Saturday, July 14, 2007

ေျခလွမ္း ၃၀၀ တိုင္ခဲ့ၿပီ ...

ဘာလိုလိုနဲ႔ က်မ ဒီေန႔တင္တဲ့ စာဟာ က်မဘေလာ့အတြက္ ၃၀၀ - ခုေျမာက္ ပို႔စ္ ျဖစ္လို႔ေနပါၿပီ။ ဘေလာ့မွာ တင္ခဲ့သမွ် စာေတြဟာ က်မရဲ႕ေျခလွမ္းေတြဆိုရင္ ခုဆို ေျခလွမ္း ၃၀၀-တိတိ ရွိၿပီေပါ့။ ဒီ ေျခလွမ္းေလးေတြ တလွမ္းခ်င္းလွမ္းေနတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ စိတ္ေပ်ာ္စရာေတြ … စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကံဳခဲ့ရတယ္၊ တခါတေလ လွမ္းေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြ ယိုင္နဲ႔ၿပီး ၿပိဳလဲမတတ္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ရတယ္။ က်မစာေတြကို အျမဲမျပတ္ဖတ္ၿပီး အားေပးၾကသူေတြဆီက ရရွိတဲ့ ခြန္အားေတြ ေၾကာင့္သာ က်မ ခုခ်ိန္ထိ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနႏိုင္တာပါ။ က်မနဲ႔ အျမင္ခ်င္းတူသူ အျမင္ခ်င္းမတူသူ မည္သူပင္ျဖစ္ေစ … က်မရဲ႕စာေတြ လာဖတ္ တာကိုက က်မကို အားေပးေနတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မစာေတြကို ဖတ္႐ႈၾကသူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ … လို႔ ဒီေနရာက အေလးအနက္ ေျပာပါရေစ။

ဒီေန႔ေတာ့ စလွမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ “ပထမဆံုး ေျခလွမ္းေလး” ကို မေမ့ေလ်ာ့စြာ ျပန္ၾကည့္မိပါတယ္။ က်မက ေၾကာင္ဆိုးကေလး ဂါးဖီးလ္ကို ခ်စ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပထမဆံုးပို႔စ္မွာ ဂါးဖီးလ္ကာတြန္းေလး တင္ထားလိုက္တာပါပဲ။ ဒီကာတြန္းမွာပါတဲ့ I can, but I won’t ဆိုတဲ့ စာသားေလးကိုလည္း သေဘာက်မိလို႔ပါ။ တခါတခါ က်မက ကိုယ္လုပ္ႏိုင္ေပမဲ့ မလုပ္ဘဲ ေပေပေတေတ ေနတတ္တာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ About me ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း ဒီစာသားေလး တင္ထားခဲ့မိတာပါ။ တခ်ဳိ႕က ဘာေၾကာင့္ အဲဒီစာသား ေရးတာလဲ ဆိုၿပီး က်မကို ေမးၾကတယ္။

ဘေလာ့ကို စေရးခါစကေတာ့ က်မစိတ္ထဲ သိပ္စြဲစြဲလမ္းလမ္းႀကီး မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီကာလေတြတုန္းက က်မမွာ ဘာမွ လုပ္စရာမရွိဘဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္လို႔ ေနခ်ိန္ေပါ့။ အလုပ္ကအနားယူေနခိုက္၊ က်န္းမာေရးျပန္လည္ေကာင္းခါစ၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေ၀းကြာၿပီး တေယာက္ထဲ အထီးက်န္ ေနခ်ိန္မွာ က်မစာေတြ ေရးျဖစ္တယ္။ ေရးၿပီး ဘယ္မွလဲ မပို႔ဘဲ ဒီတိုင္းသာ သိမ္းထားခဲ့ ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အင္တာနက္မွာ ေလွ်ာက္လည္ပတ္ရင္း ျမန္မာ ဘေလာ့ေတြကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ရာက ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့တခု လုပ္ဖို႔စိတ္ကူးရၿပီး စမ္းတ၀ါး၀ါး လုပ္ၾကည့္ခဲ့တာပါပဲ။

စမ္းတ၀ါး၀ါးဆိုတာက က်မက စာေရးတာကလြဲလို႔ က်န္တာဘာမွ မတတ္တဲ့ အတြက္ ဘေလာ့တခုျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ စမ္းတ၀ါး၀ါး ဟိုေမးဒီေမးနဲ႔ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ခံ အနက္ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ပံုကေတာ့ အနက္ေရာင္ကို သေဘာက်လို႔ပါပဲ။ အရင္ကေတာ့ ဘန္နာေလးေတြကို တလတခု ေျပာင္းလဲတပ္ဆင္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ အဲဒီလိုေတြလည္း ေလာေလာဆယ္ မေျပာင္းခ်င္ေသးဘူး။ က်မ ဘေလာ့ဟာ တျခားဘေလာ့ေတြနဲ႔စာရင္ အင္မတန္မွ ႐ုိးရွင္းေနမွာအမွန္ပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုနဲ႔ စာတင္တာကလြဲလို႔ ေထြေထြထူးထူး မလုပ္တတ္လို႔ပါ။ လုပ္တတ္ဖို႔လည္း က်မ မၾကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။

အထီးက်န္သူ တေယာက္အတြက္ အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ဟာ ဘေလာ့ေရးျခင္းပဲလို႔ က်မကေတာ့ ထင္တာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘေလာ့ေရးေနျဖစ္ခဲ့လို႔သာ က်မအခ်ိန္ေတြကုန္လို႔ ကုန္မွန္းမသိ မျငီးေငြ႕ခဲ့တာပါ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်မ ဘေလာ့ကို လာဖတ္သူေတြ တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စရွိလာတဲ့အခါမွာ အားတက္ၿပီး ဆက္ေရးျဖစ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တေန႔တပုဒ္ တင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

က်မေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက တခ်ဳိ႕၊ က်မ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ ေတြထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္တခ်ဳိ႕ အျပင္ က်မဘေလာ့ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္လိုပဲ … က်မေတြးမိေတြးရာေတြကို ေန႔စဥ္လိုလို ေရးေနမိပါတယ္။ က်မ ေျပာခဲ့ဖူးသလို “အေၾကာင္းတရားေလးပါး” နဲ႔ မတိုက္ဆိုင္တဲ့အခါေတာ့ မတင္ ျဖစ္ဘူးေပါ့။ က်န္ေန႔ရက္ေတြတိုင္းမွာ က်မဘေလာ့နဲ႔ က်မ အျမဲထိေတြ႕ရင္း ပီတိ ျဖစ္ေနမိပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ျမန္မာ ဘေလာ့အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။ ဘေလာ့ဖတ္သူ ဘေလာ့ဖန္တီးသူ အေရအတြက္ တျဖည္းျဖည္းမ်ားျပားလာတယ္။ ဘေလာ့ ေလာက ထဲက ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္သြားသူေတြ … ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားသူ ေတြ … အသစ္ အသစ္ ၀င္လာၾကသူေတြ … ဒီလူေတြၾကားမွာ … ဒီအသိုင္းအ၀ိုင္းေလးကို က်မ တြယ္တာလာမိတယ္။ သံေယာဇဥ္ျဖစ္လာမိတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဒီေလာကထဲက က်မ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီကြန္ယက္ထဲ က်မ ျငိတြယ္ေနမိ ပါပေကာ။

ဘာလို႔ ဘေလာ့ေရးေနရတာလဲ … ။
ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ … ။
ဘာအက်ဳိးအျမတ္ရွိသလဲ … ။
က်မ ဒါေတြ မသိပါဘူး … ။
တခုတည္းေသာ က်မရဲ႕ အသိကေတာ့ မွ်ေ၀ခံစားလိုျခင္းပါပဲ။
ဘေလာ့ေရးျခင္း ဘေလာ့ဖတ္ျခင္းဟာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မွ်ေ၀ခံစား နားလည္ေပးျခင္း … လို႔ က်မကေတာ့ ယူဆပါတယ္။
နည္းပညာေတြ၊ သတင္းေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ သုတ၊ ရသေတြ … ဒါေတြကို တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မွ်ေ၀ၾကတယ္ … ခံစားေပးၾကတယ္ … နားလည္ေပး ၾကတယ္ မဟုတ္လား။

တခါတေလမွာေတာ့ ခံစားခ်က္ျခင္း မတူၾက၊ ခံယူခ်က္ျခင္း မညီၾက၊ နားလည္မႈ ျခင္း ကြဲလြဲၾက …ျဖစ္ၾကတဲ့အခါ … ပဋိပကၡေလးေတြ အနည္းအက်ဥ္း ေပၚေပါက္ ၾကတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒါေတြဟာ ၿပီးသြားတာပါပဲ။ အခ်င္းခ်င္း အမုန္းတရားေတြ အာဃာတ အညွဳိးအေတးေတြ မထားစေကာင္းပါဘူး။ က်မတို႔ဟာ တလမ္းထဲမွာ အတူတကြ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသူေတြ မဟုတ္ပါလား။ ဒါနဲ႔ပဲ… ခ်စ္လိုက္ … မုန္းလိုက္ …ေပ်ာ္လိုက္ … စိတ္ညစ္လိုက္နဲ႔ ခံစားခ်က္ မ်ဳိးစံု အေတြ႕အႀကံဳ အေထြေထြနဲ႔ တလွမ္းျခင္း ေလွ်ာက္လွမ္းလာလိုက္တာ …ေျခလွမ္း ေလးေတြ တျဖည္းျဖည္း တိုးတိုးလာပါ ေရာလား။

ေျခလွမ္းေတြတိုးလာေပမဲ့ က်မ လွမ္းခဲ့တဲ့ အတိတ္ ေျခရာေတြက ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားပါဘူး။ က်မ မရွိေတာ့သည္တိုင္ေအာင္ …. က်မလွမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ေျခရာေတြ … ဒီဘေလာ့ကမၻာေလးထဲမွာ က်န္ေနခဲ့ဦးမွာပါလား ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္ က်မ ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ တိုတိုေလးေလ … ။ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ က်မဘ၀ အဆံုးသတ္မယ္ဆိုတာ … ဘယ္သူက မ်ားႀကိဳသိႏိုင္မွာလဲ … ။

“ရပ္လို႔မေန
သြားရင္းေသမည္
အမွန္တရားဆီ
ရဲရဲခ်ီ”

တခါက က်မေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ထဲက ဒီအပိုင္းေလးကို ထုတ္ႏုတ္ၿပီး ဘန္နာမွာ တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
အဲဒီကဗ်ာေလးထဲကလိုပါပဲ … ။
တိုေတာင္းလွတဲ့ ဘ၀အေတာအတြင္းမွာ က်မ ေတြေ၀ေငးေမာစြာ ရပ္ၿပီး မေန ခ်င္ပါဘူး။ က်မ ယံုၾကည္ခ်က္အတိုင္း … က်မ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတိုင္း ေသသည့္ တိုင္ မယိုင္မလဲ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ ေနခ်င္ပါတယ္။ က်မရဲ႕ ဦးတည္ရာ ပန္းတိုင္ အမွန္တရားဆီသို႔ …ေရွ႕႐ႈလို႔ေပါ့ … ။
***
ေလးစားခ်စ္ခင္စြာျဖင့္ …

ေမဓာ၀ီ
၁၄၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၀၇
နံနက္ ၈ နာရီ ၃၀ မိနစ္

14 comments:

lwinmoe said...

>>> က်မ ဘေလာ့ဟာ တျခားဘေလာ့ေတြနဲ႔စာရင္ အင္မတန္မွ ႐ုိးရွင္းေနမွာအမွန္ပါပဲ။

I believe "simple is beautiful." :) :)

pandora said...

အားေပးေနတယ္။
ေနာက္မွာ အၿမဲ ရပ္ေနပါတယ္ မေမ။

(ေရွ႕ကေနရင္ ကိုယ့္ကိုအရင္ လာထိမွာစိုးလို႕ အဟဲ)

Thet Oo said...

အႀကိမ္ ၃၀၀ ေျမာက္ပို႔စ္မွာ ေနာက္ခံအေရာင္ အနက္ကို ေျပာင္းေပးဖို႔ ၂ ႀကိမ္ေျမာက္ ေတာင္းဆိုလိုပါတယ္။

Anonymous said...

Hello May,

I am always be one of your fan.
I read your blog's everyday but I didn't write comment for everyday.
Today I wish you good work and happily for next step.

Ma Khine

မ်က္လံုး said...

ပို႕စ္ေပါင္း ၃၀၀ ေတာင္ ႐ွိသြားျပီ။ ဂုဏ္ယူ၀မ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ မေမေရးတဲ့ စာေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ အျမဲတမ္း တန္ဖိုးထား ေစာင့္ဖတ္ရျပီး ဖတ္ျပီး ေမ့ပစ္ဖို႕ မဟုတ္ပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းထားရမယ့္ စာေကာင္းေပမြန္ေတြမို႕ပါ။ ေနာင္ကိုလည္း မေမရဲ႕ စာေပေတြ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ အျမဲတမ္း လာဖတ္ေနဦးမွာပါခင္ဗ်ာ။

ေမဓာ၀ီ said...

ကိုလြင္မိုး၊ ပန္ဒိုရာ၊ ကိုသက္ဦး၊ မခိုင္ ႏွင့္ ကိုမ်က္လံုး …
ဖတ္႐ႈ အားေပးၾကတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။
ကိုသက္ဦးကိုေတာ့ အားနာပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ က်မ အေျပာင္းအလဲ မလုပ္ခ်င္ေသးတာမို႔ အနက္ေရာင္ ေနာက္ခံေလးနဲ႔သာ သည္းခံဖတ္႐ႈေပးပါအံုးေနာ္။

zip said...

မေမေရ မင္းသားေဒြး ေသဆံုးျပီးေနာက္ရက္ကစလို႔ ႏွစ္လံုးထီသမားေတြ ေဒြး အသက္၊ ေဒြးနာမည္ စသျဖင့္ သူနဲ႔ ဆိုင္တဲ့အရာေတြကို အတိတ္ေကာက္ျပီး ႏွစ္လံုးထီ ထိုးေနၾကတယ္ဆိုတာ ၾကားရတဲ့အတြက္ ျမန္မာျပည္ရဲ႔ ႏွစ္လံုးထီေလာကကို ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္မိပါတယ္။ အရင္တုန္းကလည္း အနီးအနားက လူတစ္ေယာက္ေသရင္ သူ႔အမည္ သူ႔အသက္ကုိ အတိတ္ေကာက္ျပီး ႏွစ္လံုးထီထိုးၾကတာေတြ ၾကားေနရတာၾကာပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေသရင္ေတာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေသရမွာ ေၾကာက္ေတာင္လာျပီ။ ႏွစ္လံုးထီအတိတ္ေကာက္ခံရမွာစိုးလို႔ပါ။ မေမရဲ႔ ပို႔စ္ေတြအကုန္ မဖတ္ရေသးတဲ့အတြက္ ႏွစ္လံုးထီနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေရးထားတာရွိ၊ မရွိ မသိပါ။ ႏွစ္လံုးထီထိုးျခင္းႏွင့္ပတ္သက္ျပီး စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရတာေတြမ်ားပါျပီ။ ႏွစ္လံုးထီနဲ႔ပတ္သက္လို႔ မေမစိတ္ကူးရလို႔ ေရးျဖစ္မယ္ဆိုရင္ စိတ္ေျဖေဆးအေနနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္တဲ့ စာတစ္ေၾကာင္းတစ္ေလ ဖတ္ခ်င္မိပါတယ္ မေမရယ္။

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

မေမရဲ့ ပို့စ္ ၃၀၀ မွ ေနာင္ ပို့စ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေရးနိုင္ပါေစရွင္ း)

loimwethu said...

wish you continues writing your thought about daily life something like "this morning" post. I am a regular reader of your blog although I rare to post any comment.

Myo Kyaw Htun said...

ေကာမန္႕မေပးျဖစ္ေပမယ့္ အားေပးေနပါတယ္ မေမဓာဝီေရ။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာစာ အေရးအသားနဲ႕ ေဝးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လို လူအတြက္ အေရးအသားနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မေမဓာဝီ ဘေလာ့ဂ္ဆီက ေလ့လာေနဆဲပါဗ်ာ။ ဆက္ၿပီးေတာ့လဲ ဒီထက္ မ်ားမ်ား ပို႕စ္လုပ္ႏိုင္ပါေစ။

Mg glone and Tiwoo lay said...

Ma May..

I am one of your supporters since you were not blogger till now, but no comment can be written here on public for your happiness. May your blog long life !!!!

Mr.Pooh said...

ေရာက္တာ ေနာက္က်သြားတယ္ အစ္မေရ။ Congratulation ေနာ္။ ဒီထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေရွ႕ဆက္လွမ္းႏိုင္ပါေစလို႔

Anonymous said...

Hello Ma May dar wii,
Can you pls give me ur email address? I have something Important( for me ) to tell you.thanks ur kindness.

Mee

meeain@gmail.com

cizium said...

ya sis..
I also love to read and write blog coz I love to read others' feeling and thoughts.

And sis, your blog is interesting and knowledge sharing. I like it and hope u keep it going.

All the best..

cizium
"Success is a journey, not a destination."