Sunday, February 25, 2007

တေစၦမေၾကာက္ေသာ … သူ

ေႏြညသည္ လေရာင္ေအာက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းလ်က္ရွိ၏။
အိမ္ေနာက္ေဖး ေရတြင္းအနီးက ၀ါးကြပ္ပ်စ္ကေလး ေပၚမွာထိုင္ရင္း အုန္းလက္ၾကိဳ အၾကားက လေရာင္လင္းလက္ ညကို ခံစားေနမိသည္။
ေလရူး တခ်က္တခ်က္ တိုက္ခတ္လိုက္တိုင္း အုန္းပင္ထက္မွ ရွည္လ်ားလ်ား အုန္းလက္မ်ား ယိမ္းထိုး လႈပ္ရွားသြားၾကသည္က တေစၦၾကီး တေကာင္ ေနာက္ေျပာင္ေနသည့္ႏွယ္။
တေစၦ …
တေစၦ … ဟု ေတြးလိုက္မိသည္ႏွင့္ … သူ႔စိတ္ထဲ စိမ့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
သူဟာ တေစၦကို ေၾကာက္တဲ့ သူလား။ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္ေမးေနမိ၏။

ငယ္ငယ္တုန္းက သရဲကားေတြ ၾကည့္ျပီး တေယာက္ထဲ အေမွာင္ခန္းထဲ မ၀င္ရဲ။ အိမ္သာသို႔ မသြားရဲ၊ ခြၽတ္ဆိုလွ်င္ လန္႔ခ်င္ျပီ။ ထို တေစၦ သရဲ ရုပ္ရွင္ေတြ မၾကည့္ဘဲလည္း မေနႏိုင္၊ ၾကည့္မိရင္လည္း ေၾကာက္ျပန္သည္။ တေစၦ သရဲဆိုတာ ဘယ္လို သတၱ၀ါလဲ မ်က္ျမင္ဒိ႒ မေတြ႔ဖူးပါလ်က္ … အလကားေနရင္း စိတ္ထဲက ေျခာက္ျခား ေၾကာက္ရြံ႕ ေနမိသည္။
အခုေရာ … တေစၦေတြကို ေၾကာက္ေသးသလား … ။ ေသခ်ာစဥ္းစား ၾကည့္မိျပန္၏။

ဒီလို ေမးရင္းေတြးရင္း ခုလို ေႏြညေတြမွာ တမက္ေမာေမာ နားေထာင္ခဲ့ရေသာ တေစၦပံုျပင္မ်ားကို ျပန္သတိရမိေလသည္။
ၾကာေတာ့လည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ … ။
ဟိုး ငယ္စဥ္အခါက … အညာေဒသ တခုမွာေပါ့ … ။
***
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ တခုမွာ သူတို႔မိသားစု အညာသို႔ အလည္အပတ္ သြားခဲ့ၾကသည္။ ညည ဆိုလွ်င္ လူၾကီးေတြက သစ္သား ကြပ္ပ်စ္ၾကီးေတြေပၚမွာ ေရေႏြးၾကမ္း၀ိုင္း ၀ိုင္းဖြဲ႕ကာ စကားစျမည္ေျပာၾကသည္။ သူတို႔လို ကေလးေတြကေတာ့ အိမ္ေရွ႕ ေျမတလင္း ေျပာင္ေျပာင္မွာ ထုပ္ဆီးတိုးတမ္း၊ ကုလားမစည္း နင္းတမ္း .. ၾကက္ဖခြပ္တမ္း .. ကစားၾကေလ့ရွိ၏။ ဒီလိုႏွင့္ လူၾကီးေတြ စကား၀ိုင္း သိမ္းခ်ိန္မွာ သူတို႔လည္း ေမာေနျပီ။ လူၾကီးေတြ၀ိုင္းက က်န္ခဲ့သည့္ ေရေႏြးၾကမ္း ႏွင့္ အုန္းထန္းလ်က္၊ ဇီးထန္းလ်က္၊ ေျမပဲဆားေလွာ္ .. စတာေတြကို ႏိႈက္စားရင္း အေမာေျဖၾကသည္။

ဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ထံ ေရာက္လာတတ္တာက … အရီးေလးမိ။
အရီးေလးမိက ေရေႏြးၾကမ္း အသစ္ျဖည့္ေပး ..ေျမပဲေလွာ္ေတြ ပန္းကန္ထဲ ထပ္ျဖည့္ေပးရင္း သူတို႔ေတြကို ပံုျပင္ ေျပာျပေလ့ရွိ၏။ အရီးေလးမိ ပံုျပင္ေတြက စိတ္၀င္စားစဖြယ္။ တေစၦ သရဲ ဖုတ္ သဘက္ ျပိတၱာ ပံုျပင္မ်ား။
သူတို႔ေတြ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ထိတြယ္ ပူးကပ္ထိုင္ၾကရင္း ညစဥ္လိုလို တေစၦပံုျပင္ေတြ နားေထာင္ခဲ့ရသည္။

အရီးေလးမိ ပံုေျပာခ်ိန္ဆိုလွ်င္ သူတို႔ႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း အရြယ္ရွိ ေကာင္မေလးတေယာက္ အျမဲေရာက္ေရာက္ လာတတ္သည္။ ကစားခ်ိန္ဆို ေရာက္မလာ၊ ပံုေျပာခ်ိန္မွ သစ္ကိုင္းေျခာက္ကေလး ကိုင္ျပီး ကြပ္ပ်စ္ အစြန္အဖ်ားမွာ ထိုင္လ်က္ အရီးေလးမိ ေျပာသည့္ ပံုျပင္ကို ေငးေမာ နားေထာင္ေလ့ရွိ၏။ တညဥ့္တာ ပံုေျပာျခင္း ဆံုးျပီဆိုလွ်င္ေတာ့ သူတို႔တေတြက အိမ္ထဲ၀င္ဖို႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ တြန္းထိုး ဆြဲေခၚ ေနၾကစဥ္မွာ ထို ေကာင္မေလးကေတာ့ တေယာက္ထဲပင္ သစ္ကိုင္းေျခာက္ကေလး တယမ္းယမ္းျဖင့္ အေမွာင္ထုထဲ ၀င္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလေတာ့သည္။

“အဲဒါ ရြာေျမာက္ျပင္က ေအးမ … တဲ့”
တေယာက္ေယာက္က သူ႔ကိုေျပာျပ၍ အမည္ကို သိခဲ့ရျပီး ေနာက္မွာေတာ့ … တားမရေသာ သူ၏ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ေအးမ ႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
အဲဒီညက လမိုက္ည။
.အရီးေလးမိ၏ တေစၦပံုျပင္ အျပီး ကြပ္ပ်စ္အစြန္မွာ ထိုင္ေနေသာ ေအးမထံ သူသြားလိုက္သည္။

“ေအးမ …ျပန္ေတာ့မလား”
ဦးေခါင္းတခုလံုး ခ်ာခနဲ ျဖစ္ျပီး သူ႔ဘက္ လွည့္ၾကည့္သည္။
“အင္း …ျပန္ေတာ့မယ္”
တခြန္းပဲ ေျပာျပီး ျပန္လွည့္သြားျပန္သည္။
“နင္ ျပန္ရမွာ အရမ္းေမွာင္တာပဲ …ျပီးေတာ့ နင့္အိမ္က ေျမာက္ျပင္မွာဆို …”
“အဲဒါ ဘာျဖစ္လဲ”
သူ႔ကို ေက်ာခိုင္းလ်က္ အသံတိုးတိမ္စြာ ျပန္ေျပာသည္။
“နင္ … ဟိုဒင္း … သင္း …. အဲ .. သခ်ၤဳ ိင္းကုန္းကို ျဖတ္သြားရမယ့္ဟာ … မေၾကာက္ဖူးလား … ဟင္”
ေမးမိသည့္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေက်ာထဲစိမ့္ခနဲ ျဖစ္သြားျပီး ဟိုသည္ ၀ဲယာ ၾကည့္ေနစဥ္မွာ ေအးမႏႈတ္ဖ်ားမွ ခပ္တိုးတိုး အသံတခု ထြက္လာသည္။ ဘာရယ္ေတာ့ မသဲကြဲ။
“နင္ … မီးခြက္လည္း မပါဘူး မဟုတ္လား … တေယာက္ထဲ ျပန္လို႔ျဖစ္ပါ့မလား …ေမွာင္ၾကီးမည္းထဲမွာ သရဲ မေၾကာက္ဖူးလား”
သူက ဆက္ေျပာေတာ့ ေအးမ ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္သည္။ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားက ရန္လိုစြာ ေဒါသအေရာင္ ထြက္လ်က္၊ သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ မႈန္မႈိင္းသြားျပီး … ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ကာ …
“ရပါတယ္ … ငါဒီလိုပဲ ေမွာင္ထဲမွာ သြားေနက် … မေၾကာက္ဘူး”
“ေအး .. ဒါဆိုလဲ ျပီးေရာဟာ … နင္လိုမယ္ဆိုရင္ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး ေပးလိုက္မလို႔ … ငါ့မွာ ပါလာတယ္ … ဒီမွာၾကည့္”
သူက လက္ႏွိ္ပ္ဓာတ္မီးကို မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ေအာင္ ခလုတ္ကို ဖြင့္ခ်ည္ ပိတ္ခ်ည္ ကစားျပသည္။ ေအးမက လွည့္၍ပင္မၾကည့္။ သစ္ကိုင္းေျခာက္ ကေလးကို တဆဆ လုပ္ရင္း အေမွာင္ထုထဲ ေလွ်ာက္လွမ္း သြားေလေတာ့၏။

ဒီလိုႏွင့္ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ခါနီး ကိုယ့္ေဒသကိုယ္ မျပန္ခင္မွာ ေအးမအေၾကာင္း တစြန္းတစ ၾကားလိုက္ရသည္။
“ဘယ္လို ေကာင္မေလးလည္း မသိဘူး၊ ေျပာလိုက္ရင္ ထံုေပေပနဲ႔ … စကားလည္း နားမေထာင္ဘူး၊ သူလုပ္ခ်င္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာပဲ၊ ဘုရားရွိခိုး တို႔ ငါးပါးသီလတို႔ သင္ေပးလည္း လိုက္မဆိုဘူး … လူကသာ မ်က္စိမျမင္တယ္ … လက္က လ်င္လိုက္တာ မႊတ္ေနတာပဲ၊ ေျခေဆာ့ လက္ေဆာ့နဲ႔ …ဒီဘ၀မွာ ခုလို ျဖစ္ေနတာေတာင္ သူ႔ကိုယ္သူ နားမလည္တာေလ … ”
“ဟင္ …ေအးမက …ေအးမက …”
လူၾကီးေတြ စကား၀ိုင္းမို႔ သူ၀င္မေမးရဲ … ဘာမွလဲ ၀င္မေျပာရဲ။ သို႔ေသာ္ … သူအံ့အား အသင့္ၾကီး သင့္ခဲ့ရပါသည္။
***
ငယ္စဥ္တုန္းက အရီးေလးမိ ေျပာျပသည့္ တေစၦပံုျပင္ ဆိုတာေတြသည္ ဘုရားေဟာ ဇာတ္နိပါတ္ ေတြထဲမွ ပံုျပင္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္ပုိင္း ကိုယ္တိုင္ စာအုပ္ေတြဖတ္ေတာ့ သိလာခဲ့ရသည္။ တကယ္ေတာ့ အရီးေလးမိက ကေလးေတြကို ေၾကာက္လန္႔ေစလို၍ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းမဟုတ္။ ဒီလို တေစၦ သရဲ ေတြကို ေၾကာက္လွ်င္ တေစၦ သရဲ မလာႏိုင္ေအာင္ ဘုရားရွိခိုး၊ ေမတၱာပို႔ စသျဖင့္ လုပ္ေစေအာင္ မသိမသာ လမ္းညႊန္ ေပးခဲ့ျခင္းပင္။ ဒါ့အျပင္ မေကာင္းတာလုပ္လွ်င္ မေကာင္းက်ဳိး ခံစားရမည္ … ဆိုသည့္ အခ်က္ကိုလည္း ဒီပံုျပင္မ်ားမွ တဆင့္ ေခါင္းထဲ ထည့္ေပး ခဲ့သည္ပဲ။

သူတို႔သည္လည္း ထိုစဥ္က ဘာရယ္မသိ သရဲ ေၾကာက္တာေၾကာင့္ပင္ ညတိုင္း ဘုရားရွိခိုး သမၺဳေဒၶ ရြတ္ကာ အိပ္ခဲ့ၾက၏။

တကယ္ေတာ့ တေစၦ သရဲႏွင့္တူေသာ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ျပဳသူေတြကို အမွားအမွန္ ေ၀ဘန္ ပိုင္းျခား ႏိုင္သူေတြက ေၾကာက္ရြံ႕ၾကသည္။ ေ၀းစြာ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကသည္။ အေမွာင္လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္း ရမည့္ အခါမ်ဳိးမွာ အလင္းေပးႏိုင္မည့္ ပစၥည္း တမ်ဳိးမ်ဳိးေတာ့ ေဆာင္သြားၾကသည္။ အေမွာင္ထုထဲကို ရမ္းသမ္း မတိုး။ ဒီလို တိုးလို႔လည္း ကိုယ့္မွာ အက်ဳိးမရွိ။

ေအးမ လိုမ်ဳိး အေမွာင္မွာ အသားက်ေနသူ … အေမွာင္ႏွင့္ ယဥ္ပါးေနသူက်ေတာ့ အလင္းေပး ပစၥည္းလည္း သူ႔အတြက္ မလိုအပ္၊ တေစၦ သရဲဆိုတာလည္း ေၾကာက္မက္ဖြယ္ဟု သူမထင္ … ။ ဒါေၾကာင့္ပင္ “မ်က္ကန္း တေစၦမေၾကာက္” ဆိုသည့္ စကားပံု ေပၚလာတာ ျဖစ္မည္ဟု သူေတြးေနမိပါ၏။
***
ညက တျဖည္းျဖည္း နက္လို႔ လာေခ်ျပီ။
ေစာေစာက အုန္းလက္ၾကားမွာရွိေသာ လမင္းသည္ပင္.. အုန္းပင္ထိပ္ဖ်ား ေရာက္လို႔သြားျပီ။
ညနက္သည့္တိုင္ တရွဲရွဲ ေအာ္ျမည္ ယိမ္းထုိးေနၾကေသာ အုန္းပင္ထိပ္ဖ်ားမွာ လမင္းက ကမၻာၾကီးကို အလင္း ျဖန္႔ေ၀ေနဆဲ … ။
***
ေမဓာ၀ီ
25.2.07
1:00 am

8 comments:

NineNineSaNay said...

အရမ္းေကာင္းတယ္ မေမ..
ေက်းဇူး..ေက်းဇူး

Prince said...

When I read it, and was recalling my meomories back to my younger age, I was touhed.The scene in the blog and the days when I was a kid is very similar.Very good descriptive essay indeed.

The climate in that area is hot, especially in summer time, even the sun went down, you can still feel the heat. So most people sit infornt of house or under a big tree, mostly on a big bench,waiting for the time to cool.

We learnt a lot about life by that way form older generation.All sorts of things, historic facts, actual facts,experiences about World War II and many mores interesting things .... thriller story at night ... of couse really made me scary,and on the way to my home, one of my friend suggested to sing a song loud which is a way of relief ... ooffff.....or just read out loud Buddha preaching......Than Bod De' .....

mg gyi said...

Ma may, i have not so much time to write commend but i download zawgyione and read your blog at the center.. i was away from your blog ouver one week but you are telling ghost story and other new post.. thanks ma may. your ghost story recall me to my childhood.. and my father also used to tell the ghost stories while i was a child.. so...all even came back into my mind and miss all myanmar culture..... now i miss my home and mom and dad. but they are no more with me ... thanks again ma may...

ကိုခ်ိဳ said...

ၿမန္မာၿပည္ အလယ္ပိုင္းမွာ မ်က္ေစ့ကြယ္ေနတဲ ့ လူေတြ အမ်ားၾကီးဘဲဗ်ာ။ ေရမရွိလို ့။ တစ္ကိုယ္ေရသန္ ့ရွင္းေရး မလုပ္နိုင္လို ့။ က်န္းမာေရး အသိမရွိလို ့။ ေဆးရံု ေဆးခန္းမရွိလို ့။ ေဆးမရွိလို ့။ အဲဒီထဲက ရာႏွဳန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အခ်ိန္မွီ ကုသမွဳ ့ခံရရင္ မ်က္ေစ့ကန္းၾကမွာမဟုတ္ဘူး။ ၀မ္းနည္းစရာဘဲ။

ေဆာရီး မေမဓါေရ။ ေအးမ အေၾကာင္းေတြးမိသြားလို ့ပါ။

zin said...

ဟုတ္ပါ့။သရဲေတြ၊မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြဟာ
ဘုရားဂုဏ္ေတာ္၊တရားဂုဏ္ေတာ္ကိုရြတ္ဖတ္လိုက္ရင္ေၾကာက္လန္႔ထြက္ေၿပးၾကတာဘဲ။
အဲ လူစစ္စစ္မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြကေတာ့ ဘုရားမေၾကာက္၊သံဃာမေၾကာက္။ထမင္းရွင္ကိုေက်းဇူးကန္း ဘီလူးသရဲစီးေနလိုက္တာဘုရားအဆူဆူလက္ထက္ကတည္းကမကြ်တ္တဲ့ မိစၦာေတြ၀င္စားတာထင္ပါတယ္။

shwezinu said...

က်ေနာ္တို႔မွာ

အျမဲတန္း သရဲေျခာက္ခံေနရတာ ၾကာလွေပါ႔

shwezinu said...

က်ေနာ္တို႔မွာ

အျမဲတန္း သရဲေျခာက္ခံေနရတာ ၾကာလွေပါ႔

angle said...

တစ္ခ်ဳိ႕မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြက်ေတာ့ ဘုရားစာရြတ္ဖတ္ရင္ေတာင္ မေၾကာက္က်ေတာ့ဘူးတဲ့။ ကဲဘယ္လိုလုပ္မလဲ? ေတြးရင္နဲ႕ေတာင္ေၾကာက္လိုက္တာေနာ္