Saturday, December 18, 2010

ေဆာင္းဘြဲ႔

မပူေပါင္ ေျမာက္ဆီက ခ်မ္းေရာ့ထင့္
အျဖဴေရာင္ ေခါက္ထည္ၾကမ္းကိုလ
လႊမ္းလို႔ရယ္တဲ့ မ’ ကာျခံဳ …
ဟ’ကာ ငံုပါတဲ့ ႏုေရႊကြမ္း … … …

ခ်မ္းလြန္းလို႔ ဒီကဗ်ာအပိုင္းအစေလး စိတ္ထဲ ေရာက္လာၿပီး အထပ္ထပ္ ရြတ္ဆိုေနမိတယ္။ အစအဆံုးလဲ မမွတ္မိ၊ ဘယ္သူေရးတယ္ ဆိုတာလဲမမွတ္မိ … ႏႈတ္ေတြ႔လို႔သာ ဆိုေနမိတာ။ (သိတဲ့သူမ်ား ေျပာျပၾကပါ) တကယ္တမ္းေတာ့ ဘိလပ္ေဆာင္းက အျဖဴေရာင္ ေခါက္ထည္ၾကမ္းေလာက္နဲ႔ မေႏြးႏိုင္ပါဘူး။ အပူေပးစက္ေတြ, လွ်ပ္စစ္နဲ႔ အေႏြးဓာတ္ေပးတဲ့ ေစာင္ေတြ ကူရေသးတာကလား။ ခုေခတ္မို႔သာ ခံႏိုင္တာထင္ပါ့၊ ေရွးေခတ္က ဘိလပ္သားေတြ ဒီလိုေဆာင္းၾကမ္းႀကီးေတြမွာ ေသၾကတာ နည္းမွမနည္းဘဲ။

ဒီကဗ်ာေလး ရြတ္ဆိုေနမိရာက ေရွးျမန္မာစာဆိုေတြသာ ဆိုရင္ ဘိလပ္ေဆာင္းကို ဘယ္လိုမ်ား စာဖြဲ႔ေလမလဲ ေတြးေနမိတယ္။ ေတြးေနရင္းနဲ႔ပဲ အနားမွာရွိတဲ့ ျမန္မာေရွးကဗ်ာ စာအုပ္ကို လွန္ေလွာရွာေဖြၾကည့္ေတာ့ ေဆာင္းဘြဲ႔ကဗ်ာခန္း ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ စာဆိုအမ်ဳိးမ်ဳိးရဲ႕ ေဆာင္းဘြဲ႔အေထြေထြကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ ရာသီစာ ေဆာင္းဘြဲ႔ေလးေတြ ဘေလာ့မွာတင္ဖုိ႔ စိတ္ကူးရလိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ အမ်ဳိးသမီး စာဆိုႏွစ္ဦးနဲ႔ အမ်ဳိးသားစာဆို ႏွစ္ဦးရဲ႕ ေဆာင္းဘြဲ႔ ေတးထပ္ေလးေတြပါ။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါအံုး။
***
"ျမင္ဆိုင္းမင္းသမီးဆို ေဆာင္းဘြဲ႔ ေတးထပ္"

ေဟမႏၲာ ေလေသြးေတာ့၊ တေအးေအး စိမ့္တုန္။ မယ့္ရင္၀ သဲအံုမွာ၊ တခုန္ခုန္ မနား။ ဖဲပိုးညြန္႔ ထပ္ကာျခံဳတယ္၊ မလံုႏိုင္ ေအးလိုက္တာမ်ား။ … ။ ဖူးစာရင့္ ေကခိုင္ရယ္၊ ေနႏိုင္ေတာ္ ေနအား။ ရင္ေငြ႔ေတာ္ တူႏွစ္ပါး၊ လွည့္ျငားလို႔ ခိုလႈံ။ သဥၥာလီဘံုႂကြ၊ သည္လိုမွ ေႏြးလိမ့္တပံု။ … ။ ဘယ္ေတာ့မ်ား တူဆံုမယ္၊ ေရႊရင္အံု ေလခတ္ေတာ့၊ ေသမတတ္ ခန္းၾကာေညာင္၊ တ-မိ ဘုန္းေခါင္။ ဘယ္ကာလ ေဗြေဆာင္မွာ၊ မယ္ႏွင့္ေမာင္ နီးမယ္သိေလး။
***
"မင္းႀကီးကေတာ္မယ္ဆံုဆို ေဆာင္းဘြဲ႔ ေတးထပ္"

ၾကာျခည္ ေလျပည္သြဲ႔ေတာ့၊ ေႂကြမည္မဲ့ ပံုသြင္။ ခင္ခင္ေလး ျမရင္မွာ၊ စတင္ကာ စိမ့္ေအး။ တိမ္လႊာညြန္႔ ရတည္ျခံဳ၊ သည္ပံုလုိ ေႏြးပို႔အေ၀း။ … ။ သည္လိုႏွင့္ တာရွည္လွ်င္၊ ညာမဒီ ခက္ေသး။ ကမၺလာထည္ႏွင့္ ေထြးေပမဲ့၊ သည္အေအးမလံု။ ေငြဒႏၲာ မေႏွး႐ိုက္၊ ေသြးလႈိက္လို႔ သဲရင္၀ခုန္။ … ။ ဘယ္နည္းႏွင့္ ဘယ္ပံု၊ မယ္လံုေအာင္ ၾကံဖန္ရမယ္တုံး။ ျပန္လွန္ဆ တေယာင္ေယာင္၊ ၀ဲတိုက္ၾကာေညာင္။ ဖူးစာရွင့္ ခင္ေမ့ေမာင္ရယ္၊ ရင္ေငြ႔ေရာင္ လႈံစမ္းခ်င္လွေလး။ … ။
***
အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ ေဆာင္းဘြဲ႔ၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသားစာဆိုေတြ လာပါၿပီ။ ဆရာေဖ နဲ႔ ဦးပုညက ေဆာင္းကာလကို ခုလိုဖြဲ႔ၾကတယ္။

"အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖဆို ေဆာင္းဘြဲ႔ေတးထပ္"

ေအးမယ္လို႔ ေအးေတာ့၊ ေထြးလို႔မွ မလံု။ ေမးခိုက္ခိုက္ ခုတုန္ၿပီ၊ ၾကံဳလာရ ကိုယ္ေရး။ ေငြဂြမ္းထပ္ ေရႊေစာင္ကို၊ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ လႊမ္းလို႔ မေႏြး။ … ။ ေရႊမီးနဲ႔ အေငြ႔ယူရင္၊ ေရွ႕ပူလို႔ ေနာက္ေအး။ ေပြ႔မယ့္သူ ေဖာ္ေ၀းမွ၊ ေဆာ္ေသြးတဲ့ ေလျပန္။ ႏွင္းျမဴကို သြင္းယူပင့္ပါလို႔၊ မင့္မူက်င့္ ဆိုးတဲ့ ေဟမန္။ ။ ကိုးရာမဲ့ ခ်မ္းသူကံငယ္၊ ညဥ့္သန္းယံ ပဟိုရ္ႏွက္ေတာင္မွ။ အို-စက္လို႔ ေပ်ာ္ႏိုင္ၿပီ၊ ေအးတဲ့ ရာသီ၊ ခင္ေထြးလို႔ ပိုက္ခ်ီလွ်င္၊ မငိုက္မီ ေပ်ာ္ေသးငဲ့ေလး။ … ။
***
"စေလဦးပုညဆို ေဆာင္းဘြဲ႔ေတးထပ္"

ပုလဲဥ ႏွင္းေပါက္၊ ကင္းေထာက္တဲ့ ေလျပန္။ မင္းေျမွာက္မယ့္ ေဟမန္၊ မေသက်န္ ကံေကာင္း။ လူမို႔သာ လ်လ်ခံတယ္၊ ျမေရနံ ခဲရတဲ့ေဆာင္း။ … ။ ေအးလွလို႔ ၀ဇီရာ၊ ဗီဇနာ ရင့္ေညာင္း။ ကတၱီပါ ေစာင္ေပါင္း၊ ေထာင္ေသာင္းေလာက္ ျခံဳတယ္။ ခန္းေဆာင္မွာ ခ်မ္းေအာင္ေတြ႔၊ မန္းေတာင္ေငြ႔ နီးတာမို႔ကြယ္။ ။ နန္းေဆာင္ေျမ့ ထီးလယ္မွာ၊ ၿပီးစဘြယ္ သာဖက္လို႔၊ ဟာစက္ဖ် ေၾကာင္ၿမီးတိုေနာ္၊ စားလိမ့္ကိုယ္ေတာ္။ ငိုစိတ္ႏွင့္ အိုအိပ္ေပ်ာ္ေအာင္၊ ကိုယ္သိပ္ေတာ္ မူစမ္းလွည့္ေလး။ … ။
***
မယ္ကဖြဲ႔ေတာ့ ေမာင့္ကို တ ... ေမာင္ကဖြဲ႔ေတာ့ မယ့္ကို တ … ဟုတ္လဲ ဟုတ္ေနၾကေတာ့ တာပဲ။ ဘိလပ္ေဆာင္းမွာ သူတို႔ဖြဲ႔သလိုသာ ကိုယ္ေငြ႔နဲ႔ေထြးလို႔ ေႏြးစတမ္းဆိုရင္ အိမ္ေထာင္သည္ေတြေတာ့ လွ်ပ္စစ္၊ ဂက္စ္ မီတာဖိုး အေတာ္ေလး သက္သာမွာ။ ေျပာရင္း ဆိုရင္း ကြန္ပ်ဴတာမွာ ျပထားတဲ့ အပူခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အႏုတ္ ၁၄ တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလ … ကိုယ့္မွာက အပူေပးစက္ကေလး ရွိေနေပလို႔ … ။
***
ေမဓာ၀ီ
၁၈၊ ၁၂၊ ၂၀၁၀
၂၃း၂၈ နာရီ

7 comments:

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

အေၾကာင္းမညီ
ေဘာင္းဘီက က်ဲ။

ေမဓာ၀ီ အပီေရးတယ္
ႏွင္းေတြက ဖြဲ။


က်ိတ္ေပါင္းလုိ႔
ရိပ္ေကာင္းမွာ သူေမွး။

ေမဓာ၀ီ မဒီဖ်န္းမွာျဖင့္
ခ်မ္းလြန္းလုိ႔ ေကြး။

ခင္မင္လ်က္
ကိုကိုေမာင္(ပန္းရနံ႔)

ခ်မ္းဆဲပါဘဲ http://kokomaunguk.blogspot.com/2008/10/blog-post_7134.html

ကုိေပါ said...

ရာသီဘြဲ႕ေလးေတြ ဖတ္ရေတာ့ ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရတာေလးေတြ ေရးေရးျပန္ေပၚတယ္။

ခန္းေဆာင္ေရႊရေဝတြင္းမွာလ
ခ်မ္းေပါင္ေလ တေဖတင္းေသာ္လည္း
ေျဖရင္းရယ္တဲ့ ခုိက္ခုိက္တုန္။

မ်က္တခတ္
ျပက္လွ်ပ္ကယ္ တဗီဇနာမွ်
ထည္အလႊာအကုန္ေထြးေသာ္လည္း
ၾကည္အသာ မလုံေသးပါဘူး
မွိတ္ပါလွ်င္ လိပ္ျပာက ေအးတာမုိ႔
ေသြးလန္႔လုိ႔ခုန္။

အဲ..... ဒီအထိပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ က်န္တာကုိ မေမဓာဝီကပဲ ဆက္ေပးဖုိ႔ နားပူပါတယ္။ း-)

ေနာက္တပုဒ္ေရးေရး မွတ္မိတာက... အစ္မေတြရဲ႕ ေက်ာင္းသုံးစာအုပ္ထဲမွာ (ထင္တယ္) ဖတ္ခဲ့ရဖူးတဲ့...

တဲတဖက္
ဆြဲဖ်က္ကာ အရင္လုိေရာ့ထင့္
ကရင္အုိ ယာျပင္ႀကီးမွာ
မီးထည့္လုိ႔ လႈံ..... ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးေလ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အဲသည္ကဗ်ာေလးကုိလည္း အစအဆုံး ဖတ္ခ်င္ပါေသးတယ္။

ေမ်ာက္ျပန္ေလ...အဲေလ....ေျမာက္ျပန္ေလ တုိက္ခ်ိန္ဆုိေတာ့ အသိမိတ္ေဆြေတြထဲက ဘယ္သူ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖုိ႔ျပင္ေနသလဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

Anonymous said...

ေမာင္တရြာ မယ္တျမိဳ႕မို႕
လြမ္းဖို႕ရာ ေမ့မွာမရွိ
အခုေတာ့ေလ မယ့္မွာေတာ့
အပူဓါတ္ၾကီးကို အားကိုးရတယ္
သနားလွပါဘိ။
အပူစက္နဲ႕ေမရယ္ ေရႊျပည္လို ဓါတ္အားမျပတ္ေစဖို႕
ေတာင္းဆုေခၽြပါတယ္ရွင္။
ခင္မင္တဲ့
seesein

pandora said...

ဖိုးေစာ္ကဲ ကဗ်ာေလးေပါ့
စင္ကာပူစာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ဆရာေမာင္စိန္၀င္းကလည္း ရြတ္သြားေသးတယ္။
ဒီဘေလာ့ဂ္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္ကေရးထားပါတယ္။
http://mgnwaythit.blogspot.com/2009/08/blog-post_12.html

ေနာင္ႏွစ္ေဆာင္းအမီေတာ့ အေႏြးထည္ေကာင္းေကာင္း ရေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းလိုက္ပါသည္။ :D

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဒီမွာေတာင္ မေမတို႔ေလာက္မခ်မ္းဘဲ ေန႔ခင္းၾကီး ဂြမ္းေစာင္ျခံဳျပီး ဘေလာ႕လည္ေနရတာ..
အဲဒီမွာဆို ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲေတြးမိတယ္..
ေျခေတြလက္ေတြထုတ္ျပီး စာရိုက္ဖို႔ေတာင္ ခက္မယ္ထင္တယ္ေနာ္...
ခ်မ္းတဲ႔အခ်ိန္မွာ အေဖာ္ေလးေတာ႔ လိုအပ္တယ္ေနာ္ မေမ..
ဟဲ... အေႏြးထည္ေကာင္းေကာင္း ေျပာတာပါ..
ဒီမွာေတာ႔ ဂြမ္းေစာင္ ၂ထပ္ျခံဳျပီး လည္ပတ္ေနတယ္
ဘေလာ႔ေပၚေျပာတာပါ။ း)

ငသန္႔ said...

ပံုက ျပထားတယ္ အႏႈတ္၁၄ တဲ့...
ငသန္႔လည္းပံုျပခ်င္တယ္..အႏႈတ္၂၀တဲ့...
ဟဲ။။။။ေတာ္ေတာ္ေအးေနတာသိပါတယ္...
အေႏြးထည္ၾကီးတထည္နဲ႔စာေရးရတာဟုတ္...
မမေမ...သားငသန္႔...

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

အိမ္အလည္ထြက္ေနလုိ႕ အခုမွ မဖတ္ရေသးတာေတြ စုဖတ္ရတယ္၊ လန္ဒန္ ေက်ာင္းသား ဆန္ဒျပပြဲေတြေရာ ျငိမ္သြားျပီလားဗ် ...