ရက္ပိုင္းမွာ ေရးလက္စေလး အေခ်ာသတ္ၿပီး တင္ေပးပါမယ္။ အခုေတာ့ ... ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ပဲ ေလာေလာဆယ္ ေက်နပ္ၾကပါလုိ႔ ... ။
***

Read More...

Tuesday, September 23, 2014

ပ်င္းတဲ့ ကဗ်ာ ...

ပ်င္းတဲ့အခါ ... ကဗ်ာေရးပါ

ကာရန္ေတြနဲ႔ ကစား
စကားလံုးမ်ားကို ေထြခင္း
ပ်င္းတဲ့အခါ ... ကဗ်ာေရးပါ။

မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္
အလုပ္ေတြနဲ႔ ႐ႈပ္ေနရင္း
ပ်င္းတဲ့အခါ ... ကဗ်ာေရးပါ။

စံပယ္ေတြ လန္းပြင့္
ႏြမ္းလြင့္ၿပီးေတာ့ ေၾကြ
ပန္းေျခာက္ေတြအေၾကာင္း သီဖြဲ႕
ပ်င္းတဲ့အခါ ... ကဗ်ာေရးပါ။

ေနေရာင္ျခည္ ေႏြး .. ေႏြး
ေလႏုေအး တိုက္ .. တိုက္
မိုးၿဖိဳက္ၿဖိဳက္ ရြာ .. ရြာ
ပ်င္းတဲ့အခါ ... ကဗ်ာေရးပါ။
***
ကဗ်ာေရးရင္းနဲ႔ ပ်င္း
ပ်င္းရင္းနဲ႔ ကဗ်ာဖြဲ႕
ဒီလိုနဲ႔ ... 
ပ်င္းလြန္းတဲ့အခါ ...
ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးျဖစ္တယ္။
***
ေမဓာဝီ
၂၀၊ ၀၅၊ ၂၀၁၄
၁၈း၄၂ နာရီ

Facebook မွာ တင္ၿပီးသားကဗ်ာေလးပါ။ ေပ်ာက္သြားမွာစိုးလို႔ ဘေလာ့မွာ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ 
(ပ်င္းတဲ့အခါ ကဗ်ာေရးပါဟု ဆိုလာသူ .... သို႔)

Read More...

Friday, September 19, 2014

လိေမၼာ္သီး နဲ႔ angry bird

*
ေမဓာဝီ ပန္းခ်ီဆြဲေနသည္။
ေက်ာင္းတြင္းပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲ
***
ဟုတ္ပါတယ္။  ေမဓာဝီတေယာက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကစလို႔ ပံုဆြဲစာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေရာင္စံုခဲတံနဲ႔ တမ်ဳိး ေရာင္စံုေရေဆးေတြနဲ႔ တဖံု ပံုေတြဆြဲေနခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ ပန္းခ်ီပညာကို ေလ့လာခ်င္ေနခဲ့တာ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက တဲ့ ... ။ အခြင့္အေရး မေပးတဲ့ အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသင္ယူ မေလ့လာခဲ့ရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္စေရးေတာ့ သူနဲ႔ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ ပန္းခ်ီပညာရွင္ေတြ ဝါသနာရွင္ေတြကို ျမင္ေတြ႔ရတဲ့အခါ ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ဆႏၵဟာ တေန႔တျခား ႀကီးမားလို႔ လာခဲ့ျပန္တယ္။
ပထမဆံုး ေရးတဲ့ ေရေဆးပန္းခ်ီ
စကၤာပူက မစုခ်စ္ ဆြဲတဲ့ (ဦးေရခ်မ္းနဲ႔ မေရႊစု) ကာတြန္းေလးေတြကို သိပ္သေဘာက်သလို ပံုတူပန္းခ်ီေတြဆိုရင္လဲ ရင္သပ္႐ႈေမာ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။  ပန္ဒိုရာရဲ႕ ပန္းခ်ီေတြဆိုလဲ ကြန္ပ်ဴတာေပၚမွာ ဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီေရာ အျပင္မွာဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီေတြပါ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ ကဗ်ာေတြ စာေတြလဲေရး၊ ဂစ္တာလဲတီး သီခ်င္းလဲဆို၊ ပန္းခ်ီလဲဆြဲတဲ့  မခ်စ္ၾကည္ေအး နဲ႔ ပ်ဳိးယုဝသုန္ ... စသျဖင့္ ပန္းခ်ီဆြဲတဲ့ ဘေလာ့ဂါတိုင္းကို အားက်စိတ္နဲ႔ သူ႔မွာ ေငးေမာေနခဲ့ရတာ ... ။ ဟိုးေနာ္ေဝးႏိုင္ငံက ဦးသစ္နက္ဆူးကေတာ့ တကယ့္ ပါရမီ့ရွင္ ပ႐ုိတေယာက္မို႔ သူဆြဲသမွ် အံ့ၾသတႀကီး ပါးစပ္အေဟာင္းသား ... လက္ဖ်ားေတြ ခါလို႔ေပါ့။ ဘိလပ္က တံုးဖလားသူႀကီးမင္းတို႔လို ကိုယ္တိုင္ေရး တေၾကာင္းဆြဲ ပန္းခ်ီေတြနဲ႔ ဘေလာ့ပို႔စ္ေတြကို ခပ္တည္တည္ သ႐ုပ္ေဖာ္ေနတာလဲ အင္း ... အားက်စရာပါပဲေလ ... ။ :)

ဒီလိုနဲ႔ သူလဲပဲ ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တားမရ ဆီးမရ ျဖစ္လို႔လာပါတယ္။ ခက္တာက ဝါသနာသာ ပါတယ္ ... ပါရမီက နည္းလြန္းလွတာေၾကာင့္ ညီအစ္မ သံုးေယာက္ထဲမွာ သူဟာ ပန္းခ်ီပညာမွာ အညံ့ဆံုးပဲတဲ့။ သူတို႔ ညီအစ္မ သံုးေယာက္လံုး သူငယ္တန္းကတည္းက လသာ-၂ မွာ ေက်ာင္းတက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေခတ္တုန္းက ပဥၥမတန္းက စၿပီး ေက်ာင္းမွာ ပန္းခ်ီ၊ အိမ္တြင္းမႈ၊ ဘင္ခရာ၊ ဂၽြမ္းဘား စသျဖင့္ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ မဟုတ္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြထဲက ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ေရြးခ်ယ္သင္ယူခြင့္ရွိတယ္။ အစ္မႀကီးက ဘင္ခရာထဲပါတယ္၊ အစ္မလတ္က ပန္းခ်ီ သင္တယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဘာကို ဝါသနာပါမွန္း မသိတဲ့ ေမဓာဝီဟာ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ 
Hanging Garden ခဲပန္းခ်ီ
သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က အိမ္တြင္းမႈ သင္တန္းထဲပါေတာ့ သူလဲ အိမ္တြင္းကို လိုက္မႈပါတယ္။ အိမ္တြင္းမႈခ်ိန္မွာ အပ္နဖား ထိုးရင္း မိုးလင္း ... အဲ ... စာသင္ခ်ိန္ တခ်ိန္ကုန္သြားလို႔ ဘာမွ မလုပ္လိုက္ရတာကလဲ ခဏခဏ။ အပ္ေစာင္းထိုးနဲ႔ ဝက္သိုးထုိးကလဲ ခုထိမကြဲေသးဘူး၊ အပ္ျပန္ေပါက္ဆို ကိုယ့္လက္ကို ကိုယ္ အပ္နဲ႔ ျပန္ျပန္ေပါက္ေနလို႔ ဒဏ္ရာနဲ႔ ဒဏ္ခ်က္။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တမ်ဳိး ေျပာင္းမွပါ ဆိုၿပီး ဂၽြမ္းသြားထိုးတယ္။ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ဂၽြမ္းဘားထဲ ပါတာကိုး။ ဇြဲရွိတဲ့ ေမဓာဝီဟာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လိုက္ ဂၽြမ္းထုိးရင္း ဇက္ေတြနာ ကိုယ္လက္ေတြ နာေတာ့ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး၊ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ အခ်ဳိးအဆက္နဲ႔ ဂၽြမ္းဘားနဲ႔ကလဲ အဆင္မေျပတာပါတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ပန္းခ်ီခန္းထဲ ေရာက္သြားပါေရာ။

ပန္းခ်ီခန္းမွာ ဟိုျခစ္ ဒီျခစ္ ေလွ်ာက္ျခစ္ေနတုန္းကေတာ့ ဟုတ္လို႔ပါပဲ။ တရက္ေတာ့ ဆရာမက အနီေရာင္ ရွိေသာ ပန္းသံုးမ်ဳိး ဆြဲခဲ့ပါဆိုၿပီး အိမ္စာေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေမဓာဝီတေယာက္ ခြက်ေတာ့တာပဲ။ သံုးမ်ဳိးျပည့္ေအာင္ ဘာပန္းေတြ ဆြဲရမလဲ မသိဘူး။ အဝိုင္းေလးထဲမွာ အရစ္ေလးေတြေခြၿပီး အနီေရာင္ေလးျခယ္ ႏွင္းဆီပန္း နာမည္တပ္လိုက္တယ္၊ တူတာ မတူတာ အပထားေပါ့။ ေနာက္တခါ ...  ႐ိုးတံရွည္ေလး ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ပြင့္ဖတ္ အနီေရာင္ေလးေတြ ကပ္ဆြဲၿပီး သစၥာပန္းလို႔ နာမည္တပ္၊ ပန္း ႏွစ္မ်ဳိးေတာ့ရၿပီ။ ေနာက္တမ်ဳိးအတြက္ ဘာဆြဲရမွန္း မသိေတာ့ အစ္မလတ္က အၾကံေပးတယ္၊ ၾကာပန္းအနီေလး ဆြဲပါလား ... တဲ့။ အင္း ... ဟုတ္သားပဲ၊ ၾကာပန္းက အနီေရာင္ ... ။ ၾကာပန္းက အနီေရာင္ေပမဲ့ ... ခက္တာက ၾကာပန္းမဆြဲတတ္လို႔ ဆြဲလိုက္ ဖ်က္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြသာ လင့္ကုန္တယ္၊ ၾကာပန္းနီနီက မျဖစ္လာေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုး အစ္မလတ္က အျမင္မေတာ္လာတာနဲ႔ သူ႔ပံုဆြဲစာအုပ္ထဲမွာ  ၾကာပန္းနီေလးတပြင့္ ဆြဲေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။
ေရေဆးပန္းခ်ီ
ေနာက္တေန႔ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဆရာမဆီ စာအုပ္ထပ္တဲ့အခါ ဆရာမက အမွတ္ျခစ္ေနရင္း သူ႔စာအုပ္ အလွည့္အေရာက္မွာ နာမည္ေခၚပါေလေရာ။ မရဲတရဲ အနားကပ္သြားေတာ့ ...
"ဒါ ... သမီးစာအုပ္လား"
"ဟုတ္ကဲ့"
“ဒီၾကာပန္းက ဘယ္သူဆြဲေပးတာလဲ” ဆရာမက ဒဲ့ပဲ ေမးပါတယ္။
“သမီးဆြဲတာပါ” သူကလဲ ဒဲ့ပဲ လိမ္လိုက္တယ္။
“မွန္မွန္ေျပာေနာ္” ဆရာမကလဲ ကိုယ့္တပည့္ကို အဲဒီေလာက္ အယံုအၾကည္ရွိတာ။
“ဟုတ္တယ္ ... သမီးဆြဲတာပါ” သူကလဲ မထူးေတာ့ၿပီမို႔ ဆက္လိမ္တယ္။
ေဘးနားမွာ လူေတြကလဲ ဝိုင္းေနၿပီ။ လိမ္ေနရတာ ရွက္ေတာ့လဲ ရွက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အမွန္အတိုင္း ေျပာရမွာ ပိုရွက္ေနခဲ့တယ္။

“ကဲ ... ဟုတ္ၿပီ ... ဒါဆို ... ေရာ့ ... ဒီမွာ ဆြဲျပ”
ဂိ ... ေသၿပီဆရာ ... ။ 
ဆရာမစားပြဲနား ဝိုင္းေနတဲ့ လူေတြၾကားထဲမွာ ျမဳပ္ေနတဲ့ ေမဓာဝီဟာ ပိုၿပီး ပုဝင္သြားမတတ္ပဲ။ ဆရာမက ေျမျဖဴခဲႀကီးေပးၿပီး သူ႔စားပြဲေပၚမွာ ၾကာပန္းပံု ဆြဲခိုင္းတယ္။ လိမ္ညာတယ္ဆိုတာ ဘယ္အခါမွ မေကာင္းပါဘူး။ မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔ ေမဓာဝီဟာ လူေတြအလယ္မွာ ေခၽြးပ်ံရင္း ခုလို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ 
“သမီး ေျမျဖဴခဲနဲ႔ ပံုမဆြဲတတ္ပါဘူး တီခ်ာ”

ဆရာမက စိတ္ပ်က္သြားလို႔ပဲလား၊ သနားသြားလို႔ပဲလား၊ လူေတြအံုေနတာကို မႀကိဳက္လို႔ဘဲလား ... တခုခုေၾကာင့္ပါပဲ၊ သူ႔ကို အတင္းအက်ပ္ ဆက္မဆြဲခိုင္းေတာ့ဘဲ ေနာက္တပံု ကိုယ္တိုင္ ထပ္ဆြဲခဲ့ဖို႔သာ ေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ဟာ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ခုခ်ိန္ထိ စြဲထင္က်န္ေနတယ္။ ဟန္ေဆာင္ လိမ္ညာမိတာကိုလဲ ျပန္ေတြးတိုင္း တႏုံ႕ႏုံ႔နဲ႔ ရွက္ခဲ့ရပါတယ္။ 
***
ဒီေနာက္မွာေတာ့ ပံုဆြဲျခင္းနဲ႔ သူဟာ အေတာ္ေလး ကင္းေဝးသြားခဲ့ျပန္တယ္။ ဟိုဟာ ဒီဟာ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ေလွ်ာက္လုပ္ရင္း သူ႔ရဲ႕ ငယ္ဘဝက ကိုယ့္ဝါသနာ ဘာမွန္းမသိဘဲ ကုန္ဆံုးခဲ့တယ္။

ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ ခဲပန္းခ်ီ
ကိုးတန္းေလာက္မွာ ဂစ္တာေလး မေတာက္တေခါက္ စတီးေနၿပီ။ ကဗ်ာတို စာတိုေတြ စေရးေနၿပီ။ ပန္းခ်ီဆြဲရမွာကိုေတာ့ သူရွက္ရြံ႕ေနဆဲလား မေျပာတတ္ဘူး။ အလွမ္းေဝးေနဆဲပဲ။ ေႏြရာသီ ပန္းခ်ီသင္တန္း ေၾကာ္ျငာေလးေတြ သတင္းစာထဲျမင္ရင္၊ ပန္းခ်ီေက်ာင္းက ေလွ်ာက္လႊာေတြ ေခၚတာေတြ႔ရင္ အေျပးသြားတက္ခ်င္ေပမဲ့ အေျခအေနက မေပးခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ ပန္းခ်ီကားေတြကို ႏွစ္သက္တယ္၊ ပန္းခ်ီျပပြဲေတြ သြားၾကည့္တယ္၊ ပန္းခ်ီဆရာေတြကို ေလးစားအားက်တယ္။ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့တယ္။
***
၂၀၁၂-မတ္လမွာ သူ အဂၤလန္က ျပန္ေရာက္ၿပီး အစ္မႀကီး ဦးစီးတဲ့ ေက်ာင္းမွာ ကူညီလုပ္ကိုင္ရေတာ့ ကေလးေတြကို စာသင္တဲ့ေနရာမွာ ပန္းခ်ီပညာက အထူးသျဖင့္ လိုအပ္တယ္လို႔ ပိုၿပီး သိခဲ့ရတယ္။ B.Ed တက္ရင္ ပန္းခ်ီကို သီးသန္႔ သင္ရတယ္လို႔ ေက်ာင္းမွာလုပ္ေနတဲ့ B.Ed ဆင္း ဆရာေတြကလဲ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီဆရာေတြ စာသင္တဲ့အခါ ဝိႈက္ဘုတ္မွာ ပံုေတြဆြဲၿပီး သင္ျပၾကတာကို ျမင္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ပန္းခ်ီပိုးက ျပန္ႏိုးၾကြလာျပန္တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ေႏြရာသီမွာေတာ့ ပန္းခ်ီသင္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြအတြက္ ပန္းခ်ီဆရာေခၚတဲ့အခါ သူက ဒီလို စဥ္းစားတယ္။ ဒီတႏွစ္ကို ကေလးေတြနဲ႔အတူ သူပါ လိုက္သင္လိုက္မယ္။ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ ဆရာမငွားေတာ့ဘူး၊ သူပဲ သင္မယ္ ... တဲ့။ အၾကံႀကီးတာ ... ။ မ႐ိုးသားတဲ့ ေမဓာဝီဟာ ပန္းခ်ီဆရာကိုေတာ့ အဲဒီလို မေျပာပါဘူး ... ။ က်မလဲ လိုက္သင္ပါရေစ ဆရာ ... ပန္းခ်ီပညာကို ဝါသနာပါလို႔ပါ ... ဘာညာ ဆိုေတာ့ ဆရာကလဲ အိုေက တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေမဓာဝီတေယာက္ အေျခခံ ပန္းခ်ီသင္တန္း စတင္ တက္ျဖစ္သြားေလသတည္း ဆိုပါေတာ့။
သင္တန္းမွာ လူကလဲ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ၂ တန္း၊ ၅ တန္း၊ ၇ တန္း ... စသျဖင့္ အရြယ္မညီတဲ့ ေက်ာင္းသား ေလးငါး ေျခာက္ေယာက္နဲ႔ ႀကီးေကာင္ႀကီးမား ေမဓာဝီနဲ႔ ပန္းခ်ီေတြ အတူတူ ဆြဲၾကပါေတာ့တယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ အတူသင္ရေတာ့ ေႏွးေပမယ့္ တခုေကာင္းတာက သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အိုင္ဒီယာေတြကို ေလ့လာခြင့္ရသလို၊ သူတို႔ေမးတတ္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးေလးေတြလဲ သိႏိုင္တယ္၊ ဒါ့ျပင္ ဘယ္လို အေျခအေနမွာ သူတို႔ ၿငီးေငြ႕တတ္ၿပီး ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ စိတ္အားထက္သန္တယ္ ဆိုတာေတြပါ သိႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ 

ဒီလိုနဲ႔ ေႏြရာသီ သံုးလ ကေလးေတြနဲ႔အတူ ပန္းခ်ီသင္ၿပီးေနာက္ ပန္းခ်ီပိုး အေတာ္ဝင္သြားတဲ့ ေမဓာဝီဟာ ပန္းခ်ီသင္တန္း မတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုပါ ပံုဆြဲစာရြက္ေတြ ေရာင္စံုခဲတံနဲ႔ ေရေဆးေရာင္စံုေတြ ေပးၿပီး ေက်ာင္းတြင္း ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္လိုလုပ္၊ သူကိုယ္တိုင္ ဟိုေရးဒီေရး လုပ္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကို ေက်ာင္းသားေတြကို အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ေပးလိုေပး ပန္းခ်ီေလာကႀကီး အသက္ရွင္သန္ေရးအတြက္ မနားမေန ႀကိဳးစားပါေတာ့တယ္။

ေရာင္စံုခဲတံနဲ႔ဆြဲတဲ့ ငွက္ကေလး
စေန တနဂၤေႏြ တပတ္ ႏွစ္ရက္ နဲ႔ ၃လ (၂၄- ရက္တိတိ) ပန္းခ်ီသင္တန္းဆင္းႀကီး ေမဓာဝီဟာ သူစာသင္တဲ့အခါ တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆိုသလုိ ဝိႈက္ဘုတ္ေပၚ ပံုေတြဆြဲၿပီး သင္ဖို႔ ၾကံစည္ျပန္တယ္။ သူသင္ရတဲ့ အတန္းက Starter level ... အသက္ ၅ ႏွစ္ ၆ ႏွစ္ ၇ ႏွစ္ ကေလးေတြေပါ့။ ကေလးေတြကို ဝႈိက္ဘုတ္မွာ ခဲတံပံုေလးဆြဲၿပီး What is this? လို႔ ေမးရင္ ကေလးေတြက This is a pencil. လို႔ ေျဖၾကတာေပါ့။ ခဲတံ ၿပီးေတာ့ စာအုပ္၊ ၿပီးေတာ့ နားရြက္ရွည္ရွည္ ယုန္ကေလး ... စသျဖင့္ ဆြဲလိုက္ ေမးလိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပန္းသီးပံု ဆြဲျပဖို႔ေတာ့ သူ မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ... သူၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဟာသပံုျပင္ေလး တခုေၾကာင့္ပါပဲ။

တခါက ဆရာမေလးတေယာက္ဟာ ဆိုးတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ အတန္းကို စၿပီး သင္ရသတဲ့။ ဆရာမေလး အတန္းထဲဝင္လာၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ပန္းသီးပံုႀကီး ဆြဲလိုက္တယ္။ အဲဒါဘာလဲ ... ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) ဖင္တုန္းႀကီးပါ ဆရာမလို႔ တညီတညြတ္ထဲ ေျဖၾကပါသတဲ့။ ဆရာမေလးလဲ ရွက္သြားၿပီး ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးကို သြားတိုင္တာေပါ့။ “အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြ က်မကို ဝိုင္းေနာက္ေနၾကပါတယ္ ဆရာႀကီး” ... ။ “ဟင္ ဟုတ္လား၊ ငါလိုက္ၿပီး ဆံုးမမယ္” ဆရာႀကီးလဲ စိတ္ဆိုး မာန္ဆိုးနဲ႔ အတန္းထဲကို လိုက္လာၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္းကို ျမင္ေတာ့ ခုလို ေျပာလိုက္သတဲ့။ 

“ေဟ့ ... ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ဖင္တုန္းႀကီးပံု ဘယ္သူ ဆြဲထားတာလဲကြ” တဲ့။

အဲဒီအေၾကာင္းေလး ဖတ္ဖူးထားေတာ့ သူ ပန္းသီးပံု မဆြဲရဲဘူး။ တျခား လြယ္တဲ့အသီး စဥ္းစားၿပီး လိေမၼာ္သီးပံုေလး ဆြဲလိုက္ပါတယ္။ လိေမၼာ္သီးဆိုေတာ့ ထိပ္က စူစူေလးစဆြဲၿပီး ေအာက္က အဝိုင္းေလး ဝိုင္းလိုက္တာေပါ့။  ဆြဲေနတုန္းမွာပဲ ဘာပံုလဲေတာင္ မေမးရေသးဘူး၊  ေက်ာင္းသူေလး တေယာက္က ထေအာ္ပါတယ္။
“Angry bird” တဲ့ ... ။
***
ကိုင္း စာဖတ္သူမ်ား ... ဒီေလာက္ဆို ေမဓာဝီရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာကို သေဘာေပါက္ေလာက္ပါၿပီ။ သူကိုယ္တိုင္လဲ အေတာ္ေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ ပံုျပင္ထဲက ဆရာမလိုေတာ့ သူက ရွက္ၿပီး ဆရာႀကီးကို သြားမတိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ angry bird နဲ႔ တူတဲ့ လိေမၼာ္သီးေလးကို ဝႈိ္က္ဘုတ္ေပၚက ဖ်က္ကာ တျခားပံုတပံု ေျပာင္းဆြဲၿပီး သင္ခန္းစာေတြကို ဆက္သင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔ရဲ႕ အတန္းမွာ ...  လိေမၼာ္သီးပံု ဘယ္ေတာ့မွ မဆြဲေတာ့ဘူးတဲ့။
***
ပန္းခ်ီဆြဲသူ အေပါင္းအား ေလးစားလ်က္-

ေမဓာဝီ
၂၀၊ ၀၉၊ ၁၄
၀၀း၃၀ နာရီ (ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္)

BPP Challenge အတြက္ ေရးေသာပို႔စ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ တဂ္လိုသူမ်ားကေတာ့ ... 


ေရးႏိုင္ရင္ ေရးေပးၾကပါ။ မေရးႏိုင္ရင္ ၅၀၀၀ က်ပ္ တဲ့။ က်မေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။  :D သဂ်ီးတို႔ တီတင့္တို႔။  

Read More...

Wednesday, September 17, 2014

... ခ်စ္သူ ... (၂)

"ခ်စ္သူ ... (၂)"
 
ခ်စ္သူက “ေန”
ေမကေလ “လ” ...၊
ထက္ေကာင္းကင္ တိမ္လႊာထဲမွာ
ဆံုခဲေပစြ။

ခ်စ္သူက “ေရ”
ေမကေလ “တပြင့္ပန္း” ... ၊
ေႏြကႏၲာ ေရျပာခမ္းေတာ့
ညိွဳးေျခာက္လို႔ ႏြမ္း။

ခ်စ္သူက “ကဗ်ာ”
ကာရန္က ေမေလး ...၊
သူ႔ကဗ်ာ ကာရန္မဲ့ေလေတာ့
နီးလ်က္နဲ႔ ေဝး ... ။ ... ။
***
ေမဓာဝီ
၁၆.၀၉.၁၄
၁၀း၁၀ နာရီ

Read More...

Monday, September 15, 2014

... ခ်စ္သူ ...

"... ခ်စ္သူ ..."

ခ်စ္သူက “ေန”
ေမကေလ “လ” ...၊
ခ်စ္တဲ့သူ ေရာင္အဆင္းနဲ႔
ထြန္းလင္း သာ-ရ။

ခ်စ္သူက “ေရ”
ေမကေလ တပြင့္ပန္း ... ၊
ခ်စ္တဲ့သူ ေရစင္ဖ်န္းမွ
ဖူးပြင့္လို႔ လန္း။

ခ်စ္သူက ကဗ်ာ 
ကာရန္က ေမေလး ... ၊
ႏွစ္ကိုယ္တူ ၾကည္ရြင္ေအးဖို႔
သီကံုးမယ့္ ေတး။ ... ။ 
***
ေမဓာဝီ
၁၅၊ ၀၉၊ ၁၄
၁၄း၄၄ နာရီ

Read More...

Saturday, August 30, 2014

၈-ႏွစ္ျပည့္ နဲ႔ ဘေလာ့ေဒး အမွတ္တရ ...

.
“ကဗ်ာေတြ အေရးသားေတြ ဟိုအရင္ကေလာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး …” အစခ်ီတဲ့ စကားကို ေျပာလာသူကေတာ့ အမ်ားသိေတာ္မူတဲ့ တံုးဖလား သူႀကီးမင္းပါပဲ။ သူေျပာသမွ် အျပည့္အစံုကိုေတာ့ ေအာက္မွာ ႐ႈပါ။

အလြန္တေထာင္ အလုပ္မ်ားလွတဲ့ တံုးဖလား သူႀကီးမင္းဟာ သူ႔ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲက ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ က်မနဲ႔ ေျပာဖို႔ မေန႔က ၈ မိနစ္တိတိ အခ်ိန္ေပးပါတယ္။ အဲဒီ ၈ မိနစ္ ျပည့္လုျပည့္ခင္မွာ ေျပာလိုက္တဲ့ ပြင့္လင္းျမင္သာလွစြာေသာ သူ႔ရဲ႕ မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ က်မ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ မခ်ိၿပံဳးေလးသာ တံု႔ျပန္ႏိုင္ပါတယ္။ သူေျပာတာက မွားမွ မမွားဘဲကိုး။ တကယ္ေတာ့ … က်မ စာကို ေသခ်ာမေရးျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ေရးခ်င္စိတ္က ရင္ထဲမွာ အျမဲရွိေနေပမယ့္ လက္က ခ်မေရးျဖစ္ဘူး။ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ေတြးရမယ့္ အေတြးေတြ စိတ္ကူးေတြ က်မဆီ ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ အျမီးအေမာက္ မတည့္တာေတြ ေန႔တိုင္းျမင္ေတြ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ေနေပမယ့္လို႔ အရင္လို ခ်ေရးဖို႔ရာ လက္တြန္႔ေနမိျပန္တယ္။

အရင္လို … ဟုတ္တယ္ … အရင္လို လို႔ပဲ ေျပာပါရေစေတာ့ … ။

အရင္တုန္းက … ဘေလာ့မွာ တေန႔တပုဒ္ ပို႔စ္ေတြ မွန္မွန္တင္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ေရႊေခတ္ကို က်မ ျပန္သတိရေနမိတယ္။ ျမင္သမွ်ေရး၊ ေတြးသမွ်တင္၊ အျမင္မတူရင္ ျငင္းၾကခုန္ၾက၊ အျပင္လူ တေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂါေတြကို လာထိပါးရင္ ဝိုင္းဝန္းလို႔ ေဖးမ … နည္းပညာ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ၾကံဳရင္ ကူညီၾက … အဲဒီလို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ ဆိုတာ ဘေလာ့ေလာကမွာ တကယ္ပဲ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မျမင္ဘူးဘဲ ခင္မင္တြယ္တာ ခဲ့ၾကတယ္၊ ကူညီ ေဖးမခဲ့ၾကတယ္၊ တေန႔တပုဒ္ ေရးေနက်သူ တေယာက္ တရက္ေလာက္ ပို႔စ္မတင္ရင္ ေနမေကာင္းလို႔လား … ဘာျဖစ္တာလဲ … စိတ္ပူၾက ေမးျမန္းၾကတယ္။ ၾကည္ႏူးစရာ အခ်ိန္ေလးေတြေပါ့။
***
ဘာလိုလိုနဲ႔ ဘေလာ့ေရးခဲ့တာ ဒီေန႔ ဆိုရင္ ၈-ႏွစ္ တင္းတင္း ျပည့္ပါၿပီ။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္ ၃၀ ရက္ေန႔က စတင္ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ “ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ” ဘေလာ့ေလး ၈-ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အရာရာဟာ အရင္ကနဲ႔ မတူေတာ့ပါဘူး။ အရင္လို တေန႔တပုဒ္ ေရးဖို႔ ေနေနသာသာ တလတပုဒ္လဲ မေရးျဖစ္ေတာ့ … လာလည္သူ က်ဲေတာက္ေတာက္ နဲ႔ မြဲေျခာက္ေျခာက္ ပို႔စ္ေတြအတြက္ ကိုယ္တိုင္လဲ အားမရ။ အားမရသည့္တိုင္ေအာင္ အားလဲ မထုတ္မိ။ အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးျပလို႔ေပါ့ … ။ 

"ကြန္နက္ရွင္ မေကာင္းလို႔" … အဲဒါကေတာ့ အမ်ားဆံုး ေျပာျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ပါ။
"မအားလို႔" … ဒါက ဒုတိယ အမ်ားဆံုး ..

စေရးခါစ အခ်ိန္ကလဲ ကြန္နက္ရွင္က မေကာင္းခဲ့ပါဘူး။ တခါတေလ ဘေလာ့ေပ့ခ်္ေတြ ဘန္းထားတာ ခံရလို႔ ေက်ာ္ရ ခြရ ပါေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အလုပ္လဲ လုပ္ေနတာပါပဲ။ ခုေလာက္ေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ တာဝန္မႀကီးဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲလံု႔လနဲ႔ တေန႔တပုဒ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေရးျပီး တင္ခဲ့တယ္။ ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေတြးမိတိုင္း ေရး၊ ေရးမိတိုင္း တင္နဲ႔ ကိုယ့္လက္ကို မထိမ္းခ်ဳပ္မိပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ဘေလာ့ ဖတ္သူမ်ားလာေတာ့ (အဟဲ အဲလိုထင္တာပဲေလ) ကိုယ့္လက္ကို ထိမ္းခ်ဳပ္လာ မိတယ္။ အေရးအသား၊ စာလံုးေပါင္း၊ စာအက် အေပါက္ကအစ ဂ႐ုစိုက္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္ခ်င္ ျပန္လည္ မွ်ေဝခ်င္တဲ့ ေရွးျမန္မာ စာေပေတြလဲ အလ်ဥ္းသင့္သလို တင္ခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း … ေဖ့စ္ဘြတ္ႀကီး သံုးစြဲသူမ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် ဘေလာ့ရဲ႕ အခန္းက႑က ေမွးမွိန္လာခဲ့ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေတြက ဘေလာ့ကို ပိတ္လိုက္တယ္၊ တခ်ဳိ႕ေတြက ရပ္လိုက္တယ္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေရးတလွည့္ ရပ္တလွည့္။ က်မကေတာ့ တတိယလူ ဆိုပါေတာ့ … ။

အရင္ကေတာ့ ပိတ္ထားတာေတာင္ မရမက ေက်ာ္ခြၿပီး ပို႔စ္ေတြ တင္ခဲ့တယ္၊ ကြန္နက္ရွင္ ေႏွးေႏွးမွာ ဓာတ္ပံုေလးေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ တင္ခဲ့တယ္၊ အဂၤလန္ ေရာက္ခါစ ကြန္ပ်ဴတာ မဝယ္ႏိုင္ခင္မွာ ေက်ာင္းလိုင္ဘရီက စက္အစုတ္ေလးနဲ႔ ျမန္မာစာ မရမက ႐ိုက္ၿပီး တင္ခဲ့တယ္၊ တခါ ခင္မင္ရာ ခင္မင္ေၾကာင္း အကူအညီေတာင္းၿပီး အသံဖိုင္ ပို႔လို႔တမ်ဳိး ဘားဂလစ္လို ေရးလို႔တဖံု သူတို႔ဆီပို႔ … သူတို႔က ျမန္မာလိုျပန္ပို႔တာကို ဘာတခုမွ မျမင္ရဘဲ မွန္းၿပီး ပို႔စ္ေတြ တင္ခဲ့တယ္။ (သူတို႔ဆိုတာ ကိုေစးထူးနဲ႔ ကိုရန္ေအာင္ပါ။ တကယ္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။) အဲဒီတုန္းက အရမ္းခ်မ္းေအးတဲ့ အဂၤလန္ ေဆာင္းရာသီမွာ အပူေပးစက္ပိတ္ခ်ိန္ ေက်ာ္သည္ထိ လူတေယာက္မွ မရွိေတာ့တဲ့ လိုင္ဘရီထဲ ဇြဲနပဲနဲ႔ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြ ထုံက်င္ တုန္ရင္စြာနဲ႔ ပို႔စ္ေတြ တင္ခဲ့ဖူးတယ္။

အဲဒီေလာက္ထိ ဘေလာ့ကို ခ်စ္ခဲ့ … စြဲလမ္းခဲ့ရတာပါ။
***
အခုေတာ့ … ေတြးမိတိုင္း ခ်မေရးျဖစ္သလုိ ေရးမိတိုင္းလဲ ဘေလာ့မွာ မတင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တင္မယ္စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးခဲ့ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕စာေလးေတြကို draft ထဲမွာပဲ သိမ္းထားျဖစ္ခဲ့တယ္။

ပံုမွန္ တင္ေနမိတာကေတာ့ ခုနကေျပာတဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ႀကီးမွာေပါ့။ ကဗ်ာအတိုအစ၊ စာအတိုအစေတြ အပါအဝင္ ဆြမ္းခံသံဃာေတာ္ေတြလဲ မေနရ၊ သီလရွင္လဲ မေနရ၊ သစ္ပင္ေတြ ပန္းပြင့္ေတြ၊ ေၾကာင္ေတြ ေခြးေတြ၊ ခ်က္သမွ် စားသမွ် ဟင္းပြဲေတြလဲ မေနရ အကုန္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး တင္ေနမိေတာ့တာပဲ။ အရင္က ဘေလာ့မွာမွ တေန႔ တပုဒ္ပဲ တင္ျဖစ္တာ ေဖ့ဘြတ္က်ေတာ့ တေန႔ တပုဒ္မကေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့လဲ ေခတ္ႀကီးကိုက အျမန္ေခတ္ ဆိုေတာ့ အျမန္ေတြး၊ အျမန္ေရး၊ အျမန္တင္၊ အျမန္ like ...  ေနာက္ဆံုး အျမန္ေပ်ာက္ သြားၾကေတာ့ တာပါပဲ။

ဆိုေတာ့ … အျမန္ေရး အျမန္တင္တဲ့ အတိုအစ စာေတြ ကဗ်ာေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ တင္သမွ် ကဗ်ာေတြ စာေတြတိုင္း ဘေလာ့ဆီ မေရာက္ခဲ့တာပါ။ ဘေလာ့မွာ တင္ဖို႔က်ေတာ့ အခ်ိန္ေပးၿပီး ေတြးရမယ္ … ေရးရမယ္မဟုတ္လား။ အသက္ႀကီးလာလို႔လား မသိဘူး၊ အရင္ေလာက္ စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ က်မက ကြန္နက္ရွင္ကို အေၾကာင္းျပ၊ အလုပ္ကို အေၾကာင္းျပရင္း စာေရးဖို႔ လက္ေတြ တြန္႔ဆုတ္ေနသလို တျဖည္းျဖည္း ဘေလာ့နဲ႔ ေဝးေဝးသြားခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းအရာတခုရလို႔ ခ်ေရးျဖစ္ရင္ေတာင္ စိတ္တိုင္းမက်ေတာ့ဘူး။ အရင္လို လက္က ေရွာေရွာ႐ွဴ႐ွဴ မထြက္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ပို႔စ္ေတြ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး … ။

က်မ စာမေရးႏိုင္ေတာ့ဘူးလား …. ။ တခါတခါေတာ့ ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႔ ေတြးမိတယ္။ ျပန္ေရးခ်င္လို႔ ပို႔စ္ေဟာင္းေတြ ျပန္ဖတ္ၿပီး မုဒ္သြင္းလဲ အခ်ည္းႏွီးပါပဲ။

က်မ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ က်မ ေက်ာင္းသားေတြရယ္ … သူတို႔ကို သင္ဖို႔ စာေတြရယ္ … စာေမးပြဲ ေမးခြန္းေတြရယ္ … ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ေျဖရွင္းေနရတဲ့ ျပႆနာေတြရယ္ … ဒါေတြနဲ႔ ပိတ္ဖုံးၿပီး အေတြးေတြ မရေတာ့ဘူး … အေရးေတြ မလွေတာ့ဘူး … ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ … ။

ဒါေၾကာင့္ အစမွာ သူႀကီးေျပာခဲ့သလို အရင္ကေလာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ က်မ လက္ခံပါတယ္။ သူႀကီးရဲ႕ မွတ္ခ်က္က က်မကို လႈပ္ႏႈိးလိုက္သလိုပဲ … ၿပီးေတာ့ တီတင့္ရဲ႕ tag ကလဲ က်မကုိ စာေရးဖို႔ တြန္းအားေပးခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်မ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္နဲ႔မို႔ သည္းခံၿပီး ဖတ္ၾကပါ။ ၿပီးေတာ့ … အရင္လို မေတြးႏိုင္ မေရးႏိုင္ေတာ့တဲ့ က်မကို နားလည္စြာ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါေတာ့ … ။
***
ေမတၱာျဖင့္
ေမဓာဝီ
၃၀၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၄
၂၃း၅၁ နာရီ (ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္)

Read More...