Tuesday, September 06, 2011

ရထားေပၚမွာ …

ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရထားႀကီးစီးၿပီး ခရီးသြားေနရတဲ့ က်မ … ရထားေပၚမွာ အျဖစ္အပ်က္ မ်ဳိးစံုနဲ႔ ၾကံဳရဆံုရတယ္။ မနက္ေစာေစာဆိုရင္ ရထားပဲ စီးစီး၊ ဘတ္စ္ကားပဲစီးစီး ထိုင္ခံုမွာ ေနရာတက် ထိုင္လိုက္တာနဲ႔ နေမာတႆ သံုးႀကိမ္ဆိုၿပီး ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ကို သမႏၲာ စကၠ၀ါေဠသု က စလို႔ ပုဗၺဏွသုတၱံ နိ႒ိတံ အထိ အစအဆံုး ရြတ္ဖတ္သရဇၥၽာယ္ သြားေလ့ရွိေပမဲ့ အျပန္ဆိုရင္ေတာ့ လူက ပင္ပန္းလြန္းေနၿပီမို႔ ဟိုဟိုဒီဒီ ေငးေမာကာ ေထြရာေလးပါး အေတြးကစားရင္း စီးနင္းလိုက္ပါ ေလ့ရွိတယ္။ ရထားျပတင္းေပါက္က ျမင္ကြင္းကလဲ ေန႔တိုင္းျမင္ရလြန္းလို႔ အလြတ္ရေနၿပီ။ ပံုစံမ်ဳိးစံု ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ တိမ္ေတြနဲ႔ ရာသီအလိုက္ အေရာင္ေျပာင္းတတ္တဲ့ သစ္ရြက္ေတြက လြဲလို႔ စိတ္၀င္စားစရာ သိပ္မရွိဘူး။

အဲဒါေၾကာင့္ တခါတေလ အလကားရတဲ့ သတင္းစာ တအုပ္ကို အစအဆံုး ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ (ဖတ္တာမဟုတ္) အ႐ုပ္ေတြ လွန္ေလွာၾကည့္ၿပီး စီးတတ္သလို တခါတေလ ဘာကိုမွ မၾကည့္ဘဲ မ်က္စိႏွစ္လံုးကို အနားေပးၿပီး စီးမိတယ္။ တခါတခါ ဖုန္းဆက္မယ့္လူရွိရင္ နားကို အလုပ္ေပးတတ္ၿပီး တခါတခါေတာ့လဲ တခရီးထဲ အတူသြားသူေတြကို မသိမသာ အကဲခတ္ရင္း သြားျဖစ္ျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူေတြရဲ႕ စ႐ိုက္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ရထားေပၚ ကားေပၚကေန ေလ့လာခြင့္ရခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။

တခ်ဳိ႕က စာကိုသဲႀကီးမဲႀကီး ဖတ္လို႔ …
တခ်ဳိ႕က အေဖာ္အေပါင္းနဲ႔ စကားတင္းဆိုလို႔ …
တခ်ဳိ႕က အာေဘာင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖုန္းေျပာလို႔ …
တခ်ဳိ႕က လက္ပ္ေတာ့တလံုးနဲ႔ တေခ်ာက္ေခ်ာက္႐ိုက္လို႔ …
တခ်ဳိ႕က ဖုန္းမွာ မက္ေဆ့ခ်္ေတြ႐ိုက္လို႔ …
တခ်ဳိ႕က နားထဲ နားက်ပ္ႀကီးထိုးၿပီး ေလာကႀကီးကို ဥေပကၡာျပဳလို႔ …
တခ်ဳိ႕က အလုပ္ထဲက မၿပီးေသးတာေတြ ရထားေပၚမွာ ဆက္လုပ္လို႔ …
တခ်ဳိ႕က သတင္းစာ မဂၢဇင္းထဲက ပေဟဠိေတြ အေျဖညႇိလို႔ …
တခ်ဳိ႕က ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ႀကီး အိပ္ေမာက်လို႔ ...

ဒါ့အျပင္ … ရထားေပၚမွာ ဂ်ီက်တဲ့ကေလးနဲ႔ ၾကံဳရတတ္သလို ေဒါသႀကီးတဲ့ အေမနဲ႔လဲ ဆံုရတတ္တယ္။ ႂကြားလံုးထုတ္တတ္တဲ့ လူငယ္မ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႕ရသလို ပဲေႂကြးေနတဲ့ မိန္းမပ်ဳိကိုလဲ ျမင္ရတတ္တယ္။ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ဘိုးဘိုးဘြားဘြားနဲ႔ အေမးအျမန္းထူတဲ့ ကေလးငယ္မ်ဳိးလဲ ပါသေပါ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြသာ ေျပာင္းသြားမယ္ ဒီလို ျမင္ကြင္းမ်ဳိးေတြကေတာ့ မေျပာင္းမလဲ အျမဲၾကံဳေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။

တရက္ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၄ ခံုတြဲ ထိုင္ခံုရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ဘက္မွာ ေနရာရလို႔ ထိုင္ရင္း ရထားထြက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတုန္း ရထားထြက္ဖို႔ ၄၅ စကၠန္႔ေလာက္အလိုမွာ အီးခနဲ အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္လိုက္သံနဲ႔အတူ တီတီတီတီ ဆိုၿပီး ရထားတံခါးပိတ္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ တေယာက္ေယာက္မ်ား တံခါးညပ္တာလားလို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၂ႏွစ္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတေယာက္ တဟင့္ဟင့္နဲ႔ မ်က္ရည္မထြက္ဘဲ ငိုေနတယ္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ။ ဒီကရထားေတြဟာ ထြက္ဖို႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ မတိုင္ခင္ စကၠန္႔ ၄၀ အလိုမွာ တံခါးေတြ အားလံုး အလိုအေလ်ာက္ ပိတ္တယ္။ ပိတ္ၿပီးတာနဲ႔ အျပင္ဘက္က ရထား၀န္ထမ္း တေယာက္က ခရာမႈတ္ၿပီး ထြက္ဖို႔ အခ်က္ျပတယ္။ ဒါက လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီကေလးမေလးက မိသားစု ၃ ေယာက္အတူ လာၾကၿပီး သူက အရင္ ရထားထဲ လွမ္း၀င္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရထားတံခါးႀကီး ပိတ္သြားေတာ့ သူ႔အေမနဲ႔ ညီမက ရထား အျပင္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ က်န္ခဲ့ပါေလေရာ … ။ သူက အထဲကေန ငိုေနသလို အျပင္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ အေမကလဲ ျပာယာေတြ ခတ္ေနပါေတာ့တယ္။

သူက ရထားေပၚမွာ တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ငိုေနေတာ့ ေဘးနားမွာရွိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြက ေခ်ာ့ေမာ့ရင္း ရထားေမာင္းသူဆီ စကားေျပာတဲ့ ခလုတ္ေလးကတဆင့္ ကေလးမေလး ျဖစ္ပံုေျပာျပၿပီး ရထားမထြက္ေသးဖို႔၊ တံခါးျပန္ဖြင့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကေတာ့ ရထားႀကီးလဲ မထြက္ေသးဘဲ ရပ္ေနပါတယ္။ က်မက သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို ျဖစ္ေနေတာ့ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ေတြ အကုန္ျမင္ေနရတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး တခ်ိန္လံုး ဖုန္းတလံုးနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ လူငယ္တေယာက္က သူ႔နေဘးက လူကို လမ္းဖယ္ေပးဖို႔ ခြင့္ေတာင္းရင္း ငိုေနတဲ့ ကေလးမေလးဆီ သူရဲေကာင္း ဟန္ပန္မ်ဳိးနဲ႔ ေရာက္သြားတယ္။

“က်ေနာ္ ဘာမ်ားကူညီေပးရပါမလဲ”

အနားက အမ်ဳိးသမီးေတြက … ကိစၥမရွိဘူး၊ ငါတို႔ ရထားေမာင္းသူကို ေျပာၿပီးသြားၿပီ၊ အဆင္ေျပသြားမွာပါ … ေက်းဇူးပဲ … စသျဖင့္ ေျပာလိုက္ေတာ့ လူငယ္လဲ ေခါင္းတခ်က္ ဆတ္ၿပီး ေနရာမွာ ျပန္္လာထိုင္တယ္။ ၂ မိနစ္ ၃ မိနစ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ တီတီတီတီ ျမည္သံနဲ႔အတူ ရထားတံခါးႀကီး ျပန္ဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့ ကေလးမေလးလဲ ၀မ္းသာအားရ ခုန္ဆင္းသြားေလရဲ႕။

ဒီလိုနဲ႔ ရထားႀကီးလဲ တခါးျပန္ပိတ္ၿပီး ပလက္ေဖာင္းက စတင္ထြက္ခြါပါေတာ့တယ္။ ပံုမွန္ထြက္ခ်ိန္ထက္ေတာ့ နည္းနည္း ေနာက္က်သြားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးမေလးအတြက္ ခုလို အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ တာ၀န္ရွိသူေတြကို ေက်းဇူးတင္စရာလို႔ ေတြးေနတုန္းမွာပဲ …

“ဟင္ … ငါ့သမီးေလးေရာ … သမီး ဘယ္မွာလဲ” ဆုိၿပီး အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ ကေလးငယ္တဦး လက္ဆြဲရင္း က်မတို႔ တြဲဆီ ေရာက္လာပါေလေရာ။ ခုန ကေလးမေလးရဲ႕ အေမပါ။ သူက ရထားတံခါးျပန္ဖြင့္ခ်ိန္မွာ ေရွ႕တြဲကေန အေျပးအလႊား တက္လာၿပီး သူ႔သမီးကို လာရွာတာ။ သူ႔သမီး တက္ခဲ့တဲ့ ဒီတြဲလဲ ေရာက္ေရာ သူ႔သမီးက ေအာက္ျပန္ဆင္းသြားၿပီ။ သူက ရထားေပၚမွာ၊ ရထားႀကီးကလဲ ထြက္သြားၿပီ။ ပလက္ေဖာင္းေပၚ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔သမီးေလးက မ်က္လံုးေတြနီရဲလို႔ ငိုေနရင္း အေမကို လိုက္ရွာေနတယ္။ အေမခမ်ာလည္း ဒ႐ိုင္ဘာကို စကားေျပာတဲ့ ခလုတ္ကို ႏွိပ္ၿပီး

“ရပ္ ရပ္ … ငါ့သမီးေလး ေအာက္ဆင္းသြားၿပီ …” လို႔ မရပ္မနားေျပာေနေပမဲ့ ပလက္ေဖာင္းက ခြါၿပီးတဲ့ ရထားက ဘယ္လိုျပန္ရပ္ ေပးေတာ့မွာလဲ … ။ ၿပီးေတာ့ တခါလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဒီတခါေတာ့ က်မေရွ႕က သူရဲေကာင္းလဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ထင္ရဲ႕ ဘာကူညီရမလဲ ထေမးတာ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ေၾသာ္ လြဲခ်င္ေတာ့လဲ အဲဒီလို ၾကံဖန္လြဲတာ။
***
တညေန အလုပ္ကအျပန္ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ေထာင့္က်က်ခံုမွာ ထိုင္ငိုက္ေနတုန္း အသံက်ယ္က်ယ္တခု နားထဲ၀င္လာတယ္။ ျမန္မာျပည္က ရထားေတြေပၚမွာ လ်က္ဆားေရာင္းတဲ့ ေလသံမ်ဳိး။ အသံေအာင္တယ္၊ က်ယ္တယ္၊ ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည့္နဲ႔။ က်မလည္း စပ္စုခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ လည္ပင္းဆန္႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူလတ္ပိုင္း အဂၤလိပ္လူမ်ဳိး (ျဖစ္ပံုရတဲ့) အမ်ဳိးသားတေယာက္ အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သားသားနားနား ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ဘီးတပ္ေသတၱာတခုကို လက္ကဆြဲလို႔ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ တစံုတရာကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာရင္း အမ်ားရဲ႕ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈကို ရယူေနပါတယ္။ သူေျပာေနတဲ့ စကားေတြကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ နားလည္သလို ရမ္းသမ္း ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့ …

“ခရီးသြား လုပ္သားျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ား … က်ေနာ္ မန္ခ်က္စတာသြားမယ့္ ခရီးသည္ တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ မပါလာပါဘူး။ ဟုတ္ကဲ့ … ခင္ဗ်ာ ပိုက္ဆံ ၅ ေပါင္ေလာက္ လိုေနလို႔ အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကရင္ ေက်းဇူးအထူး တင္ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ဟုတ္ကဲ့ … ၅ ေပါင္ထဲပါ … မမ်ားပါဘူး။ အားလံုး ကူညီၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ၊ ဟုတ္ကဲ့ ဒီမွာ ငါးမူးရပါၿပီ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ၊ ၄ ေပါင္ခြဲပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ ေဟာ … တေပါင္ထပ္ရလို႔ ၃ ေပါင္ခြဲ … ၃ ေပါင္ခြဲပဲ လိုပါေတာ့တယ္”

သူက ေျပာရင္းနဲ႔ေလွ်ာက္လာတာ က်မထိုင္ေနတဲ့ ဘက္ကို တျဖည္းျဖည္းနီးလာတာမို႔ တေပါင္ေလာက္ လွဴလိုက္မယ္ စိတ္ကူးနဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ရွိရာ စမ္းေနမိတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့ ၃ ေပါင္ … ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အဲ … ေနာက္ထပ္ ၁ ေပါင္ရလို႔ ၂ ေပါင္ … ၂ ေပါင္ပဲ လိုပါေတာ့တယ္ … ေက်းဇူးပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒီမွာ ေနာက္ထပ္ ၁ ေပါင္ ခင္ဗ်ာ … ေက်းဇူးပါ ၁ ေပါင္ … ကဲ … ၅ ေပါင္ ျပည့္သြားပါၿပီ၊ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ လိုလိုမယ္မယ္ ေနာက္ထပ္ ငါးမူးေလာက္ သနားၾကပါအံုး ခင္ဗ်ား”

ဟိုလူဒီလူေတြ ၀ိုင္း၀န္းေပးလိုက္တာ က်မဆီေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး ၅ ေပါင္ ျပည့္သြားတဲ့အျပင္ လိုရမည္ရ ငါးမူးပါ အဆစ္ ရလိုက္ေသးတယ္။ သူလိုခ်င္တဲ့ ၅ ေပါင္ခြဲရေတာ့ ျပန္လွည့္သြားပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ရထားထြက္တယ္၊ ရထားက မန္ခ်က္စတာရထားေပမဲ့ သူပါလာသလား မပါလာသလား က်မလဲ မသိဘူး။ တကယ္လိုတာလား ဘာလားလဲ မေ၀ခြဲတတ္ဘူး။ တခ်ဳိ႕က ျပံဳးေနတယ္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ တီးတိုးတီးတိုး သဖန္းပိုး လုပ္ေနတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ရဲ႕ တက္ခနစ္နဲ႔ လူေတြရဲ႕ သဒၶါတရားကိုေတာ့ က်မ အသိအမွတ္ ျပဳလိုက္မိပါတယ္။
***
ဒီေန႔ အိမ္အျပန္ ထြက္ခါနီး ၂ မိနစ္နဲ႔ စကၠန္႔အနည္းငယ္လိုတဲ့ ရထားေပၚ အေျပးအလႊားတက္ေတာ့ ထိုင္ခံု ေနရာမရပါဘူး။ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ … မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ပဲဆိုၿပီး တံခါးေပါက္နားမွာ မတ္တပ္ရပ္ စီးရင္း ထံုးစံအတုိင္း ပတ္၀န္းက်င္ ေလ့လာမႈ ျပဳေနလိုက္တယ္။ က်မရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲမွာ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ အရြယ္ရွိတဲ့ အဂၤလိပ္ အမ်ဳိးသမီး တေယာက္က ေတာ္ေတာ္ေလး လႈပ္ရွားေနလို႔ သတိထားမိသြားတယ္။ သူက အိတ္ေတြဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္လုပ္တယ္။ အခ်ဳိရည္ တငံု ႏွစ္ငံု ေမာ့ေသာက္တယ္၊ သူ႔ေဘးနားက ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာင္မေလးကိုလဲ မုန္႔ေတြေပးလိုက္ ေရေတြေပးလိုက္ လုပ္တယ္။ ၀တ္ထားတဲ့ အေပၚအက်ႌကို ခၽြတ္တယ္၊ အတြင္းက အက်ႌကို ဆြဲခ်တယ္၊ အဲဒီ အတြင္းအက်ႌက လည္ခပ္ဟိုက္ဟိုက္ စြပ္က်ယ္အနက္ေရာင္ ဆိုေတာ့ မ်က္စိထဲ ထင္းခနဲ… အင္း … ရင္ထြားခ်ီတဲ့ ခင္ထားရီတုိ႔ အမ်ဳိးပဲလို႔ က်မစိတ္ထဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိေသး။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရထားလက္မွတ္စစ္က တေရြ႕ေရြ႕ လာရင္း လက္မွတ္ေတြ လိုက္စစ္ေနပါတယ္။ ဘူတာ႐ံုမွာ လက္မွတ္မ၀ယ္ခဲ့သူေတြက ရထားေပၚမွာဘဲ ၀ယ္ၾကတယ္၊ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီးသား သူေတြကေတာ့ ရွိၿပီးသား လက္မွတ္ေလးေတြကို ထုတ္ျပရင္ လက္မွတ္စစ္ၾကီးက သူစစ္ၿပီးေၾကာင္း ေဘာပန္ႀကီးနဲ႔ ဂ်စ္ခနဲ႔ ျခစ္ထည့္လိုက္တာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ခုန အမ်ဳိးသမီး ထိုင္တဲ့ခံုနား ေရာက္ဖို႔ ႏွစ္တန္းေလာက္ အလိုမွာ အမ်ဳိးသမီးက မတ္တပ္ရပ္လိုက္ရင္း တင္ကေလး လိမ္က်စ္လိမ္က်စ္နဲ႔ လက္မွတ္စစ္ႀကီးရွိရာ သြားၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန လက္မွတ္ကေလး ေထာင္ျပကာ …

“ဒီမွာရွင့္ … က်မ အိမ္သာသြားခ်င္လို႔ … က်မလက္မွတ္ေလး လာျပတာပါ၊ ဒီမွာေနာ္…” လို႔ ျပံဳးခ်ဳိတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်ာခနဲလွည့္ကာ အိမ္သာဆီ ဦးတည္သြားတယ္။ လက္မွတ္စစ္ႀကီးက တခ်က္ေမာ့ၾကည့္ ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး သူစစ္ရမယ့္ လက္မွတ္ေတြကို ဆက္စစ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မျမင္လိုက္တာကေတာ့ ဒီအမ်ဳိးသမီးက အိမ္သာကို အသြား သူ႔လက္မွတ္ကို သူ႔မိတ္ေဆြ ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာင္မေလးလက္ထဲ မသိမသာ ထည့္ခဲ့တာပါပဲ။ (က်မကေတာ့ ျမင္လိုက္တယ္)

လက္မွတ္စစ္ႀကီး သူတို႔ခံုနား ေရာက္လာေတာ့ ေကာင္မေလးက အဲဒီအမ်ဳိးသမီး ေပးခဲ့တဲ့ လက္မွတ္ကိုပဲ ျပၿပီး အျခစ္ခံတာ ေတြ႔ရတယ္။ လက္မွတ္စစ္ႀကီးလဲ မရိပ္မိဘူး၊ ခုနက သူမွ မျခစ္လိုက္မိတာ။ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ဆက္စစ္ရင္း အိမ္သာကိုေက်ာ္ ေနာက္တြဲကို ကူးသြားမွ အိမ္သာထဲက ခင္ထားရီလဲ ႐ုပ္တည္နဲ႔ ဟိုဒီၾကည့္လို႔ ျပန္ထြက္လာၿပီး သူ႔ေနရာသူ ျပန္ထုိင္ပါတယ္။ ေကာင္မေလးက ျခစ္ၿပီးသား လက္မွတ္ေလး သူ႔ကိုျပန္လွမ္းေပးတာလဲ က်မက ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္မိေသးတယ္။

ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ခင္ထားရီပါလားလို႔ ေတြးရင္း က်မျပံဳးမိတယ္။ နယ္ဘက္က တခ်ဳိ႕ဘူတာေတြက အထြက္မွာ တေယာက္ခ်င္း လက္မွတ္ျပစရာ မလိုဘူး၊ လက္မွတ္ထိုးထည့္ၿပီးမွ ျဖတ္လို႔ရတဲ့ အရံအတားေတြလဲ မရွိဘူး ဆိုေတာ့ ခုလို လူလည္က်လို႔ ရေနတာေပါ့ေလ။ သူလိုလူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိမလဲ။
***
ဒီအျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့တဲ့ထဲက မွတ္မွတ္ရရ သတိထားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြပါ။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ခရီးသြားေနရတဲ့ ရထားႀကီးေပၚမွာ အဲဒီလို လူအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ၾကံဳရ ဆံုရသလို ဘ၀ရထားႀကီးေပၚမွာ သံသရာ ခရီးသည္အျဖစ္ လိုက္ပါလာတဲ့ က်မတို႔လဲ ဘ၀ေပါင္းစံုမွာ လူေပါင္းစံုနဲ႔ ၾကံဳရမွာပါပဲ။ ကိုယ္က ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ ျဖစ္တဲ့အခါ သူတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး ျပံဳး ရယ္ သနား ၀မး္နည္း ေၾကကြဲ စိတ္ပ်က္ ေဒါသ ... စသျဖင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ဒီရထားႀကီးေပၚမွာ စီးနင္းလိုက္ပါမွာလဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။
လြဲေခ်ာ္မႈေတြနဲ႔လား …
ေတြေ၀မႈေတြနဲ႔လား …
ေၾကာင့္က် ပူပန္မႈေတြနဲ႔လား …
၀မ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔လား …
ဒါမွမဟုတ္ …
မသိျခင္းတရားေတြ ဖံုးလႊမ္းလို႔ ငိုက္မ်ည္းၿပီး လိုက္လာမွာလား … ။

ရထားႀကီးေပၚမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနေပမဲ့ အေတြးမ်ားစြာနဲ႔ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားလုိ႔ ေနတယ္။
ရထားႀကီးကေတာ့ တဘူတာ၀င္ တဘူတာထြက္ ဆက္လက္ ခုတ္ေမာင္း ႏွင္လို႔ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ၊ လမ္းဆံုးဘူတာ မေရာက္မခ်င္းေပါ့ … ။
***
ေမဓာ၀ီ
၆၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁
၂၁း၂၃ နာရီ

23 comments:

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ၿပီးရင္ "ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ"ေလး လုပ္ပါဦး။ ဘိလပ္သူ ဘိလပ္သားေတြအေၾကာင္း သိရတာေပါ့။ း((

ခင္မင္လွ်က္

seesein said...

ရွည္လွ်ား ေထြျပား မေနမနား တသြားတဲ သြားေနတာ တေယာက္ဆင္း တေယာက္တက္ .........
ခရီးပန္းတိုင္ မေရာက္မခ်င္း .....
လိုရာခရီးမေရာက္ႏိုင္ေသးသမွ်ေတာ့ ဆက္လက္ျပီးသြားေနရအံုးမွာဘဲ ၾကီးေမေရ....


ခင္မင္တဲ့
seesein

seesein said...

ခင္ထားရီ နဲ႕တကြ သူရဲ႕ အမ်ိဳးေတြ ရထားေပၚ ကားေပၚမွာ တိုလီမိုလီ ေရာင္းတာ ေရႊျပည္ထံုးစံျဖစ္ေနျပီ
ၾကီးေမေရ......


ခင္မင္တဲ့
seesein

Anonymous said...

Nice post..
Thanks

mstint said...

ဘဝသံသရာရထားႀကီးကို ေန႔စဥ္ ေမဓာဝီတစ္ေယာက္ စီးရင္း သံေဝဂေတြရေနမယ္ထင္ပါတယ္။
စိတ္ဓါတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

SHWE ZIN U said...

မေမဓါ ေရ

ဖတ္ခ်င္စရာ ဘဝသံသရာ ရထားႀကီး ရဲ႕ ဆြဲေခၚမႈ႕ ေနာက္ကို ပါသြားလိုက္တာ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မနဲ ရထားေပၚက ျပန္ဆင္းခဲ႔ရတယ္

ဒါေပမဲ႕ ငယ္ငယ္က သီခ်င္းေလး တပုဒ္ ၾကားမိေနသလိုဘဲ

....ရထားထြက္ရန္ ငါးမိနစ္ အလို သံေခ်ာင္း အေခါက္မွာ စမိတဲ႕ ႏွလံုးသား ဒီဇာတ္လမ္း ....

ဆိုတာေလး မ်ားေရာ ျဖစ္ႏိုင္မလားလို႕

ခင္မင္တဲ႕
ေရႊစင္ဦး

မဒမ္ကိုး said...

ေန႕စဥ္ရထားကိုစီးရင္း သံသရာရထားၾကီးကိုစီးေနလိုက္ရတာမ်ား မမရယ္ ..
အသက္ေတြေတာင္ၾကီးကုန္ၾကျပီး
ေၾသာ္ သံသရာခရီးသြားေတြပဲေလ
အင္းးးးးးးးးးးးးးးး
တေျဖးေျဖးနဲ႕ေတာ႕ နီးကပ္လာျပီပဲ....

ေလးစားလွ်က္
မဒိုးကန္

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

မေမရဲ႕ ရထားေပၚကအေၾကာင္းေလးဖတ္ျပီး ဟိုးယခင္ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔ မႏၱေလးေျပးဆြဲတဲ႔ ရထားကို သတိရလိုက္မိတယ္
လူေပါင္းစံုသလို အျဖစ္အပ်က္လည္း အစံုပါဘဲ။
မေမပိုစ္႕ဖတ္ျပီး သံေဝဂ ရမိတာကေတာ႔ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းသူရွိလို လိမ္ညာတတ္တဲ႔ အေခ်ာင္လိုက္တဲ႔သူေတြလည္း ရွိတတ္ၾကတာ သိလိုက္ရတယ္။
မေမလည္း ဘတ္စ္ကား၊ ရထားေပၚမွာ ေန႔စဥ္အဆင္ေျပပါေစေနာ္။

Nyi Linn Thit said...

ဟုတ္တယ္ေနာ္..၊ ရထားေပၚမွာ ၾကည့္စရာ၊ ေတြးစရာ၊ သံေဝဂ ရစရာေတြ အၿမဲပဲ ႀကံဳရတယ္၊ ရထားဆိုတာ ဘီးတပ္ထားတဲ့ ေလာကအေသးစားေလး တစ္ခုပဲလို႔ ေျပာလို႔ရေလာက္ေအာင္ အေၾကာင္းအရာ စံုလွတယ္..၊ ကေလးမေလးနဲ႔ သူ႔အေမရဲ႕ အျဖစ္ကေတာ့ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ လို႔ပဲ ဟင္းခ်ရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ ၾကံဖန္ လြဲပံုမ်ားေတာ့...၊ မေမ အလုပ္မ်ားေနလို႔ စာသိပ္မေရး ႏိုင္ေပမယ့္ ေရးတဲ့အခါ က်ေတာ့လည္း အခုလို လမ္းေပၚက တကယ့္အေၾကာင္း အရာေတြမို႔ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္..၊

ေန၀သန္ said...

ဘိလပ္အေၾကာင္းေလးေတြေပါ့... ဗဟုသုတရတယ္.. း)))


ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္

ေမာင္မ်ိဳး said...

စိတ္၀င္စားစရာ အျပည့္နဲ႕ပါပဲ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ရွိသလားလို႕ သံသရာရထားဆိုလား ဘ၀ ရထားဆိုလား

ညိမ္းႏိုင္ said...

ခင္ထားရီတို့ လုပ္ပံုေလးကပိုင္သဗ်ာ...၊ငါးေပါင္ဆရာလည္း
အေတာ္ဟန္က်တာပဲ...ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာျပည္ျပန္မလို့ သိန္းငါးရာေလာက္ မပါစပါဆိုျပီး ၾကံဦးမွ.....:)))
အဲ...ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္ေလးကေတာ့ေတြးစရာေလး....
ဘဝရထားႀကီးေပၚမွာ ခ်စ္ခင္ရသူေတြနဲ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္
ႀကီးသြားရတဲ့ဘယ လူတိုင္းရၾကရင္ျဖင့္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ
ဗ်ေနာ္....၊ဒါေပမယ့္....ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ.....:(

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

လူေတြစံုသလို စိတ္ေတြလည္း စံုတာပါပဲ။
ဒီလို အျဖစ္မ်ဳိးေတြက စိတ္ကူးရင္ေတာင္ အကြက္ေစ့ဖို႔ မလြယ္ဘူးေလ။ သြားရင္းလာရင္း ဘဝေတြၾကည့္ျပီး အပ်င္းလည္းေျပ ကုန္ၾကမ္းလည္းရတယ္သာမွတ္ေပါ့။

မင္းဧရာ said...

အမၾကီး....
အဲဒီမွာလည္း ဒီလိုပါပဲလား.......
ေရာက္တုံးေရာက္ခိုက္ ကဗ်ာေလးေတြေမႊပါရေစအံုးဗ်ာ။

sosegado said...

Short documentary တစ္ခုကုိၾကည့္လုိက္ရသလုိပါပဲ၊ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း လူ႔သဘာဝေတြကုိ ေတြ႔လုိက္ရပါသည္။

ေတာက္ပၾကယ္စင္ said...

ႀကီးေမေရ မဂၤလာပါ။ မရပ္မနား သံသရာခရီးသြားေတြပါလား။ ဖတ္လုိ႔အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ေရႊစင္ဦးေျပာသလုိပဲ ရထားထဲ လုိက္ပါသြားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ႀကီးေမေရ။

ဟန္ၾကည္ said...

ဘိလပ္ကလူေတြလည္း လူေတြပါပဲလားလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္...ၾကားဖူးထားတာကေတာ့ျဖင့္ အေနာက္တိုင္းသားေတြဟာ ခရီးသြားရင္ စာအုုပ္တစ္အုပ္ဖြင့္ၿပီး ဖတ္ေနၾကတာမ်ားတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီးမွပဲ ေၾသာ္...သူရို႕မွာလည္း ကိုယ့္လိုလူေတြရွိေသးပါလားလို႔ သိလိုက္ရတယ္...ကိုယ္နဲ႔လက္လွမ္းမမီေသးတဲ့ လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အက်င့္ေလးေတြ၊ လူေနမႈစံနစ္ေလးေတြကို သိလိုက္ရတာမို႔ ေက်းဇူးတတင္နဲ႔ ဒီလိုပို႔္စ္ေလးေတြ ထပ္ေရးဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ေပမယ့္လည္း အလုပ္မ်ားလို႔ မအားတဲ့လူကို ဒုကၡမေပးခ်င္တာေၾကာင့္ ေရးခ်င္ရာသာ ေရးဖို႔ ေျပာရေတာ့မွာပဲ အစ္မေရ...

တန္ခူး said...

ေမ ေရ ဖတ္လို ့ေကာင္းလိုက္တာ... သမီးနဲ ့အေမ အလြဲဇာတ္လမ္းေလးက ဖတ္ရတာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသလို ျပံဳးလဲျပံဳးမိတယ္... ျပီးေတာ့ ဒီနိုင္ငံမွာ ျဖဴရင္ျပီးေရာ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ အေျခာက္တိုက္ အထင္ၾကီးေနတဲ့သူေတြကို ခင္ထားရီကို ျမင္ေစခ်င္စမ္းေတာ့...အမလဲ အဲလိုပဲ... ရထားေပၚေရာက္ရင္ စိတ္ဝင္စားစရာေတြ ျပည့္ေနတာ... ဘဝရထားေလးနဲ ့တြဲျပသြားတာလွတယ္

ko htay win said...

စာမ်ားမ်ား ေရးနိုင္ပါေစ ေမဒါ၀ီေလးေရ ။
အျမဲအားေပးေနပါတယ္ ။

သက္ေဝ said...

ကိုယ္ ေန႔စဥ္ ေတြ႔ျမင္ေနတာေလးေတြကို အေျခခံၿပီး ေတြးမိတာေလးေတြကို ေမ ေရးျပထားတာ သေဘာက်လိုက္တာ... ဘဝရထားေတြေပၚမွာ စီးနင္းလိုက္ပါလာသူေတြ... လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စရိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳး... စိတ္အေထြေထြ...

ေနာက္လည္း ေတြ႔တာေလးေတြ ေရးပါအံုး...

san htun said...

ရထားလိုက္စီးရင္း ဘိလပ္ၿပည္က လူေတြအၾကာင္း လာဖတ္သြားပါတယ္...အားရင္ ပို ့စ္ေတြ တင္ပါဦးေနာ္...

မအိမ္သူ said...

ရထားေပၚက ဇာတ္လမ္းစံုကို စိတ္၀င္စားတယ္မေမေရ။ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဆိုတာကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းသြားမယ္မထင္ပါဘူး။ အက်င့္စံု စရိုက္စံု ေကာင္းတဲ့မေကာင္းတဲ့ စိတ္ေနသေဘာထား အျပဳအမူ သဘာ၀ေတြအစံုကို အဲဒီလိုယာဥ္ရထားေတြစီးရင္း တေစ့တေစာင္း ေလ့လာရတာကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ လူေတြအေၾကာင္းကိုလဲ ပိုသိလာသလိုပဲ။ အဲဒီလိုပို႔စ္မ်ိဳးေလးေတြ အားတဲ့အခါ အခ်ိန္ရတဲ့အခါမ်ဳိးေလးေတြမွာ ဆက္ေရးပါအံုး။

T T Sweet said...

ေရးထားတာ စိတ္၀င္စားစရာေလး။ ဖတ္လို႔သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ရထားစီးရင္းလဲ ကုန္ၾကမ္းေတြရတာေပါ႔ေနာ္။