Friday, July 11, 2008

ေဖာင္တိန္ေလးရဲ႕ အစနဲ႔အဆံုး

အစ

သူ၏ ဘ၀သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ေဖာင္တိန္မ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ေရးလို႔ေကာင္းေသာ ... ေရးလို႔ မေကာင္းေသာ၊ အဖိုးတန္ေသာ ... အဖိုးနည္းေသာ၊ ပံုစံဆန္းသစ္ေသာ ... ပံုစံ႐ိုးရွင္းေသာ ေဖာင္တိန္ေလးမ်ားကို သူ သံုးစြဲျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုထို ေဖာင္တိန္မ်ားစြာထဲမွ တေခ်ာင္းတည္းေသာ ေဖာင္တိန္ကေလးကိုေတာ့ အျမတ္တႏိုးထားကာ အစဥ္တစိုက္ သံုးေလ့ရွိခဲ့၏။

တကယ္တမ္း ထိုေဖာင္တိန္ကေလးက သူ၏ ေဖာင္တိန္ေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္ပါေခ်။ အေဖက အေမ့အတြက္ ရည္ရြယ္ထားေသာ ေဖာင္တိန္ကေလး ...။ ဒီေဖာင္တိန္ကေလးကို ျမင္ျပီး သေဘာက်သျဖင့္ ခဏတျဖဳတ္ ယူငင္သံုးစြဲခဲ့ရမွ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးမိကာ အျမဲသံုးျဖစ္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။

ေဖာင္တိန္ဆိုတာကလည္း ေရးခါစမွာ သိပ္အဆင္ေျပလွသည္ မဟုတ္။ ေရးရင္းေရးရင္း နစ္ေခ်ာသြားမွသာ အေရးလည္း သြက္လာသလို လက္ေရး လက္သားလည္း လွပေသသပ္မႈရွိသည္ပင္။
***
သူတို႔ ပဥၥမတန္းအေရာက္မွာ ေဖာင္တိန္ ေဘာပန္ စတင္သံုးစြဲခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းမွ ေဖာင္တိန္ႏွင့္ မင္အိုး မ်ားကို ကိုယ့္ကိုယ္တာႏွင့္ ထုတ္ေပးသည္။ ေက်ာင္းက ထုတ္ေပးေသာ ေဖာင္တိန္ေတြက အမ်ဳိးအစား သိပ္မေကာင္းလွ။ တခါတေလ ေအာက္ျပဳတ္က်တာႏွင့္ နစ္က်ဳိးတတ္ေသးသည္။ ပိုင္းေလာ့၊ ပတ္ကား၊ ဟီး႐ိုး၊ ခေရာ့စ္ အစရွိသည့္ ေဖာင္တိန္ အမ်ဳိးမ်ားစြာထဲမွ သူျမတ္ႏိုးသည့္ ေဖာင္တိန္ကေလးက Wisdom ဆိုသည့္ အမ်ဳိးအစားျဖစ္သည္။

ဒီေဖာင္တိန္ကေလး သူယူသံုးခါစတုန္းက အေဖမသိေသး။ သံုးတာၾကာၿပီးေနာက္ပိုင္း အေဖသိသြားေတာ့လည္း သူယူသံုးျခင္းအတြက္ မျငဴစူခဲ့ပါ။ ၾကည္ျဖဴစြာပင္ သူ႔ကို အားေပးခဲ့ပါသည္။

သည္လိုႏွင့္ ေဖာင္တိန္ကေလးကို သံုးၿပီး ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ စာတိုေပစ ကဗ်ာအပိုင္းအစမ်ား၊ ျမန္မာမႈ ျမန္မာစာေပ ႏွင့္ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းမ်ား၊ ဘာသာေရးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ရာ ဆက္ႏြယ္ေၾကာင္းမ်ား စသည္ျဖင့္ ေရးခဲ့မိသည္။ ဒီၾကားထဲ ေ၀ဖန္ေရး ေလကန္ေရးမ်ားလည္း ၾကိဳၾကား ၾကိဳၾကား ပါေသးသည္ေပါ့။

ေဖာင္တိန္ကေလးေၾကာင့္ သူ႔ကို ခင္မင္ၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ား တိုးပြါးခဲ့ရသလို ျငိဳးသူ ရန္ဘက္မ်ားလည္း ပြါးမ်ားခဲ့ရသည္။
ေဖာင္တိန္ကေလးေၾကာင့္ သူ႔ကို အားေပးသူမ်ားရွိသလို ျခိမ္းေျခာက္သူမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။
ေဖာင္တိန္ကေလးေၾကာင့္ သူ႔ကို ေဖးမလက္ကမ္းသူမ်ား ရွိသလို အဆင္းဘီးတပ္သူမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ... သူကေတာ့ ေဖာင္တိန္ကေလးကို ကိုင္ျပီး ယံုၾကည္မိရာ ခံစားမိရာ မ်ားကို ေရးသားေနမိဆဲ။

ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးေတြ ၾကံဳရတာကို အေဖသိသြားေတာ့ သူ႔ကို သတိေပးခဲ့ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ေခါင္းမာျပီး ဇြတ္တရြတ္ႏိုင္လွေသာ သူက အေဖ့သတိေပးခ်က္ကို မနာခံခဲ့။

... ... ... ... ... ... ...
... ... ... ... ... ... ...
... ... ... ... ... ... ...

ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ... ေဖာင္တိန္ကေလးေၾကာင့္ သူခ်စ္ေသာ သူမ်ားႏွင့္ ခြဲခြါျပီး အေ၀းတေနရာကို လြင့္ပါးခဲ့ရသည္။
ေလအေ၀ွ႕မွာ သစ္ပင္ထက္မွ သစ္ရြက္တရြက္ ေၾကြလြင့္သလို ... မိခင္ပင္အိုထက္မွ ... တစတစ တေရြ႕ေရြ႕ ေ၀းကြာရင္း ... ။

ဘယ္သူေတြႏွင့္ ဘယ္လိုပင္ ကြဲကြာခဲ့ေပမဲ့ ေဖာင္တိန္ကေလးကို မလြတ္တမ္း သူဆုပ္ကိုင္ထားခဲ့သည္။ သူ႔ဘ၀မွာ ဒီေဖာင္တိန္္ကေလး ရွိေနလွ်င္ ျပည့္စံုသည္ဟု ထင္မွတ္ယူဆ ခဲ့မိသည္။

ဒီေဖာင္တိန္ကေလးက သူ၏ မိတ္ေဆြေကာင္း ...
ဒီေဖာင္တိန္ကေလးက သူ၏ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ...
ဒီေဖာင္တိန္ကေလးက သူ၏ လက္တြဲေဖာ္ ...
ဒီေဖာင္တိန္ကေလးသည္ပင္လွ်င္ သူ၏ ဘ၀တခုႏွယ္ ... ။
***
တေန႔ေတာ့ အေဖႏွင့္ ဖုန္းေျပာရခိုက္ အေဖက ေဖာင္တိန္ေလး အေၾကာင္းကို တခုတ္တရ ေမးေလသည္။ ဒီေဖာင္တိန္ေလးကို အေဖက မသံုးေစခ်င္ေတာ့တာၾကာျပီ။ သူက ရံဖန္ရံခါ သံုးမိေနဆဲ။ ဒါကို အေဖသိေတာ့ စိတ္ပူစြာ ေျပာေလသည္။

'ဒီေဖာင္တိန္ေလးကို မသံုးပါနဲအံုး သမီးရယ္ ...'
'သမီးေရးခ်င္တာေတြကို သမီးျမတ္ႏိုးတဲ့ ဒီေဖာင္တိန္ေလးနဲ႔ပဲ ေရးေနရတာေလ အေဖရဲ႕'

သူက ထံုးစံအတိုင္း ေစာဒက တက္မိ၏။ ထိုအခါ အေဖက ...
'သမီး ... သမီးေဖာင္တိန္ေလး နာမည္က wisdom မဟုတ္လား။ wisdom ဆိုတာ ဉာဏ္ ပညာအေျမာ္ အျမင္ပဲ။ အေျမာ္အျမင္ရွိသူတေယာက္ဟာ အခါအခြင့္ မသင့္ေသးရင္ မ်က္စိရွိလ်က္ အကန္းလို ေနရတယ္ ... နားရွိလ်က္နဲ႔ အပင္းလိုေနရတယ္ ... ပါးစပ္ရွိလ်က္္နဲ႔ အအ'လို ေနရတယ္ ... အခုအခ်ိန္မွာ သမီးေဖာင္တိန္ေလးကို သံုးရမယ့္ အခ်ိန္ မဟုတ္ေသးဘူး။ သမီးကို မေရးနဲ႔လို႔ အေဖ မေျပာပါဘူး ... သမီးေရးခ်င္တာေတြကို တျခားေဖာင္တိန္ေတြနဲ႔ ေရးေပါ့ ...။ အေဖေျပာတာ နားလည္လားသမီး ... '

'ဟုတ္ ...'
ဟုတ္ကဲ့လို႔ေတာင္ မေျပာမိဘဲ ဟုတ္တလံုးသာ ငံုးတိတိ တုန္႔ျပန္မိသည္။ စိတ္ထဲကေနေတာ့ ...
ဦးေႏွာက္ရွိလ်က္နဲ႔ မေတြးရဘူးလား ...
ႏွလံုးသားရွိလ်က္နဲ႔ မခံစားရဘူးလား ... အေဖ ...
အေဖေျပာတဲ့ အခါအခြင့္ သင့္ခ်ိန္က်ေတာ့ ... သမီးေဖာင္တိန္ေလးလဲ အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ေလာက္ျပီ အေဖ ... ဟု ေစာဒက တက္ေနမိဆဲ .... ။

ဒါေပမဲ့ ...
ေက်းဇူးရွင္ မိခင္ ဖခင္နဲ႔တကြ ဦးေလး အေဒၚ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးရဲ႕ ဆႏၵကို သူ႔လို ေလလြင့္ ရြက္၀ါ တ ရြက္က ဘယ္လိုလြန္ဆန္ ႏိုင္မွာလဲ ... ။

ဒါနဲ႔ပဲ ....
အေဖႏွင့္ ဖုန္းေျပာျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ... ေလးလံေသာ သက္ျပင္းႏွင့္အတူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခု ခ်လိုက္မိသည္။
ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ သူ႔အတြက္ ခက္ခဲလွပါသည္။ သို႔ေပမဲ့ ... ဒါဟာ ေက်းဇူးရွင္ေတြအေပၚ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းတမ်ဳိးဟု မွတ္ယူ ေတြးေတာျပီး ....
***
အဆံုး

အနက္ေရာင္ ေဖာင္တိန္ေလးက သူ႔လက္ထဲမွာ ခန္႔ညားစြာ ေတာက္ပလို႔ေန၏။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ေဖာင္တိန္ေလးကို ေသခ်ာ လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈေနမိသည္။ သက္မဲ့ေဖာင္တိန္ေလးက
မင္း ... ငါ့ကို စြန္႔ခြါသြားေတာ့မွာလား ... ဟု သူ႔ကို ေမးေနသေယာင္ေယာင္။
အေျဖမရွိေသာ ထိုေမးခြန္းကို မည္ကဲ့သို႔ တုန္႔ျပန္ရမလဲ။
သူ မသိပါ။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဖာင္တိန္ကေလးကို ညင္သာစြာ ဗူးကေလးထဲ ထည့္လိုက္သည္။

မင္း ... ခဏ အနားယူပါဦး ေဖာင္တိန္ကေလးေရ ...
တေန႔ေန႔မွာ ... မင္းကို ျပန္ျပီး အသံုးျပဳခြင့္ရမယ္လို႔ ငါေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္ ...
အဲဒီေန႔ ဘယ္ေန႔ဆိုတာေတာ့ .... ငါကိုယ္တိုင္လဲ မသိပါဘူး ...
ဘာတခုမွ ေရရာမႈ မရွိတဲ့ ဒီေလာကႀကီးမွာ ... ငါ မေသေသးပဲျဖစ္ျဖစ္... ဒါမွမဟုတ္ စြမ္းႏိုင္ေသးရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ... မင္းနဲ႔ ျပန္ျပီး ဆံုေတြ႕ခြင့္ ရွိမွာပါ ...

ဗူးအဖံုးေလးကို ပိတ္လိုက္စဥ္ ထပ္ခနဲ ျမည္သြားေသာ အသံေလးက မိုးၾကိဳးလို ျမည္ဟည္းျပီး ရင္ကို ျပင္းထန္စြာ ႐ိုက္ခတ္ တုန္လႈပ္ေစ၏။

မ်က္စိကို မွိတ္လိုက္သည္။
အျမင္အာ႐ံု ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပမဲ့ ပိတ္မရတဲ့ နားမွ အသံမ်ဳိးစံု ၾကားေယာင္ေနဆဲ။
အသက္ကို ျပင္းျပင္း႐ွဴမိစဥ္မွာ ႏွာဖ်ားသို႔ ၀န္းက်င္မွ ရနံ႔မ်ဳိးစံု တိုးေ၀ွ႕၀င္ေနဆဲ။
အေတြးအာ႐ံုထဲမွာ စိတ္ကူးမ်ဳိးစံု ျမဴးကြန္႔မိေနဆဲ ... ။
စကၠန္႔မလပ္လႈပ္ရွားေနေသာ ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့ .... တဆစ္ဆစ္ နာက်င္စြာ ခံစားမိေနဆဲ .... ။
.... .... .... .... ....
.... .... .... .... ....
.... .... .... .... ....
***
အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္စြာ ဒီစာစုေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

ေမတၱာျဖင့္ ...
ေမဓာ၀ီ

၁၁ ဇူလိုင္ ၂၀၀၈
၁၆း၄၃ နာရီ

Read More...

Thursday, May 08, 2008

Burma Cyclone Emergency Appeal


The people of Burma are in desperate need of food, water, shelter, medicine and clothes, etc.
With 1,000,000 people homeless and over 100,000 missing we need to help and quickly before the death toll rises even higher from disease and starvation. No matter how little you can spare every penny will help.

To help please print a copy of the below donation form and include with your cheque made payable to "BBVT (cyclone appeal)". Cheques plus donation forms should be sent to:
Birmingham Buddhist Vihara
29 Osler Street
Ladywood
Birmingham B16 9EU
Contact details: Dr Ottara Nyana
Telephone: 01214546591
mobile: 07729802076
e-mail ottama2000@yahoo.co.uk
Web page: http://www.bbvt.org.uk
Credit card payments should be made via the British Red Cross web page at: http://www.redcross.org.uk/
***
Donation Form

Please accept my gift £ ____________________
Cheques payable to "Birmingham Buddhsit Vihara"

Mr/Mrs/Miss/Ms/U/Daw ________ Initials ________________________
Surname __________________________________________________
Address ___________________________________________________
__________________________________ Postcode ________________
e-mail ____________________________________________________
Tel No. ___________________________________________________

Gift Aid : Use Gift Aid and make your donation worth more at no extra cost to you.
I want Birmingham Buddhist Vihara Trust to treat all donations I have made for the last six years and all donations I make in future as Gift Aid donations, until I notify you otherwise.
Signature __________________________ date _______________

Credit card payments should be made via the British Red Cross web page at: http://www.redcross.org.uk/
Charity No. 513368

Read More...

Wednesday, April 16, 2008

ႏွစ္ကူးလက္ေဆာင္ ...

မေန႔က အီးေမးလ္စစ္ေတာ့ က်မအတြက္ ႏွစ္သစ္ကူး လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး ကဗ်ာေလးေတြ ေရာက္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တပုဒ္က ၁၄ ရက္ေန႔ညက၊ ေနာက္တပုဒ္ကေတာ့ ၁၅ ရက္ေန႔ ေန႔လည္က ပို႔ထားတာပါ။ ဒီလက္ေဆာင္ ကဗ်ာေလးေတြကို ဖတ္ၿပီး က်မ အလြန္ပဲ ၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ မိပါတယ္။ ကဗ်ာေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ က်မဟာ ... ပစၥည္းလက္ေဆာင္ထက္ က်မအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး ေရးပို႔ေပးတဲ့ ကဗ်ာလက္ေဆာင္ကို ပိုၿပီး တန္ဖိုးထား ႏွစ္သက္မိလို႔ပါပဲ။ က်မ ႏွစ္သက္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကို က်မအတြက္ ႏွစ္ကူးလက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေပးပို႔သူ ဆရာ ႏွစ္ဦးလံုးကို ေက်းဇူးအထူး တင္ပါတယ္။
က်မရတဲ့ လက္ေဆာင္ကဗ်ာေလး ၂-ပုဒ္ကို အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ဘေလာ့မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။
ဆရာတဦးကေတာ့ သူ႔အမည္ကို မေဖာ္ျပပါနဲ႔လို႔ ေတာင္းဆို ထားတဲ့အတြက္ ... အမည္ကို ခ်န္လွပ္ထားရတာ နားလည္ေပးၾကပါလို႔ ... ။
***
ႏွစ္ကူး ဆုမြန္
သၾကၤန္အတာ၊ ခုခ်ိန္ခါမွာ
ဗ်ာပါပူေဆြး၊ ခ်စ္သူေလးကို
ေရေအးေမတၱာ၊ ေလာင္းလိုပါျငား
ေမကားတနယ္၊ ေမာင္၀ယ္တေက်း
ခရီးေ၀းလ်က္၊ ၾကင္သူသက္ကို
ျဖန္းပက္သြန္းခြင့္ မသာၿပီ။

ပိေတာက္န႔ံေမႊး၊ နံ႔သာေအးကုိ
ေမ့ပါးျပင္ထက္၊ မြတ္မြတ္ညက္တြင္
ညင္သာဖြဖြ၊ လိမ္းလိုလွလဲ
လက္ေတြ႔မက်၊ ေ၀းလ်လ်မို႔
မႈန္းခ်ယ္ သ-ခြင့္ မသာၿပီ။

ဘယ္လိုပင္ေ၀း၊ ၾကားေလေသြးလဲ
ေမာင့္ၾကင္နာေႏြး၊ ခ်စ္စိတ္ေထြးျဖင့္
စိတ္ျခင္းလက္ဆက္၊ ခ်စ္ျခင္းထပ္ကာ
ေမတၱာရင္းမွန္၊ သည္းထန္ထန္သည္
နီးဖို႔အားအင္ ျဖစ္မည္တကား ...
လက္ခ်င္းဆက္ဆက္ ျမဲေစသား။
............................... (ကလိုေစးထူး)
***
ဒါကေတာ့ အမည္ မေဖာ္လိုသူ ဆရာရဲ႕ စာပါ။

မေမဓာ၀ီ
ရတုပိုဒ္စုံ ကဗ်ာကို ဒီေန႔ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဒီလို ရတုကဗ်ာေတြ၊ အေတြးအေရးေတြ မဖတ္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ အမွတ္မထင္ ဖတ္လိုက္ရေတာ့ အရသာတမ်ိဳး ျပန္ခံစားရလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလို အလြမ္းဘြဲ႔ေတြကို ေရွးစာဆိုေတြက မယ္ဘြဲ႕ေမာင္ဘြဲ႔ ေရးတတ္ၾကတာကို သတိရမိတယ္။ စာဆုိ တေယာက္တည္းကပဲ ႏွစ္မ်ိဳး ေရးတတ္သလို၊ စာဆိုတေယာက္စီက အခံအလိုက္ ေရးၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ ဒါက ျမန္မာစာေပရဲ့ `အလွတပါး´ လို႔ ေျပာရင္လည္း ရႏုိင္ပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း သႀကၤန္အလြမ္းေျပ အျဖစ္ မေမဓာ၀ီရဲ့ မယ္ဘြဲ႔ရတု အတြက္ ေမာင္ဘြဲ႔ `အလုိက္ရတု´တပုဒ္ ေရးလိုက္တယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။
***
ကဗ်ာေရးတဲ့ အတာသႀကၤန္

ေရေအးအတာ
သႀကၤန္ခါတြင္၊ သက္လ်ာႏွမ
ဆင္းသိဂၤကို၊ ေအးျမခ်စ္ခင္
သြန္းေလာင္းခ်င္လည္း၊ ၾကင္သူနယ္ျခား
ေမာင္နယ္ျခားႏွင့္၊ ဆီးတားေ၀းကြယ္
ပင္လယ္တဖက္၊ ကၽြန္းတဖက္မို႔
လြမ္းလ်က္ႏွင့္သာ၊ ေမတၱာဆပြား
မာေစသားဟု၊ ထံပါးစိေႏၲ
ေတာင္းဆုေခၽြ၍၊ မေသြသစၥာ
ေရသီတာကို၊ ထပ္ကာျဖန္းသြန္း
ေအးေစၫႊန္းသည္၊ ေ၀ရႊန္းစႏၵာ
လ,ပမာလွ်င္…
အတာေရသို႔ ေအးေစတကား။


ေ၀ေမႊးနံ႔သာ
ဘယ္ညာပါးျပင္၊ ခ်စ္သူခင္ကို
ၾကင္နာ႐ိႈက္နမ္း၊ မခြဲတမ္းလွ်င္
သည္းကၽြမ္းစိမ့္စိမ့္၊ တသိမ့္သိမ့္မွ်
ယုယခ်င္လဲ၊ ေ၀းေနဆဲမို႔
ေမာင္ဘယ္ေတာ့ခါ၊ ေရာက္လာလိမ့္ႏိုး
လြမ္းေမွ်ာ္ကိုး၍၊ လြမ္းမိုးေစြရြာ
မငိုပါလင့္၊ သခင့္ကိုယ္ပြား
နံ႔သာမ်ားကို၊ ဘုရားျမတ္ထံ
ကပ္လွဴပန္၏၊ ဆယ္ျပန္အသက္
ေပါင္းဖက္ရည္စူး၊ စႏၵကူးပမာ
ထုံသင္းစြာလွ်င္…
နံ႔သာေ၀လို႔ ေမႊးေစတကား။


ေႂကြေဆြးကဗ်ာ
စာဋီကာဖြဲ႔၊ ေတြးနယ္ခ်ဲ႕၍
လြမ္းဘြဲ႔စာခ်ည္း၊ မသိုမွီးႏွင့္
နီးနီးေ၀းေ၀း၊ ေအးေအးပူပူ
စိတ္တူကိုယ္မွ်၊ ရင္ဆိုင္ၾကဖို႔
ေမာင္ကလက္ကမ္း၊ ေမလက္လွမ္းေပါ့
ပန္းခင္းတလွည့္၊ ဆူးတလွည့္ေပါ့
မႏြဲ႔စတမ္း၊ မေၾကာက္တမ္းေလ
ႏြမ္းရင္ခိုမွီ၊ ေမာင့္ရင္ဆီမွာ
တီတီတာတာ၊ ခ်စ္၀ါစာႏွင့္
သံသာေတးခ်င္း၊ ခြန္းတုံ႔ရင္းႏွင့္
ခ်စ္ျခင္းလကၤာ၊ သီဖြဲ႔ပါလွ်င္…
ကဗ်ာေတြမို႔ ေရးေစတကား။
............................(xxx)
***
နက္ဖန္ဆုိရင္ ျမန္မာႏွစ္ တႏွစ္ဆန္းျပန္ၿပီေပါ့ ... ။
က်မရတဲ့ လက္ေဆာင္ ကဗ်ာေလး ၂-ပုဒ္နဲ႔ က်မဘေလာ့ကို ခဏ ႏႈတ္ဆက္ရပါဦးမယ္။ အေျခအေနေပးတဲ့အခါ က်မ ျပန္လာပါမယ္။ ဘယ္ေတာ့လဲ ဆိုတာေတာ့ ေလာေလာဆယ္ မသိေသးပါဘူး။

က်မဘေလာ့ကို ခ်စ္ခင္စြာ ဖတ္႐ႈၾကသူမ်ား အားလံုး ျမန္မာႏွစ္သစ္အကူးမွာ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၿပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာ ၾကပါေစလို႔ ... ဆုေတာင္းရင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။
***
ေမတၱာျဖင့္ ...

ေမဓာ၀ီ
၁၆၊ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၈
၁၁း၃၀ နာရီ

Read More...

Monday, April 14, 2008

တမ္းတဖြဲ႕ (ပိုဒ္စံုရတု)

ရတုပိုဒ္စံုကို တခါမွ မေရးဖူးတာနဲ႔ စမ္းၿပီး ေရးၾကည့္ထားပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။
***
ကဗ်ာမေရးႏိုင္ေသာ အတာသၾကၤန္

အတာေရေအး
သြန္းေလာင္းေပးခ်င္၊ ေ၀းရပ္ခြင္မွ
ၾကင္နာရသူ၊ ေမ့ခ်စ္သူကို
တူရူတမ္းတ၊ လြမ္းပါရရွင့္
ေမႏွင့္သူက၊ ဌာနခ်င္းကြာ
ကာလခ်င္းျခား၊ ပင္လယ္တားဆီး
ခရီးေ၀းလြန္း၊ တကြၽန္းစီမို႔
ပို႔သေမတၱာ၊ မာပါေစေၾကာင္း
ေမဆုေတာင္းၿပီး၊ နီးရမည့္ရက္
ေရကာတြက္လည္း၊ ေ၀းလ်က္ေ၀းသာ
ေ၀းကာကြာသည္ ...
အတာေရ မေအးႏိုင္ျပီတကား ... ။

နံ႔သာေတြေမႊး
ေမကေသြးလ်က္၊ ပါးျပင္ထက္မွာ
လိမ္းကာျခယ္သ၊ ေအးျမပါးျပင္
ေမႊးေစခ်င္လည္း၊ သူလွ်င္ဘယ္မွာ
ဘယ္ခါလာႏိုး၊ ေမွ်ာ္ကာကိုးရင္း
သက္ျပင္းကိုခ်၊ လြမ္းေနရေပါ့
အားေလ်ာ့တလွည့္၊ အားႏြဲ႕တခ်ီ
မရီ(ရယ္) မျပံဳး၊ ႏွလံုးပူေဆြး
ငိုေၾကြးခါခါ၊ ၾကာမ်ားၾကာလွ်င္
ခ်စ္ၾကင္သူတြက္၊ ပါးျပင္ထက္မွာ
နံ႔သာလည္းကင္း၊ ရနံ႔သင္းေတြ
ပ်ယ္ေပ်ာက္ေလၿပီ ...
နံ႔သာေတြ မေမႊးႏိုင္ၿပီတကား ... ။

ကဗ်ာေတြေရး
စာေတြေရးရင္း၊ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕
ဒီလိုတဲ့ေလ ...
သူ႔ရဲ႕ရင္ခြင္၊ ခိုႏြဲ႕၀င္ရင္း
ေတးသီခ်င္းကို၊ ျပိဳင္တူဆိုညည္း
နီးနီးေ၀းေ၀း၊ ေအးေအးပူပူ
အတူတကြ၊ လက္တြဲၾကစို႔
တို႔ရဲ႕ပန္းတိုင္၊ လွမ္းႏိုင္ဖို႔အေရး
ခရီးေ၀းလမ္း၊ မေၾကာက္တမ္းေပါ့
ေလွ်ာက္လွမ္းၾကမယ္၊ အားတက္ဖြယ္ေလ
ကြယ္ ... ဒါေပမဲ့၊ တကယ့္ဘ၀
လက္ေတြ႕က်ေတာ့၊ ေ၀းေ၀းကသာ
ေဆြးရပါသည္ ...
ကဗ်ာေတြ မေရးႏိုင္ၿပီတကား ... ။ ... ။
***
ေမဓာ၀ီ
၁၃၊ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၈
၁၄း၄၀ နာရီ

Read More...

Sunday, April 13, 2008

အလြမ္းသၾကၤန္ ... ပန္းသၾကၤန္ ...

သၾကၤန္အက်ေန႔
***
"အား ... ေမႊးလိုက္တာ ..."

အိပ္ရာကႏိုးလို႔ မ်က္စိႏွစ္လံုး မဖြင့္မိခင္မွာပဲ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ရနံ႔ေလးက ႏွာေခါင္း၀ကို တိုး၀င္လာသျဖင့္ လန္းဆန္းလို႔သြား၏။
ေျမသင္းနံ႔ႏွင့္ ေရာျပြမ္းေနေသာ ပန္းရနံ႔ ... ။

ဒါ ... ပိေတာက္ပန္းအနံ႔ပဲ
ပိေတာက္ ...
ပိေတာက္ ...
ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ျပီလား ... ။

စိတ္ထဲမွာေတြးရင္း ၀ုန္းခနဲ အိပ္ရာမွ ထလိုက္ျပီး ခုတင္ေျခရင္းက ျပဴတင္းေပါက္ေလးမွတဆင့္ အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။

အိုး ... ဘယ္ေလာက္မ်ား ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ အရြက္ေတြၾကားမွာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာက္ပစြာ ပြင့္လန္းေနၾကေသာ ပိေတာက္ပန္းမ်ား။

မေန႔ည အိပ္ရာ၀င္ခါစ အိမ္ေခါင္မိုး သြပ္ျပားေပၚ မိုးရြာခ်သံ တျဗဳန္းျဗဳန္း ၾကားလိုက္ရေသးသည္။ သၾကၤန္အခါ ရြာသည့္မိုးကို သၾကၤန္လက္ေဆးမိုးဟု မည္သူကစၿပီး အမည္ေပးခဲ့ သလဲေတာ့ မသိ။ ညတုန္းက ရြာသြားသည့္ သၾကၤန္ လက္ေဆးမိုးကေတာ့ ဖူးငံုေနတဲ့ ပိေတာက္ေတြကို ပြင့္ေ၀လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္ပင္။ သၾကၤန္ရဲ႕ သေကၤတက ပိေတာက္ဆိုေပမဲ့ သၾကၤန္နဲ႔ ပိေတာက္ တထပ္တည္းက်တဲ့ ႏွစ္က ခပ္ရွားရွား။ ရွားေတာင့္ ရွားပါး ခါေတာ္မီ ပိေတာက္ပန္းမ်ားကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ခူးရေအာင္ ၾကံမွဟု ေတြးမိျပီး ခါတိုင္းလို အိပ္ရာကႏိုးႏိုးခ်င္း တေရးျပန္ မႏွပ္ေတာ့ဘဲ ကမန္းကတန္းပင္ ထလိုက္သည္။
ထိုသို႔ ....
.... .... ....
လူေတြကို လန္းဆန္းေစေသာ ပိေတာက္ပန္းပါေပ ... ။
.... .... ....
***
သူတို႔ေနထိုင္ရာ ထိုေဒသေလးက ျမိဳ႕ေခါင္ေခါင္ေပမဲ့ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ အုပ္ဆိုင္းကာ ေတာအရပ္ကေလးသဖြယ္မို႔ သူတို႔တမိသားစုလံုးက "ေတာထဲ" ဟု ေခၚဆိုၾကသည္။ ထိုေတာထဲက အိမ္ကေလးက သြပ္မိုး ပ်ဥ္ကာ ေရနံသုတ္ထားေသာ သစ္သား ႏွစ္ထပ္အိမ္ကေလး။ အိမ္၏ ေတာင္ဘက္မွာ စက္သီးတပ္ အုတ္ေရတြင္းေလးရွိျပီး အိမ္အေရွ႕ဘက္ေထာင့္မွာ မိုးအခါဆို ရဲရဲနီေအာင္ ပြင့္တတ္ေသာ ကသစ္ပင္ႀကီး၊ အိမ္ေနာက္ဘက္ ေထာင့္မွာေတာ့ သူ႔အခန္းကို အုပ္မိုးထားေသာ ဒီ ပိေတာက္ပင္ႀကီးေပါ့။

မ်က္ႏွာမသစ္ေသးဘဲ မီးဖိုထဲသြားေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ အေမႏွင့္ ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ား အလုပ္႐ႈပ္ ေနၾကသည္။ အုန္းသီး ျခစ္သူက ျခစ္၊ ညွစ္သူက ညွစ္ ... အေမကေတာ့ သၾကားရည္ေတြ က်ဳိလို႔။ ထံုးစံအတိုင္း သၾကၤန္မုန္႔ တမ်ဳိးမ်ဳိး လုပ္ေနၾကပံု ရသည္။ ျပီးလွ်င္ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ေဆြမ်ဳိးေတြ လိုက္ေ၀ဦးမည္ေပါ့။

"အေမ ... ဒီေန႔ ဘာမုန္႔လဲ ..."
"ေရႊရင္ေအး"
"ဂြတ္တယ္ ... ။ အေမ ... ပိေတာက္ပန္းေတြ ပြင့္ေနျပီ သိလား ..."
"သိသားပဲ၊ ညည္းက ခုမွ ႏိုးျပီး၊ သြား သြား ... ျမန္ျမန္ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ဒီမွာ လာကူလုပ္ဦး"
"အေမကလည္း ... သမီးပိေတာက္ပန္း ခူးမလို႔ဟာကို ... ျပီးရင္လာခဲ့မယ္ ... ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ပန္းေလး ဘုရားကပ္ခ်င္လို႔"
အေမ့ခါးကို ဖက္ရင္းေျပာေတာ့ အေမက မ်က္ေစာင္းထိုးကာ က်န္ခဲ့သည္။ အေမ့မ်က္ေစာင္းကို ငယ္ငယ္က ေၾကာက္ေပမဲ့ ႀကီးလာေတာ့ ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းသလိုေတာင္ ထင္မိေသး။

ဧည့္ခန္းက တီဗီေရွ႕မွာ ထိုင္ေနေသာအေဖက တီဗီဖြင့္ထားျပီး မၾကည့္ဘဲ မ်က္မွန္ႀကီးတပ္ကာ စာထိုင္ဖတ္ေနသည္။ ဖြင့္ထားေသာ တီဗီထဲမွာေတာ့ တူညီ၀တ္စံု၀တ္ဆင္ ထားၾကေသာ မိန္းမပ်ဳိကေလးမ်ား ညီညာစြာ ယိမ္းက ေနၾက၏။ ရန္ေအာင္ သီဆိုေနေသာ "အိပ္မက္ေစတမန္ " သီခ်င္းသံက ေလးတြဲ႕စြာ ပ်ံ႕လြင့္လ်က္။
***
"မခူးခ်င္စမ္းပါနဲ႔ .".. လို႔ ဆရာေဇာ္ဂ်ီက ပိေတာက္ပန္း ကဗ်ာထဲ ေရးခဲ့ေပမဲ့ ... ခူးခ်င္ပါသည္။ အပင္ထက္မွာ ေလလာတိုင္း ယိမ္းႏြဲ႕ေနၾကေသာ ပန္းခက္ေတြက ခူးပါ ... ခူးပါဟု ဖိတ္ေခၚေနသေယာင္။ ၀ါးတံခ်ဴေလး ယူကာ ပိေတာက္ပင္ႀကီးေအာက္ ေရာက္သြားျပီး ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူ႔အရပ္ႏွင့္စာလွ်င္ ပိေတာက္ပင္ႀကီးက ျမင့္လြန္းသည္။ ဒီပိေတာက္ပင္ႀကီးက ေရွးေဟာင္း ျမန္မာရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ပို႔ သရုပ္ေဆာင္ ဦးဘခ်စ္ႀကီးလို ရွည္ရွည္ကိုင္းကိုင္း ျပိဳင္းျပိဳင္းႀကီး။ ဒီအပင္ ျမင့္ပံု၊ သူ႔အရပ္ ပုပံုႏွင့္ ၀ါးတံခ်ဴ ကူတာေတာင္ ဒီပန္းကို ခ်ဴ၍ လြယ္မည္မထင္။

"ဟင္း ... ပုလိုက္တဲ့ အရပ္၊ ဘာမွကို သံုးစားမရပါလား"

ကိုယ့္အရပ္ကို စိတ္ပ်က္စြာ ညည္းတြားမိရင္း ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ မမီမကမ္း လွမ္းဆြတ္ေတာ့ တခက္တေလ တံခ်ဴၾကားမွာ ညပ္ပါလာေလသည္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၀ါးလံုးကို ပစ္ခ်လိုက္စဥ္ အေဖက ၀ရံတာမွ ထြက္ၾကည့္ျပီး အေဖခူးေပးမယ္ ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို ေအာက္ထပ္ဆင္းလာ၏။

ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အေဖကယ္ေပလို႔၊ မဟုတ္ရင္ ဒီပိေတာက္ပန္းေတြ အပင္ေပၚမွာ အလကားျဖစ္ေရာ့မယ္။

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ပန္းေတြကို အပင္ေပၚမွာ ဒီတိုင္းလွေနတာ ပိုေကာင္းသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ သူကေတာ့ ထိုသို႔ မထင္၊ အပင္ေပၚမွာ လွေနတဲ့ပန္းကို မခူးဘဲ ပစ္ထားတာက ပန္းအလွႏွင့္ ပန္းရနံ႔ကို ဥေပကၡာျပဳရာ ေရာက္သလိုပဲဟု ေတြးမိသည္။ အလွပ်က္ေအာင္၊ အပင္ ေသေလာက္ေအာင္ ေတာ့လည္း မခူးလိုပါဘူး။ လွေသာ ပန္း၊ ေမႊးေသာပန္း ဆိုေတာ့လည္း ပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္ ရွိသည္မဟုတ္လား။
ထိုသို႔ ....
.... .... ....
လူေတြကို ျငိတြယ္ေစေသာ ပိေတာက္ပန္းပါေပ ... ။
.... .... ....
***
"ညီမေလးေရ ... မုန္႔လံုးေရေပၚ လာပို႔တာ ... "
ေဘးအိမ္က မႀကီး က အုန္းသီးဆံ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြ ျဖဴးထားေသာ မုန္႔လံုးေရေပၚ တပန္းကန္ေမာက္ေမာက္ လာပို႔သည္။ ခ်စ္စဖြယ္ သၾကၤန္ဓေလ့၊ ႏွစ္သက္စဖြယ္ ျမန္မာ့ထံုးစံ။ အခါၾကီးရက္ႀကီးမွာ တအိမ့္ တအိမ္ ေပးၾက ကမ္းၾက အလွဴဒါန ျပဳၾကသည့္ အေလ့အထေကာင္း တရပ္ပင္။

အေတာ္ပဲ ... မႀကီးကို ေရေလာင္းဦးမွ။

သူတို႔ေနေသာ အရပ္က လမ္းမႏွင့္လည္း ေ၀း၊ လူသူအလာလည္း က်ဲေသာ ေနရာကေလး။ လူသူေလးပါး အလာနည္းသည္မို႔ သၾကၤန္ဆိုလွ်င္ေတာင္ ေရေလာင္းရမည့္လူမရွိ။ ဒါေၾကာင့္ လာသမွ် အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုသာ ေလာင္းဖို႔ အားခဲထားရသည္။

"ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ မႀကီး ... ေက်းဇူးတင္တဲ့ အေနနဲ႔ မႀကီးကို ေရနည္းနည္းေလာင္းမယ္ေနာ္ ဟဲဟဲ"
"ဟယ္ ... မႀကီးက ဒီေန႔ ဥပုသ္ယူထားတယ္ ညီမေလးရဲ႕ ..."
"ဒါဆို ဒီလိုလုပ္မယ္ ... ေရေလာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး ... ေရကန္ေတာ့မယ္ေလ ... ခြင့္ျပဳပါေနာ္ မႀကီး"
ေနာက္ဆံုးေတာ့ သေဘာေကာင္းသည့္ မႀကီးက ခြင့္ျပဳ လိုက္သည္။
"ကဲ ... ကဲ ... ငါ့ညီမေလး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ စတိေတာ့ေလာင္း"

အဲဒီလို မၾကီးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလွသည္။ မႀကီးကို ေရေလာင္းျပီး အေဖခူးေပးထားေသာ ပိေတာက္ ပန္းခက္ေတြ တေပြ႕တပိုက္ႀကီးကို ယူရင္း အိမ္ထဲ၀င္ခဲ့သည္။
"အေဖ ... ဒီမွာ အေမ့အတြက္ ပန္းတခက္ ... အေဖ သြားပန္ေပးလိုက္ေလ ..."
"တယ္ ... ဒီေကာင္မေလး ..."
"သြားပါ အေဖရ ... အေဖပဲ ကဗ်ာေရးခဲ့တယ္ မဟုတ္လား၊ 'ေမ့ေကသာမွာ .. ေသခ်ာေမာင္က ပန္ေနက် ..' ဆိုတာေလ ... ဟဲဟဲ ..."
"ေခြးမေလး"
အေဖက ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္သည္။ အေဖ့လက္ထဲကို ပန္းတခက္ အတင္းထိုးထည့္ေပးလိုက္ေတာ့ အေဖက ျပံဳးျပံဳးႀကီး လုပ္ရင္း ယူျပီး ထြက္သြားေလသည္။ အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းမွာ ပိေတာက္ပန္းကလည္း ဇာတ္ေကာင္ တေကာင္အျဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့ဖူးသည္ပဲ။
ထိုသို႔ ....
.... .... ....
လူေတြကို ရင္ခုန္ေစေသာ ပိေတာက္ပန္းပါေပ ... ။
.... .... ....

ပိေတာက္ပန္းေတြကို ပန္းအိုးေတြထဲ အဆင္ေျပေအာင္ ထိုးျပီး ဘုရားကပ္ကာ ရွိခုိးေတာ့ စိတ္ထဲ ခ်မ္းေျမ့လွသည္။ ေရႊေရာင္၀င္းေနေသာ ျမတ္စြာဘုရား ႐ုပ္ပြါးဆင္းတုေတာ္ ေရွ႕ေမွာက္မွာ ျမစိမ္းေရာင္ အရြက္တို႔ ျခံရံထားသည့္ ပိေတာက္ပြင့္ ၀ါ၀ါမ်ား ... ။ ထိုပန္းပြင့္မ်ားမွ ပ်ံ႕သင္းေနေသာ ရနံ႔။ ျမင္ကြင္းက မ်က္စိပသာဒျဖစ္သလို စိတ္ညြတ္ႏူးဖြယ္ သဒၶါပီတိ တိုးပြါးမိသည္။
ထိုသို႔ ....
.... .... ....
လူေတြကို စိုးမိုးေစေသာ ပိေတာက္ပန္းပါေပ ... ။
.... .... ....
***
ဘုရားရွိခိုး အမွ်အတမ္းေပးေ၀ျပီး မီးဖိုထဲသြားေတာ့ အေမတို႔ရဲ႕ ေရႊရင္ေအးက လုပ္လို႔ပင္ ျပီးေနျပီ။ မုန္႔ကူလုပ္စရာ မလိုေတာ့ေပမဲ့ စားပြဲေပၚ တင္ထားေသာ ခ်ဳိင့္အသီးသီးကို အိမ္နီးနားခ်င္းေတြဆီ လိုက္ေ၀ရဦးမည္ဟု သိလိုက္၏။ အေမက ဘယ္ခ်ဳိင့္က ဘယ္အိမ္အတြက္ဟု ခြဲျခားေျပာျပီး လွည့္အထြက္ အေမ့ ဆံပင္ထက္မွာ ပိေတာက္ခက္ကေလးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
ထိုသို႔ ....
.... .... ....
လူေတြကို ႏုပ်ဳိေစေသာ ပိေတာက္ပန္းပါေပ ... ။
.... .... ....
***
အနီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ မႀကီးတို႔အိမ္ အရင္ပို႔ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ေနာက္ေဖးေပါက္မွ လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့ မႀကီးရဲ႕ တူကေလး ဂ်ဳိကာ အိပ္ခ်င္မူးတူး ထြက္လာသည္။

"ဂ်ဳိကာေရ ... ေရႊရင္ေအးလာပို႔တာ ..."
ဂ်ဳိကာက ခ်ဳိင့္လွမ္းယူရင္း
"မမ ... သၾကၤန္က်ျပီ ... ဘယ္မွ မသြားဘူးလား" ဟုေမးသည္။
"မသြားပါဘူးဟာ ... အိမ္မွာပဲ ..."
"ဒါဆို ... မမကို သားေရေလာင္းမယ္ ..."
အဲ ... ေသျပီ၊ ၀ဋ္ဆိုတာ ခ်က္ခ်င္း လည္တတ္ေပသလားမသိ။
"ဟိုေလ ... မမ ဥပုသ္ေစာင့္ထားတယ္ ... ဟဲဟဲ ... ေနာက္ေန႔မွ ေလာင္းေနာ္ ... သားက လိမ္မာတယ္"

သူ႔ရဲ႕ မုသားေၾကာင့္ ဂ်ဳိကာ နည္းနည္းေတာ့ ေတြသြားသည္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ျပီး ယံုပံုမေပၚ။ ဟုတ္လို႔လား ... ဟု ခပ္ေတြေတြ ျပန္ေမး၏။ သူလည္း မလိမ္ခ်င္ေတာ့။ ေတာ္ၾကာေန သိၾကားမင္းႀကီးက လိမ္ညာသူေတြ ေခြးသားေရ ပရပိုဒ္ႏွင့္ မွတ္သြားမွ ဒုကၡ။
"ဟဲဟဲ ... မင္းကို ေနာက္တာ ... ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မေစာင့္ရေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခု မပက္နဲ႔အံုးေနာ္၊ မမ ေရခ်ဳိးခါနီးမွ ပက္"
"ဟင့္အင္း မရဘူး ... အခုပက္မယ္ ... သၾကၤန္က်လို႔ ေရပက္တာပဲဟာကို"
ေျပာေျပာဆိုဆို ဒင္းက ေရတခြက္ အျမန္ခပ္ျပီး လွမ္းပက္သည္။ ဘယ္ရမလဲ ဒီေလာက္ေတာ့ သူအျမန္ေရွာင္ လိုက္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေလးေလးက မေလွ်ာ့။ ေနာက္တခြက္ခပ္ျပီး ေျပးလိုက္ရင္း ပါးစပ္ကလည္း ...
"သၾကၤန္က်လို႔ ေရပက္တယ္ ... စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ အမႀကီးရယ္" ဟု ေအာ္ဟစ္ေနေသးသည္။

ဒင္းေတာ့ သိမယ္ ... အိုးမည္းနဲ႔ကို သုတ္ပစ္မယ္ဟု ေတြးျပီး သူတို႔အိမ္ဘက္ မွ်ားေခၚရင္း ေျပးထြက္ခဲ့၏။ ေနာက္ေဖးမီးဖိုထဲ ကမန္းကတန္း ေျပး၀င္ေတာ့ အေမက ဟဲ့ ဟဲ့ ဘာျဖစ္တာတုန္းဟု ဟန္႔သည္။ သူက ဘာမွမေျပာဘဲ ဒယ္အိုးဖင္က အိုးမည္းေတြကို လက္ငါးေခ်ာင္းႏွင့္ အားရပါးရ ပြတ္သုတ္ျပီး အိမ္အျပင္ ျပန္အထြက္မွာ ... ႐ုတ္တရက္ ...

((((((( ဗြမ္းးးးးးးးးး )))))))
"အား ... ေအးလိုက္တာ ..."
.... .... .... ....
.... .... .... ....
.... .... .... ....
***
"အား ... ေအးလိုက္တာ ..."

မ်က္စိႏွစ္လံုးကို ဆတ္ခနဲ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနဆဲ။
ဘယ္မွာလဲ ... ပိေတာက္ပန္း ...
ဘယ္မွာလဲ ... သၾကၤန္ေရ ...
ဘယ္မွာလဲ ... အေမ နဲ႔ အေဖ ...
ဘယ္မွာလဲ ... ေရႊရင္ေအးနဲ႔ မုန္႔လံုးေရေပၚ ...
ဘယ္မွာလဲ ... ခါသၾကၤန္ အဆိုအကေတြ ...
ဘယ္မွာလဲ ...
ဘယ္မွာလဲ ......
ဘယ္မွာလဲ ..........
.... .... .... .... ....
.... .... .... .... ....
.... .... .... .... ....
အေမွာင္ထဲမွာ သူ လိုက္ရွာေနမိသည္။

ညဦးပိုင္းတုန္းက အပူေပးစက္ မဖြင့္ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မို႔ တခန္းလံုးက ေအးစက္လို႔ ေန၏။ အိပ္ရာေပၚမွေနျပီး ခလုတ္ကို လက္ျဖင့္ စမ္းဖြင့္ရင္း ေစာင္ကို ရင္ဘတ္ထိ ဆြဲကာ ျခံဳလိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ေႏြးမလာေသး။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ 12:15 am ဟု ျပေနသည္။ မိုးလင္းဖို႔ အေ၀းၾကီး လိုေသးတယ္ ... ျပန္အိပ္ဦးမွဟု ေတြးမိေပမဲ့ မ်က္စိက ေၾကာင္ေနျပီ။ မအိပ္ခ်င္သည့္အတူတူ အိပ္ရာနေဘး ျပတင္းေပါက္ ခန္းဆီးစၾကားမွ တစြန္းတစ ျမင္ေနရသည့္ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကိုသာ ေငးၾကည့္ေနမိ၏။

ဒီ တမိုးတည္း ေအာက္မွာပါပဲ ...
ပိေတာက္ပန္းေတြ ေ၀ေနၾကမွာ ... ။
ဒီ တမိုးတည္း ေအာက္မွာပါပဲ ...
သၾကၤန္ေရေတြ ရႊဲေနၾကမွာ ...။
ဒီ တမိုးတည္း ေအာက္မွာပါပဲ ...
သၾကၤန္ေတးသံေတြ လြင့္ပ်ံ႕ေနၾကမွာ ...။
ဒီ တမိုးတည္း ေအာက္မွာပါပဲ ...
အေမနဲ႔ အေဖလည္း ... ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ေကာင္းမႈေတြျပဳ ေနၾကမွာ ...။

ဒီ တမိုးတည္း ေအာက္က ....
ဟိုး ... အေ၀းတေနရာမွာေပါ့ ... ။
.... .... .... ....
.... .... .... ....
.... .... .... ....
မ်က္စိကို ျပန္မွိတ္လိုက္သည္။
ေျမသင္းရနံ႔ႏွင့္ ပိေတာက္ရနံ႔တို႔ ႏွာေခါင္းထဲမွာ ျပန္လည္ ရွဴရႈိက္ မိသေယာင္။
တူညီ၀တ္ဆင္ထားေသာ မိန္းမပ်ဳိေလးမ်ား သၾကၤန္ပန္းကံုး ကေလးမ်ား လည္မွာဆြဲလ်က္ ယိမ္းကေနၾကသည့္ဟန္ မ်က္စိထဲမွာ ျပန္လည္ ျမင္မိသေယာင္။
ေၾသာ္ ... သၾကၤန္ ... အေဖာ္ ကင္းျပန္ ... ဆိုသည့္ အိပ္မက္ ေစတမန္ ေတးသြားေလး နားထဲမွာ ျပန္လည္ ၾကားမိသေယာင္ .... ။

မ်က္စိမွိတ္ထားရင္း ျပံဳးေနမိသည္။
ျပံဳးေနရင္းကပင္ သူ႔ပါးျပင္မွာ ပူေႏြး စိုစြတ္ လာေလေတာ့၏။
***
ေမဓာ၀ီ
၁၃၊ ဧျပီ၊ ၂၀၀၈
သၾကၤန္အက်ေန႔
၀၀း၁၅ နာရီ

Read More...

Saturday, April 12, 2008

ဒီအခ်ိန္ဆို ... (၂)

ျပီးခဲ့တဲ့ သီတင္းကြၽတ္တုန္းက ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ... လို႔ တမ္းတမိရာက ... 'ဒီအခ်ိန္ဆို' အမည္နဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ အခု သၾကၤန္အခါမွာလည္း အဲဒီလိုပဲ ဒီအခ်ိန္ဆို ... ဆိုျပီး တမ္းတမိျပန္ေတာ့ ... ေနာက္ထပ္ 'ဒီအခ်ိန္ဆို' ... ကဗ်ာေလး ရင္ထဲက ေမြးထုတ္မိျပန္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ... ဒီအခ်ိန္ဆို ... ေတြ ... ဘယ္ေလာက္မ်ား ေရးျဖစ္ဦးမလဲ ... မသိေသးပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ "ဒီအခ်ိန္ဆို (၂)" ေပါ့။
***
ဒီအခ်ိန္ဆို

ဒီအခ်ိန္ဆို ...
ဥၾသပ်ဳိသည္
ပင္အိုယံဖ်ား
သူရပ္နားရင္း
ေတးခ်င္းသီဆို
ႏွစ္သစ္ဦးကို ၾကိဳေရာ့မည္။


ဒီအခ်ိန္ဆို ...
၀ါထိန္ငုပန္း
ပင္လံုးလႊမ္းကာ
ေလယူရာတိမ္း
ပန္းပြင့္ 'ယိမ္းက'
ေႏြပီသေအာင္ လွေရာ့မည္။

ဒီအခ်ိန္ဆို ...
ညိဳေရႊေရာင္ေတာက္
သစ္ရြက္ေျခာက္ရင့္
တလြင့္လြင့္ေၾကြ
ေျမေပၚရွပ္လူး
ေလ႐ူးႏွင့္ေဆာ့ ျမဴးၾကေရာ့မည္။

ဒီအခ်ိန္ဆို ...
သီဆိုဟစ္ေၾကြး
'တူးပို႔' ေတးႏွင့္
ခ်ဳိေအးသံသာ
'ျမနႏၵာ' ႏွင့္
ခါသၾကၤန္ပြဲ
ေရစိုရႊဲကာ ႏႊဲေပ်ာ္ေနၾကေပေရာ့မည္။

ဒီအခ်ိန္ခါ ...
ကြၽႏ္ုပ္မွာကား
ေမြးဌာေနျခား
တိုင္းတပါးမွာ
လြမ္းအားညႇဳိးငယ္
စိတ္၀ယ္မရႊင္
ပူပင္ေသာက
ေမာလ်ေခြႏြမ္း
အိမ္ျပန္လမ္းကို
မွန္းလ်က္သာပင္ ေမွ်ာ္မိသည္။
***
ေမဓာ၀ီ
၁၂၊ ဧျပီ၊ ၂၀၀၈
သၾကၤန္အႀကိဳေန႔

Read More...

Thursday, April 10, 2008

ေရြးေကာက္ပြဲ

ဒီေခါင္းစဥ္ကို ခ်ရင္းေနရင္း ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သိပၸံေမာင္၀ရဲ႕ "ေရြးေကာက္ပြဲ" ကို သြားသတိရမိတယ္။ အခုေရးမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲက ေရြးေကာက္ပြဲေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲပါပဲ ... ဒါေပမဲ့ သိပၸံေမာင္၀ရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ေတာ့ ကြာျခားပါတယ္။ က်မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုပါေတာ့ ... ။
ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး ... ။
***
ေရြးေကာက္ပြဲ
ဒီကေန႔ ထမင္းစားမယ္ဆိုျပီး ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းအိုးကေလးကို အဖံုးလွပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထမင္းျဖဴျဖဴေလးေတြထဲမွာ စပါးလံုး တလံုးကို ေတြ႕လိုက္ရလို႔ အံ့ၾသသြားမိတယ္။ ထမင္းထဲ စပါးလံုးပါတာ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီး ေရးရေကာင္းလား အျပစ္မတင္လိုက္ပါနဲ႔။ ဒီကို ေရာက္ကတည္းက ထမင္းထဲ စပါးလံုး တခါမွ မျမင္ဖူးလို႔ပါ။

ဒီကို ေရာက္ခါစ အရင္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနစဥ္တုန္းက ေက်ာင္းကေကြၽးတဲ့ ထမင္းေတြ သိပ္စားလို႔ မရပါဘူး။ ခ်က္တာက မနပ္တနပ္၊ မာတာတာနဲ႔ တခါတေလက် ဆန္ကြဲလို ဆန္အက်ဳိး ေသးေသးေလးေတြ ခ်က္ေကြၽးေသးတယ္။ အေမေရ ... ဘိလပ္ေရာက္မွ ဆန္ကြဲ စားေနရပါျပီလို႔ စိတ္ထဲ က်ိတ္ ငိုခ်င္းခ်မိေသး။ သူတို႔ကေတာ့ အားရပါးရ စားေနၾကတာပဲ။ က်မကေတာ့ သူတို႔ ထမင္း စားမရတာနဲ႔ ထမင္းကို ေရွာင္ျပီး တျခားဟာေတြပဲ ေရြးစားခဲ့ရပါတယ္။ အဲ ... မသိခင္က စားမိတုန္းကလည္း အဲဒီ ထမင္းေတြထဲ စပါးလံုး မျမင္မိပါဘူး။

အခု ဦးရီးေတာ္အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဦးရီးေတာ္က ဘတ္စမာတီ ဆန္ပဲ စားတာမို႔ က်မအတြက္ စားရတာ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ အိမ္မွာ ၀ယ္ထားတဲ့ ဘတ္စမာတီဆန္က ခ်က္လိုက္ရင္ ေမႊးျပီး စားလို႔လည္း အင္မတန္ ေကာင္းတယ္။ ၂၀ ကီလိုဂရမ္ ပါတဲ့ ဆန္တအိတ္ကို ၁၆ က်ပ္ ၁၇-က်ပ္ ေပးရေတာ့ ေစ်းကေတာ့ သိပ္မနည္းလွဘူး ဆိုရမလားပဲ။ ဒါေတာင္ က်မေရာက္ခါစက တအိတ္ကို ၁၂-က်ပ္ကေန ၁၇-က်ပ္ထိ ေစ်းတက္သြားတာပါ။ ေစ်းမနည္းသလို ဆန္ကလည္း ေကာင္းျပီး သန္႔ရွင္းတာမို႔ စားေပ်ာ္ပါတယ္။ က်မ ေယာက္ဖ (အမေယာက္်ားကို ခဲအို မေခၚခ်င္လို႔ ေယာက္ဖလို႔ ေနာက္ျပီး ေခၚတာပါ) ထမင္းခ်က္တယ္ဆိုရင္ ဆန္ကို ေရနဲ႔ေတာင္ ေဆးမေနဘဲ တခါထဲ အိုးထဲထည့္ ျပီးမွ ေရကေလးစြက္ျပီး ခ်က္လိုက္တာပဲ။ က်မကေတာ့ ဗမာျပည္က ထံုးစံအတိုင္း ေရ ၂-ထပ္ ၃-ထပ္ ေလာက္ ေဆးလိုက္ရမွ ေက်နပ္တာမို႔ မခ်က္ခင္ အရင္ ေဆးေလ့ရွိပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက ... ဒီက ဆန္ေတြက သန္႔ရွင္းျပီး အမိႈက္သရိုက္၊ ဖြဲ ဆန္ကြဲ၊ စပါးလံုး ကင္းတယ္ ဆိုတာကိုပါ။ အဲ ... အဲဒီလို သန္႔ရွင္းတယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ဆန္ထဲ အခုမွ မၾကံဳစဖူး စပါးလံုးေတြ႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾသမိသလို ဒီစပါးလံုးေလး တလံုးကို ၾကည့္ရင္း ငယ္ငယ္တုန္းက စားခဲ့ဖူးတဲ့ "ျပည္သူ႔ဆိုင္ဆန္ " ကို ျပန္လည္ သတိရမိပါတယ္။

ျပည္သူ႔ဆိုင္ဆိုတာ အခုေခတ္ ကေလးေတြေတာ့ သိခ်င္မွ သိပါလိမ့္မယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္တုန္းက နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ သမ၀ါယမဆိုင္ကို ျပည္သူ႔ဆိုင္လို႔ အလြယ္ေခၚၾကတာပါ။ ျပည္သူ႔ဆိုင္ဆန္ ဆိုတာကေတာ့ အဲဒီ သမ၀ါယမဆိုင္က ေပးတဲ့ ဆန္ေပါ့။ အိမ္ေထာင္စု တစုမွာ ရွိတဲ့ လူအေရအတြက္ အလိုက္ ကိုယ္တာနဲ႔ ဆန္ရပါတယ္။ ဆန္အမ်ဳိးအစားကေတာ့ သိပ္ မေကာင္းလွပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက အိမ္မွာ အိမ္ေထာင္စုကမ်ား လူဦးေရကမ်ားေတာ့ အဘိုးကလြဲရင္ က်န္တဲ့အိမ္သားေတြ အားလံုး ျပည္သူ႔ဆိုင္ဆန္ပဲ စားၾကရပါတယ္။

အဲဒီဆန္ေတြဟာ အမ်ဳိးအစားက ညံ့ရတဲ့အထဲ ဆန္ကြဲေတြ၊ ဖြဲေတြ၊ စပါးလံုးနဲ႔ ျမက္သီးေတြ အျပင္ စက္ေခ်း၊ ၾကြက္ေခ်း၊ တခါတေလ ပိုးဟပ္ေခ်းေတာင္ ေရာေႏွာျပီး ပါေလ့ရွိတယ္။ စက္ေခ်းဆိုတာက ဆန္ၾကိတ္တဲ့ ဆန္စက္က မသန္႔ရွင္းလို႔ စက္ဆီနဲ႔ ေခ်းနဲ႔ ေရာေႏွာရာက ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ မဲမဲလံုးလံုး အခဲကေလးေတြပါ။ ထမင္းလုပ္ထဲ စက္ေခ်းခဲ၀ါးမိရင္ ထမင္းစားကို ပ်က္ေတာ့တာပဲ။ ခ်က္ခ်င္း ထေထြး၊ ပလုပ္က်င္းပစ္ရတယ္။ က်မက အဲဒီလို စက္ေခ်းတို႔ ဆံပင္ခ်ည္တို႔ စားေသာက္ေနရင္း တိုးတတ္တဲ့ အကုသလ၀ိပါက္ ပါလာလို႔ စက္ေခ်းခဲ ၀ါးခဲ့မိေပါင္း မ်ားေပါ့။ ခုထိေတာင္ စက္ေခ်းဆိုရင္ ပါးစပ္ထဲ သူ႔အနံ႔ အရသာ ျပန္ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။

အဲဒီလို အလြန္သန္႔ရွင္းျပီး က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ ျပည္သူ႔ဆိုင္ဆန္ကို စားခဲ့ရတဲ့ဘ၀ဟာ မေမ့ႏိုင္စရာပါပဲ။ က်မကို ငယ္ငယ္တုန္းက ထိမ္းခဲ့တဲ့ ကရင္အမႀကီးက တပတ္တခါ ျပည္သူ႔ဆိုင္သြားျပီး ဆန္သြားထုတ္ရပါတယ္။ သူဆန္ထုတ္ျပီး ျပန္လာရင္ ဆန္ေတြကို ျပာတီး၊ ဆန္ကြဲခုပ္၊ စပါးလံုး ေရြးရေတာ့တာပါပဲ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ ရက္နဲ႔ ၾကံဳရင္ လူႀကီးေတြက က်မတို႔ကိုပါ စပါးလံုးေရြးခိုင္းလို႔ စေကာတခ်ပ္မွာ ၂-ေယာက္ ၃-ေယာက္ ၀ိုင္းျပီး စပါးလံုး ေရြးၾကရတယ္။ တခါတေလလည္း ေရြးရင္းနဲ႔ ေဆာ့ၾကျပဳၾကနဲ႔ေပါ့။ တခါတေလေတာ့လည္း မလုပ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္နဲ႔ လုပ္ရတာမို႔ အိပ္ငိုက္လိုက္ သန္းေ၀လိုက္နဲ႔။

အိမ္ေနာက္ေဖးက သစ္သား ကြပ္ပစ္ေလးေပၚ ၀ိုင္းဖြဲ႕ျပီး စပါးလံုးေရြးေနၾကတဲ့ က်မတို႔အနား ျဖတ္သြားတဲ့ လူႀကီးေတြက
"ကေလးေတြ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေနၾကတယ္ေဟ့" ဆိုျပီး ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္သြားေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း က်မတို႔ စပါးလံုးေရြးၾကရင္ "ေရြးေကာက္ပြဲ" လုပ္တယ္လို႔ပဲ သံုးႏႈန္းျဖစ္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေတြ ၄-ႏွစ္တခါ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပမဲ့ က်မတို႔ကေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔ တပတ္တခါကို ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ၾကတာေပါ့။ အဲ ... ခြၽင္းခ်က္ အေနနဲ႔ အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေနမွ တၾကိမ္ လုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ရွိေသးရဲ႕။ ... အဲဒါေတာ့ ထားပါေတာ့။ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး။

က်မတို႔ရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲကေတာ့ လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္ၾကရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူႀကီးေတြက ခိုင္းလို႔ ခပ္ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ လုပ္ၾကရတာပါ။ တခါတေလေတာ့လည္း ေဆာ့ခ်င္လို႔ စာမက်က္ခ်င္လို႔ လုပ္တဲ့အခါလည္း ရွိတာေပါ့။ အဲ ... က်မတို႔ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကို စိတ္မပါ လက္မပါ လုပ္ၾကတဲ့အခါ သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။ စပါးလံုးေတြ၊ စက္ေခ်းေတြ အကုန္ မေျပာင္ေတာ့ အဲဒီဆန္ကို ခ်က္တဲ့ ထမင္းဟာလည္း စားလို႔ ဘယ္ေကာင္းႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။

အခုအခ်ိန္မွာ က်မစဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက ေရြးေကာက္ပြဲဟာ လူႀကီး မိဘေတြ ခိုင္းလို႔ မလႊဲသာ မေရွာင္သာ လုပ္ခဲ့ရတာ၊ စိတ္ထဲမွာလည္း သူတို႔အတြက္ လုပ္ေပးရတယ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့မိတယ္။ တကယ္တမ္း ဒီဆန္ကို ခ်က္တဲ့ထမင္းကို ဘယ္သူေတြ စားၾကသလဲဆိုရင္ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္သူ က်မတို႔ အပါအ၀င္ တအိမ္သားလံုး စားၾကရတာပါပဲ။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲဟာ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္မွ စိတ္ပါ လက္ပါနဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္မွ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေရာ အိမ္သူ အိမ္သား အမ်ားပါ စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ထမင္းစားၾကရမွာပါ။
မဟုတ္ရင္ေတာ့ ... စပါးလံုးနဲ႔တိုးလိုက္၊ ျမက္သီး၀ါးမိလိုက္၊ စက္ေခ်းခဲ ကိုက္မိလိုက္နဲ႔ တအိမ္သားလံုး ထမင္းစား ပ်က္ၾကမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ မသန္႔ရွင္းတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲရဲ႕ ရလဒ္ဆိုပါေတာ့ ... ။

အင္း ... က်မလည္း ထမင္းအိုးထဲ စပါးလံုး တလံုးေတြ႕ရာက ေတြးမိေတြးရာေတြ ေလွ်ာက္ေတြးေနမိတာ ထမင္းေတာင္ ခုထိ မစားရေသးဘူး။ ျမန္ျမန္ေလး စားလိုက္ဦးမွ ...။
***
ေမဓာ၀ီ
၁၀၊ ဧျပီ၊ ၂၀၀၈
၁၂း၀၃ နာရီ
[ဒီစာကို ေရးျပီး တင္မယ္ၾကံေနတုန္း မေန႔က သတင္းထဲမွာ ဆန္ေစ်းေတြ တက္တယ္လို႔ ေၾကညာသြားတာ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆို ထမင္းေလ်ာ့စားျပီး ေပါင္မုန္႔မ်ားမ်ားစားရ ေကာင္းမလားဘဲ။ :)]

Read More...

Monday, April 07, 2008

ေႏြဦးႏွင္း နဲ႔ စႏိုးေလဒီ

ဧျပီ၊ ၆၊ ၂၀၀၈

မနက္အိပ္ရာကႏိုးႏိုးခ်င္း ျပတင္းေပါက္ကေန အိမ္ျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀န္းက်င္တခြင္လံုး ႏွင္းေတြဖံုးျပီး ျဖဴေဖြးေနတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ညက မိုးေလ၀သ သတင္းမွာေတာ့ ေၾကညာသြားသား၊ ႏွင္းေတြက်မယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေႏြဦးမွာ က်တဲ့ႏွင္းကို ဒီေလာက္ ထူထပ္ သိပ္သည္းလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိဘူး။ သစ္ပင္ သစ္ကိုင္းေတြ ထက္မွာ၊ ျမက္ခင္းေပၚမွာ၊ ပန္းရံုေတြေပၚမွာ ႏွင္းေတြ ... ႏွင္းေတြ ... ေဖြးေဖြးလႈပ္လို႔။ ရင္ထဲ လိႈက္ခနဲေတာ့ ေပ်ာ္သြားမိပါရဲ႕။ ႏွင္းနဲ႔ဆံုတာ ဒါ ပထမဆံုး မဟုတ္ေပမဲ့ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ႏွင္းကိုျမင္ရတာေတာ့ ဒါဟာ ဦးဆံုးပါပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး အိမ္ျပင္ထြက္ျပီး ႏွင္းေတြထဲသြားျပီး ဓာတ္ပံု ရိုက္ခဲ့လိုက္တယ္။ ျမင္ကြင္းခ်င္း ကြာျခားသြားပံုမ်ား ... တေန႔က ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြထဲမွာ အပင္ေလးေတြဟာ ေနေရာင္ေအာက္မွာ လန္းဆန္းလွပလို႔၊ ျမင္ကြင္းကလည္း ၾကည္လင္လို႔။ အဲဒီေန႔က လန္းဆန္းေနတဲ့ ပန္းပင္ကေလးေတြခမ်ာမွာေတာ့ ႏွင္းေတြပိတ္ဖံုးထားလို႔ နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရျပီ။
လူေတြရဲ႕ စိတ္သေဘာလို အေျပာင္းအလဲ ျမန္ျပီး ခန္႔မွန္းလို႔ မရတဲ့ထဲမွာ ဒီႏိုင္ငံက ရာသီဥတုလည္း တခု အပါအ၀င္လို႔ ေျပာရင္ရမယ္။ အခုေနသာ၊ အခုမိုးရြာ၊ အခုႏွင္းက် ... ဘယ္လိုမွ ႀကိဳတင္ တြက္ဆလို႔ မရပါဘူး။ ဒီက မိုးေလ၀သ ခန္႔မွန္းသူေတြလည္း အနီးစပ္ဆံုး မွန္ေအာင္ေတာ့ ခန္႔မွန္းေလ့ရွိၾကေပမဲ့ ရာႏႈန္းျပည့္ေတာ့ မမွန္ႏိုင္ဘူးဆိုရမယ္။
ႏွင္းေတြအရမ္းက်တဲ့အခါ သြားေရးလာေရးေတြခက္ခဲတတ္၊ မေတာ္တဆမႈေတြ ျဖစ္တတ္ေပမဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ႏွင္းပြင့္ကေလးေတြကို အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူး။ မၾကာခင္ ေနေရာင္လာတဲ့အခါ သူတို႔ေလးေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ ငုပ္လွ်ဳိး သြားၾကရမွာပဲေလ။
ႏွင္းေတြကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲ ၾကည္ႏူးမိတာနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ ေဘာင္ေပၚ တင္ေနတဲ့ ႏွင္းေတြကို လက္နဲ႔ဆုပ္ျပီး အရုပ္ကေလး လုပ္လိုက္တယ္။ အရုပ္ကေလးက ခပ္ေသးေသးဆိုေတာ့ ႏွာေခါင္းကို ငရုတ္သီး အနီေတာင့္ကေလးတပ္၊ မ်က္လံုး ၂-လံုးကိုေတာ့ ကုလားပဲေစ့ေလး တပ္လိုက္ေတာ့ စႏိုးေလဒီ အရုပ္ကေလး ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဓာတ္ပံုရိုက္ျပီး မၾကာခင္ပဲ စႏိုးေလဒီေလး ေပ်ာ္က်သြားတယ္။ ေနာက္တခါ ႏွင္းထပ္က်ရင္ေတာ့ သူ႔အတြက္ စႏိုးမန္းကေလး လုပ္ေပးဦးမွ ... ။
***
ေမဓာ၀ီ
၇၊ ဧျပီ၊ ၂၀၀၈
၂၂း၁၀ နာရီ

Read More...

Thursday, April 03, 2008

ေန႔တာ

ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ (မတ္လ -၃၀) ကစျပီး နာရီေတြ ၁-နာရီ ေရွ႕တိုးရပါတယ္။ ဒီကိုေရာက္ခါစတုန္းက ၁-နာရီ ေနာက္ဆုတ္ခဲ့ရေသးတယ္၊ အခု ၁-နာရီ ေရွ႕ျပန္တိုးရျပန္ပါျပီ။ ၁-နာရီ ေရွ႕တိုးရေတာ့ အိပ္ရာက ၁-နာရီ ေစာျပီး ထရတာေပါ့။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အခ်ိန္ထဲကေတာ့ အရႈံးမခံႏိုင္တာမို႔ ၁-နာရီ ေစာမထခင္ ညက ၁-နာရီ ေစာျပီး အိပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီလို နာရီေတြ ၁-နာရီ ေရွ႕တိုးလိုက္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ လုပ္ေနရတာ စိတ္ရႈပ္စရာပဲလို႔ အစကေတာ့ ထင္ခဲ့မိပါရဲ႕။ ကိုယ့္တိုင္း ကိုယ့္ျပည္မွာက ဒါမ်ဳိးမွ မလုပ္ရဘဲကိုး။ ဒါေပမဲ့ ...ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း .... ။
***
နာရီကို တနာရီ ေရွ႕တိုးရျခင္းအေၾကာင္းရင္းက ေနထြက္ခ်ိန္ ေစာလာလို႔ ပါပဲ။ ေႏြရာသီကို ၀င္ျပီဆိုကတည္းက ေနထြက္ခ်ိန္ေစာျပီး ေန၀င္ခ်ိန္ ေနာက္က် လာပါျပီ။ ေနထြက္ခ်ိန္ကစျပီး ေန၀င္ခ်ိန္ထိ "ေန႔"လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတာမို႔ ဒီရာသီမွာ ေန႔တေန႔ရဲ႕ ၾကာခ်ိန္ တနည္းအားျဖင့္ "ေန႔တာ" ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အခ်ိန္ပို ရွည္လ်ားလာပါတယ္။ ေနရဲ႕ ေရာင္ျခည္ေတြဟာလည္း ပိုျပီး ေႏြးေထြးလို႔ လာပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းတတြင္းလံုး မရွင္သန္ႏိုင္ရွာတဲ့ ပန္းပင္ကေလးေတြလည္း ျပန္လည္ ရွင္သန္ျပီး ပြင့္လန္း လာၾကပါျပီ။
အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္းနဲ႔ အပင္ေတြမွာလည္း ရြက္ႏုသစ္ကေလးေတြ အစီအရီ ထြက္လို႔ လာပါျပီ။

ကိုးတန္းတုန္းက အဂၤလိပ္စာမွာ သင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ Willam Wordsworth ရဲ႕ Daffodils ကဗ်ာထဲက ဒက္ဖိုေဒးလ္ ပန္းေလးေတြကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျမင္ခဲ့ဖူးျပီ။ ျမင္ဖူးရံုမက ခူးျပီး ဘုရားကို ကပ္လွဴခြင့္ ရခဲ့ဖူးျပီ။

တေဆာင္းလံုး ေသေနတဲ့ ျခံေထာင့္က ႏွင္းဆီပင္ကေလးလည္း နီတ်ာတ်ာ ရြက္ႏုေလးေတြ ထြက္ျပီး ျပန္လည္ ရွင္သန္လာပါျပီ။ အိမ္ထဲမွာ စိုက္ထားတဲ့ ေဗာဓိေညာင္ အပင္ပြားကေလးေတာင္ အရြက္သစ္ကေလးေတြ ျပဴတစ္ ျပဴတစ္ ထြက္စျပဳလို႔။

ဒီရာသီမွာ ၾကည့္ေလရာရာ ပန္းကေလးေတြနဲ႔ လွပျပီး စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေအးစက္ျပီး ေမွာင္မိုက္တဲ့ ကာလရွည္ႀကီး လြန္ေျမာက္သြားျပီမို႔ အရာရာ သာယာ ေနသလိုပဲ ထင္မိတယ္။

ေအးတဲ့ေဒသမို႔ ေႏြးေထြးမႈကို လူေတြက ပိုျပီး လိုလားၾကပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ၊ အပူေပးစက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိေပမယ့္ ေနေရာင္ျခည္ကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ ေနရဲ႕ အေႏြးဓာတ္ကို ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေနရဲ႕ အလင္းေရာင္ကို ေလးစားတဲ့ အေနနဲ႔ နာရီေတြကို ေျပာင္းလဲေပးတာလို႔ ထင္မိပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ သဘာ၀ကို အေလးထားျခင္းပဲလို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ဒီလို စဥ္းစားမိေတာ့လည္း ေနမင္းႀကီးရဲ႕ အလင္းေရာင္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ နာရီေတြ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ရတာကို မျငဴစူမိေတာ့ဘဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
***

ေမဓာ၀ီ
၃၊ ဧျပီ၊ ၂၀၀၈
၁၁း၄၁ နာရီ

Read More...

Monday, March 31, 2008

စာေမးပြဲ

"စာေမးပြဲ"...

ဒီေခါင္းစဥ္ကေလး ခ်ေရးေနရင္းနဲ႔ သြားသတိရမိတာက က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက မသင္ခဲ့ရေပမဲ့ ဖတ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ပင္ရင္း ျမန္မာစကားေျပ လက္ေရြးစင္ ေက်ာင္းသံုး ျပ႒ာန္း စာအုပ္ထဲက "စာေမးပြဲ" ဆိုတဲ့ စာတပုဒ္ကိုပါ။ အဲဒီစာကို "ထြန္းကေလး" .... ဆိုျပီး အစပ်ဳိးထားတယ္လို႔ မွတ္မိေနပါတယ္။ ျမင့္ႀကီးက ထြန္းကေလး ဆီ ေပးတဲ့ ေပးစာတေစာင္ေပါ့။ ေနာက္မွ သိရတာက အဲဒီ စာေမးပြဲ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာဟာ သိန္းေဖျမင့္ရဲ႕" အေရွ႕ကေန၀န္း ထြက္သည့္ပမာ" ၀တၳဳႀကီးထဲက ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပထားတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲ ... အခု စာေမးပြဲ အေၾကာင္းေရးမလို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ကာရွိေသး အဲဒီ ထြန္းကေလး နဲ႔ ျမင့္ႀကီးကို ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး သြားသတိရမိလို႔ပါ။

က်မေရးမယ့္ စာေမးပြဲက သူတို႔နဲ႔ ဆိုင္လို႔ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မရဲ႕ စာေမးပြဲသာ ဆိုပါေတာ့ ... ။
***
တကယ္တမ္း စာေမးပြဲနဲ႔ ကင္းကြာေနခဲ့တာ ၈ ႏွစ္ေလာက္ ရွိေနပါျပီ။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္တုန္းက ဒီပလိုမာ စာေမးပြဲတခု ေျဖခဲ့ျပီးကတည္းက စာေမးပြဲဆိုတာ အိပ္မက္ထဲမွာကလြဲလို႔ အျပင္မွာ တခါမွ မေျဖျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ စာေမးပြဲေျဖရတယ္လို႔ ခဏခဏ မက္တတ္ပါတယ္။ မက္တိုင္းလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္ေျပေျပရယ္လုိ႔ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း က်မက စိတ္မပူေပါင္၊ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ စာေမးပြဲ ေျဖစရာ မလိုေတာ့ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ ထားခဲ့တာကိုး။

အခုေတာ့ ... မထင္မွတ္ဘဲ စာေမးပြဲ ေျဖရပါျပီ။ ဒီေရာက္ကတည္းက ဘယ္အရာမွ ၾကိဳတင္ ခန္႔မွန္း ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႔ မရဘူးဆိုတာ တျဖည္းျဖည္း ပိုပို နားလည္ လာခဲ့မိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ က်မသိထားတဲ့ စာေမးပြဲရက္က မတ္လ ၆-ရက္ သို႔မဟုတ္ ဧျပီလ ၂၈-ရက္တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ေဖေဖာ္၀ါရီ လလယ္ေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ က်မက အဲဒီဘာသာကို ေက်ာင္းမတက္ဘဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စာဖတ္ျပီး ေျဖမွာဆိုေတာ့ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေတြ ၀ယ္ဖို႔ လိုျပန္ပါတယ္။ အဲဒီကတည္းက စျပီး အထစ္အေငါ့ကေလးနဲ႔သိပ္ျပီး အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။

ရွိသမွ် စာအုပ္ဆိုင္ေတြ ေျခတိုေအာင္ေလွ်ာက္ျပီး စာအုပ္လိုက္၀ယ္ ေပမယ့္ လိုတဲ့စာအုပ္ကမရွိ၊ သူတုိ႔ကို မွာခိုင္းေတာ့လည္း တလေက်ာ္ေလာက္ ၾကာမယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ စာအုပ္ထုတ္တဲ့ဆီကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဖုန္းဆက္ျပီး လွမ္းမွာေတာ့မွ ေနာက္ဆံုး တပတ္အၾကာမွာ စာအုပ္ေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖာ္၀ါရီ လကုန္လုပါျပီ။ မတ္လ ၆-ရက္ စာေမးပြဲကို မမီႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဧျပီ ၂၈-ရက္မွ ေျဖရမွာဆိုရင္ ၂ လ နီးပါးေလာက္ လိုေသးတာပဲလို႔ စိတ္ထဲ ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲ ေနခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္မႈမရွိတဲ့ ဘာသာရပ္၊ ဆရာသင္ျပမႈ မရွိဘဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဖတ္ျပီး ေျဖရမယ့္ ဘာသာရပ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲေတာ့ ခပ္ေလးေလးနဲ႔ပါပဲ။ စိတ္သာေလးတာ စာလည္း သိပ္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ တပတ္မွ တခန္း၊ ၂-ခန္းေလာက္ အီေလးဆြဲျပီးၾကည့္ေနရင္း တအုပ္လံုးေတာ့ ဖတ္လို႔ ျပီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ျပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔ (မတ္လ ၂၈-ရက္) ကမွ စာေမးပြဲေျဖရမယ့္ ေက်ာင္းဆီ တျခားကိစၥနဲ႔ ေရာက္သြားျပီး စကားစျမည္ေျပာရင္းနဲ႔ စာေမးပြဲ ရက္ ေျပာင္းသြားျပီဆိုတာ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ သိလိုက္ရတယ္။

တကယ္ကို အထိတ္တလန္႔ပါပဲ။ စာေမးပြဲက ဧျပီ အစား မတ္လ ၃၁-ရက္ ျဖစ္သြားျပီတဲ့။ ဧျပီလမွာ ဘာစာေမးပြဲမွ မရွိေတာ့ဘူးဆိုပဲ။ အဲဒါမွ ဒုကၡ။ တနလၤာေန႔မွာ ေျဖရမွာကို ေသာၾကာေန႔မွ သိရတဲ့အျဖစ္။ သူတို႔ေတြဆီမွာလည္း အဲဒီလို အေျပာင္းအလဲေတြက ရွိသကိုးလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ မထူးပါဘူးဆိုျပီး ေျဖဖို႔ စာရင္းေပး၊ စာေမးပြဲေၾကး သြင္းခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္။

ေသာၾကာေန႔ ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘဲ အသည္းအသန္ စာဖတ္ရေတာ့တာပဲ။ ခါတိုင္း စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားျဖစ္ေပမဲ့ ဒီတပတ္ေတာ့ ဘယ္မွ မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ ေတာက္ေလွ်ာက္ စာၾကည့္စားပြဲမွာ ထိုင္ေနရေတာ့တယ္။ မလုပ္လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ က်မက စာေမးပြဲကံ သိပ္မေကာင္းတတ္ပါဘူး။ က်မ အထက္က အမဆိုရင္ စာေမးပြဲကံ အလြန္ေကာင္း ... ဘာစာေမးပြဲ ေျဖေျဖ ေအာင္ေနေတာ့တာပဲ။ မနာလိုစရာေတာင္ ေကာင္းေသး။ က်မကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက လပတ္ စာေမးပြဲေတြလည္း က်ခဲ့ဖူးသလို အတန္းတင္ စာေမးပြဲလည္း က်ခဲ့ဖူးသူဆိုေတာ့ ကိုယ့္အရည္အခ်င္း ကိုယ္သိျပီး အသည္းအသန္လုပ္ေနရတာပါ။

၂-ရက္နဲ႔ တည ဖတ္ထားတဲ့စာကို တနလၤာမနက္မွာ ျပန္ေႏႊးေတာ့ ေခါင္းထဲ ဘာမွ မရွိသလို ဗလာႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔နဲ႔ ခပ္တည္တည္သာေနေနရတယ္၊ လူက ထူထူပူပူ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဦးရီးေတာ္ကေတာ့ မေလာဖို႔၊ မျပာဖို႔၊ စိတ္ေအးေအးနဲ႔ ေျဖဖို႔ အလုပ္သြားခါနီး မွာျပီး ထြက္သြားေလရဲ႕။ က်မလည္း ဘုရားကို တြင္တြင္ရွိခိုး၊ ဆရာသမား၊ မိဘဘိုးဘြားနဲ႔တကြ ေက်းဇူးရွင္မ်ားကို စိတ္ကမွန္းျပီး ကန္ေတာ့၊ အသက္ တရက္ တမနက္ ႀကီးသူ၊ ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံနဲ႔ ျပစ္မွားမိသူေတြကို ကန္ေတာ့၊ ၀ွဴး ... မလုပ္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ မေတာ္တဆ တခုခု ခြၽတ္ေခ်ာ္သြားမွာ ေၾကာက္လို႔ပါ။

စိတ္က ေလာျပီး စာေမးပြဲေျဖမယ့္ စာေျဖဌာနကို ၁ နာရီ ေစာျပီး ေရာက္သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားနားေနခန္းမွာ ထိုင္ျပီး အတိုခ်ဳပ္ထုတ္ထားတဲ့ ႏုတ္စ္ကို ျပန္ဖတ္ေနရင္း အခ်ိန္ကပ္လာေလ ... စိတ္က လႈပ္ရွားလာေလပါပဲ။ ေျဖရမွာက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပါ။ ကြန္ပ်ဴတာေဘ့စ္ စာေမးပြဲကို ဗမာျပည္မွာတုန္းက မေျဖခဲ့ဖူးေပမ့ဲ ကြန္ပ်ဴတာေဘ့စ္ တိုဖယ္ စာေမးပြဲေတြ စမ္းသပ္လုပ္ၾကတုန္းက စာေမးပြဲခန္း ေစာင့္ခဲ့ဖူးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳကေလးရွိထားတာမို႔ သိပ္ေတာ့ စိမ္းမေနဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုယ္က ေစာင့္သူ၊ အခုက တကယ္ လက္ေတြ႕ ေျဖရမယ့္သူ ... ကြာေတာ့ ကြာတာေပါ့ေလ။

၁၁း၃၀ နာရီ
စာေမးပြဲ စပါျပီ။ ကိုယ္ေျဖရမယ့္ ကြန္ပ်ဴတာကို ေရြးခ်ယ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ရယ္ဂ်စ္စေတးရွင္း နံပါတ္နဲ႔ ေလာ့အင္ လုပ္ျပီး စာေမးပြဲ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြ ဖတ္ .... ျပီးတဲ့ေနာက္ ....

၁) တြက္ရမယ့္ ပုစၧာ
စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔ပဲလား၊ မွတ္ဉာဏ္ ကိုက ေတာ္ေတာ္ေလး မေကာင္းလို႔ပဲလား ... က်က္လာတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာေတြ အကုန္ေမ့ကုန္ပါတယ္။ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ရမ္းတုတ္ရင္း ... တပုဒ္ျပီး တပုဒ္သာ ေျဖေနခဲ့တယ္ အားရတယ္လို႔ မရွိပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ............
... .... ...........
... .... ...........
... .... ...........
... .... ...........
အခ်ိန္ေတြက ေနာက္ျပန္သြားေနပါတယ္။
တပုဒ္ေျဖျပီးတိုင္း လက္က်န္ အခ်ိန္ကို ျပန္ျပန္ တြက္ေနမိတာလည္း အခ်ိန္ပုပ္တာပါပဲ။ အခ်ိန္ေစ့ဖို႔ နာရီ၀က္ အလိုမွာ တေယာက္က ျပီးလို႔ ထြက္သြားပါတယ္။ မိနစ္၂၀-အလိုမွာ ေနာက္တေယာက္က ထြက္သြားျပန္တယ္။ ေျဖဆိုသူက စုစုေပါင္းမွ ၃-ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ က်မပဲ အတန္းထဲမွာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ က်မနဲ႔ စာေမးပြဲခန္း ေစာင့္တဲ့ ဆရာနဲ႔ေပါ့။ ဒုတိယတေယာက္ ထြက္သြားတဲ့ မိနစ္ ၂၀-အလိုမွာ က်မက ျပီးဖို႔ ၅-ပုဒ္ က်န္ေသးတယ္။ ကိုယ့္ရင္ခုန္သံ ကိုယ္ျပန္ၾကားေနရျပီ။ ၇- မိနစ္ေလာက္ အလိုမွာေတာ့ အပုဒ္တိုင္း ေျဖလို႔ ျပီးသြားျပီး အစကေန ျပန္စစ္ လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ... အခ်ိန္ေစ့ဖို႔၂၅-စကၱန္႔ အလိုက်မွ အားလံုးျပီးသြားပါတယ္။

ျပီးသြားေပမဲ့ သက္ျပင္းမခ်ႏိုင္ေသးပါဘူး။ အမွတ္က တန္းထြက္မွာပါ။ အမွတ္ ၁၀၀ မွာ ေအာင္မွတ္က ၅၅-မွတ္။ က်မကို မိတ္ေဆြႀကီး တေယာက္က ေမးပါတယ္။ အဲဒါ မေအာင္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ... တဲ့။ မေအာင္ရင္ ျပန္ေျဖရမွာေပါ့လို႔။ ေျပာေတာ့ အလြယ္သား။ မေအာင္ရင္ က်မ ရင္ဆိုင္ရမွာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားစာပဲ ဖိရြတ္ရင္း အမွတ္ကို မ၀ံ့မရဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ .... ။
........ ......... ..........
........ ......... ..........
........ ......... ..........
***
၀ွဴး .....

သက္ျပင္း ႀကီးႀကီးတခုကို ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔ ခ်လိုက္ မိပါေတာ့တယ္။
***
ေမဓာ၀ီ
၃၁၊ မတ္၊ ၂၀၀၈
၂၂း၂၅ နာရီ
(စာေမးပြဲေတာ့ တဘာသာ ျပီးသြားပါျပီ။ စာျပန္ေရးဖို႔ေတာ့ ၾကိဳးစားရပါဦးမယ္။ က်မဘေလာ့ကိုလာလည္သူ၊ ဖတ္ရႈသူ၊ ကြန္မန္႔ေရးသူ အေပါင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။ )

Read More...

Saturday, March 01, 2008

ေၾကာင္နဲ႔ ငွက္ ျပဇာတ္

ဒီပို႔စ္ကို ေရးျပီးရင္ က်မ နားပါဦးမယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ဦးပုညရဲ႕ ေရသည္ျပဇာတ္ကို ၾကိဳက္လြန္းလို႔ အတုခုိးျပီး ၾကိဳးစား ေရးၾကည့္မိတာပါ။ အစစ္ခိုးတာ မဟုတ္ဘူး၊ အတုပဲ ခိုးတာဆိုေတာ့ တူလည္း မတူပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မ ဘေလာ့ရဲ႕ ၄၀၀ ျပည့္ ေျခလွမ္းအျဖစ္ အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။
***
ေၾကာင္နဲ႔ ငွက္ ျပဇာတ္
***
(ပံုျပင္ - ျပဇာတ္)
***
လြန္ေလၿပီးေသာ၊ ေရွးသေရာအခါ၊ ေတာ၀နာလယ္၊ လွ်ဳိေျမာင္စြယ္မွာ၊ က်င္လည္က်က္စား၊ သတၱ၀ါမ်ားရဲ႕ အၾကား၊ ေၾကာင္ပါးတေကာင္၊ ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ေနသတဲ့။

ထိုေၾကာင္ပါးလွ်င္၊ အစားမင္လ်က္၊ ႂကြက္မဲ ႂကြက္ျဖဴ၊ ႂကြက္ဆူ ႂကြက္ျဖိဳး ၊ ႂကြက္ဆိုး ႂကြက္ေကာင္း၊ ႂကြက္ဖေလာင္း မခ်န္၊ ေတြ႕သမွ် ႏွံေလသတဲ့။

ႂကြက္သားစားရ၊ ဗိုက္၀ေသာ္ျငား၊ ေၾကာင္ပါးျငီးေငြ႕၊ ႂကြက္မ်ားကို ခံတြင္း မေတြ႕ဘဲ၊ တတ္သေရြ႕ မွတ္သေရြ႕ၾကံ၊ ပ်ံေနတဲ့ငွက္၊ ခ်ဥ္ခ်ဥ္းတပ္ကာ၊ အစာရွာေနၾကတဲ့၊ စာ၀ါမေလးေတြနား၊ ေယာင္လည္လည္ သြားျပီး ...

"က်ေနာ္ ေၾကာင္ပါး၊ မေရွာင္ရွားၾကေလနဲ႔၊ တကယ့္က႐ုဏာရွင္၊ မယံုလွ်င္ ခင္ၾကည့္၊ အသိအကြၽမ္းျဖစ္ကာ၊ ၿငိစြမ္းခ်စ္မွာဆိုလည္း၊ အျမဲတမ္းလိုလို၊ 'ကိုကို'ေၾကာင့္ ႏွလံုးသား၊ တံခါးဖြင့္လ်က္ ၾကိဳဆိုေနပါတယ္၊ လာလွည့္ပါကြယ္ ..."

ေၾကာင္လည္က ျမွဴဆြယ္တဲ့အခါ၊ ကိုယ္ခႏၶာေသးေကြး၊ က်လိက်လိ အသံေပးတဲ့၊ စာကေလးငွက္မက ...

"က႐ုဏာပို၊ ေၾကာင္ကိုကိုရယ္၊ ရွင့္ကို က်မ၊ ခင္လိုလွေသာ္လည္း၊ စာမ-ႏွင့္ေၾကာင္၊ ေၾကာင္ႏွင့္ စာမ၊ ဘယ္လို နီးစပ္ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ စဥ္းစားပဲ ၾကည့္ပါရွင္၊ ေဟာဟိုမွာ ျမင္လား၊ သစ္ပင္ထက္ဖ်ား၊ အသာနားေနတာ၊ (က်မရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ) ေမာင္ေမာင္စာေလ၊ စာ-စာ ခ်င္း ဂေဟဆက္၊ အသက္ေပးၿပီး ျမတ္ႏိုးတာမို႔၊ ေဆာရီးပါ ကိုိကုိေၾကာင္ ... လို႔"

စာ၀ါမ စကား၊ ေၾကာင္ပါးၾကားေတာ့၊ ေငါ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔၊ မဲ့ရြဲ႕ကာ ဆိုပါတယ္။

"တယ္ ... စကားမ်ားလွ၊ စာ၀ါမ၊ နင့္စကားေတြ နားခါးလွေပါ့၊ နင့္ကို စားရ၊ ငါ၀မွာလည္း မဟုတ္၊ တလုပ္စာေတာင္မွ မရွိ၊ ေသးတိေသးေကြး၊ နင့္လို အေကာင္ေလးေတာ့၊ ငါ ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွးေရာ့မယ္၊ ဟယ္ ... ဟိုေရွ႕အနား၊ ညည္းတြားငိုယို၊ ခိုမကေလးပါလား၊ သနားစရာ ..."

ေျပာေျပာဆိုဆို၊ ခိုမေလးအနား၊ သူကပ္သြားျပီး ...

"သနားဖြယ္ငို၊ မေရႊခိုရယ္၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ငိုညည္း၊ 'ကိုႀကီး' ကို ေျပာပါ့ကြယ္၊ ကယ္ႏိုင္ရင္ ကယ္မွာေပါ့၊ မကယ္ႏိုင္ေတာ့လည္း၊ အသည္းစကားေလးမ်ား၊ ကိုႀကီးက ေျပာၾကားရင္၊ ေရႊနားေတာ္ဆင္တဲ့အခါ၊ ေ၀ဒနာ သက္သာမယ္ မဟုတ္လား၊ ေရႊႏႈတ္ေတာ္ဖ်ားက၊ စကားေလးမ်ား ေျပာပါဦး"

"ေက်းဇူးႀကီးမား၊ ကိုႀကီးေၾကာင္ပါးရွင့္၊ ရင္ႏွင့္အမွ်၊ ခ်စ္ပါရတဲ့၊ က်မ အခ်စ္ပို၊ ကိုကိုခိုက၊ က်မကို အထင္လြဲလို႔၊ ရင္ကြဲနာ က်ေနတာပါရွင္၊ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့၊ ေဟာ့ဒီသ၀ဏ္လႊာ၊ ကိုကို႔ဆီ ပါးေပးပါ၊ ေက်းဇူးကမၻာ တင္လိုက္ပါရဲ႕"

ဖြဲ႕ႏြဲ႕ျပီးဆို၊ မေရႊခိုက၊ ရုတ္တရက္ထ၊ ပ်ံသန္းသြားရေလေတာ့၊ ေၾကာင္ပါးႀကီး ေမာ့ေတာ့ေတာ့ က်န္ခဲ့ကာ ...

"ေၾသာ္ ... ဒုကၡ၊ ခို 'လတရ' နဲ႔မွ၊ ေတြ႕ရပါေပတယ္၊ ေတာ္ပါကြယ္ သြား .. သြား၊ ရည္းစားစာမ်ားေတာင္ ပါးခိုင္းေနေသး၊ နင့္အေသြးအသား၊ ငါမစားလို၊ ငါပါ ငိုမိေနမွာစိုးလို႔"

ဆိုကာ ဟိုရွာ ဒီရွာ ရွာျပန္ေတာ့၊ ေရကန္တကန္ထဲ၊ ၀မ္းဘဲမ တေကာင္ကို ေတြ႕ျပန္သတဲ့။

"အင္း ... ငွက္လည္း ၀မ္းဘဲ၊ ၀မ္းဘဲလည္း ငွက္၊ ဇာတ္ခ်င္း တူတူပါပဲ၊ ပ်ံေနတဲ့ ငွက္မရလည္း၊ ေရထဲက ၀မ္းဘဲပဲ၊ ပြဲေတာ္တည္ရေအာင္၊ ၾကံေဆာင္ပါဦးမွ"
ေရကန္အစပ္၊ ျပီတီတီနဲ႔ ကပ္ျပီး ...

"စိမ္းလဲ့နဒီ၊ ေရသီတာထက္၊ ကူးခတ္ ျမည္တမ္း၊ အို ... ၀မ္းဘဲမမ၊ အလွကြန္းခို၊ ျမကြၽန္းညိဳထက္၊ အသာအယာတက္လို႔၊ မိတ္ဆက္စကား၊ ေျပာၾကားရေအာင္၊ ေဟာဒီ 'ေမာင္' က၊ ဖိတ္မႏၲက ျပဳပါတယ္ ခင္ဗ်ား"

ေၾကာင္ပါးရဲ႕ ဖိတ္ၾကားခ်က္၊ ၀မ္းဘဲမ လက္မခံ၊ တဂတ္ဂတ္ ျမည္သံေပးကာ၊ ခုလို ဆိုပါတယ္။

"မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ နဖူးေျပာင္လက္၊ ပါးစပ္က က်ယ္၊ အစြယ္ တေဖြးေဖြးနဲ႔၊ အေမာင္ ေၾကာင္ကေလးေရ ... ၊ အေမာင္ရဲ႕ ဖိတ္ၾကားခ်က္၊ မမ လက္ခံခ်င္ပါရဲ႕၊ ဒါေပမဲ့ကြယ္၊ မမရဲ႕ ကေလးမ်ား၊ ေရကစားေနၾကတာ၊ ခုထိ မလာေသးလို႔၊ ရင္မေအးႏိုင္၊ မႈိင္ေနတဲ့ မမမွာ၊ ျမကြၽန္းညိဳထက္၊ မတက္ႏိုင္တာ၊ ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္"

၀မ္းဘဲမ စကားအဆံုး၊ ၀ုန္းကနဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ျပီး

"ကေလးတြဲေလာင္း၊ သံေယာဇဥ္ေပါင္း မ်ားစြာပို၊ ဘဲအိုမႀကီးအသား၊ ၀ါးရခက္မွာ စိုးသကြယ့္၊ ေဘးမဲ့သာေပးလိုက္မယ္၊ ဟယ္ ... ခုထက္ထိေအာင္၊ ငွက္တေကာင္မွ၊ ငါမရေသးပါလား"

ဗိုက္ထဲက တဂြီဂြီ၊ ေအာ္ျမည္ေနတဲ့ ေၾကာင္ႀကီးဟာ၊ စပ်စ္သီး ခ်ဥ္ျပီးတဲ့ သကာလ၊ ေနာက္ထပ္ငွက္မ်ားကို ျမွဴဆြယ္ရေအာင္၊ ၾကံေနျပန္သတဲ့။

ကံအားေလ်ာ္စြာ၊ တေနရာအေရာက္၊ သစ္ေျခာက္ပင္ေျခရင္း၊ ၀ပ္ဆင္းျပီး ေနဆာလႈံေနတဲ့၊ ငွက္မငယ္တေကာင္ကို ေတြ႕ပါေရာ ... ။

ငွက္ငယ္မအနား၊ သူကပ္သြားေပမဲ့၊ ငွက္ငယ္က မလႈပ္ယွက္၊ ျငိမ္သက္လ်က္ ေနေလေတာ့ ...

"မလႈပ္မယွက္၊ လြန္ျငိမ္သက္လ်က္၊ ရင့္က်က္တည္ၾကည္၊ ေနေနသည္မွာ၊ အဘယ္မည္ေသာ ငွက္မ်ားပါလိမ့္၊ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ကာ၊ သိခ်င္လာသျဖင့္၊ ေမးပါရေစ ... ႏွမေရ .."

ခ်ဳိသာဖြဲ႕ႏြဲ႕၊ ေၾကာင္ရဲ႕စကား၊ ငွက္ငယ္မ ၾကားတဲ့အခါ၊ ေနဆာလႈံရာမွထ၊ အေတာင္ကို မ-လ်က္၊ မတ္တပ္ကေလး ရပ္တဲ့ၿပီး ...

"အို ... ေၾကာင္အေဆြ၊ ျငိမ္သက္တဲ့ ဣေျႏၵနဲ႕၊ သစ္ပင္ေျခရင္း၊ ၀ပ္ဆင္းေနတဲ့ က်မဟာ၊ အေတာင္တဘက္ ပ်က္လို႔၊ ပ်ံသန္းရခက္ေနတဲ့၊ ဆက္ရက္မ ပါပဲရွင္"

"ျဖစ္ရေလကြယ္၊ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ အေတာင္တဘက္၊ က်ဳိးပ်က္ခဲ့ရပါသလဲ၊ နည္းနည္းေလာက္ သိခြင့္ျပဳပါလား"

"ဒီလိုပါရွင္၊ တခါတရက္၊ အစာရွာထြက္ရင္း၊ သစ္ပင္ထက္ နားေနတုန္း၊ ျဗဳန္းဆို ... ေလးခြကိုစမ္း၊ လက္သရမ္းတဲ့၊ သေကာင့္သားရဲ႕ ေလာက္စာလံုး၊ ႏွလံုးသားဆီ ၀င္လာခိုက္၊ အေတာင္နဲ႔ အျမန္ကာလိုက္ေတာ့၊ အေတာင္ကို တည့္တည့္မွန္၊ ဘယ္ေတာင္ပံ က်ဳိးသြားရတဲ့၊ ကံဆိုးသူ က်မပါရွင္"

"ဟင္ ... သနားစရာ၊ မအ၀ွါရယ္၊ လာ ... လာ က်ေနာ့္အနား၊ နာၾကင္မႈမ်ားကို ကုသ၊ ျပဳစုယုယလ်က္၊ တသက္လံုး ၾကင္နာပါ့မယ္၊ အစာလည္း ရွာေပး၊ ေရေအး ေရပူ၊ မျငဴစူရေအာင္၊ ေဆာင္မ ၾကည့္႐ႈ၊ ဂ႐ုစိုက္မွာမို႔၊ ကိုယ့္ဆီကိုလာ၊ မေၾကာက္ပါနဲ႔ မအ၀ွါ ..."

ေညာင္နာနာ အသံေပး၊ ေၾကာင္အိုေပေမွးရဲ႕ စကားအဆံုး၊ ဆက္ရက္မ အသည္းႏွလံုးမွာ၊ ဖရဏာပီတိ၊ ဂြမ္းဆီထိသလို၊ တအိအိျငိတြယ္၊ ယံုလြယ္မိေလေတာ့သတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ .. ေၾကာင္ပါးနဲ႔ ဆက္ရက္မ၊ စကားစျမည္ အခ်ီအခ်၊ ေျပာေနၾကတာ အေတာ္ၾကာျပီး၊ အလြန္ရင္းႏွီးသြားခါမွ၊ တစတစ၊ ဆက္ရက္မအနား၊ သူ ကပ္သြားျပီး ...

"ကဲ ... ဒီတခါေတာ့ မလြတ္တမ္း၊ ငါ အမိဖမ္းလိုက္ေခ်မွ၊ ၀မ္းကလည္း ဟာလွျပီ၊ ဆာသမွ ေလာင္မတတ္မို႔၊ အေတာင္တဘက္က်ဳိးတဲ့၊ ကံဆိုးမ ေရ ... ဘုရားသာ တ-ေပေတာ့"

"ဟင္ ... ရွင္ ... ရွင္ ... ၾကင္နာခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့၊ ေၾကာင္သူေတာ္ပါလား၊ ဘုရား ... ဘုရား၊ ရွင့္လို ေၾကာင္စား၊ ယံုမိမွားတဲ့ က်မ၊ ကံဆိုးမ သြားေလရာ၊ မိုးလိုက္လို႔ ရြာပါေပါ့၊ တခုေတာ့ ေတာင္းပန္ပါရေစ၊ မေသခင္ေလး၊ ဘုရားကန္ေတာ့ခြင့္ ေပးပါရွင္"

ဆက္ရက္မရဲ႕ ေတာင္းပန္ခ်က္၊ ေၾကာင္ပါးႀကီး လက္ခံတဲ့အခါ၊ အေတာင္ႏွစ္ဘက္ကို ယွက္မိုး၊ ဘုရားရွိခိုးရင္း၊ ဆက္ရက္မ ငိုခ်င္းခ်သတဲ့။

"ဘုရားသခင္၊ အို ... အရွင္၊ အၾကင္ေၾကာင္ပါး၊ မုသားခ်ဳိခ်ဳိ၊ လိမ္ညာဆိုစကား၊ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးမ ယံုစားကာ၊ ေမတၱာေရွ႕ထားလ်က္၊ အသက္ထက္ျမတ္ႏိုး၊ အားကိုး ခဲ့မိပါသည္ ဘုရား၊ ဤအမွန္တရား၊ သစၥာစကားသည္၊ ထာ၀ရတည္လ်က္၊ ထက္ျမက္စူးရွပါေစသား၊ အရွင္ဘုရား ... "

ဆက္ရက္မ ငိုခ်င္း၊ နားၾကားျပင္းကတ္၊ ေၾကာင္အငတ္က၊ ဖ်တ္ခနဲ ခုန္အုပ္၊ ဂုတ္ကိုလွမ္းဆြဲ၊ လည္ကိုအခဲမွာ၊ ဆက္ရက္မ ခမ်ာလည္း၊ ေသပြဲ၀င္သြားရွာသတဲ့။

"စားရကံၾကံဳေတာ့၊ တခ်က္အခုန္ပါပဲလား၊ ဟား ဟား ဟား၊ ဘယ္နားက စ၊ စားရပါ့မလဲ၊ အဲ ... ရင္ကိုခြဲျပီး၊ အသည္းကိုစားရင္၊ အားအင္ျပည့္ျဖိဳးတယ္ဆိုလား၊ ၾကားဖူးတာပဲ၊ ကဲ ... ခြဲပဟ"

ငတ္ႀကီးက်တဲ့ ေၾကာင္ပါး၊ ဘယ္ေတာင္ပံကိုခ်န္ က်န္တာေတြ အကုန္စားျပီး၊ သြားၾကားေလး ထိုးေနရင္း၊ သူစဥ္းစားျပန္တယ္။

"အင္း ... ဒီေတာင္ပံကို ကင္၊ ဘီယာနဲ႔ ျမည္းလိုက္ရရင္ေတာ့၊ အာဂပါးစပ္၊ ေၾကာင္ျဖစ္က်ဳိး နပ္မွာပ၊ ငတ္ခဲ့သမွ်၊ အတိုးခ်လို႔၊ အရိုးက မက်န္၀ါး၊ တိုင္းဂါးေလး ေဖာက္၊ တက်ဳိက္ေလာက္ ျမိဳ၊ ေလာကစည္းစိမ္ကို ခံဦးမွ"

ဘီယာတက်ဳိက္၊ ေတာင္ပံတကိုက္နဲ႔၊ ႏွစ္ျခိဳက္ေပ်ာ္ျမဴး၊ စည္းစိမ္ယစ္မူးေနဆဲ၊ ေတာင္ပံထဲက အ႐ိုးတေခ်ာင္း၊ သူ႔လည္ေခ်ာင္းမွာ စိုက္သြားေလေတာ့တယ္။

"အ.. အာ ... အား ....၊ ဘယ့္ႏွယ့္မ်ားပါလိမ့္၊ ေၾကာင္ပါး အ႐ိုးမ်က္၊ ေနရခက္လွဘိ၊ မခံခ်ိ မခံသာ၊ လည္ေခ်ာင္းနာလွခ်ည္ရဲ႕"

မဲ့တဲ့တဲ့ဆို၊ ေၾကာင္ပါးအိုက၊ ေထြးျမိဳမရ၊ လည္ေခ်ာင္း၀က အ႐ိုး၊ ထုတ္ဖို႔ သူႀကိဳးစားရာက၊ ဆက္ရက္မစကား၊ နားထဲမွာ ၾကားေယာင္မိလာတယ္။

"ဆက္ရက္မ သစၥာ၊ ငါ့လည္ေခ်ာင္း လာစူးရျပီ၊ ေသသည္ထိ ဒုကၡ၊ ေပးလွတ့ဲ ဆက္ရက္မ၊ (အင္း ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္) ေကာင္းရာဘ၀ ေရာက္ပါေစ၊ အမွ်ေ၀ ဆုေတာင္း၊ လည္ေခ်ာင္း၀က အရိုး၊ တဟုန္ထိုး ထြက္ပါေစသား၊ အရွင္ဘုရား"

လိမ္လည္လွည့္ဖ်ား၊ မုသားျပည့္လွ်ံ၊ ေၾကာင္ပါးရဲ႕ ဆုေတာင္းသံကို၊ ျဗဟၼာ သိၾကား၊ နတ္အမ်ားက၊ ဥေပကၡာျပဳ၊ လစ္လ်ဴရႈလိုက္ၾကေလေတာ့၊ ေၾကာင္မိုက္ႀကီး အျဖစ္ဆိုး၊ နင္ေနတဲ့ အရိုးဟာ၊ တသက္တာလံုး စူး၊ ဘယ္လိုမွ ႏႈတ္မရေတာ့ဘူး ... တဲ့။
***
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ... ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ဟာသ သက္သက္ ေရးထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ... ။ :)
***
ေမဓာ၀ီ
၂၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၁၃း၃၀ နာရီ

Read More...

Friday, February 29, 2008

နားလည္ေပးၾကပါေစေၾကာင္း

က်မဘေလာ့ကို လာေရာက္လည္ပတ္ ဖတ္ရႈသူမ်ားကို တခုေလာက္ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ က်မ အခု ပို႔စ္ေတြ ျပန္တင္ေနတာဟာ အိမ္နဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ ရလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ မေရးရ မေနႏိုင္လို႔ ေရးထားတာေလးေတြ ေလာေလာလတ္လတ္ တင္ခ်င္တာေလးေတြ ရွိေနလို႔ သိခါမွ သိေရာ .. ဆူလည္း ခံလိုက္မယ္ဆိုျပီး တင္ေနမိတာပါ။

တင္သာတင္ရတယ္၊ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပလွပါဘူး။ ဟိုတခါကတည္းက အင္တာနက္ အသံုးျပဳခြင့္ ရပ္လိုက္ျပီး အီးေမးလ္ေတာင္ အမက တာ၀န္ယူျပီး စစ္ေပးေနတာပါ။ သူ႔အိမ္က ကြန္ပ်ဴတာကိုလည္း က်မ သံုးမရေအာင္ ပါ့စ္ေ၀လုပ္လိုက္တယ္၊ ဦးရီးေတာ္ အိမ္က အင္တာနက္ကလည္း ဖုန္းလိုင္းနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတာမို႔ သံုးသမွ် ဖုန္းေဘလ္လာရင္ အကုန္ေပၚတာနဲ႔ ေနာက္ မသံုးရဲေတာ့ပါဘူး။

အေရးအေၾကာင္းဆို လိုင္ဘရီမွာ သြားသံုးလို႔ ခြင့္ေပးထားတာနဲ႔ အခြင့္အေရးကို အျပည့္အ၀ အသံုးခ်ျပီး တေန႔ ၁-နာရီ အခမဲ့ သံုးခြင့္ရတဲ့ အိမ္နားက လိုင္ဘရီမွာပဲ သြားသံုးေနရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ နာရီပိုသံုးရင္ ၁-နာရီကို ၁ က်ပ္ ခြဲ ေပးရမွာဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံ တျပားမွ မရွာႏိုင္ေသးတဲ့ က်မ ၁-နာရီ ၁ က်ပ္ခြဲလည္း မသံုးရဲပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ အလကားရတဲ့ ၁-နာရီေလးမွာ ေမးလ္ အျမန္စစ္၊ စာအျမန္ရိုက္ျပီး တင္ရတာမို႔ တခ်ဳိ႕စာေတြလည္း သိပ္ စိတ္တိုင္းမက်လွပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ဘယ္ဘေလာ့မွလည္း မဖတ္ႏိုင္၊ ကြန္မန္႔ေတြလည္း မျပန္ႏိုင္တာမို႔ တာ၀န္မေက်သလိုလည္း ခံစားေနရပါတယ္။

အခု ဒီပို႔စ္က က်မရဲ႕ ၃၉၉ ခုေျမာက္ ပို႔စ္ပါ။ က်မ စဥ္းစားထားတာက ၄၀၀ ျပည့္အထိ တင္ျပီးရင္ ခဏ ျပန္နားဦးမလို႔ပါပဲ။ မနားလို႔လည္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး စာေမးပြဲ ေျဖရဦးမွာမို႔ပါ။ စာေမးပြဲေလး ေအာင္သြားရင္ေတာ့ က်မ အမနဲ႔ ညွိျပီး စာျပန္ေရးလို႔ရေအာင္ ၾကံပါဦးမယ္။ ေရးခ်င္တာေတြက မ်ားလြန္းလို႔ ေမ့မသြားေအာင္ သြားသမွ် ေနရာေတြ ဓာတ္ပံုရိုက္သိမ္း၊ စာေတြကို ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ေတးမွတ္ထားရပါတယ္။ (ဒုကၡက ႀကီးပါေပ့)

ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္မို႔ ... က်မ ဘေလာ့ကို လာေရာက္ လည္ပတ္သူ၊ ဖတ္ရႈၾကသူ၊ မွတ္ခ်က္ေလးေတြ ေရးေပးသြားၾကသူ အားလံုး က်မ တာ၀န္ မေက်ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ နားလည္ေပးၾကဖို႔ ဒီပို႔စ္နဲ႔ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။
***
ေမဓာ၀ီ
၂၉၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၁၁း၂၈ နာရီ

Read More...

Thursday, February 28, 2008

က်မရဲ့ အတၱ

***

ဇန္န၀ါရီလ ၁၀-ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။

အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းမွာ က်မတို႔ အုပ္စုက ဥယ်ာဥ္စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ သန္႔ရွင္းေရး (Gardening & Cleaning Action) တာ၀န္ယူရပါတယ္။ က်မတို႔ အုပ္စုဆိုတာက အာဖရိကန္သူ စႏၵရာ၊ ဂ်ပန္မေလး ခ့န႕ကို၊ အမည္မသိ ေက်ာင္းသူသစ္ ဘရာဇီးသူမေလးနဲ႔ က်မပါပဲ။ လာမယ့္ စေန၊ တနဂၤေႏြ (Study weekend) မွာ တျခားၿမိဳ႔က ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းကို လာၾကမွာမို႔ ေက်ာင္းဥယ်ာဥ္ကေလး လွလွပပျဖစ္ေအာင္ က်မတို႔က ျပဳျပင္ ျပင္ဆင္ေပးရမယ္ ဆိုပါေတာ့။

အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး ေ၀းလွပါတယ္။ သစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြကုိ ခ်စ္သာ ခ်စ္ေပမဲ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက လူႀကီးေတြခိုင္းလို႔ သစ္ပင္၊ ပန္းပင္ေတြ ေရေလာင္းရတာက လြဲရင္ ဘာပင္မွ ဟုတ္တိပတ္တိ မစိုက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အခု ဂါးဒန္းနင္း ဆိုေတာ့ သူမ်ားနင္းရင္ လိုက္နင္းရတာပ ဆုိၿပီး ကိရိယာ တန္ဆာပလာေတြယူ၊ ညစ္ေထးေထး လက္အိတ္ထူထူႀကီး စြပ္ၿပီး ပန္းပင္ေတြ အနား ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး လုပ္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းက ဥယ်ာဥ္မွဴး ဂ်ာမန္ ဦးေလးႀကီး ခိုင္းတာ လိုက္လုပ္႐ုံပါပဲ။

ေဆာင္းတြင္းဘက္မို႔ ေျခာက္ၿပီး ေသေနတဲ့ အပင္ေတြက ကိုင္းေတြကုိ ခ်ိဳးရ၊ ျဖတ္ရတယ္။ ပန္းပင္ေတြ ၾကားမွာ ေပါက္ေနတဲ့ ေပါင္းပင္၊ ျမက္ပင္ေတြကုိ ႏႈတ္ပစ္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အပင္ေတြ နံေဘးမွာ ေျမႀကီးေတြကုိ ပြပြရြရြေလး ျဖစ္ေအာင္ တူးဆြေပးရတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ခက္တာက က်မတို႔ အားလုံး ေပါင္းပင္နဲ႔ ပန္းပင္ မခြဲတတ္ဘူး။ ပန္းပင္ထင္လို႔ ခ်န္ထားရင္ ေပါင္းပင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးက တဟဲ့ဟဲ့နဲ႔ က်မတို႔ကုိ လိုက္လိုက္ ဟန္႔တားေနရတယ္။

ပန္း႐ုံေလးေတြ ျပဳျပင္ၿပီးေတာ့ ေတာအုပ္ကေလး နံေဘးက လမ္းကေလးမွာ ေႂကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ လွည္းက်င္းရျပန္ပါတယ္။ ႐ိုးတံရွည္ရွည္ ထြန္ျခစ္ႀကီးနဲ႔ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကုိစု က်င္းထဲထည့္၊ အဲဒီ အလုပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္လည္း ပင္ပန္း လက္အံလည္း ေသပါတယ္။ နဂိုက လက္ေၾကာ သိပ္မတင္းတဲ့ က်မ- ထြန္ျခစ္ႀကီးကို မႏိုင့္တႏိုင္ မ-ရတာကိုက ပင္ပန္းလွၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေက်ာင္းကို ေရာက္ကတည္းက ပင္ပင္ပန္းပန္း ေအာက္တန္းက်က် ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ၊ ကုသိုလ္ရတယ္လို႔ သေဘာထားမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေနခဲ့တာမို႔ ဒါေတြကုိ ေပ်ာ္စရာလို႔ပဲ သေဘာထားခဲ့တယ္။ ကုိယ္တေယာက္ထဲ လုပ္ရတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အမ်ားနဲ႔ ဆိုေတာ့… စကားတေျပာေျပာ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ က်မတို႔ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ဘရာဇီးသူမကေလး ေပ်ာက္ေနတယ္။ ပန္း႐ုံေတြ ရွင္းေနကတည္းက ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ ျပန္ကုိ ေပၚမလာေတာ့ဘူး။ က်မတို႔ ခဏနားခ်ိန္ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ ထမင္းစားခန္းထဲ ၀င္ေတာ့မွ မေရႊေခ်ာကို ေတြ႔ရတယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးေတာ့ ခါးနာလို႔ မလုပ္ႏိုင္ဘူး ဆိုပဲ။ က်မတို႔ ၃-ေယာက္ သူ႔ကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး တင္းသြားၾကပါတယ္။ စႏၵရာက-

`သူ… အလုပ္မလုပ္ခ်င္လို႔ အေၾကာင္းျပတာ´ လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။

`အလုပ္မလုပ္ခ်င္ရင္ ဘာလို႔ ဒီေက်ာင္းကို လာတက္ေသးလဲ၊ ဒီမွာေနရင္ေတာ့ ဒီကခိုင္းတာ လုပ္ရမွာပဲ´ လို႔ က်မကလည္း မေက်မနပ္နဲ႔ ေျပာမိတယ္။

`အင္းေလ… သူဒီလို လုပ္ဖို႔ မေကာင္းဘူး´ ဂ်ပန္မေလးကလည္း ေထာက္ခံတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးနဲ႔ အတူ လယ္ထြန္စက္ႀကီး စီးၿပီး Green House ကိုသြား၊ အဲဒီထဲမွာ ေျမေဆြးေတြ ဆန္ကာတုိက္၊ အုိးေလးေတြထဲထည့္ စတာေတြ လုပ္ၿပီး ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ က်မအတြက္ေတာ့ အဲဒီအလုပ္က အသစ္အဆန္းမို႔ စိတ္၀င္စားစရာ ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ ဗမာျပည္မွာတုန္းက တခါမွ မစီးဖူးတဲ့ လယ္ထြန္စက္ႀကီးလည္း စီးခဲ့ရတာကုိး။ ေန႔လည္စာစား ခဏတျဖဳတ္နားၿပီးတဲ့အခါ ကိုယ့္အေဆာင္ထဲ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရမယ္တဲ့။ က်မတို႔ Malawi ေဆာင္က အေဆာင္ေတြထဲမွာ အက်ယ္ဆုံး အႀကီးဆုံးပါပဲ။ သန္႔ရွင္းေရး တာ၀န္ကို စႏၵရာက ခြဲတမ္းခ်ေပးပါတယ္။

`ငါနဲ႔ ခ့န႔ကိုက အေပၚထပ္ တထပ္လုံး တာ၀န္ယူမယ္။ ေမ.. နင္က ေအာက္ထပ္ ဧည့္ခန္းနဲ႔ ေကာ္ရစ္ဒါကို တာ၀န္ယူေပး။ အုိေကလား´

`အင္း… ျဖစ္ပါတယ္´

`ဟို ဘရာဇီးမကို မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႔ အိမ္သာေဆးဖုိ႔ တာ၀န္ေပးလိုက္မယ္´

အားလုံး သေဘာတူညီခ်က္နဲ႔ အသီးသီး ရွင္းၾကလင္းၾကပါတယ္။ က်မ လုပ္ရတဲ့ ဧည့္ခန္းႀကီးက အက်ယ္ႀကီး။ တီဗီြၾကည့္ရင္း လူတကာ စားေသာက္ရွဳပ္ပြထားတဲ့ ပန္းကန္ ခြက္ေယာက္ေတြကလည္း ရိွေသး။ အဲဒီခြက္ေတြ သိမ္း၊ ဆိုဖာေတြ ေနရာတက် ျပန္ခ်၊ ေကာ္ေဇာေတြ ဖုန္စုပ္၊ စာအုပ္ေတြ၊ ဗီဒီယိုတိတ္ေခြေတြ စီစီရီရီလုပ္၊ ဧည့္ခန္း ၿပီးသြားေတာ့ ေကာ္ရစ္ဒါက သစ္ပင္ေတြ လွေအာင္ ပေအာင္ထား၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ရွင္း၊ ဖုန္ေတြသုတ္၊ ဖုန္ေတြ စုပ္နဲ႔ အားလုံးၿပီးသြားတဲ့အခါ… မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္ၾကည့္ေတာ့ ဘရာဇီးသူမ တံျမက္စည္း တေခ်ာင္းနဲ႔ မတ္တပ္ကေလး ရပ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။

`နင္ၿပီးသြားၿပီလား´

`ဒီဘက္က အိမ္သာ မေဆးရေသးဘူး… နင္ေဆးေပးမလားဟင္´

အဲ… ေမးမိတာ မွားပါေပါ့။ ကဲပါေလ.. ကုိယ္က ၿပီးေနၿပီပဲ။ ကူလိုက္ပါမယ္လို႔ ေတြးၿပီး…

`ေအးေအး… ငါေဆးေပးမယ္´

`နင္… ေသခ်ာလား´

ဟမ္… သူက ကုိယ့္လာျပန္ခ်ည္ေနပါလား။ မျဖစ္ဘူး… အရင္ၾကည့္ဦးမွ ဆုိၿပီး..

`ခဏေလး.. ငါၾကည့္အုံးမယ္… ဘယ္အိမ္သာတုန္း´

သူျပတဲ့ အိမ္သာက ေအာက္ထပ္မွာ အမ်ားသုံးေနက် အိမ္သာမဟုတ္ပါဘူး။ ေခ်ာင္ကေလာင္ထဲက အိမ္သာကေလ၊ အဲဒီအိမ္သာ ရိွမွန္း သတိေတာင္ သိပ္မထားျဖစ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ အိမ္သာထဲ ၀င္ၾကည့္လုိက္ေတာ့…

`အိုး… မုိင္ေဂါ့´

ဘိုလိုပဲ ဘုရားတ- လိုက္မိတယ္။ အလြန္ညစ္ပတ္လွစြာေသာ အိမ္သာပါလား။

`ေဆာရီးပဲ… ငါ ဒီအိမ္သာ မေဆးခ်င္ဘူး´

ကမန္းကတန္း ျငင္းဆိုၿပီး သူ႔အနားက ခြါခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲကလဲ ေဒါသေတြ ျဖစ္ေနမိပါရဲ့။ ဘယ့္ႏွယ္… တမနက္လုံးလဲ အေခ်ာင္ခိုေနေသးတယ္။ ဒီညစ္တီးညစ္ပတ္ အိမ္သာႀကီး ငါ့လာေဆးခိုင္းရသလား။ ဟြန္း… ဘရာဇီးမ လူလည္က်တယ္။ ငါ့လာေက်ာလို႔ ဘာရမလဲ… မေဆးႏိုင္ေပါင္။

မေက်မနပ္နဲ႔ ထြက္လာတုန္း အေပၚထပ္က ဆင္းလာတဲ့ စႏၵရာတို႔နဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပလိုက္မိတာေပါ့။

`ဟင္… ဟုတ္လား၊ သူ ခုထိ မၿပီးေသးဘူးလား။ ငါတုိ႔ေတာင္ အားလုံး ၿပီးေနၿပီ´

`ဘယ္ၿပီးမလဲ… မီးဖိုထဲမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတာကုိး´

`ငါ သြားၾကည့္လိုက္ဦးမယ္´

ေျပာေျပာဆိုဆို စႏၵရာက မီးဖိုဘက္ ၀င္သြားေတာ့ က်မနဲ႔ ဂ်ပန္မ အျပင္မွာ ရပ္ၿပီး စကားေျပာေနခဲ့ၾကတယ္။ ခဏအၾကာ စႏၵရာ ျပန္ထြက္လာၿပီး…

`ဟင္းဟင္း.. ငါ သူ႔ကုိ သြားေမးလုိက္တယ္… ၿပီးၿပီလား ဆုိေတာ့ အိမ္သာ မေဆးရေသးဘူးတဲ့… ငါ့ကိုလည္း ေဆးေပးမလားလို႔ ေမးတာနဲ႔ ငါလည္း ေဆးေပးလိုက္တယ္´

`ဟင္… စႏၵရာ… နင္ အဲဒီ အိမ္သာ ေဆးလိုက္တယ္ေပါ့´

`အင္း… တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ဘာမွ အပန္းမႀကီးပါဘူးဟာ… ရြံစရာလို႔ သေဘာထားရင္ ရြံစရာေပ့ါ… ရြံစရာလို႔ သေဘာမထားရင္ ရြံစရာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ငါေဆးေပးမယ္လည္း ဆိုေရာ သူက ဘာေျပာတယ္ မွတ္လဲ… နင္က သိပ္ၾကင္နာတတ္တာပဲတဲ့… ဟားဟား ငါမေဆးေပးရင္ ငါက ၾကင္နာတတ္သူ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ… ရယ္ရတယ္…´

စႏၵရာ ဆက္ေျပာေနတဲ့ စကားေတြကို က်မ မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ရွက္ရြံ႔စိတ္ေတြ တလိပ္လိပ္ ျဖစ္ေနမိတယ္။

သူ႔လို က်မ ဘာလို႔ သေဘာမထားႏိုင္ရတာလဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမက သင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ကပ္ကပ္၊ ငွက္ကေလးေတြကို အစာေကၽြးေကၽြး… အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လွဴဒါန္းတယ္ ဆုိရင္..

`ကိေလသာ ဆာေလာင္ျခင္း၊ ပကတိဆာေလာင္ျခင္းမွ ကင္းရွင္းရပါေစ´ လို႔ ဆုေတာင္းဖုိ႔…

တံျမက္စည္း လွည္းလွည္း၊ အိမ္သာေဆးေဆး… အညစ္အေၾကး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္တဲ့အခါ…

`ကိေလသာ အညစ္အေၾကး၊ ပကတိအညစ္အေၾကး ကင္းေ၀းရပါေစ´ လို႔ ဆုေတာင္းၿပီး ကုသိုလ္စိတ္ကို ေမြးဖို႔… စသျဖင့္ ေျပာျပ ဆုံးမခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့… က်မဟာ အဲဒီလုိစိတ္လည္း မေမြးႏိုင္ခဲ့ဘူး။

`ငါ့ကုိမ်ား… အေက်ာႀကီးနဲ႔ ခိုင္းတယ္´ ဆိုတဲ့ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ျငင္းလိုက္ရတာကုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဟုတ္လွၿပီ ထင္ေနခဲ့မိတယ္။

တကယ္တမ္း က်မဟာ ဗုဒၶဘာသာတေယာက္ ျဖစ္လ်က္နဲ႔ မိဘဆရာသမားေတြရဲ့ အဆုံးအမေတြ နာယူခဲ့ရပါလ်က္နဲ႔ စႏၵရာေလာက္ေတာင္ သေဘာထား မႀကီးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အတၱေတြ၊ မာန္မာနေတြကို မေဖ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

အဲဒီေန႔က အျဖစ္အပ်က္ေလးဟာ က်မရဲ့ အတၱကို က်မ ေကာင္းေကာင္း သိျမင္ခဲ့ရသလို အလြန္ ရွက္ရြံ႕စြာနဲ႔ သင္ခန္းစာ ရခဲ့မိပါေတာ့တယ္။

***

ေမဓာ၀ီ
၂၇၊ ေဖာ္ေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၈။
၁၀း၄၅ နာရီ။

Read More...

Tuesday, February 26, 2008

ႏွင္းဆီတပင္၏ နိဂံုး

ႏွင္းဆီတပင္၏ နိဂံုး
သို႔မဟုတ္
ကႏၲာရဆူးတပင္၏ နိဒါန္း


(ကဗ်ာပံုျပင္)

တခါတုန္းက ...
ဥယ်ာဥ္မွဴး တေယာက္ဟာ
သူ႔ပန္းခင္းေလးထဲမွာ
ေမႊးပ်ံ႕လွပသာယာေအာင္
ႏွင္းဆီ တပင္ ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့တယ္။

ေျမၾသဇာေတြေကြၽး
ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးျပီး
ပန္းပင္ငယ္ေလးကို ျပဳစုယုယ
ကာလအတန္ၾကာတဲ့အခါ ...
ပန္းကေလးတပြင့္ ပြင့္လန္း
နီျမန္းတဲ့အေသြး
ပ်ံ႕ေမႊးတဲ့ရနံ႔
ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႕လို႔
မခူးရက္ မထိရက္
အရိပ္ၾကည့္လ်က္ ေနသတဲ့။

"ပန္းတပင္ရဲ႕ အဂၤါ
ျပည့္စံုေနပါရဲ႕ ...
ၾကည့္ေလ ... ဒီမွာ
အပြင့္က နီတ်ာတ်ာ
ညွာတံက စိမ္းျမျမ
ေလယူရာ ယိမ္းကလို႔
ဆူးေတြက ခြၽန္ျမ
အဖူးေတြက ငံုပ်
ဘယ္ေလာက္မ်ား လွလိုက္ပါသလဲ ..." တဲ့
ဥယ်ာဥ္မွဴးက ဆိုတယ္။

"ပြင့္လန္းေနတဲ့ ပန္းႏွင္းဆီဟာ
ငါတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား
ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျခင္းမ်ား
သူ႔ထံပါးမွာ ရွိေနတယ္ ... ။

႐ိုးတံေပၚက ဆူးခြၽန္ျမ
မာေက်ာဆူးရွ ထက္ျမက္
ဆန္႔က်င္ဘက္ အမုန္းတရား
ငါတို႔ ေရွာင္ရွားၾကမယ္။

ငံုေနရွာတဲ့ ႏွင္းဆီဖူး
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း အိပ္မက္ဦးေလ
ဘယ္အခါ ပြင့္ေ၀လာမလဲ
ငါတို႔လည္း မသိႏိုင္ခဲ့ ... ။

ဒါေပမဲ့ ...
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ
အလွအပဆံုး ပန္းတပြင့္
လန္းတင့္လာမယ္ဆိုတာေတာ့
ငါတို႔အတြက္ အေသအခ်ာပဲေပါ့ ..."

ဒီလိုနဲ႔သူဟာ
ႏွင္းဆီပင္ေလး နေဘးမွာ ေနရာက
ကံၾကမၼာအလွည့္အေျပာင္းတခုေၾကာင့္
သူ႔ဥယ်ာဥ္ေလးနဲ႔ ခြဲခြါ
အေ၀းတေနရာ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။

အေ၀းကေန
မယုယႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့
စိတ္ထဲက တမ္းတလ်က္
ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔
အိပ္မက္ေတြ မက္ေနခဲ့သတဲ့။

တေန႔ ...
အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ
ေဖေဖာ္၀ါရီလရဲ႕
အလယ္တည့္တည့္က်တဲ့ေန႔ .. တဲ့။

အဲဒီေန႔မွာ
ဥယ်ာဥ္ကမၻာေလးထံ
မေရာက္ေရာက္ေအာင္ သူျပန္ခဲ့ပါရဲ႕ ...
ဒါေပမဲ့ ...
... ... ...
... ... ...
ျပဳစုျခင္းကင္းေ၀း
ယုယမႈ မေပးခဲ့လို႔ေလလား ...
ေသဆံုးသြားခဲ့ျပီ
ခ်စ္လွစြာေသာ ႏွင္းဆီ ... ။

ဥယ်ာဥ္မွဴးက ၀မ္းနည္းစြာ ငိုတယ္ ... ။
"ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ပန္းတပြင့္
ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေၾကြလြင့္ခဲ့တာလဲ ...
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႏွင္းဆီဖူး
ဘယ္သူေခြၽခူးသြားခဲ့တာလဲ ...
ငါ့ရဲ႕ ႏွင္းဆီသခင္
ဘာေၾကာင့္ မရွင္သန္ရတာလဲ ... "

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့
ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ရိုးတံထက္မွာ ...
ဆူးေတြသာ က်န္ရစ္ ...
ဆူးေတြသာ က်န္ရစ္ ...
ဆူး ... ေတြ ... သာ ... က်န္ ... ရစ္ ... ခဲ့ျပီေလ ...

ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ႕ မ်က္ရည္
ဆူးေတြေပၚကိုခ
ဆူးေတြေပၚ က်တဲ့အခါ
ဆူးမ်ားစြာ ျပည့္လွ်မ္း
ကႏၲာရပန္းတပင္
အလုိလို ရွင္သန္လာေလေတာ့တယ္... ။

***
ေမဓာ၀ီ
၁၈၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၁၁း၀၇ နာရီ

Read More...

Monday, February 25, 2008

ဆက္မရတဲ့ အဆံုး

မနက္က ...
ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာထ၊ ညတုန္းက ေဆးထားတဲ့ ပန္းကန္ေတြကို စင္ေပၚလွမ္းတင္လိုက္ျပီး တဘက္လွည့္လိုက္တုန္း ...

၀ုန္း ... ခြၽလြမ္ .. ခြမ္ ... ခြၽင္ ...

ဆိုတဲ့ အသံေတြနဲ႔အတူ ပန္းကန္အထပ္လိုက္ စင္ေပၚက ျပဳတ္က်ျပီး ကြဲကုန္ပါေလေရာ ... ။
တစစီ ကြဲေနတဲ့ ပန္းကန္ကြဲအပံုနား ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်ရင္း ညစ္ညဴးတဲ့စိတ္၊ ႏွေျမာတဲ့စိတ္၊ ၀မ္းနည္းတဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ရင္း
ဒီစင္ေပၚ မတင္လိုက္မိရင္ အေကာင္းသားဆိုျပီး ေနာင္တေတြ ရေနမိတယ္။ ပန္းကန္ကြဲ အပိုင္းအစ ေလးေတြကိုလည္း ျပန္ရလိုရျငား ဟိုတစ ဒီတစ ဆက္ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။

ဒီပန္းကန္ေတြဆိုတာက ျပဳတ္က်တာနဲ႔ ကြဲလြယ္ အက္လြယ္ ထိခိုက္လြယ္တဲ့ အမ်ဳိးအစားေတြပဲ။ ကြဲျပီးသြားရင္လည္း ဘယ္လိုမွ ျပန္ဆက္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါကို သိေနရက္နဲ႔ စိတ္ထဲ ႏွေျမာလို႔ ျပန္ဆက္ၾကည့္ေနမိတာပါ။

အစကတည္းက အျမင့္မွာတင္ရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုစိုက္ျပီး တင္ရမွာကို နေမာ္နမဲ့နဲ႔ ျပီးစလြယ္ တင္လိုက္မိတဲ့ ကိုယ့္ကို္ယ္ကိုယ္သာ အျပစ္တင္ရင္း ပန္းကန္ကြဲပံုၾကီးနား စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ထိုင္ေနမိတယ္။

မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာကို ၾကိဳးစားရတာ စိတ္ေရာ လူပါ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း လစ္လ်ဴရႈျပီး စိတ္ထဲက အားလံုးကို ထုတ္ပစ္လိုက္တာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ေတြးမိတာနဲ႔ ... စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ်ျပီး ...

ကြဲသြားျပီးတဲ့ အရာေတြကို မိုက္မဲစြာ ျပန္ဆက္ဖို႔ မၾကိဳးစားေတာ့ဘဲ တံျမက္စည္းနဲ႔လွဲ၊ ေဂၚျပားနဲ႔ က်ံဳးျပီး အမႈိက္ပံုးထဲ ထည့္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
***
ေမဓာ၀ီ
၂၅၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၁၂း၁၅ နာရီ

Read More...

Saturday, February 23, 2008

စာနာစိတ္ရွိမယ္ ဆိုရင္

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁-ရက္

အဲဒီေန႔က ႏွင္းေတြက်လို႔ စီးေနက် မက္ထ႐ိုကို ၃-ခါ ေျပာင္းစီးခဲ့ရတယ္။ မက္ထ႐ို တစီးက ေနာက္တစီး ေျပာင္းတဲ့အခါ ခရီးသည္ အားလံုး လိုက္ေျပာင္းၾကတာမို႔ ထိုင္စရာ ေနရာမရတဲ့အျပင္ အားလံုး ၾကပ္ၾကပ္သပ္သပ္နဲ႔ စီးရတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အျမဲ ေႏွးေကြးတဲ့ က်မကေတာ့ အတက္အဆင္း တံခါးေပါက္၀ ေလာက္မွာ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ေပါ့။ အဲဒီလို စီးနင္းလိုက္ပါလာရင္း ရန္ကုန္က ဘတ္စ္ကား ၾကပ္ၾကပ္ေတြကို သြားသတိရမိရာက ဘတ္စ္ကားရဲ႕ ဒုကၡေတြကိုပါ ျပန္ေတြးေနမိပါတယ္။
***
ပထမစဥ္းစားမိတာက ကားေပၚက ခါးပိုက္ႏႈိက္ေပါ့။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ပင္မမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက က်မ ခါးပိုက္ႏႈိက္ ခံရဖူးပါတယ္။ လဆန္းရက္ က်ဴရွင္လခေပးဖို႔ ပိုက္ဆံေတြ အကုန္ပါသြားေတာ့တာပဲ။ ႏွေျမာလည္း ႏွေျမာ၊ လူလည္က်တဲ့ ခါးပိုက္ႏႈိက္ကို ေဒါသလည္း ျဖစ္နဲ႔ မ်က္ရည္ ေပါက္ေပါက္က်မိပါရဲ႕။ ၾကီးေတာ္ၾကီးက သနားျပီး ပိုက္ဆံ ျပန္ေပးေပမဲ့ ဟိုပိုက္ဆံကိုလည္း ႏွေျမာတုန္းပဲ။ အဲဒီ ခါးပိုက္ႏႈိက္ ကို အမႈန္႔ၾကိတ္ပစ္ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္ခဲ့တာ။

ဒါေပမဲ့ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ပိုက္ဆံေလးဟာ သူ႔မိသားစု အထိုက္အေလ်ာက္ စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္သြားမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျဖသာပါေသးတယ္။ အဲဒီလို ၾကံဖန္ျပီး ခြင့္လႊတ္လို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ ကားေပၚမွာ ႏွမခ်င္း မစာနာတဲ့ ေယာက္်ား ရင့္မႀကီးေတြပါ။ သူတို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ညွာညွာတာတာ စဥ္းစားျပီး ခြင့္လႊတ္လို႔ မရႏိုင္ေလာက္တဲ့ သတၱ၀ါ ေတြပါပဲ။

က်မ မူလတန္း အလယ္တန္းေလာက္က လသာ-၂ မွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ေက်ာင္းကားက ဖိုးစိန္လမ္းက ျဖတ္ျပီး ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက ပတ္ေမာင္းပါတယ္။ တေန႔ေတာ့ ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက ေမာင္းေနရင္း အစြန္မွာထိုင္တဲ့ အမႀကီးေတြက အီးအား နဲ႔ ေအာ္ျပီး မ်က္ႏွာႀကီးေတြ နီရဲေနၾကတယ္။ အတြင္းဘက္မွာထိုင္တဲ့ က်မတို႔လို ကေလးေတြက ဘာရယ္ ညာရယ္ မသိဘူးေပါ့။ ေနာက္မွ သိရတာက ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက သစ္ပင္တပင္ေပၚမွာ လူတေယာက္က ထိုင္ေနျပီး ျဖတ္သြားတဲ့ ကားေပၚက ေကာင္မေလးေတြကို (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) ပုဆိုးလွန္လွန္ျပသတဲ့။

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ... ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္ ဒီလူႀကီး မရွက္ဘူးလား မသိ ... လို႔ ကေလးအေတြးသာ ေတြးျပီး ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ။

ေနာက္ ၉-တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ ကန္ေတာ္ေလးမွာ က်ဴရွင္ သြားတက္ရေတာ့ အျပန္ဆိုရင္ ညမိုးခ်ဳပ္ေနပါျပီ။ ညဘက္ေျပးတဲ့ ဒတ္ဆန္းေလးေတြေပၚမွာ တခါတေလ အရက္မူးေနသူေတြ ပါလာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အမူးသမားေတြက သိပ္မေၾကာက္ရပါဘူး။ အနံ႔နံတာ တခုပါပဲ ... သူတို႔ဟာသူတို႔ မူးျပီး ငိုက္လိုက္လာၾကတာ။ ေၾကာက္ရတာက ... လက္ေမာင္းခ်င္းကပ္ အသားခ်င္းမထိတထိ ထိျပီး အသားယူတတ္တဲ့ ပုရိသေတြပါ။
အဲဒီအသက္အရြယ္ ခပ္ငယ္ငယ္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ေနာက္ရက္ေတြ အေဖ့ကို လာၾကိဳဖို႔ ေျပာရပါတယ္။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္ေတာ့လည္း တခါတေလ ဖယ္ရီနဲ႔ မလိုက္ခ်င္ရင္ နံပါတ္ ၅၀ ဘတ္စ္ကားႀကီးကို စီးေလ့ရွိပါတယ္။ ေစာေစာက ခါးပိုက္ႏႈိက္ခံရတာ အဲဒီ ၅၀ ကားေပၚမွာေပါ့။ တရက္ေတာ့ ကားကလည္း ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ပါပဲ။ ကားေပၚမွာ မသကၤာဖြယ္ လူႀကီးတေယာက္ကို ေတြ႕ရတယ္ဆိုပါေတာ့။ မသကၤာဖြယ္ဆိုတာ လူက စုတ္တိစုတ္ျပတ္မို႔ မဟုတ္ဘူး။ ၾကည့္ေတာ့ လူႀကီး လူေကာင္းပံုစံပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဟိုမိန္းကေလးအနားကပ္၊ ဒီမိန္းကေလး အနားကပ္နဲ႔ ... အကြက္ေခ်ာင္းေနပံုမို႔ပါ။

က်မက ထိုင္ခံုေနရာရေတာ့ အကဲခတ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေျမနီကုန္းမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆင္းသြားျပီး ကားက ပိုေခ်ာင္ျပီး ေနရာေတြလြတ္ေတာ့သြားပါရဲ႕။ သူက မထုိင္ဘူး။ ဟံသာ၀တီမွတ္တိုင္က်ေတာ့ အမႀကီးတေယာက္ တက္လာတယ္။ အေပါက္၀ေလာက္မွာပဲ ရပ္ေနေတာ့ .. ဒီလူႀကီးက အနားတိုးသြားတယ္။

အင္း ... ဆက္မေျပာပါရေစနဲ႔ ... ။ က်မ မ်က္ႏွာေတြပူထူျပီး အသား တဆတ္ဆတ္တုန္တယ္။ ေဒါသလည္းထြက္ ရွက္လည္းရွက္နဲ႔ အဲဒီလူႀကီးရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို လူေတြသိေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲလို႔ အၾကံထုတ္ေနမိတယ္။ ကားေပၚက ေျပးဆင္းျပီး အဲဒီလူႀကီး ႏွာဗူးႀကီးပါဗ်ဳိ႕ လို႔ ေအာ္ရေကာင္းမလား ... စဥ္းစားမိေသးတယ္။

ဒါေပမဲ့ လန္႔တာက ... တခါတုန္းက အိမ္နားက အမႀကီးတေယာက္ဟာ ခါးပိုက္ႏႈိက္ကို ေအာ္လိုက္မိလို႔ သူ႔အက်ႌကို ဓားနဲ႔ခြဲတာ ခံလိုက္ရတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးေနေတာ့ ... သူရဲေကာင္းလုပ္ျပီး မေအာ္ရဲဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ရင္ထဲမွာ ေအာင့္ေနေအာင္ ေဒါသျဖစ္ေပမဲ့ ျမိဳသိပ္ျပိး ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ ေနခဲ့ရဖူးတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲ ... ။
ဒီလူႀကီးေတြ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုလုပ္ၾကရတာလဲ။
လူျမင္ကြင္းမွာ၊ လူေတြၾကားမွာ ရမက္ ဆႏၵကို မေစာင့္ထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ သိကၡာ၊ သမာဓိ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား။
သူတို႔မွာ ကိုယ့္ ကာမပိုင္ ရွိေကာင္းရွိမယ္၊ မရွိလည္း အခေၾကးေငြေပးလို႔ရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ ရွိေနသားပဲ။ ဘာလို႔မ်ား ဘတ္စ္ကားေပၚက အျပစ္မဲ့တဲ့ မိန္းကေလးေတြကို သားေကာင္အျဖစ္ အသံုးခ်ၾကတာလဲ ... ။ သူတို႔ရဲ႕ ေသြးသားေသာင္းက်န္းမႈေၾကာင့္ ဘတ္စ္ကားစီးျပီး ခရီးသြားရရွာတဲ့ မိန္းကေလးေတြအတြက္ လံုျခံဳမႈ ဆိုတာ မရွိေတာ့ပါလား။

အခုအခ်ိန္မွာ က်မစဥ္းစားမိတာေတာ့ သူတို႔ဟာ စိတ္ေရာဂါ တခုခု ၀င္ေနတဲ့သူေတြပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ စိတ္ေဖာက္ျပန္ ခ်ဳိ႕ယြင္းေနလို႔သာ ကာမဂုဏ္ အာ႐ံုမွာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲမႈ မရွိတာလို႔ပဲ က်မ ယူဆမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လူျမင္ကြင္းမွာ ပတ္၀န္းက်င္ကို မရွက္၊ ကဲ့ရဲ႕ရႈံ႕ခ် ခံရမွာ မေၾကာက္ဘဲ ဟိရီၾသတၱပၸ တရား ကင္းမဲ့စြာ အခုလို ျပဳမူၾကတာမဟုတ္လား။

တကယ္လို႔မ်ား အဲဒီလူေတြဟာ ... ငါ့ႏွမေလးသာ အခုလိုဆိုရင္ ... ငါ့အမသာ အခုလိုခံစားရရင္ ... ငါ့အေမသာ ဒါမ်ဳိးၾကံဳေတြ႕ရရင္ ... ဆိုျပီး ေတြးေတာမိလို႔ ... အေမခ်င္း ႏွမသားခ်င္း စာနာမယ္ဆိုရင္ ဒီအျပဳအမူမ်ဳိး လုပ္၀ံ့မယ္ မထင္ပါဘူး။
***
"ခရီးသြား လုပ္သားျပည္သူမ်ား ခင္ဗ်ား။ က်ေနာ္တို႔ မက္ထ႐ိုဟာ ေရွ႕မွတ္တိုင္မွာ အဆံုးသတ္ ရပ္နားပါေတာ့မယ္။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ခရီးဆံုးထိ ဆက္မသြားႏိုင္တာကို သည္းခံေပးၾကပါခင္ဗ်ား။"

'ဟင္ ... ဒုကၡပါပဲ ...'

'ဟာ .. ျပႆနာပဲ ... ရံုးခ်ိန္ မမီေတာ့ဘူး'

'ေသလိုက္ပါေတာ့ကြာ ... ဒီမက္ထရိုကလဲ ...'

ခရီးသည္ေတြဆီက အသံအမ်ဳိးမ်ဳိး ထြက္လာပါတယ္။ က်မလည္း ခ်စ္ေသာဗမာျပည္က ဘတ္စ္ကားမ်ားရဲ႕ ဒုကၡကို ေတြးေနရာက ရပ္တန္႔ ေနာက္ထပ္ ရထားေျပာင္းစီးဖို႔ ပလက္ေဖာင္း တခုကို အေျပးအလႊား ကူးခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

***

ေမဓာ၀ီ
၂၂၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
ညေန ၄-နာရီ ၄၆ မိနစ္

Read More...

Friday, February 22, 2008

နာယူမိေသာ အဆံုးအမ

ေပးထားတဲ့ ကတိ ေဖာက္ဖ်က္ျပီး ဒီပို႔စ္ကို တင္တာကို အိမ္က သိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္မယ္ထင္တာပါပဲ။ ဒီကေန႔ ဒီစာကို အရမ္းေရးခ်င္လို႔ က်မ အမကို ေပးထားတဲ့ ကတိ ဖ်က္လိုက္မိတယ္။

***

ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းလြမ္းနဲ႔ ေန႔တိုင္း ဗမာျပကၡဒိန္ေလးကို ၾကည့္ၾကည့္ေနခဲ့တာ ... ဒီေန႔ဟာ တပို႔တြဲ လျပည့္ေန႔ ... တဲ့။
တပို႔တြဲလ ထမနဲပြဲ လို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက သာမန္ေလာက္သာ သိခဲ့ပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္ ဘာသာေရး သင္တန္းေတြ တက္ေတာ့မွ တပို႔တြဲ လျပည့္ေန႔ဟာ ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ အခါေတာ္ေန႔ ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။

ၾသ၀ါဒ ပါတိေမာက္ဆိုတာ ဂဂၤါ၀ါဠဳ သဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ၾကတဲ့ ဘုရားရွင္တိုင္းရဲ႕ အဆံုးအမ ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္သားခဲ့ဖူးပါတယ္။ မဟာကရုဏာရွင္ ျမတ္စြာဘုရားဟာ သတၱ၀ါေတြကို ရင္၀ယ္သားပမာ သနားေတာ္မူလွလို႔ ဆံုးမ ၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့တာပါ။ ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ဟာ တိုတိုေလးနဲ႔ ထိေရာက္တဲ့ အဆံုးအမေတာ္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ငယ္စဥ္က စတင္ သင္ၾကားခဲ့စဥ္ကတည္းက အလြန္ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးလို႔ အျမဲ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ... က်မ ဒီၾသ၀ါဒကို လိုက္နာ ႏိုင္ပါသလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ျပီး ေမးရင္း သံုးသပ္ၾကည့္မိတယ္။
ဟုတ္ကဲ့ ... ။ က်မ အားလံုးကို မလိုက္နာႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လိုက္နာႏိုင္ေအာင္သာ ၾကိဳးစားေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအဆံုးအမေတာ္ေတြကို သိျပီးသားျဖစ္လဲ အထပ္ထပ္ ဖတ္၊ အထပ္ထပ္နာ၊ အထပ္ထပ္ ျပန္လည္ ေရးသားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိေပးေနမိတာပါ။ ဒီပို႔စ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိေပးတဲ့ ပို႔စ္လို႔ ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။

တပို႔တြဲလျပည့္ ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ အခါေတာ္ေန႔သိမွတ္ဖြယ္မ်ား
တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔မွာ ဘုရားရွင္တိုင္းဟာ တပည့္သားတို႔ကို ၾသ၀ါဒေပးေတာ္မူတာကို အေၾကာင္းျပဳျပီး တပို႔တြဲလျပည့္ကို ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ အခါေတာ္ေန႔လို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ...
(၁) ရွင္သာရိပုတၱရာ ရဟႏၲာျဖစ္တဲ့ေန႔၊
(၂) ရွင္သာရိပုတၱရာ နဲ႔ ရွင္မဟာေမာဂြလာန္ ဧတဒဂ္ရတဲ့ေန႔၊
(၃) အဂၤါေလးရပ္နဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ရဟန္းပရိသတ္တို႔ အလိုအေလ်ာက္ စုေ၀းမိတဲ့ေန႔၊
(၄) ဘုရားရွင္တုိင္း ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ ျပေတာ္ မူေသာေန႔ျဖစ္ပါတယ္။

ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ ပါဠိ၊ ျမန္မာ ၂ ဘာသာကို က်မ ဘေလာ့မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေရးတဲ့ ေန႔ကိုျပန္ရွာဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ့လို႔ အခုတခါေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေဖာ္ျပလိုက္ပါမယ္။

***

OVĀDA PĀTIMOKKHA


1. KHANTI PARAMAM TAPO TI TIKKHĀ,
NIBBANAM PARAMAM VADANTI BUDDHA;
NA HI PABBA JITO PARUPAGHATI,
NA SAMANO HOTI PARAM VIHETHAYANTO.

Forbearing patience is the highest moral practice,
“Nibbana is Supreme” say the Buddhas.
A bhikkhu does not harm others;
One who harms others is not a bhikkhu.

2. SABBAPAPASSA AKARANAM,
KHUSALASSA UPSASAMPADA;
SACITTA PARIYODAPANAM,
ETAM BUDDHANA SASANAM.

Not to do evil,
To cultivate merit,
To purity one’s mind,
This is the Teaching of the Buddhas.

3. ANUPAVADO ANUPAGHATO,
PATIMOKKHE CA SAMVARO;
MAT TANNUTA CA BHATTASMIM,
PANTANCA SAYANASANAM,
ADHICITTE CA AYOGO,
ETAM BUDDHANA SASANAM.

Not to revile, not to do any harm,
To practise restraint in the Fundamental Precepts,
To be moderate in taking food,
To dwell in a secluded place, intent on higher thoughts,
This is the Teaching of the Buddhas.

***

ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္ကေတာ့

မေကာင္းမႈေရွာင္၊ ေကာင္းမႈေဆာင္၊ စင္ေအာင္ စိတ္ကိုထား။
ဗုဒၶတိုင္းသာ မိန္႔ခဲ့တာ၊ သံုးျဖာဤ စကား။
ခႏၲီမူလ မာန္ကိုခ်၊ ေဒါသကိုပယ္၊ ေမတၱာလြယ္ ... ။

အဲဒီ အဆံုးအမနဲ႔ အညီ က်င့္သံုးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ သတိေပးေနမိတယ္။ တကယ္တမ္းက မလြယ္ပါဘူး။ မေကာင္းမႈ ေရွာင္ဖို႔၊ ေကာင္းမႈေဆာင္ဖို႔ စိတ္ကို စင္ေအာင္ ထားဖို႔က လြယ္တယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့ ... ။ သည္းခံဖို႔၊ မာန္ကိုခ်ဖို႔၊ ေဒါသကို ပယ္ျပီး ေမတၱာတရား အျမဲထားႏိုင္ဖို႔က ထင္သေလာက္ မလြယ္လွပါဘူး။

ဒီရက္ပိုင္း က်မ စိတ္ေတြပင္ပန္း ေနာက္က်ိ ရႈပ္ေထြးလြန္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လျပည့္ေန႔မွာေတာ့ န၀ဂၤဥပုသ္ သီလ ေဆာက္တည္ျပီး စိတ္ကို ၾကည္လင္ေအာင္ ထားရင္း
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဆံုးမ ၾသ၀ါဒေလးကို ထပ္တလဲလဲ ရြတ္ဖတ္ကာ က်င့္ႏိုင္ခဲတဲ့ တရားကို ႏႈတ္ဖ်ားကေန ႏွလံုးသားထဲ ေရာက္ေအာင္ အျမဲ ပြါးမ်ားလို႔သာ ေနမိပါေတာ့တယ္။

***

ေမဓာ၀ီ
၂၁ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
(တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔)

(ဒီစာကို မေန႔က ေရးျပီးေပမဲ့ အင္တာနက္နဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနလို႔ ဒီကေန႔မွ တင္လိုက္ရပါတယ္။)

***
ကိုးကား။ ... ။
အခါေတာ္ေန႔မ်ား (မာဂဓီ - သာစည္)
ၾသ၀ါဒပါတိေမာက္ ေက်ာက္စာေတာ္ (ဗိုလ္တေထာင္ေစတီေတာ္ - ေမတၱာျဗဴဟာအဖြဲ႕)

Read More...

Tuesday, January 22, 2008

ခဏ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္…

မေျပာမဆိုနဲ႔ က်မ ေပ်ာက္သြားရတဲ့ အေၾကာင္းကို ရွင္းျပပါမယ္။ ဒီကို မလာခင္ က်မ မိဘေတြကို ကတိ တခု ေပးခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဒီကို ေရာက္ရင္ ဘေလာ့ ျပန္မေရး ေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့ ကတိပါ။ အဲဒီကတိက စက္တင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔ကေန ေအာက္တိုဘာ ၂၉- ရက္ေန႔ထိသာ တည္ခဲ့ပါတယ္။ စာမေရးရရင္ မေနႏိုင္တဲ့ က်မ ... မိဘေတြကို ေပးခဲ့တဲ့ ကတိကို ေဖာက္ဖ်က္ျပီး ဘေလာ့ ျပန္ေရးမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို က်မ အမ သိသြားပါေတာ့တယ္။

အဲဒီရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ ... ဘေလာ့အျပင္ အင္တာနက္ အီးေမးလ္နဲ႔ မိုဘိုင္းဖုန္း အသံုးျပဳခြင့္ပါ ရပ္နားျခင္း ခံလိုက္ရပါတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္ေနေပမဲ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ မရပ္တည္ႏိုင္ေသးတဲ့ က်မ အေနနဲ႔ သူတို႔ကို လြန္ဆန္ႏိုင္ျခင္း မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ က်မ ဘေလာ့ေရးျခင္းကို ရင္နာနာနဲ႔ ရပ္နားထားရတာပါ။

အခုလား ... လိုင္ဘရီကေန ... ခဏလာသံုးေနတာပါ။ ဒီလိုပဲ က်မက အမိန္႔ဆို ဖီဆန္တတ္တဲ့ အက်င့္နဲ႔ လက္တလံုးျခား လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေလးက က်န္ေသးေတာ့ ဒီစာကို ေရးျပီး တင္လိုက္တာပါ။

ေမာ္ဒရိတ္လုပ္ထားတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြကို က်မကိုယ္စား တင္ေပးေနတဲ့ ကိုေစးထူးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္လည္း က်မဘေလာ့ေလးကို ဆက္ျပီး ေစာင့္ေရွာက္ ထားေပး ပါဦး။

အားလံုးကို ခဏႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြး ညွိႏႈိင္းျပီး နားလည္မႈ ျပန္ရတဲ့အခါ .... ဘေလာ့ေလးဆီ ျပန္လာခဲ့ပါမယ္ ... ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ ့.... .... ....
မတတ္သာလို႔ ခပ္ခြါခြါ ေနရပါဦးမယ္ ...။


ေမဓာ၀ီ
၂၁၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္

Read More...

Thursday, January 10, 2008

က်မႏွင့္ ေယာဂ

ေနရာတကာ စပ္စပ္ စပ္စပ္ ပါခ်င္တဲ့ က်မဟာ ေက်ာင္းမွာ ဘယ္သူမဆို အခမဲ့ တက္လို႔ရတဲ့ ေယာဂသင္တန္းကို တက္ခဲ့မိပါတယ္။ ေယာဂဆိုတာ စာအုပ္ေတြထဲသာ ဖတ္ဖူးတာ ဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ ေသခ်ာ မေလ့လာ ခဲ့ဖူးေတာ့ သိပ္ခက္ခဲ ေလာက္မယ္လို႔ မထင္မိဘူး။သင္တန္းဆရာမ မမအစ္ဇဘယ္ ကလည္း ေယာဂဆိုတာ မင္းတို႔ဆီက meditation လိုပဲ လို႔ က်မ စိတ္၀င္စားေအာင္ ဆြယ္ရွာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မမအစ္ဇဘယ္ကို က်မလည္း တက္မယ္လို႔ ကတိေပးၿပီး နာမည္ စာရင္း ေပးလိုက္တယ္။ သင္တန္းက တပတ္မွာ ၂-ရက္ အဂၤါနဲ႔ ၾကာသပေတး ေန႔ေတြမွာ ရွိတာ ဆိုေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့ အဂၤါေန႔က စတက္ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။

“သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္မယ့္ အ၀တ္အစား ၀တ္ခဲ့၊ ေယာဂ ဖ်ာ မရွိရင္ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါ အႀကီး ယူခဲ့ ...” ဆိုတဲ့ မမအစ္ဇဘယ္ မွာတဲ့အတိုင္း ၀တ္စားဆင္ယင္ျပီး ညေန ၅ နာရီခြဲမွာ သင္တန္းလုပ္မယ့္ Chinese Embassy ဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦးေလးဆီ သြားရပါတယ္။

အသီးသီး ေနရာယူျပီးတဲ့ေနာက္ ဥံဳ ၃-ခါ ေအာ္ျပီး သင္တန္းကို စပါတယ္။ စစခ်င္း ပက္လက္လွန္ အိပ္တဲ့ အေနအထားနဲ႔ မ်က္စိကိုမွိတ္၊ တကိုယ္လံုးက အေၾကာအခ်င္ေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး အသက္ကို ၀၀႐ွဴသြင္းရပါတယ္။ ေနာက္ တကိုယ္လံုးကို ဆန္႔ထုတ္ၿပီး အသက္ျပင္းျပင္း ႐ွဴရျပန္ပါတယ္။ စိတ္ကို အသက္႐ွဴတဲ့ဆီမွာပဲ အာ႐ံု စိုက္ထားရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ တင္ပလႅင္ေခြ (meditation post) ပံုစံ ထိုင္လိုက္ျပီး လက္ကို ပံုမွာ ျပထားတဲ့အတိုင္း လက္ညွဳိးနဲ႔ လက္မ၀ိုင္းထားတဲ့ မုျဒာပံုစံ ထားရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ 1, 2, 3, 4 ေရတြက္ျပီး အသက္႐ွဴသြင္း ရတယ္။ ႐ွဴထုတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ 1 ကေန 8 ထိ ေရတြက္ရပါတယ္။
တခါ ညာဘက္ လက္ညွဳိးနဲ႔ လက္ခလယ္ကို ေကြးထားျပီး က်န္တဲ့ လက္ ၃-ေခ်ာင္းကို ေထာင္၊ လက္မနဲ႔ ညာဘက္ နွာေခါင္း ေပါက္၀ကို ပိတ္ .. ဘယ္ဘက္ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အသက္႐ွဴသြင္း၊ လက္သူၾကြယ္နဲ႔ ဘယ္ဘက္ ႏွာေခါင္းေပါက္ကို ပိတ္ ... ညာဘက္ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အသက္႐ွဴထုတ္၊ ေနာက္ လက္မျပာင္းေသးဘဲ ညာဘက္ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အသက္႐ွဴသြင္း၊ လက္ေျပာင္း ... ဘယ္ဘက္ ႏွာေခါင္းနဲ႔ အသက္႐ွဴထုတ္ ... အဲဒါမ်ဳိး တစံုလုပ္ရင္ တခါ လို႔ ေရတြက္ျပီး ၄-ခါ လုပ္ရပါတယ္။
အဲဒီေလာက္ကေတာ့ အဆင္ေျပပါေသးတယ္။ ပံုစံ တမ်ဳိးကေန တမ်ဳိးေျပာင္းတိုင္း ဥံဳ ခံျပီးမွ ေျပာင္းတာကိုလည္း သတိထား မိပါတယ္။ ေနာက္ ... တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အဆင့္ေတြ တက္လာျပီး သစ္ပင္ပံုစံ အေနအထား၊ ေနကို ေမွ်ာ္ၾကည့္တဲ့ ပံုစံ အေနအထား၊ ေဇာက္ထိုးပံုစံ၊ ကေလးငယ္ပံုစံ၊ ေျခေထာက္ေျမွာက္ရ .. ကြၽမ္းထိုးရ မ်ဳိးစံု လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ ၾကံ့ခုိင္ေရးအတြက္ ဘာေလ့က်င့္ခန္းမွ မလုပ္တာ ၾကာျပိျဖစ္တဲ့ က်မရဲ႕ အေၾကာအျခင္ေတြဟာ အရမ္းကို ေတာင့္တင္းေနတာေၾကာင့္ ေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မနည္း ၾကိဳးစားျပီး ဖတ္ဖတ္ေမာေအာင္ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။
ေယာဂရဲ႕ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ စိတ္တည္ၿငိမ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ္လုပ္တဲ့ ပံုစံေပၚမွာ အာ႐ံု စူးစိုက္ဖို႔ပါပဲ။ ေယာဂ ေလ့က်င့္ခန္းဟာ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ႀကံ့ခိုင္ေစျပီး ေသြးလည္ပတ္မႈ၊ ႏွလံုး၊ အဆုတ္ စတဲ့ ကလီစာေတြရဲ႕ ၾကံ့ခိုင္မႈကိုပါ အေထာက္အပံ့ ျပဳေစတယ္လို႔ မမအစ္ဇဘယ္က ရွင္းျပပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ လုပ္ႏိုင္နဲ႔ ၾကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ရင္း၊ သူမျမင္ရင္ ခဏတျဖဳတ္ ေရသာခိုရင္းနဲ႔ ၇-နာရီ ထိုးတဲ့ အခါ ဘုရား (သို႔မဟုတ္) ေယာဂ ဆရာႀကီး အပါအ၀င္ ေက်းဇူးရွင္မ်ား ကို ကန္ေတာ့တာတို႔ ကမၻာႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းေစဖို႔ ဆုေတာင္းတာတို႔ လုပ္ျပီး ဥံဳ ခံၿပီး အတန္းျဖဳတ္လုိက္ပါတယ္။

ေယာဂသင္တန္းအျပီး ညစာစားေတာ့ ခါတုိင္းေန႔ထက္ ပိုျပီး စားလို႔ေကာင္းသလိုပဲ ... ဒါနဲ႔ အမ်ားႀကီး စားျပီး ... အိ္ပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါေလေရာ ... ။
***
ေမဓာ၀ီ
၁၀၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၂၁း၄၀ နာရီ
(ေယာဂရဲ႕ ပံုစံေလးေတြ နမူနာ ၾကည့္ရေအာင္ ရွာျပီးတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။)

Read More...

Wednesday, January 09, 2008

ဗလာ

ဒီေန႔ ဘာစာမွ အသစ္ မေရးႏိုင္လို႔ ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္ ေလာက္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေလာက္က ေရးခဲ့တာပါ။ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလး နဲ႔ နေဘေတြ ထပ္ျပီး ေရးထားတာမို႔ ခုထိ မွတ္မိလို႔ ေနပါတယ္။ အဲဒိတုန္းက သမိန္ေပါသြပ္ ကာတြန္းေတြ ထဲမွာ ...

"အတိတ္ကာလကို အရိပ္ျပာခ်ျပီး အိပ္ရာအထမွာ ... ျပိတၱာမ .... လို႔ ... ေအာ္လိုက္တယ္" ... တုိ႔

"တေပါင္း တန္ခူးမွာ အေၾကာင္းမထူးရင္ ေျမာင္းတူးျပီး ေျပာင္းဖူးပဲ စိုက္ေတာ့မယ္" ... တို႔ ...

ျမိဳ႔စားႀကီးဦးအာလူးရဲ႕ ၾကံဳး၀ါးစကား …
"အာလူးတို႔ဘုန္း ... မိုးသို႔ခ်ဳန္း ... ေပြးပုန္း ေပါင္မွာ မေနသာ" ... တို႔

အဲဒါေတြ ဖတ္ျပီး သေဘာက်မိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုပါေတာ့ ... ။ ဒါနဲ႔ က်မလည္းပဲ အားက် မခံ နေဘထပ္ၾကည့္တာပါ .. ။ အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကို "စင္စစ္" လို႔ ေပးထားတာ။ ခုေတာ့ "ဗလာ" လို႔ ျပန္ေျပာင္း လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ ၾကပါဦး။
***
ဗလာ

အမုန္းပြါးမယ့္ စကားလည္း မဟုတ္
အ႐ႈံးမ်ားတဲ့ ကစားပြဲ မဟုတ္
ႏွလံုးသားရဲ႕ အမွားလည္း မဟုတ္ ...

ဒါေပမဲ့
တရားမဲ့သူေတြရဲ႕ ၾကား
အမုန္းစကားဟာ အတားခက္
အ႐ႈံးမ်ားဟာ ခါးသက္
ႏွလံုးသားဟာ ဓားထက္ထက္နဲ႔
ခြဲခံခဲ့ရ ....
ဘ၀ဟာ ဗလာသက္သက္။
(၁၉၉၂ ခုႏွစ္)
***
ေမဓာ၀ီ
၉၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၂၃း၂၁ နာရီ

Read More...

Tuesday, January 08, 2008

အျပန္လမ္း

အျပန္လမ္းက ႏြမ္းလ်လြန္းသည္။
ေအးစက္စက္ ရာသီေအာက္မွာ တေယာက္ထဲ ျပန္ရမွာမို႔ ငိုခ်င္လ်က္ လက္တို႔ ျဖစ္လို႔ေနသည္။ ပိတ္ရက္ရွည္မွာ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ေနတာ မ်ားသြားေတာ့ လူက ခပ္ထိုင္းထိုင္း ျဖစ္ေနျပီ။ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ သည္လို ေန၍ မရေတာ့။ စိတ္ထဲက ပါပါ မပါပါ ျပံဳးရ၊ ရယ္ရ၊ ႏႈတ္ဆက္ရ၊ ေလာကရဲ႕ ၀တၱရားေတြ၊ ပဋိသႏၶာရ စကားေတြ ဆိုရေပဦးမည္။ ၿပီးေတာ့ ... သြားရ၊ လာရ၊ လႈပ္ရွား ႐ုန္းကန္ ရေပဦးမည္။ ေတြးရင္းေတြးရင္းႏွင့္ စိတ္က ေလးေလးလို႔ လာ၏။ ေက်ာင္းဆိုသည့္ အသံကိုပင္ မၾကားခ်င္။ ငယ္စဥ္ ကတည္းက ေက်ာင္းပ်င္းေလ့ရွိသည့္ စိတ္က ယခုထက္ထိတိုင္ အက်င့္ပါ ေနဆဲ။ အက်င့္ ဆိုသည္ကလည္း ေဖ်ာက္ခဲ ႏိုင္သားလား။

သည္လိုႏွင့္ ညေနမေစာင္းခင္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကို သြားဖို႔ အထုတ္အပိုး ျပင္ရသည္။ အိမ္ႏွင့္ ကားဂိတ္က သိပ္မေ၀းလွ ေသာ္လည္း သယ္ရမွာေတြက မနည္း။ အျပည့္အက်ပ္ အထပ္ထပ္ ထည့္ထားသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္က တလံုး၊ တနင့္တပိုး ထိုးထည့္ထားသည့္ ပခံုးလြယ္ေသာ ဂ်င္းအိတ္က တလံုး၊ ထိုးထိုးက်ိတ္က်ိတ္ဲ သိပ္ထည့္ထားသည့္ ဘီးတပ္ လက္ဆြဲ ေသတၱာငယ္က တလံုး၊ ထို အိတ္ ၃-လံုးႏွင့္ ႐ုန္းရ ေပဦးမည္ေလ။

သြားခါနီးမွ ကပ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာပိတ္၊ မီးပိတ္၊ တံခါးပိတ္ၿပီး အိတ္ ၃-လံုးႏွင့္ ကိုး႐ိုးကားရား ကားလမ္းျဖတ္ကူးဖို႔ ေစာင့္ေတာ့ ကားေတြက သနားၿပီး ရပ္ေပးၾကသည္။ ကားတစီးက အေ၀းႀကီး ကတည္းက မီးတခ်က္ ေတာက္ျပကာ သြား … သြားဟု ေျပာသည္မို႔ ေက်းဇူးတင္ လက္ျပၿပီး ကားဂိတ္ဆီ အေသာ့ႏွင္၊ ကားဂိတ္က screen မွာ ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္မည့္ ကားလာခ်ိန္ကို ဖတ္ၿပီး ခံုတန္းေလးမွာ ထိုင္ေစာင့္ ေနရသည္။ ကားခ ၂ က်ပ္ ၇၅ ျပားကို အသင့္ ထုတ္ထားၿပီး ၁၅ မိနစ္ ခန္႔ အၾကာမွာေတာ့ စီးရမည့္ ၇၆ နံပါတ္ ဘတ္စ္ကားႀကီး ဆိုက္ေရာက္ လာေခ်ၿပီ။

ကားေပၚတက္ လက္မွတ္ျဖတ္ ေနရာယူၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းေရာက္ေအာင္ ၁ နာရီ ေလာက္ ၾကာဦးမွာမို႔ တလမ္းလံုး ေတြးတလွည့္ ငိုက္တလွည့္ စီးနင္း လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ တဘက္ျခမ္းက ေဘးခံုတြင္ ထိုင္ေနေသာ မိသားစုမွ တြန္းလွည္းႏွင့္ ထည့္လာေသာ ကေလးငယ္က တလမ္းလံုး ေအာ္ဟစ္ ဂ်ီက် ေနသည္မို႔ ငိုက္ရတာ သိပ္ေတာ့ ဇိမ္မက်လွ။ ကေလးက ပါးစပ္ထဲက ခ်ဳိလိမ္ကို လႊင့္ပစ္လိုက္၊ အာေခါင္ျခစ္သံႏွင့္ ေအာ္လိုက္ အမ်ဳိးစံု ဂ်ီတိုက္ေနသည္။ ကေလး အေမက တ႐ွဴး႐ွဴးႏွင့္ေတာ့ ဟန္႔ရွာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျငိမ္မသြား။ ပို၍ ပို၍သာ ဆိုးလာေလ၏။ အႀကီးမေလး ကေတာ့ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေလး ထိုင္ေနၿပီး မ်က္လံုး အ၀ိုင္းသားႏွင့္ ဟိုသည္ ၾကည့္လို႔။

ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္ အေရာက္မွာ ခလုတ္ႏွိပ္ရင္း ထိုင္ခံုမွ ထ၊ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေက်ာမွာျပန္ပိုး၊ ဂ်င္းအိတ္ကို ပခံုးမွာ စလြယ္သိုင္း၊ ဘီးတပ္ ေသတၱာကို လက္ကဆြဲၿပီး ကားထဲမွ ဖ႐ိုဖရဲ ဆင္းခဲ့သည္။

လမ္းမေပၚ ေျခအခ်မွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက လမ္းကေလးကို အျမန္ လွမ္းၾကည့္ မိ၏။ သူ႔ကိုေတာ့ လြမ္းလွၿပီေလ။ အတန္ၾကာ ကင္းကြာေနခဲ့ေသာ လမ္းကေလးက တိတ္ဆိတ္စြာ တစိမ္းတရံ ဆန္လြန္းေန သေယာင္ေယာင္။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တိုက္ခတ္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေသာ ေအးစက္စက္ ေလျပင္းေၾကာင့္ ၾကက္သီး ေမြးညင္း ထမိေသာ္လည္း လမ္းကေလးထဲ ခ်ဳိးေကြ႕ အ၀င္မွာေတာ့ ႏွလံုးေသြးေတြ ပူေႏြး လာသလို ရင္ထဲ လႈပ္ရွား ခံစား ရေသး၏။ သူကေတာ့ျဖင့္ မလႈပ္မရွက္ ၿငိမ္သက္လို႔ပါပဲ ။

"၂ ပတ္ပဲ ခြဲရေသးတယ္ ... စိမ္းကားသြားၿပီလား လမ္းကေလးေရ ... "

ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္မိေတာ့ အရြက္ကင္းမဲ့ ေနသည့္ သစ္ပင္ေတြက ရယ္ေမာ ေလွာင္ေျပာင္ သည့္အလား တလႈပ္လႈပ္ တရွားရွား။ လႈပ္ရွား ေနေသာ ထိုသစ္ပင္ေတြမွ တပါး အရာအားလံုးက ၿငိမ္သက္လ်က္။ ဘီးတပ္ ေသတၱာႏွင့္ ကတၱရာလမ္း ပြတ္တိုက္သံမွ တပါး အျခားေသာ အသံပလံ မ်ားလည္း ကင္းဆိတ္လ်က္။

ကြင္းျပင္ကို ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလက စိမ့္ေနေအာင္ ေအးသည္။ နားရြက္ဖ်ားႏွင့္ လက္ဖ်ားေတြပင္ ထံုက်င္ ခ်င္ခ်င္။ ခါတိုင္းလို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဣတိပိေသာ လည္း မရြတ္မိ၊ ေဟတုပစၥေယာ လည္း မရြတ္မိ၊ ခြဲေနရတာ အတန္ၾကာေနၿပီ ျဖစ္ေသာ ဤလမ္းကေလးကိုသာ တတမ္းတတ ၾကည့္မ၀ ျဖစ္ေနမိသည္။ လမ္းေဘး၀ဲယာ ႐ႈခင္း၊ စိမ္းလန္းေသာ ျမက္ခင္း ျပင္က်ယ္၊ အ႐ိုးျပိဳင္းျပိဳင္း သစ္ပင္တန္း၊ ပံု႔ပံု အုပ္အုပ္ ခ်ဳံပုတ္ကေလးေတြ၊ ဒါေတြဟာ လမ္းကေလး၏ ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုးႏိုင္သည့္ ႐ႈျမင္ကြင္း ေတြပင္။

ေလွ်ာက္ရင္း ေလွ်ာက္ရင္း ေန၀င္ခ်ိန္ပင္ တိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ တေလာကလံုးကို ေနာက္ဆံုး အလင္းေရာင္ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ေနသည့္ ေနမင္းႀကီးကို ေနာက္ျပန္ ေငးေမာ ၾကည့္မိ ေသး၏။ ေန၀င္ၿပီ ဆိုမွျဖင့္ တစတစ အေမွာင္ထုက ခ်ဥ္းကပ္ လာေတာ့သည္။ ဒီဘက္ ကမၻာျခမ္းမွာ အေမွာင္က်ေပမဲ့ တျခား ကမၻာ ဘက္ျခမ္း အတြက္ အလင္းေရာင္ ေပးႏိုင္စြမ္း တယ္ဆိုရင္ အေမွာင္မွာ ေနရက်ဳိး နပ္ပါတယ္ေလ ... ဟု စိတ္ထဲက ဆိုမိသည္။

ေက်ာမွာ ပိုးထားသည့္ အိတ္ကလည္း တျဖည္းျဖည္း ေလးသည္ထက္ ေလးလာၿပီ။ ပခံုးထက္ လြယ္ထားသည့္ အိတ္ကလည္း ေလ်ာက်လုလု။ တရြတ္တိုက္ ဆြဲလာရသည့္ ေသတၱာငယ္ကေတာ့ တခ်က္တခ်က္ တိမ္းေစာင္းလုိက္၊ ျပန္တည့္လိုက္။ ၀ွဴး …. လမ္းဆံုးကို ေရာက္ႏိုင္ခဲပါဘိ။ စိတ္ေပါက္ေပါက္ ႏွင့္ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ ေရွ႕တူ႐ူမွ လာေသာ ကားတခ်ဳိ႕ကိုလည္း မေရွာင္မိ။ ကားေတြကသာ ကြင္းေရွာင္ သြားၾကသည္။
ေလွ်ာက္ေနရင္း ရပ္နားလိုက္ခ်င္ၿပီ၊ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ႏြမ္းလ် လြန္းလွၿပီ။ ေန၀င္ရီတေရာ ေမွာင္စပ်ဳိးခ်ိန္ … တလမ္းလံုးမွာ တေယာက္ထဲ ပါလား ဟူေသာ အသိက စိတ္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲ ၀မ္းနည္းလို႔ လာသည္။
"အို ... ဒါ ... ၀မ္းနည္းစရာလား ... အားငယ္ စရာလား ... တေယာက္ထဲ ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ ေမာရင္ နားၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွမ္းရင္ လမ္းဆံုးဆိုတာ ေရာက္ကို ေရာက္မွာပဲ။ အခုလည္း ေရာက္ေတာ့မယ္ ... အားတင္းထား"
ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားေပးရင္း တလွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္ေနခိုက္ ... အေနာက္မွ လာေသာ ကားတစီးက ေဘးနားမွာ ထိုးဆိုက္သည္။

"ေဟးးးးးးး ေမ … လာ ... လာ … ကားေပၚတက္"

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းက မီနီဘတ္စ္ေလး။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ကားေပၚမွာ တေနရာစာ လြတ္ေနသည္။ ၀မ္းသာ အားရ တံခါးကို ဖြင့္၊ ပစၥည္းေတြတင္၊ ကားေပၚ တက္လိုက္ေတာ့ ...

"ဟက္ပီးနယူးရီးယား ... ေမ ... ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ေပ်ာ္ရဲ႕လား"

သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ သူတို႔ကို ျပန္လည္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ေနရာတက်ထိုင္ကာ ကားေနာက္ဘက္ကို လည္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ... … … … အေကြ႕အေကာက္ မ်ားစြာႏွင့္ လမ္းငယ္ ကေလးက တရိပ္ရိပ္ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့ရင္း ... ျမင္ကြင္းထဲမွ တစစ မႈန္၀ါး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလေတာ့၏။
***
ေမဓာ၀ီ
၈၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၁၄း၁၂ နာရီ

Read More...

Monday, January 07, 2008

က်မႏွင့္ ေဗဒင္

က်မ ငယ္ငယ္ထဲက ေဗဒင္ေမးတာ ၀ါသနာ မပါခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ ဥပမာ- ေဗဒင္ဆရာက ကိုယ့္ရဲ႕ အတိတ္ကို ေဟာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ကိုယ့္အတိတ္ကို ကိုယ္အသိဆံုးပဲ မဟုတ္လား။ သူေဟာတာ မွန္သည္ ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ … ျပီးခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြကို ျပန္ေဖာ္ထုတ္ ေနလို႔ ဘာထူးမွာ မို႔လဲ။ ေနာက္ … သူဟာ အနာဂတ္ကို ႀကိဳေဟာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီေဟာခ်က္ေတြဟာ ေကာင္းခ်င္လည္း ေကာင္းမယ္၊ ဆိုးခ်င္လည္း ဆိုးမယ္။ ေကာင္းတာေတြ ၾကားတဲ့အခါ ငါဘာပဲလုပ္လုပ္ ငါ့အနာဂတ္က ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ထဲ မွတ္ယူၿပီး ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနခ်င္တဲ့ စိတ္၊ အဆိုးေတြ ၾကားတဲ့အခါ ငါေတာ့ ဒီလိုမ်ဳိးေတြ ၾကံဳရမွာပါလားလို႔ တထင့္ထင့္ စိတ္ဆင္းရဲ ေနရမယ့္ စိတ္မ်ဳိး မျဖစ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။

က်မ အေမနဲ႔ ႀကီးေတာ္ႀကီးတို႔က တခါတခါ ေဗဒင္ဆရာ အိမ္ေခၚၿပီး ေမးတတ္ ေသးတယ္။ ေဗဒင္ဆရာ အိမ္ေရာက္တုန္း တအိမ္လံုး အသီးသီး ေဗဒင္ေမးၾကေပမဲ့ က်မကေတာ့ မေမးဘဲနဲ႔ လွည့္ပတ္ ေရွာင္ေျပးေနခဲ့တယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္း တစိမ္းလူ သိမွာ စိုးရိမ္တာလဲ တေၾကာင္း ပါတာေပါ့။

ေဗဒင္ေမးတာ ၀ါသနာ မပါခဲ့ေပမဲ့ က်မ ေဗဒင္ ေဟာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသူ ဘ၀တုန္းကေပါ့။ ေဗဒင္ ၀ါသနာပါတဲ့ အေမက ကိုင္႐ိုရဲ႕ ေဗဒင္ လကၡဏာစာအုပ္ေတြက အစ လက္ေထာက္ေဗဒင္အဆံုး စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ၀ယ္ထားေတာ့ က်မလည္း စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ဖတ္မိျပီး ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အေပ်ာ္တမ္း ျပန္ေဟာေပးခဲ့တယ္။ သူတို႔ အေျပာကေတာ့ က်မ ေဟာတာ မွန္သတဲ့။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ဆို က်မအနားမွာ လူေတြအံုလို႔။ ကိုယ္တိုင္လည္း မုန္႔၀ယ္စရာမလုိ၊ ေကၽြးမယ့္ ေမြးမယ့္သူေတြ အျပည့္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားေတြကို ေဗဒင္ေဟာခဲ့တဲ့ က်မ ကိုယ့္ ကံၾကမၼာ ကိုယ္မျမင္ဘဲ အဲဒီႏွစ္က စာေမးပြဲ က်ခဲ့တယ္။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အေပ်ာ္တမ္း သေဘာမ်ဳိး ေဗဒင္၊ လကၡဏာ၊ အၾကားအျမင္ စသျဖင့္ ေမးခဲ့ဖူးေပမဲ့ စိတ္ထဲ အစြဲအလမ္း တႀကီးမထားဘဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္သာ သေဘာထားခဲ့ ပါတယ္။ ယၾတာ ေခ်ခိုင္းလည္း တခါမွ မေခ်ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ေဗဒင္ ပညာရပ္ကို အထင္ေသးလို႔ေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ မယံုၾကည္လို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ က်မရဲ႕ ခံယူခ်က္ တခုမွ်သာ ဆိုၾကပါစို႔။

အဲဒီတုန္းက နာမည္ႀကီးေနတဲ့ အီးတီတို႔၊ ကမာရြတ္သုခလမ္းက ေ၀ယံတို႔လည္း သြားေမးဖူးတာပဲ။ သူတို႔ကေတာ့ အၾကားအျမင္ေတြေပါ့။ အီးတီက ကိုယ့္ဖူးစာရွင္ကို ေဟာတာ မွန္တယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သြားေမးၾကည့္မိတာ … မွန္မမွန္ေတာ့ ခုထက္ထိ မသိရေသးပါဘူး။ ေ၀ယံကို သြားေမးတာကေတာ့ ဂုဏ္ထူးတန္း ဒုတိယႏွစ္ စာေမးပြဲေျဖခါနီး စာေမးပြဲ ေမးခြန္းသိခ်င္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားေမးခဲ့တာပါ။ သူက ေမးခြန္းလည္း ခန္႔မွန္းတတ္တဲ့ အၾကားအျမင္ဆရာ တေယာက္ပဲ။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အေမ ေဗဒင္သြားေမးရင္ အေဖာ္လိုက္သြားရင္း အဲဒီ ေဗဒင္ဆရာႀကီးနဲ႔ ခင္ၿပီး တိုင္းေရး ျပည္ေရးတို႔ စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္း တို႔ ေလေပးေျဖာင့္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ သူက ေဗဒင္ပညာရပ္အျပင္ တိုင္းရင္းေဆး လည္း နားလည္ၿပီး စာအုပ္ေတြလည္း ေရးတဲ့ ဆရာတေယာက္ပါ။ သူ႔စာအုပ္ ေတြ အျမဲလက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိသလို က်မဖတ္ခ်င္တဲ့ တျခားစာအုပ္ေတြ လည္း သူ႔ဆီက ငွားျပီး ဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အေမ ေမးခိုင္းလို႔ သူ႔ဆီမွာ တခါ ေမးခဲ့ရတာကလြဲၿပီး ဟုတၱိပတၱိ ေမးခဲ့ ျမန္းခဲ့တာ မရွိပါဘူး။
***
ဒီကို ေရာက္ေနခိုက္ က်မဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ အိမ္ကို မွာေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ေတြ အျပင္ စံဇာဏီဘိုရဲ႕ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ၁၂ ရာသီေဟာကိန္းဆိုတဲ့ ေဗဒင္ စာအုပ္ကေလး အေမက က်မအတြက္ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ က်မက သိဟ္ရာသီဖြား ဆိုေတာ့ သိဟ္ရာသီနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ဒီစာအုပ္ေလးဟာ သိဟ္ရာသီဖြားအားလံုးအတြက္ ေယဘုယ် ခ်ဳံၿပီး ေရးသားထားေပမဲ့ ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခါ စိတ္၀င္စားစရာ တိုက္ဆိုင္မႈ တခ်ဳိ႕ ေတြ႕ရ ပါတယ္။ အားလံုးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အနည္း အက်ဥ္း ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပရရင္ေတာ့ …

" …. …. …. …. သူတပါးက ကိုယ့္အေပၚ အလြန္စိတ္၀င္စား ေနမည္။ ပူးေပါင္း ဆက္ဆံေနသူမ်ား သာမက ၀န္းက်င္ျပင္ပမွ သူမ်ားပင္ မိမိအေပၚ ေလ့လာသံုးသပ္ေနမည္။ အမွားက်ဴးလြန္၍ မရ။ တစံုတရာ မွားယြင္းသြား ပါက ေပးဆပ္ရျခင္း အဆမတန္ မ်ားႏိုင္သည္။ ေျခလွမ္းမွား၊ လမ္းေခ်ာ္သြား ျခင္းအေပၚ ျပန္လည္ဦးေမာ့လာေအာင္ ကိုယ္က မည္မွ်ေဆာင္ရြက္သည္ ျဖစ္ေစ အမ်ားတကာက အက်ယ္ခ်ဲ႕ ေ၀ဖန္ျခင္း မဆံုးေအာင္ ျပဳၾကလိမ့္မည္။

… …. …. …. …. မိမိ၏ ႏွလံုးသား ေရးရာမ်ား၊ လူမႈေရးေပ်ာ့ကြက္မ်ား ေထာက္ကြက္ျပဳကာ ေ၀ဖန္မႈမ်ား ျပဳၾကလိမ့္မည္။ မိမိစိတ္ထဲ၌ တနင့္နင့္ ခံစားရေအာင္ စြက္ဖက္ ေျပာဆို ျခင္းမ်ား ျပဳလိမ့္မည္။ မည္သည့္အရာကို ေဆာင္ရြက္သည္ ျဖစ္ေစ သိသင့္ သိအပ္သူ မ်ားကိုသာ အသိေပးၿပီး သိုသို သိပ္သိပ္ ေျခလွမ္းစိပ္စိပ္ ေဆာင္ရြက္ ရေပမည္။

မာနႀကီးျခင္း တဇြတ္ထိုးလုပ္လိုျခင္းမ်ားကို ေလွ်ာ့ရေပမည္။ ပင္ကိုယ္စ႐ိုက္၌ အတၱမာန္မာန ရွိလင့္ကစား လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္ တင္စီးေမာက္မာျခင္းမရွိ။ အလႊာမေရြး လူမေရြး ညီညြတ္သင့္တင့္စြာ ဆက္ဆံတတ္သည္။ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ လူအမ်ားႏွင့္ ၀ိုင္းဖြဲ႕ေနထိုင္တတ္သည္။ မိမိထက္ ငယ္သူမ်ားႏွင့္ ေပါင္းသင္းရျခင္းကို ပိုမိုႏွစ္သက္သည္။ ခမ္းခမ္းနားနား ထည္ထည္၀ါ၀ါ ေနထိုင္ရျခင္းတြင္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္သည္။

လူတန္းစား မွန္ကန္ အေျခခံက်က် ေနထိုင္တတ္သူမ်ားႏွင့္ ေဒြးေရာ ယွက္တင္ ေနတတ္သည္။ အေပါင္းအသင္းတခ်ဳိ႕သည္ နာမည္ဆိုး စာရင္း၀င္ ျဖစ္ေပရာ ၄င္းတို႔ ေၾကာင့္ မၾကာခဏ ေ၀ဖန္ခံရတတ္သည္။ စိတ္ဓာတ္မေျပာင္းပါႏွင့္။ ပံုမွန္အတိုင္း လုပ္စရာရွိသည္မ်ားကိုသာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ေဆာင္ရြက္ပါ။ အမ်ား တကာက လူဆိုးဟု သတ္မွတ္ထားေသာ သူမ်ားသည္ ယခုႏွစ္အတြင္း အေရးႀကံဳက မိမိဘက္ အခိုင္အမာရပ္တည္ အက်ဳိးျပဳေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ေပမည္။"
***
ေဗဒင္ပညာရပ္ဆိုတာ ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ (ဘုရားမပြင့္မီ) ကတည္းက ေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ ပညာရပ္ ျဖစ္ၿပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ လူမ်ဳိးအသီးသီးက လက္ခံ ယံုၾကည္ လာခဲ့ၾကတဲ့ ပညာတခုပါပဲ။ ေဗဒင္ဟာ သိပၸံနည္းက် ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီပညာရပ္ထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာ, အံ့ၾသစရာ, လက္မခံလုိ႔ မရႏိုင္စရာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ နက္နဲမႈေတြ ပါေနတယ္လို႔ က်မ ယံုၾကည္ ေနမိပါေတာ့တယ္။
***
ေမဓာ၀ီ
၇၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၀၈
၂၃း၁၀ နာရီ

Read More...