tag:blogger.com,1999:blog-335841522012-01-29T20:52:38.613Zေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.comBlogger6291100tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-73395269143969933122012-01-25T11:26:00.001Z2012-01-25T11:26:01.022Z<div align="center">အေလာင္းေတာ္ ယုန္မင္း၀တၳဳ<br />(ဇာတ္သိမ္း)</div><div align="center"> </div><div align="justify">ပုဏၰားႀကီးလည္း ေရွးနည္းျဖင့္ ေျမေခြးအား ခ်ီးေျမႇာက္၍၊ ေမ်ာက္သူေတာ္ထံ၊ ရပ္ခံ ေတာင္းရမ္းျပန္ေလေသာ္၊ ၀ါနရိႏၵ၊ အာစာရ အရိယာ၊ သတၱ၀ါေမ်ာက္မင္းသည္၊ ဆႏၵရင္းနကိုယ္က၊ လွဴလိုသည့္ ေစတနာ၊ အားႀကီးစြာေသာေၾကာင့္၊ ပ်ဴငွါရႊန္းရႊန္း၊ ႏႈတ္ခြန္းခ်ဳိေမာ၊ စကားေျပာလို၍ -</div><div align="justify"> </div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">အမၺ ပေကၠာဒကံ သီတံ၊<br />သီတစၧာယာ မေနာရမာ။<br />ဣဒံ ျဗာဟၼဏ ေမ အတၳိ၊<br />ဧတံ ဘုတြာ ၀ေန ၀သ။ ။</span></div><div align="center"> </div><div align="right"><span style="font-size:85%;">ဟူေသာ ဂါထာကို ရြတ္၏။</span></div><div align="center"> </div><div align="justify">ထိုဂါထာ၏ အနက္အဓိအပၸါယ္ကား၊ ပိတ္ျဖဴစလြယ္၊ ဆင္တင့္တယ္ေသာ၊ အႏြယ္ျဗဟၼာ၊ မင္းဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္၊ ေတာသားေမ်ာက္မူ၊ ညႇီေငွါက္သားငါး၊ စားဘြယ္မရွိ၊ က၀ိသခင္၊ ရွင္ဟူးရားျဖဴ၊ လိုေတာ္မူလွ်င္၊ ၾကဴၾကဴေမႊးႀကိဳင္၊ အခိုင္ႏွင့္တကြ၊ အဗၻႏၲရဂိုဏ္း၀င္၊ ပင္ေပၚမွည့္ သရက္သီး၊ လံုးႀကီးေရႊ၀ါ၊ ရသာထူးျခား၊ စားစရာကိုမူကား၊ ေဖြရွာ၍ ထားေသာေၾကာင့္၊ ကၽြႏ္ုပ္အားရွိပါ၏။ မင္းဆရာပုဏၰား၊ စားပါ သံုးပါ၊ သဲသာသည့္ ဆိပ္ကမ္းက၊ စမ္းေရကေလး၊ ေအးက-ေအး၊ ခ်ဳိက-ခ်ဳိ၊ တည္းခိုစဘြယ္၊ အရိပ္လည္း က်ယ္ပါသည္၊ စံပယ္ ခ်မ္းေျမ့၊ သည္ယေန႔ကို၊ ေမြ႔ေမြ႔သာသာ၊ သည္ေနရာတြင္၊ သိကၡာ အ႒ဂၤ၊ သီလရင္းႏွီး၊ စိတ္ပုတီးႏွင့္၊ အၿငီးေျဖ၍၊ နားေနေတာ္မူပါ ဟူလိုသတည္း။ … ။<br /><br />ပုဏၰားလည္း၊ ေရွးနည္းအမွတ္ျဖင့္၊ စကားဆက္ျဖတ္ၿပီးလွ်င္၊ ေဗာဓိသတ္ ဗုဒၶကၤူ၊ သယမၻဴ မံုရင့္၊ မၾကာမီပြင့္အံ့ေသာ၊ ေရႊယုန္မင့္ ေနရပ္သို႔၊ ခ်ဥ္းကပ္ဆိုက္ေရာက္၍၊ စားေသာက္ရန္ အစာရလိုေၾကာင္းႏွင့္၊ သာသာညံ့ေပ်ာင္း၊ ခြင့္ေတာင္း ရပ္ခံျပန္ေလေသာ္။ ယုန္သူေတာ္ေကာင္း၊ ဘုရားေလာင္းလည္း၊ ေလ်ာင္းစက္ရာက၊ ႐ုတ္ျခည္းထၿပီးလွ်င္၊ မမ မေနာရေထာ မတၳကံ ပေတၱာ- ဟု။ အေမ်ာ အေမာ၊ အေလာသံုးဆယ္၊ ကိုယ္၀ယ္ႏွံ႔ျပား၊ ပီတိဟုန္ပြါးေသာေၾကာင့္၊ ေယာက္်ားဟဲ့ ငါ၊ သည္တခါမူ၊ လိုရာထုတ္ေခ်ာက္၊ ငါ့အၾကံေျမာက္ကၿပီ၊ ေဗာဓိေအာင္ေျမ၊ ၀ိဇယပလႅင္ေဗြတြင္၊ ၀တ္ေရသင္းႀကိဳင္၊ ေရႊသစၥာ ပန္းခိုင္ကုိ၊ ပိုင္ပိုင္မခၽြတ္၊ ငါဆြတ္ေတာ့မည္တကား ဟု၊ ျမက္၀ါးျခမ္းမွ်၊ ဇီ၀ိတကို၊ ပမာဏမမူ၊ ကိုယ့္အသားကို၊ ပုဏၰားအား လွဴၿပီးလွ်င္၊ ၾကည္ျဖဴ ႏႈတ္ခ်ဳိ၊ ေျပာေဟာလို၍၊ - </div><div align="justify"> </div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">နသသႆတိလာအတၳိ၊<br />နမုဂၢါ နပိတ႑ဳလာ။<br />ဣမိနာ အဂၢိနာ ပကၠံ၊<br />မမံ ဘုတြာ ၀ေန၀သ။ … ။</span> </div><div align="justify"> </div><div align="right"><span style="font-size:85%;">ဟူေသာ ဂါထာကို ရြတ္၏။</span></div><div align="justify"> </div><div align="justify">ထိုဂါထာ၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကား၊ အို ပုဏၰား၊ ယုန္မ်ဳိးသတၱ၀ါ၊ ငါတို႔မွာကား၊ ဟင္းလ်ာလွဴရန္၊ ဆန္ ပဲေနာက္ ႏွမ္း၊ တျခမ္း တလံုးမွ်၊ စု႐ံုး၍မထား၊ စားေလသည္ မဟုတ္ပါ၊ ေနစာ ဆင္ငို၊ ပန္းေတာ္ညိဳ မုန္ညင္း၊ ျမက္ခပင္းကို၊ ထမင္းလုပ္၍၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔အား၊ စားသံုးရေခ်သည္။ အကၽြႏ္ုပ္အဓိ႒ာန္မွာ၊ အာဂႏၲဳ သူေတာင္းစား၊ ေရာက္လာခိုက္ျငားဘိမူ၊ ငါ့အသား-ငါ့အေသြးကို၊ ေပးလွဴမည္ အၾကံႏွင့္၊ အလွဴခံ ေမွ်ာ္လင့္လ်က္၊ အဆင္သင့္ ေနပါသည္၊ အကၽြႏ္ုပ္ တကိုယ္စာကို၊ မင္းဆရာ တေယာက္မူကား၊ ၀ေလာက္စရာ၊ ရွိတန္ပါ၏၊ ငါ၏ ကိုယ္ကို၊ အလိုရွိတိုင္း၊ ျဖတ္ပိုင္းလွီးခုတ္၊ အေရကိုဆုတ္ၿပီးလွ်င္၊ တုတ္တံစုိ႔ ေဖာက္လွ်ဳိ၍၊ မီးဖို၌ ဖုတ္ကင္ပါ၊ အားနာေတာ္ မမူႏွင့္၊ ေထာက္ကူအံုညီ၍၊ ပါရမီ ကၽြႏု္ပ္ေျမာက္ေအာင္၊ စားေသာက္ေတာ္ မူပါဟု၊ အခါခါ ႏႈတ္ျမြက္၍၊ အသက္အလွဴေပးသည္တြင္၊ သိၾကားမင္းလည္း၊ မိမိတန္ခိုးျဖင့္၊ ႀကီးစြာေသာ မီးက်ီးစုကို ဖန္ဆင္း၍၊ အသင္ေရႊယုန္မင္း၊ ဤမီးပံုသို႔ ဆင္းေလာ့၊ သင္၏အသား က်က္သည္ကာလ၊ ငါစားအံ့ဟု ဆိုေသာ္၊ ယုန္သူေတာ္လည္း၊ ဤသို႔ အၾကံျဖစ္၏။ ေၾသာ္ ငါ၏အေမြး၌၊ အေလွးအမႊား၊ အမ်ားရွိေခ်သည္၊ ငါ၏ ကိုယ္ကို မွီ၍၊ ဤပိုး ဤမႊား၊ ဆံုးပါးအသက္၊ မပ်က္ေကာင္းေပရာဟု၊ က႐ုဏာ သမၸဇဥ္၊ ယွဥ္ေသာ ႏွလံုးျဖင့္၊ သံုးႀကိမ္စင္ၾကယ္စြာ၊ ကိုယ္ေတာ္ကို ခါၿပီးလွ်င္၊ ေရႊၾကာအိုင္ အတြင္းသို႔၊ ေရသဘင္ က်င္းလို၍၊ သက္ဆင္းေသာ ေရႊဟသၤာကဲ့သို႔၊ မ်က္ႏွာေတာ္မမွိန္၊ မီးဖိုႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို၊ မတ္လွေအာင္ ခ်ိန္ၿပီးလွ်င္၊ တရွိန္တည္း ခုန္ဆင္း၍၊ မီးတြင္းသို႔ သက္ေတာ္မူေလ၏။ … ။<br /><br />သိၾကားမင္း ညႇိပ်ဳိးေသာ၊ ငရဲအိုးမက၊ ပူလွေသာ မီးက်ီးစုသည္၊ သုခမိန္ ေရႊယုန္မင္း၏၊ ေက်းဇူးဂုဏ္ ပါရမီေၾကာင့္၊ ေဂါသီတ စႏၵကူးကဲ့သို႔၊ အထူးသျဖင့္ ခ်မ္းေအး၍၊ ကိုယ္ေမြးေတာ္ တပင္ကိုမွ်၊ မီး၀င္၍ မၿငိ၊ ပကတိ ျဖစ္ေတာ္မူသည္တြင္၊ အလွဴခံ ပုဏၰားအား၊ စကား ဤသို႔ ဆိုျပန္၏။ အို ပုဏၰား၊ သင္ပုဏၰားကား၊ စားရလႈနီး၊ ေလာဘႀကီးႏွင့္၊ မီးကိုမွ် မပ်ဳိးႏိုင္၊ ဗ်ာလႈိင္ခၽြတ္လြဲ၊ သင္စုေသာ မီးခဲသည္၊ မရဲ မေျပာင္၊ ေလာင္မည္ကား ေ၀းစြ၊ ကိုယ္ေမြးကိုမွ် မျခစ္၊ အသစ္မီးစု၍၊ ယခုတႀကိမ္ ပ်ဳိးဦးေလာ့ဟူ၍ ဆို၏။ သိၾကားမင္းလည္း၊ ႀကီးစြာေသာ အံ့ဘြယ္သရဲကို ျမင္၍၊ ကိုယ္ထင္ျပၿပီးေသာ္၊ သခင္ယုန္မင္း၊ ငါတမူကား၊ ပုဏၰားမဟုတ္၊ အယုဇၥၽျပည္ႀကီးရွင္၊ မိုဃ္းတြင္သိၾကား ျဖစ္ေပသည္၊ ပါရမီႏွီးရင္း၊ ဆည္းပူးျခင္း၌၊ ယုန္မင္းသတၱိ၊ ရွိမရွိကို၊ ငါသိလို၍၊ မီးဖို ဖန္ဆင္း၊ သင္ယုန္မင္းကုိ၊ အျခင္းအရည္၊ စမ္းေပသည္၊ ေလာကသံုးခြင္၊ ဘံုအျပင္၀ယ္၊ သင္ႏွင့္ရည္တူ၊ ရဲရင့္သူကို၊ လူ၌မျမင္၊ နတ္တြင္တေယာက္၊ မေပါက္စဖူး၊ သင္တဦးသာ၊ အထူးအျမတ္ ျဖစ္ေပသည္။ သဗၺညဳတ ဉာဏရတနာ၊ ဂုဏ္ျမတ္စြာကို၊ လြယ္ကာထုတ္ေခ်ာက္၊ လက္ေရာက္ ယူေတာ္မူအံ့ေသာငွါ၊ စြန္႔ခဲစြာေသာ အသက္ကို စြန္႔ၾကဲ၍၊ လြန္ကဲေသာ ပါရမီအထူးကို၊ ဆည္းပူေတာ္မူေပသည္ဟု၊ အေထြေထြ ခ်ီးမြမ္းၿပီးလွ်င္၊ တေယာက္တည္းေသာ သားကို၊ ပိုက္ျဖားျပဳျပင္ေသာ၊ မိခင္အလား၊ သိၾကားနတ္မင္းသည္၊ ယုန္သူေတာ္ေကာင္း၊ ေဗာဓိေလာင္းအား၊ ေပ်ာင္းေပ်ာင္း ညံ့သက္၊ မိမိလက္ျဖင့္၊ ပိုက္ဖက္ေပြ႔ယူ၊ ေခ်ာ့ျမဴ ေျဖေဖ်ာ္လ်က္၊ ေနေတာ္မူရင္း၊ ျမက္ခင္း ကမၺလာ၊ သဲေမြ႔ရာထက္၊ အသာတင္ထားခဲ့ၿပီးမွ၊ ဖ်ံ, ေျမေခြး, ေမ်ာက္၊ သံုးေယာက္ေသာ သူေတာ္စင္တို႔အားလည္း၊ တရားမပ်က္၊ အသက္ထက္ဆံုး၊ က်င့္သံုးနိယံ၊ ဆက္ဆံ ေမတၱာ၊ ၾကင္နာ ကၽြမ္း၀င္၊ ခ်စ္ခင္ၾကမည့္ အေၾကာင္း၊ ေကာင္းေသာ ဥပေဒသျဖင့္၊ အဆံုးအမ ေပးၿပီးေသာ္၊ သိၾကားမင္းသည္၊ ေနာက္တရံ၌၊ အၾကံ ဤသို႔ျဖစ္၏။<br /><br />ဤ ေရႊယုန္မင္း၏၊ ဂုဏ္ႀကိယာ၊ လကၡဏာသနစ္၊ မျဖစ္ဖူးျမဲ၊ အံ့အဲဖြယ္မႈ၊ ယခုျဖစ္ပံု၊ မၾကံဳစေတာင္း၊ ဤ ပြဲေကာင္းကို၊ အေပါင္းသတၱ၀ါ၊ ျမင္စိမ့္ငွါဟု၊ ျပည္ရြာ ႏွံ႔ျပားေအာင္၊ သြား၍လည္း မေျပာႏိုင္ရာ၊ လာ၍ ၾကည့္ျခင္းငွါ မအပ္၊ ဘဒၵကပ္ ဤကပၸါတြင္၊ မဂၤလာသမိုတ္၊ တတိုက္လံုး ၾကက္သေရ၊ မေက်မတိမ္၊ တသိမ္တဂုဏ္၊ မကုန္ မဆံုး၊ ကပ္လံုး မေပ်ာက္၊ တည္စေလာက္ေသာ၊ အေထာက္ အေၾကာင္း၊ ထံုးေဟာင္း စံျမတ္ ျဖစ္ေပသည္။ သေျပတည္ထြန္း၊ တကၽြန္းသူ မက၊ ေလးဒီပ မ်က္ႏွာ၊ စကၠ၀ါ၀န္းက်င္၊ လူခပ္သိမ္း ျမင္သျဖင့္၊ ဤသခင္ ယုန္မင္း၏၊ အေၾကာင္းရင္းး ထံုးစံကို၊ နည္းခံ၍ က်င့္ၾကေစဟု၊ ေရႊယုန္မင္းဇာတ္၊ အတၳဳပၸတ္ကို၊ ေလာကဓာတ္ လူ႔ေဘာင္တြင္၊ မူတေစာင္ မဟာ၀င္၊ ကပၸါလံုး ထင္ရစ္ေအာင္၊ ေတာင္ဆီမင္ ေဆးစံုျဖင့္၊ ေငြစကၡံဳ လဗိမာန္၌၊ ယုန္႐ုပ္ဟန္ ေရးခ်ယ္၍၊ တင့္တယ္စြာ ထားေသာေၾကာင့္၊ ထင္ရွားခုတိုင္ ျဖစ္ေလသည္။ … ။<br /><br />အႏု႐ုဒၶါ အေလာင္းျဖစ္ေသာ - သိၾကားမင္း၊ အာနႏၵာအေလာင္းျဖစ္ေသာ - ဖ်ံမင္း၊ ေမာဂၢလာန္ အေလာင္းျဖစ္ေသာ - ေျမေခြးမင္း၊ သာရိပုတၱရာ အေလာင္းျဖစ္ေသာ - ေမ်ာက္မင္း၊ ဘုရားအေလာင္းျဖစ္ေသာ - ယုန္မင္း၊ ဤ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏၊ ၾကည္ညိဳ ျမတ္ႏိုးစြာ၊ ဒါနျပဳပံု၊ သီတင္းသံုးပံု၊ လံုးစံုက်င့္ၾကံ၊ ထံုးစံသာဓက၊ နိပါတ္ျပကို၊ နိႆယႀကီးတေစာင္ ျပဳ၍၊ ယခုကာလ၊ လူမ်ားအေပါင္းတို႔သည္လည္း၊ ေကာင္းျမတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းျဖင့္၊ ေပးလွဴျခင္း ဒါနပါရမီ၊ စာဂီမေသြ၊ ဇမၺဴေရႊကဲ့သို႔၊ ကိေလသာ မစြန္းမရွေသာ၊ သီလပါရမီတို႔ကို၊ ၀သီျဖစ္ပြါး၊ ႀကိဳးစား ဆည္းပူးသင့္ေပသည္။ ေလးဦးေသာ သတၱ၀ါ၊ က်င့္ၾကရွာသည္မွာ၊ သာသနာတြင္းမွ် မဟုတ္ေသး၊ ေတြးဆ ရမ္းေယာင္၍၊ ၾကံေဆာင္ က်င့္သံုး ရွာၾကသည္။<br /><br />ယခုမွာမူ၊ လူလည္း ျဖစ္လာ၊ သာသနာလည္း ထြန္းခိုက္၊ အၿမိဳက္တရား၊ ေဟာၾကားမည့္သူ၊ လူလည္း မရွား၊ သို႔ပါလ်က္သားႏွင့္မွ၊ တရားသို႔ မလိုက္၊ အမွားကို ႀကိဳက္ၾကလွ်င္၊ အမိုက္တကာ့ ဗိုလ္မင္း၊ အဖ်င္းတကာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ အပါယ္ေလးလီ၊ ျမစ္နဒီတြင္၊ ပလံုစီ ငုပ္ၾကမည့္၊ လူယုတ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္၊ တိရိစၧာန္ သူေတာ္တို႔၊ ရမ္းေရာ္၍ က်င့္ခ်က္ေၾကာင့္၊ အထက္နတ္ရြာ၊ ျဗဟၼာတို႔ဘံု၊ ေရာက္႐ံုမက၊ သဗၺညဳတ၊ ေလာကထြတ္ထား၊ ဘုရား ရဟႏၲာ၊ ျဖစ္ၾကေသာ အရာမ်ားကို၊ ပညာျဖင့္ ခ်င့္လီ၍၊ ေလာကီ ေလာကုတ္၊ ၀ိမုတၱိ အၿမိဳက္၊ ခံစားထိုက္ေအာင္၊ ႏွစ္ၿခိဳက္ၾကည္ညိဳစြာ၊ ဒါန သီလ၊ အ႒ဂၤ ဥပုသ္တို႔ကို၊ အားထုတ္ ႀကိဳးစားၾကရမည္။ … ။<br /><br />ဤတြင္ေရြ႕ ယုန္မင္း၀တၳဳ ၿပီး၏။<br />***<br />ယုန္မင္း၀တၳဳေတာ့ ၿပီးသြားပါၿပီ။ စာ အက်အေပါက္နဲ႔ အမွားအယြင္းမ်ား ပါလွ်င္ စာ႐ိုက္သူ က်မမွာသာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ တျခားပို႔စ္တခု တင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမဲ့ အယ္ရာနဲ႔ က်မနဲ႔ အျမဲလိုလို ထိပ္တိုက္ ေတြ႔ေတြ႔ေနၿပီး ဘေလာ့မွာ ပို႔စ္တင္ဖို႔ အရမ္းကို ခက္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယုန္မင္းကိုေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ တင္မယ္ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဇြဲနပဲနဲ႔ ႀကိဳးစားပမ္းစား တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ၁၀၁ ႀကိမ္ေျမာက္ ႀကိဳးစားရျခင္းပါ။ က်မလဲ ခုတေလာ မန္႔ဖို႔ခက္ တင္ဖို႔ခက္နဲ႔ စာေရးဖို႔ေတာင္ စိတ္က သိပ္မပါေတာ့ဘူး။ စာလာဖတ္သူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br />ေမဓာ၀ီ<br />၂၅၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၁၂<br />၁၁း၁၃ နာရီ</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ရည္ညႊန္း။ ။ ဦးပုည၀တၳဳေပါင္းခ်ဳပ္ (ဟံသာ၀တီ ပိဋကတ္ စာပံုႏွိပ္တိုက္ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-7339526914396993312?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-45603673235978598992012-01-20T22:38:00.001Z2012-01-20T22:38:13.650Z<div style="text-align: justify;">ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် စာတပုဒ္ကို ဟုတၱိပတၱိ မေရးျဖစ္ဘဲ ေကာင္းႏိုးရာရာ စာအုပ္ေတြ ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈရင္း စာအုပ္ပံု ေထာင့္နားက ဦးပုည၀တၳဳ စာအုပ္ေလး သြားေတြ႔တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဦးပုည၀တၳဳ ၇-ပုဒ္ထဲက ဆဒၵန္ဆင္မင္း တပုဒ္ပဲ ဘေလာ့မွာ တင္ရေသးတာ သတိရမိတာနဲ႔ ဒုတိယ၀တၳဳျဖစ္တဲ့ ယုန္မင္း၀တၳဳေလး ႐ိုက္ၿပီး တင္လိုက္ရပါတယ္။ ဘုရားအေလာင္း ယုန္မင္း၀တၳဳက အမ်ားသိၿပီးသား ျဖစ္ေပမဲ့ ဦးပုညရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အေရးအသားကို ဖတ္႐ႈေလ့လာလိုသူမ်ား, သိမ္းထားလိုသူမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး တင္လိုက္ရပါေၾကာင္း … ။<br /></div><div style="text-align: center;">***<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">၂ - အေလာင္းေတာ္ ယုန္မင္း၀တၳဳ</span><br /></div><br />သဗၺညဳ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တၳိျပည္၌ တေယာက္ေသာ သူႂကြယ္အား ဒါန အႏုေမာဒနာကို ျပဳေတာ္မူရာ၌ -<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ဣဒံဟိ ဒါနံနာမ ေပါရာဏက ပ႑ိတာနံ ၀ံေသာ။ </span><br style="color: rgb(255, 255, 153);"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ေပါရာဏက ပ႑ိတာဟိ သမၸတၱယာစကာနံ ဇီ၀ိတံ ပရိစၥဇိတြာ</span><br style="color: rgb(255, 255, 153);"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">အတၱေနာ မံသံပိ အဒံသု။</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဟူေသာ ေဒသနာေတာ္ျမတ္ကို ေဟာေတာ္မူသည္။ ထိုေဒသနာေတာ္ႏွင့္ ေလ်ာ္ညီစြာ (သံသရာ စြဲရစ္၊ အဏၰ၀ါ၀ဲျမစ္၀ယ္၊ နစ္တံုေပၚတံု၊ တမႈံမႊားမႊား၊ ရဟတ္ခ်ားကဲ့သို႔၊ ေမ်ာပါး က်င္လည္၊ သံေယာဇဥ္ ဘြဲ႔ခ်ည္၍၊ အတည္မက်၊ ဒုကၡိတသတၱ၀ါ၊ ဘံုသံုးဆဲ့ တျဖာတြင္၊ ျမဲရွည္ၾကာ ေခါက္ျပန္၍၊ ေမွာက္လွန္ ေမ်ာပါးကုန္ေသာ သူတို႔အား၊ ကိုယ္ပြါးေတာ္ႏွစ္၊ ၾကင္ျမတ္ေလးသည့္ ရင္ေသြးေတာ္စစ္ကဲ့သို႔၊ ခ်စ္ခင္ေမတၱာ၊ က႐ုဏာေရွ႕ထား၍၊ သနားေတာ္မူလွေသာေၾကာင့္၊ ဒီပကၤရာ ထြတ္ခ်ာမွန္ကင္း၊ သံုးလူ႔မင္း၏၊ ေျခေတာ္ရင္းမွ၊ နိယတဗ်ာဒိတ္၊ ေရႊတံဆိပ္ကို၊ ထိပ္ထက္ၾကည္လင္၊ ပန္ဆင္ေတာ္မူခ့ဲရ၍၊ ေလး၀သေခ်ၤ၊ သိန္းေနစြန္းမွီ၊ ဆယ္ပါးေသာပါရမီႏွင့္၊ စာဂီပဥၥ၊ စရိယသံုးဆင့္၊ ဆည္းပူက်င့္လ်က္၊ ေရႊယုန္မင့္းအျဖစ္၌)။ ကိုယ္ခႏၶာ အသက္ကို၊ ျမက္တပင္မွ်၊ ပမာဏမျပဳ၊ သဗၺညဳပညာ၊ ရတနာႏွစ္၊ ပုလဲစစ္ကို၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္၊ လိုခ်င္လွေသာေၾကာင့္၊ ဇီတ႐ုပ္နာမ္ကို၊ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔အား၊ ဆံဖ်ားမတြန္႔၊ ေပးစြန္႔လွဴဒါန္းဖူးေၾကာင္း၊ ထံုးေဟာင္း အတိတ္ကိုျပန္၍၊ ဟ႒ပၸဟ႒၊ ေလာမဟံသန၊ ႂကြႂကြစိတ္ပါ။ သဒၶါေဇာ၀င္၊ ရႊင္ၾကေစျခင္းငွါ၊ သာဓကဥဒါဟ႐ုဏ္ျဖင့္၊ ကု႑လာျမ၊ အနဂ ၣေက်ာက္ျမတ္ကို၊ န၀ရတ္ျခယ္စီလ်က္၊ သိဂႌနိတံု၊ သာတကံုဂီ၀ါ၊ ဇမၺဴရဇ္ရတနာကို၊ သင့္ရာက ဆစ္ၿပီးလွ်င္၊ မ်က္ရစ္ႀကိဳးသတ္သကဲ့သို႔၊ နိပါတ္ေတာ္စကားျဖင့္၊ နား၏တန္ဆာဆင္လတၱံ႕။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ေရွးအတိတ္အခါ၊ ဗာရာဏသီျပည္ျမတ္၌၊ ျဗဟၼဒတ္မင္း မင္းမူစဥ္၊ ငါတို႔ ဘုရားအေလာင္းသည္၊ ေတာေအာင္း ခ်ဳံလွ်ဳိး၊ ယုန္မ်ဳိးအစစ္၊ ျဖစ္ေတာ္မူသတ္။ ထိုယုန္မင္းႏွင့္၊ သီတင္းသံုးေဘာ္၊ သူေတာ္ဓေလ့၊ သိမ္ေမြ႔က်င့္ၾကံ၊ ဖ်ံ, ေျမေခြး, ေမ်ာက္၊ ေလးေယာက္ေပါင္းစု၊ မိတ္ေဆြျပဳ၍၊ တခုေသာ ေတာင္ေျခတြင္၊ ေရတဘက္ ရြာတဘက္၊ ေတာနက္တရပ္၊ စပ္လ်က္တည္ေသာ၊ ေစးပ်စ္ရဂံု၊ ဂႏိုင္ခ်ဳံ၌၊ ေပါင္းဆံု ေနေပ်ာ္ၾကသတည္း။ တေန႔သ၌၊ ယုန္သူေတာ္ ပ႑ိတသည္၊ ညေလးခ်က္တီးေက်ာ္၀ယ္၊ မိုဃ္းေပၚသို႔ ၾကည့္ရာတြင္၊ လ၀န္း၏သဏၭာန္ျဖင့္၊ နက္ျဖန္ခါသည္၊ လျပည့္ေန႔ ၾကံဳမည္ကို၊ အတည္က် သိလတ္၍၊ ခင္ပြန္းျမတ္ သံုးဦးတို႔ကို ေခၚၿပီးလွ်င္။ အေဆြေတာ္တို႔၊ ေန႔နက္ျဖန္ခါ၊ ပႏၷရသီ၊ တိထီထြန္းသည့္၊ စက္၀န္းလွည့္လည္၊ လျပည့္ဥပုသ္ ႀကိမ္လိမ့္မည္။ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါ၊ ရဟႏၲာတို႔၊ မဟာသမယ၊ သေကၤတျဖင့္၊ ဥေဒၵသပါတိမုက္၊ ဥပုသ္ပ၀ါရဏာ၊ ကမၼ၀ါဉတ္၊ တင္ရြတ္ဖတ္၍၊ ရက္ျမတ္ေခၚသမုတ္ေပသည္။ ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">နက္ျဖန္မိုးလင္း၊ တရက္တြင္း၌၊ အခ်င္းသင္တို႔၊ ကိုယ္ဖို႔သံသရာ၊ ကံေကၽြးပါေအာင္၊ ရွစ္ျဖာဥပုသ္၊ အားထုတ္ျဖည့္စြမ္း၊ က်င့္ႀကိဳးပမ္း၍၊ မဂ္လမ္းရွာေဖြ ၾကရမည္။ ဖုန္းေတာင္းယာစကာ၊ လွဴခံလာလည္း၊ စားရာဘို႔က၊ အခ်ဳိ႕ေ၀၀က္၊ သဒၶါတက္လွ်င္၊ သက္သက္မျခြင္း၊ မေစၦရကင္း၍၊ လွဴျခင္းရက္ေရာ ၾကရမည္။ သီလ၀ိသုဒၶိ၊ ကိုယ္၌ရွိမွ၊ ပရိစာဂ၊ ဒါနက်ဳိးဆက္၊ ၿဖိဳးၿဖိဳးတက္၍၊ ဖိုလ္မဂ္ဉာဏ္ႀကီး ပြင့္ၾကမည္၊ ငါၾသ၀ါဒ၊ ေပးသမွ်ကို၊ မခြမေသြ၊ မေထြမရာ၊ လိုက္နာမွတ္သား၍၊ တရားလက္ရွိ၊ ျပဳၾကကုန္ဟူ၍၊ ေရႊယုန္သူမြန္၊ တမလြန္ေရး၊ ၾသ၀ါဒေပးသည္ကို၊ ေသြးေသာက္တစုတို႔လည္း။ ဂ႐ုဂါရ၀၊ အာမ၀ႏၲံ၊ ခံယူၾကၿပီးလွ်င္၊ နံနက္ႀကီး ေစာေစာက၊ ေဂါစရဂံ၊ ရွာၾကံၾကရာ၊ ဖ်ံမွာကား၊ ငါးၾကင္း ခုနစ္စီး၊ ေျမေခြးမွာကား၊ အမဲကင္ ဖြတ္ကင္ ႏို႔ဓမ္းအိုး၊ ေမ်ာက္မွာကား၊ သရက္သီးမွည့္တို႔ကို ရ၍၊ စားရန္လွဴရန္ အလို႔ငွါ၊ သင့္ရာ၌ ထားၿပီးေသာ္၊ မိမိတို႔ ေစာင့္သံုးေသာ သီလကို၊ ဆင္ျခင္ေအာက္ေမ့လ်က္၊ ကိုယ္စီကိုယ္င၊ ေနၾကကုန္၏။ ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ေဗာဓိသတၱ၊ နိပကၠပါရမီ၊ ၀သီႏွီးရင္း၊ ေရႊယုန္မင္းကား၊ သီတင္းအျမဲ၊ ေဆာက္တည္ဆဲတြင္၊ လြန္ကဲေသာ သဒၶါေၾကာင့္၊ ၾကံခဲစြာေသာ အၾကံကို၊။ ဤသို႔ ၾကံမိေလ၏။ ေၾသာ္ ငါႏွင့္ သူတပါး၊ အစားခ်င္းမတူ၊ လူမစံုမက္၊ မႏွစ္သက္ေသာ၊ ျမက္ေျမစာပင္၊ မုန္ညင္းပင္တို႔သာ၊ ၀မ္းစာ ေန႔ည၊ စားသံုးရေခ်သ္ည။ ။ ဒါနကုသိုလ္၊ ငါျပဳမည္ဆိုေသာ္လည္း၊ ၀တၳဳကိုယ္ မေကာင္း၍၊ ေတာင္းသူ မႏွစ္သက္က၊ အက်ဳိးဆက္ မႀကီးရာ၊ ငါ့အသက္ကို၊ ရက္ရက္ မရြံ၊ အေသခံ၍၊ ငါ့ထံေရာက္လာ၊ ယာစကာတို႔အား၊ ငါ၏အသားကို၊ စားေသာက္ရေအာင္၊ ဇီ၀ိတအလွဴ၊ လူမတူ - နတ္မတန္၊ သဗၺညဳ ေရႊဉာဏ္ကို၊ ဧကန္ ရေပေတာ့မည္ တကားဟု၊ အားျပည့္ အင္ရြဲ၊ ၾကံဆဲဆဲတြင္၊ ငါ၏ လြန္ကဲစြာေသာ ပီတိအရွိန္ျဖင့္၊ ကာယိေျႏၵအလံုး ႏွံ႔ရကား၊ ဘယ္နံအခါ၊ ငါ၏အသားကို၊ စားလို သသူ၊ ေရွ႕႐ႈရြယ္ရည္၊ လာလိမ့္မည္ဟု၊ ၾကံစည္ ငံေမွ်ာ္လ်က္၊ ေနေတာ္မူေလ၏။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ထိုအခါ၊ သိၾကားမင္း၏ ပ႑ဳကမၺလာ၊ ၾကမ္းမာပူေလာင္သျဖင့္၊ လူ႔ေဘာင္သို႔ ၾကည့္႐ႈသည္တြင္၊ ယုန္သုခမိန္၏၊ မနိေျႏၵကို သိသည္ျဖစ္၍၊ ဤယုန္သူငယ္သည္၊ ၾကံရြယ္သည့္အတိုင္း၊ မဆိုင္းမဆုတ္၊ အဟုတ္သေဘာ၊ ရက္ေရာမည္၊ မရက္ေရာမည္၊ အရည္ေထာက္လွမ္း၊ စံုစမ္းလိုေသာေၾကာင့္၊ သူအိုပုဏၰား အေယာင္ျဖင့္၊ ေတာေခ်ာင္သို႔ လာ၍၊ သတၱ၀ါေလးဦးတို႔ အထံသို႔ ေရာက္သတည္း။ ။ ေရွးဦးစြာ၊ ဖ်ံသူေတာ္ေကာင္း၊ ေပ်ာ္စံေအာင္းေသာ အရပ္သို႔၊ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္၊ အို အခ်င္းဖ်ံ၊ အလွဴခံဆရာ၊ ပုဏၰား ငါသည္၊ တနပ္စာ ဆြမ္း၊ ထမင္းၾကမ္းကိုမွ်၊ ေတာင္းရမ္း၍ မရပါ၊ ၀မ္းစာ ေလာက္င၊ စားရပါလွ်င္၊ အ႒ဂၤ ဥပုသ္ကို၊ အားထုတ္ ေဆာက္တည္လိုပါသည္၊ သင္ဖ်ံမင္း၌၊ က်န္ႂကြင္းေသာ အစာ၊ ရွိေသးပါမူ၊ မင္းဆရာ ျဗာဟၼဏအား၊ ေပးငွ လွဴဒါန္းပါေလာ့ ဟူ၍ ဆို၏။ သူေတာ္ေကာင္းဖ်ံသည္၊ အလွဴခံ ပုဏၰားႏွင့္၊ စကားေျပာဆို၊ လွဴဒါန္းလို၍၊ -<br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);">သတၱ ေမ ေရာဟိတာ မစ ၦာ၊<br />ဥဒကာ ထလ မုဗ ၻတာ။<br />ဣဒံ ျဗာဟၼဏ ေမ အတၳိ၊<br />ဧတံ ဘုတြာ ၀ေန ၀သ။ -<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">ဟူေသာ ဂါထာကို ရြတ္၏။<br /></span></div><br /><div style="text-align: justify;">ထိုဂါထာ၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကား။ ။ ျဗာဟၼဏ၊ ေခတၱ, ဗိသွ်, သုျဒာ၊ ၀ံသာေလး႐ိုး၊ ပုဏၰားမ်ဳိးတြင္၊ ဗိသွ်ဏိုးႏြယ္၊ ကိုးသြယ္ရစ္ဆင္၊ စလြယ္တင္လ်က္၊ ေဗဒင္ယၾတာ၊ မုခါ႐ုဠႇီ၊ ျဂဟီပါပ၊ မည္ထိုက္လွေသာ၊ ျဗာဟၼဏ အ၀င္၊ သန္႔စင္ သိကၡာ၊ မင္းဆရာ။ ကၽြႏ္ုပ္လက္တြင္း၌၊ ငါးၾကင္း ခုနစ္စီး၊ အၿပီးယခု ရွိပါသည္၊ ေထာပတ္မတူ၊ ၀က္ဆူမမီ၊ အဆီႏွင့္ ၀င္း၀င္း၊ ဤ ငါးၾကင္းကို၊ မင္းဆရာအႀကိဳက္၊ ၿမိႇဳက္လိုၿမိႇဳက္၊ ကင္လိုကင္၊ စားခ်င္သမွ် စားေတာ္ေခၚ၊ ဆရာကေတာ္ဖို႔၊ အခ်ဳိ႕ယူလိုယူ၊ လွဴပါ၏ ေပးပါ၏၊ ၀မ္းေရးေတာ္ျပည့္စံုမွ၊ ဤေတာခ်ဳံ အရိပ္မွာ၊ စက္အိပ္ေနနား၊ စႀကႍသြား၍၊ ရွစ္ပါးေသာ ဥပုသ္ကို၊ အားထုတ္ေတာ္မူပါဟူ၍၊ ဂါထာအဓိပၸါယ္ ရသတည္း။ … ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဤသို႔ ဖ်ံကဆိုလွ်င္၊ ထိုပုဏၰားလည္း၊ သာဓု သာဓု၊ သပၸဳရိသ၊ ေကာင္းလွေပၿပီ၊ ေၾသာ္ ေစာလည္း ေစာေသး၏၊ လိုအပ္ေသာအခါ၊ ငါယူလာမည္ဟု ဆို၍၊ ထိုအရပ္မွ မနီးမေ၀း၊ ေျမေခြးသူေတာ့္ထံ၊ ရပ္ခံ ေတာင္းရမ္းျပန္ေသာ္၊ ေခြးသူေတာ္ႀကီး၊ ႏႈတ္သီးရြရြ၊ အာစရႊင္ရႊင္၊ လွဴခ်င္ေသာ ေစတနာႏွင့္၊ ေခ်ငံစြာ ေျပာဆိုလို၍၊ -<br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);">ဒုႆေမ ေခတၱ ပါလႆ၊<br />ရတၱႎ ဘတၱံ အပါဘတံ။<br />မံသ သူလာစ ေဒြ ေဂါဓံ၊<br />ဧကဥၥ ဒဓိ၀ါရကံ။<br />ဣဒံ ျဗာဟၼဏ ေမ အတၳိ၊<br />ဧတံ ဘုတြာ ၀ေန ၀သ။ -<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">ဟူေသာ ဂါထာကို ရြတ္၏။<br /></span></div><br /><div style="text-align: justify;">ထိုဂါထာ၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကား။ ဆရာပ႑ိတ္၊ ပုေရာဟိတ္၊ အကၽြႏ္ုပ္၌၊ လယ္လုပ္ ေယာက္်ား၊ ေမ့ရစ္၍ ထားခဲ့ေသာ၊ အမဲသားက်ပ္တင္၊ ဖြတ္ကင္ႏွင့္ ႏို႔ဓမ္းအိုး၊ ေကာင္းႏိုးေသာ အစာ၊ ျပည့္စံုပါ၍၊ မင္းဆရာ ပုဏၰား၊ စားလိုစား၊ သံုးလိုသံုး၊ အားလံုး မႂကြင္း၊ အပ္ႏွင္း ၾကည္ျဖဴ၊ လွဴပါ၏ - ဆက္ပါ၏၊ ႏွစ္သက္စြာ ဘုဥ္းေပး၍၊ ေအးၿငိမ္းေသာ ဤေဒသ၌၊ သီလကို ျဖည့္စြမ္းလ်က္၊ နတ္လမ္းထြင္ေတာ္မူပါဟု ဆိုသတည္း။<br />***<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဒီေနရာမွာ ခဏရပ္နားလိုက္ပါတယ္။ ယုန္မင္း၀တၳဳက သိပ္မရွည္တာေၾကာင့္ ၂ ပိုင္းနဲ႔ ၿပီးႏိုင္ပါတယ္။ က်မလည္း ကိုယ့္ဘေလာ့မွာကိုယ္ စာတင္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တျခားဘေလာ့ေတြ႔မွာ ကြန္မန္႔ေပးရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အယ္ရာေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနလို႔ တႀကိမ္ထဲနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မရပါဘူး။ ကြန္မန္႔ဆို အနည္းဆံုး ၃ ႀကိမ္ေလာက္ ဇြဲနပဲနဲ႔ တင္ရပါတယ္။ အခုတင္တဲ့ ပို႔စ္လဲ တႀကိမ္ေတာ့ အယ္ရာတက္ၿပီးၿပီ။ အဆံုးမွာ နည္းနည္း လွ်ာရွည္ထားတာေလးေတြလဲ ေပ်ာက္သြားလို႔ ထပ္မေရးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အခုအႀကိမ္မွာေတာ့ နေမာတႆ သံုးႀကိမ္ရြတ္ရင္း ပို႔စ္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါမွ မရရင္လဲ အိပ္ေတာ့မယ္။ နက္ျဖန္ အလုပ္သြားရအံုးမွာမို႔။<br /></div>***<br />ေမဓာ၀ီ<br /><br />၂၀၊ ၁၊ ၂၀၁၂<br />၂၂း၃၅ နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-4560367323597859899?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-6394474004015532662012-01-14T23:48:00.008Z2012-01-15T02:27:34.839Z<div style="text-align: justify;">ဒီမနက္ႏိုးေတာ့ မနက္ ၃ နာရီ သာသာပဲရွိေသးတယ္။ ညက အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ၁၁ နာရီေက်ာ္မွ။ သတင္းေတြ ဓာတ္ပံုေတြ အသံဖိုင္ ဗီဒီယိုဖိုင္ေတြ ျမင္သမွ် ေတြ႔သမွ် ဖတ္လိုက္ ၾကည့္လိုက္ နားေထာင္လိုက္လုပ္ေနၿပီး မ်က္စိလံုး၀ မဖြင့္ႏိုင္ေတာ့မွ ကြန္ပ်ဴတာကုိလဲ အိပ္ခိုင္း ကိုယ္တိုင္လဲ ဇြတ္မွိတ္ အိပ္လိုက္ရတယ္။ မအိပ္လို႔လဲ မရဘူး၊ အလုပ္သြားရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ ဖုန္းႏႈိးစက္ကို ၅ နာရီ လုပ္ထားေပမဲ့ ၃ နာရီေလာက္မွာ အလိုလို ႏိုးလာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ လက္ပ္ေတာ့ေလးကို ႏႈိးၿပီး ဂ်ီေမးလ္ထဲ ၀င္ျဖစ္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဂ်ီေမးလ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက မိတ္ေဆြ စာရင္းထဲမွာ စိမ္းေနတဲ့ နာမည္ေလးတခု ျမင္လိုက္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ မ်က္လံုးေတြ က်ယ္သြားၿပီး ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လား ေသခ်ာေအာင္ ၾကည့္တယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕ သူမွ သူပါပဲ။ သူ႔နာမည္ရဲ႕ ေအာက္က စေတးတပ္မွာ “ျပန္လာၿပီ” တဲ့။ စာလံုးေလး သံုးလံုးထဲ၊ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းကေလး ... ။ ဟုတ္တယ္ … သူျပန္လာၿပီေလ။ မေန႔က အားလံုး ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ညဘက္ channel 4 ႐ုပ္သံသတင္းထဲမွာေတာင္ သူ႔ပံုေတြ ျမင္ခဲ့ရေသးလို႔ ဦးရီးေတာ္နဲ႔ ညစာစားရင္း သူ႔အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေသးတာ။<br /><br />သူျပန္လာၿပီဆိုတာ သိေပမဲ့ ခုလို ဂ်ီေတာ့ခ္ထဲ ျမင္ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ မီးစိမ္းျပထားတဲ့ သူ႔ကို လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။<br /><br />3:27 AM me: welcome back<br />ေနေကာင္းလား<br /><br />လွမ္းသာေခၚရတာ၊ ျပန္ေျဖပါ့မလားလို႔ စိတ္ထဲက ေတြးေနမိတယ္။ အလုပ္ေတြမ်ားေနမွာလား၊ မိတ္ေဆြေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေျပာေနရလို႔ လက္လည္ပါ့မလား … ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ခဏေလးေနေတာ့ typing ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးေပၚလာၿပီး သူက ျပန္ေျဖတယ္။<br /><br />3:28 AM he: ေကာင္းပါတယ္ဗ်<br />ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပဲ<br /><br />me: ၀မ္းသာတယ္ အရမ္းပဲ<br /><br />စိတ္ထဲမွာ အဟုတ္ကို ၀မ္းသာမိတယ္။ သူ႔ကို ခုလိုျပန္ေတြ႔ရတာရယ္ …. ေနေကာင္းတယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ရယ္၊<br /><br />he: ဟုတ္<br />ကၽြန္ေတာ္ေရာပဲ<br /><br />ဒါေပါ့ … သူက ပို၀မ္းသာမွာေပါ့ေလ။ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းေတြက လြတ္ေျမာက္၊ ခြဲခြါ ကြဲကြာေနရတဲ့ မိသားစုနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရတာကိုး။ ကိုယ္ေတြက ေဘးကေန ၀မ္းေျမာက္ပီတိ ျဖစ္ရတာ။ သူက ကိုယ္တိုင္ခံစားရသူ …<br /><br />me: မေန႔က တခ်ိန္လံုး သတင္းေတြၾကည့္ေနတာ<br />3:29 AM ဒီကသတင္းေတြထဲ ပါတယ္ သိလား … ပံု<br /><br />he: မင္းသားေပါ့<br /><br />me: ဒါေပါ့ :)<br />စာေတြျပန္ေရးေနာ္<br />ဘေလာ့ေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ၾကာျပီ<br /><br />3:30 AM he: ဟုတ္ပါ့<br />ေရးထားတာေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္<br />ဖတ္ဖို႕သာျပင္ထား<br /><br />me: ဟုတ္လား ဖတ္ခ်င္တယ္<br /><br />သူက စာေရးေကာင္းသူ၊ ၿပီးေတာ့ အိပ္မက္ေတြလဲ မက္တတ္သူ။ သူ႔စာေတြနဲ႔ ေ၀းေနတာ ၾကာခဲ့ၿပီ … သူ႔စာေတြကို ဖတ္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။ သူေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလး ... ငါ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အႏုပညာ ဆိုတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က စာကလဲ တေၾကာင္းထဲပဲ။ ဒါေပမဲ့ ထိတယ္။<br />"လူကိုသာ အက်ဥ္းခ်လို႔ရမယ္၊ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အႏုပညာကို ဘယ္ေတာ့မွ ခ်ဳပ္ေႏွာင္လို႔ မရဘူး" ... တဲ့။<br /><br />3:36 AM he: အမ ဘေလာ့ေရးျဖစ္ေသးလား<br /><br />me: ေရးျဖစ္တယ္<br /><br />he: ဘေလာ့ေတြျပန္ဖတ္ဖို႕ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ယူရဦးမယ္<br /><br />me: အသစ္ေတြ အမ်ားၾကီး ေပၚလာတယ္<br />3:37 AM တခ်ဳိ႕လူေဟာင္းေတြလဲ ဆက္မေရးၾကေတာ့ဘူး<br /><br />3:38 AM he: မေန႕က က်ေနာ္အိမ္မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာေစာင့္ေနၾကတယ္<br /><br />me: ဟုတ္လား ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္<br /><br />he: အင္း<br /><br />me: မေန႔က Friday 13th ေပမဲ့ မဂၤလာရွိတဲ့ေန႔ ျဖစ္သြားတယ္<br /><br />3:39 AM he: ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ<br /><br />me: … နည္းနည္းေတာ့ ပိန္သြားသလိုပဲ ပံုမွာ ျမင္ရတာ<br /><br />3:40 AM he: မပိန္ဘူးဗ် ၀ိတ္တက္ေနလုိ႕စိတ္ညစ္ေနတာ<br /><br />me: ဟုတ္လား :)<br /><br />he: အထဲမွာ အားကစားလုပ္တယ္ေလ<br /><br />me: ၾသ ေကာငး္တယ္<br /><br />3:41 AM he: အျပင္မွာလဲ ကစားရမယ္ဗ်<br /><br />me: အင္း ဟုတ္တယ္<br /><br />he: ေတာ္ၾကာ ၀တုတ္ႀကီးျဖစ္သြားဦးမယ္<br /><br />3:42 AM me: ဟုတ္ပါ့ ဒီေဘာ္ဒီေလး ထိမ္းထား<br /><br />3:43 AM he: ဟုတ္<br />အမ အခု ဘယ္မွာလဲ<br />ရန္ကုန္မွာလား<br /><br />me: အဂၤလန္မွာပဲ<br /><br />he: ေၾသာ္<br /><br />3:44 AM me: ျပန္လာခ်င္တာ တခါမွ မလာျဖစ္ေသးဘူး<br /><br />သူ႔ကို ေမးခ်င္တာေတြ၊ ေျပာခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ကစေျပာရမွန္း မသိျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ့္ေမးခြန္းေတြေၾကာင့္ သူ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မွာလဲ မလိုလားဘူး။ သူ အျပင္ထြက္လာကတည္းက ရင္ဆိုင္လိုက္ရမယ့္ ေမးခြန္းေတြ မဟုတ္လား … ။ သူ႔ကို စိတ္သက္သက္သာသာနဲ႔ relax ျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စကားေတြကလြဲရင္ ဘာမွ မေမးျဖစ္ေတာ့ဘူး။<br />7 minutes<br />၄ နာရီ ထိုးလုၿပီ။ မနက္ ၅ နာရီ ႏႈိးစက္ မျမည္ခင္ ျပန္အိပ္ရအံုးမယ္။ မဟုတ္ရင္ အလုပ္ထဲမွာ အိပ္ငိုက္ေနမွာ၊ အိပ္ခ်ိန္က ၄ နာရီေလာက္ပဲ ၾကာေသးတာ။ ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။<br /><br />3:52 AM me: ခဏျပန္အိပ္လိုက္အံုးမယ္ … ခုမွ မနက္ ၄ နာရီေတာင္ မထိုးေသးဘူး။ တေရးႏိုးလာလို႔ :)<br /><br />he: အိုေက အမ<br /><br />me: ဘိုင္<br /><br />he: တာ့ တာ<br /><br />ခါတိုင္းဆို ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ႏႈတ္ဆက္ရင္ တာ့တာလို႔သာ သံုးေနက်၊ သူနဲ႔က်မွ ဘိုင္ ျဖစ္သြားတယ္။ သူက တာ့တာ လို႔ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ တေယာက္ထဲ သေဘာက်လို႔ ၿပံဳးမိေသး။<br /><br />သူဟာ အားလံုးနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနတတ္ၿပီး ခင္မင္ဖြယ္ ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းသူလဲ ျဖစ္တယ္။ သူ႔ကို ရင္းႏွီးသူတခ်ဳိ႕ ၿမိဳ႕စားႀကီးလို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူက <a href="http://nayphonelatt.blogspot.com/"target="new">လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္</a>ကို အပိုင္စားရတယ္။ အခု လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ျပန္ေကာက္ဖို႔ သူျပန္လာၿပီ။ သူေရးထားတယ္ ဆိုတဲ့ စာေတြ တင္မယ့္ေန႔ကို ေစာင့္ေနမယ္၊ သူ႔ဘေလာ့ေလးကို ရွင္သန္ေနေစခ်င္တယ္။ သူ႔ကိုလဲ အျမဲတမ္း လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္ေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ဟုတ္ကဲ့ … သူဟာ … ဘေလာ့ဂါမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ဘေလာ့ဂါ … ေနဘုန္းလတ္ ပါပဲ။<br />***<br />ျပန္အိပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္မွာ ႏႈိးစက္က ထျမည္တယ္။ မက္လက္စ အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ ကို ထုပ္ပိုးရင္း အ႐ုဏ္ဦး ေရာင္နီမလာခင္ အိမ္ကထြက္ခဲ့တယ္။ နက္ေမွာင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္နဲ႔ အႏုတ္ ၆ ဒီဂရီရဲ႕ အေအးထုေအာက္မွာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနရေပမဲ့ စိတ္ထဲ ေက်နပ္ေနမိတယ္ ... ။ မၾကာခင္ ေရာင္နီလာေတာ့မွာ မဟုတ္လား။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၁၄၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၁၂<br />စေနေန႔<br />၂၃း၂၀ နာရီ</div><div style="text-align: justify;">(အယ္ရာတက္ေနလို႔ စာလံုးေတြ ခ်က္ျခင္းမေပၚတာ သည္းခံၾကပါ)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-639447400401553266?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-43091225833825045142012-01-13T09:47:00.000Z2012-01-13T09:47:01.723Zဆယ့္သံုး ေသာၾကာ<br />အစဥ္အလာ အသိ<br />မဂၤလာ မရွိ … လို႔ ၾကားဖူးတယ္။<br /><br />ပူပန္ ဒုကၡ<br />ဗ်ာပါဒနဲ႔<br />ေသာက စု႐ံုး<br />ေသာၾကာ ဆယ့္သံုး … တဲ့။<br /><br />ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ<br />ဒီႏွစ္ထဲမွာ<br />ဇန္န၀ါရီ<br />ဧၿပီ, ဇူလုိင္<br />သံုးလတိုင္လံုး<br />ဆယ္သံုး ေသာၾကာ<br />ဆံုရမွာ … တဲ့။<br /><br />ညအိပ္ရာ၀င္<br />ျမတ္ရွင္ ဗုဒၶ<br />ရွိဦးခ်ရင္း<br />တိုးညင္းဆုေတာင္း<br />လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း … ေပါ့။<br /><br />နံနက္ႏိုးထ<br />နေမာတႆနဲ႔<br />ေသာကကင္းေရး<br />ဟိုဒီေတြးရင္း<br />သတင္းေတြဖတ္<br />လြတ္လပ္ျခင္းမ်ား<br />၀မ္းေျမာက္ျခင္းမ်ား<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား<br />ပီတိ အျပံဳး<br />လူတုိင္းဖံုးလို႔<br />ကဲ … ဘယ္လိုလဲ<br />ေသာၾကာ ဆယ္သံုး … ။<br /><br />… … … …<br />… … … …<br />… … … …<br /><br />ဒီတလအတြက္ေတာ့<br />ဆယ့္သံုးေသာၾကာ<br />အစဥ္အလာပ်က္ယြင္း<br />မဂၤလာ မနက္ခင္း ျဖစ္ခဲ့ေပါ့။ … ။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၁၃၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၁၂<br />ေသာၾကာေန႔<br />၀၉း၃၈ နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-4309122583382504514?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-43598886419704884092012-01-11T18:06:00.001Z2012-01-11T18:06:07.705Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-XLY4-YYVhYM/Tw3NavzeAaI/AAAAAAAACZQ/twq2vmpV89Y/s1600/DSC02106.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-XLY4-YYVhYM/Tw3NavzeAaI/AAAAAAAACZQ/twq2vmpV89Y/s320/DSC02106.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696434963086180770" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဆူးမဲ့တဲ့ပန္းေပမို႔ ...<br />မခူးနဲ႔စမ္းေလလို႔ ဆိုပါလ်က္<br />သူ ... လက္ကမ္းလာခဲ့တယ္။<br /><br />အျငင္းခက္လို႔လား<br />မျငင္းရက္လို႔လား<br />အတားအဆီးမ်ားၾကားက<br />တအားနီးသြားခဲ့ျပန္တယ္။<br /><br />မခ်စ္သင့္ေလသလား<br />အျပစ္သင့္ေလမလား<br />အထပ္ထပ္ စဥ္းစားခဲ့ေပမဲ့<br />ႏွလံုးသားကို အလိုလိုက္<br />ကိုယ္ ... မိုက္ခဲ့မိေလတယ္။<br /><br />ျငိတြယ္တဲ့ သံေယာဇဥ္<br />ျဖဴစင္တဲ့ ေမတၱာတရား<br />တန္ဖိုးထားရင္း ဆုပန္<br />သံသရာမွာ … အဖန္ဖန္ အခါခါ<br />ျပန္သာဆံုရပါေစသား ...<br />ျပည့္လို ျပည့္ျငားနဲ႔ ... ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ... တေန႔<br />အဲဒီတေန႔မွာ<br />ေႏြေလလဲ မသရမ္း<br />ေလေျပလဲ မျဖန္းဘဲ<br />ေ၀ေနတဲ့ ပန္းေလးကို<br />ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း လႈပ္ေျခြခ်<br />ေျမခ ... ေႂကြက်လို႔<br />ေၾကမြခဲ့ရပါေလေရာ ... ။<br /><br />သူပါပဲ ...<br />ပန္းကို လွမ္းခဲ့တယ္ ...<br />ပန္းကို ကမ္းခဲ့တယ္ ...<br />ပန္းကို နမ္းခဲ့တယ္ ...<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...<br />သူ႔ေၾကာင့္ပဲ<br />ပန္းကေလးဟာ<br />ႏြမ္းသြားခဲ့ေလတယ္။<br /><br />နာၾကင္ေနတဲ့ အသည္း<br />စိုရႊဲေနတဲ့ မ်က္ရည္<br />ဒဏ္ရာမ်ားရဲ႕ သက္ေသအျဖစ္<br />မွတ္တမ္းတင္ ကမၺည္းထိုး<br />အညွဳိးေတြနဲ႔ နာၾကည္း<br />အပူမီးေတြ တညီးညီးနဲ႔ … ။<br /><br />ေၾသာ္ ...<br />ဇာတ္လမ္းလဲ ျပတ္မွေတာ့<br />မွတ္တမ္းလဲ ရပ္ခဲ့ရၿပီေပါ့ ...<br />ဖတ္မရေတာ့တဲ့့ အလြမ္းမွတ္တမ္း<br />ဒီမွာပဲ တခန္းရပ္<br />အဆံုးသတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္ ... ။<br /><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">ေမဓာ၀ီ</span><br /><span style="font-size:85%;">၅၊ ၅၊ ၂၀၁၁</span><br /><span style="font-size:85%;">၂၀း၁၈ နာရီ</span></div><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >မႏွစ္က ဘေလာ့တခုရဲ႕ ကြန္မန္႔မွာ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ မုဒ္ေပ်ာက္ေနလို႔ စာအသစ္ မေရးႏိုင္တုန္း ဒီကဗ်ာေလးပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-4359888641970488409?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-55323427926109337822012-01-03T11:50:00.000Z2012-01-03T11:50:01.030Zၾကယ္ေတြ လေတြ ျမင္တုိင္း ၾကည္ႏူးစရာမဟုတ္ဘူး<br />ငါ့ဦးေခါင္းကို အျပင္းထန္ဆံုး ႐ိုက္ႏွက္ခံရလို႔ … ။<br /><br />အျပာေရာင္ဆိုတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းတာ မဟုတ္ဘူး<br />ငါ့မ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀ မႈန္ရီလို႔ … ။<br /><br />လြတ္ၿငိမ္းတိုင္း ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ဘူး<br />ငါ့ယံုၾကည္ျခင္းေတြ ပိတ္ေလွာင္ေနဆဲမို႔ … ။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၃၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၁၂<br />၀၁း၃၇ နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-5532342792610933782?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-62296153043139783772011-12-30T11:30:00.003Z2011-12-30T17:34:52.541Z<div style="text-align: justify;">မနက္ျဖန္ဆို ဒီဇင္ဘာက ကုန္ဆံုးေတာ့မယ္။<br />ႏွစ္တႏွစ္ကို အနားသတ္ေပးတဲ့ ဒီဇင္ဘာလဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိးစံု ေရာျပြမ္းလို႔ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ ... ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ စိတ္ဖိစီး ညစ္ႏြမ္းမႈေတြ ... လြမ္းဆြတ္သတိရျခင္းေတြ ... ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ တဒဂၤလြတ္လပ္ေပါ့ပါးျခင္းေတြ အားလံုး က်မရင္ထဲမွာ ေပါင္းစံုေနခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀မွာ အမွတ္တရအျဖစ္ က်န္ခဲ့မယ့္ ဒီဇင္ဘာလကေလးမို႔ ဘေလာ့မွာ မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္။ ၂၀၁၁ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာဒိုင္ယာရီ ဆိုပါေတာ့ ... ။<br />***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၁ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />ေအးစက္စက္မနက္ခင္းမွာ အထီးက်န္ျခင္းနဲ႔ အိပ္ရာက ႏိုးထခဲ့တယ္။ တအိမ္လံုးမွာ တေယာက္ထဲ ... ဦးရီးေတာ္က အလုပ္ အားလပ္ရက္ ခရီးသြားေနလို႔ အိမ္မွာမရွိဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း မနက္စာ ေပါင္မုန္႔ႏွစ္ခ်ပ္နဲ႔ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ကမန္းကတန္းစားေသာက္ၿပီး ေက်ာင္းသြားရတယ္။ ခ်ဳိသလား ခါးသလား အရသာ မခံျဖစ္တဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔ ...။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-dv8NGWGN7RQ/TvydSnXw_4I/AAAAAAAACTo/fjRbCIeXh5A/s1600/IMG_0144.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dv8NGWGN7RQ/TvydSnXw_4I/AAAAAAAACTo/fjRbCIeXh5A/s320/IMG_0144.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691596972221333378" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-FtcWVFbZJ28/TvygIwvojAI/AAAAAAAACT0/4lSLHjj8vok/s1600/IMG_0407.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FtcWVFbZJ28/TvygIwvojAI/AAAAAAAACT0/4lSLHjj8vok/s320/IMG_0407.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691600101473553410" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >(၁) ေက်ာင္းသြားဖို႔ ဘတ္စ္ကားေစာင့္တဲ့ေနရာေလး၊ (၂) ေန႔လည္စာကလည္း ေပါင္မုန္႔ႏွစ္ခ်ပ္နဲ႔ ေကာ္ဖီပါပဲ ...။</span><br />***<br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၃ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />ဦးရီးေတာ္ျပန္ေရာက္မွာမို႔ တမနက္ခင္းလံုး အိမ္ရွင္း ဟင္းခ်က္၊ စာမဖတ္ျဖစ္ဘူး၊ စာေမးပြဲက ဒီဇင္ဘာ ၈-ရက္။ စာေတြက ေခါင္းထဲမွာမရွိ ... ရာသီဥတုက အံု႔မိႈင္း လူက ထံုထိုင္း ... ။ ဦးရီးေတာ္ပါလာတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြကိုလဲ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြကလို ရင္မခုန္မိေတာ့ … ။<br />***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၅ - ၇ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />တစစ နီးကပ္လာတဲ့ စာေမးပြဲက လူကုိ ေသြးပ်က္ေစတယ္။ စာဖတ္ရတာလဲ ၿငီးေငြ႔လွၿပီ။ အေဖနဲ႔ ဖုန္းေျပာတိုင္း အားေပးစကား အျမဲေျပာေပးေနလို႔ အေတာ္အသင့္ စိတ္သက္သာရာ ရခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">“စိတ္၀ယ္အတည္</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ငါေအာင္မည္ဟု</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ယံုၾကည္ မေနာ ရွိပါေစ”</span> ... တဲ့။<br /><br />အေဖက သူေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလး ရြတ္ျပတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္ဖို႔က အဓိက ... က်မက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ ေပ်ာက္ေနတာ ၾကာခဲ့ၿပီ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-vSEnnY9o1Vg/TvyhYLQn2bI/AAAAAAAACUA/p3kKtTz_cFc/s1600/IMG_0342.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-vSEnnY9o1Vg/TvyhYLQn2bI/AAAAAAAACUA/p3kKtTz_cFc/s320/IMG_0342.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691601465800907186" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-wFa7WoJQuIA/TvyifZGE_MI/AAAAAAAACUM/mJ6VxYDI-ww/s1600/IMG_0347.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wFa7WoJQuIA/TvyifZGE_MI/AAAAAAAACUM/mJ6VxYDI-ww/s320/IMG_0347.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691602689285487810" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >မ်က္ႏွာက်က္က မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေလးနဲ႔ စာၾကည့္ရလြန္းလို႔မ်က္လံုးျပဴးၿပီး လွ်ာထြက္ေနပံု :)</span><br />***<br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၈ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />စာေမးပြဲ စေျဖရတယ္။ စာေျဖခန္းမထဲ မ၀င္ခင္ အျပင္မွာထိုင္ရင္း အျငိမ္မေနႏိုင္တဲ့လက္က ဖုန္းေလးနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ခဲ့ေသးတယ္။ ေျဖႏိုင္လား ... မေျဖႏိုင္ဘူးလား၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး မေမးၾကပါနဲ႔။ ကိုယ္တိုင္လဲ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ဘာမွန္းမသိတဲ့ စာေမးပြဲတခုပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ .... …. ….<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-eMptTQQTPfY/TvyoyZwUUEI/AAAAAAAACUk/Pc3D-BQLAZg/s1600/IMG_0413.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eMptTQQTPfY/TvyoyZwUUEI/AAAAAAAACUk/Pc3D-BQLAZg/s320/IMG_0413.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691609612949934146" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-vYLVwmbmc_g/TvylfaVN3uI/AAAAAAAACUY/hIl4o5UoLTA/s1600/IMG_0412.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-vYLVwmbmc_g/TvylfaVN3uI/AAAAAAAACUY/hIl4o5UoLTA/s320/IMG_0412.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691605988152303330" border="0" /></a><br />***<br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၁၄ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြလို စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိး မခံစားရဘူး။ စိတ္ထဲမွာ တမ်ဳိးႀကီးပဲ၊ စိတ္ေတြ ေလးေနတာလား ... ေလေနတာလား ... မခြဲျခားတတ္ခဲ့ … ။ တရက္ကို ၃နာရီ ၁၅ မိနစ္နဲ႔ ၃ရက္တိတိ စိတ္ပင္ပန္းခံခဲ့ရတဲ့ ဒီခန္းမႀကီးကို ေက်ာမခိုင္းခင္ အမွတ္တရ ပံု႐ိုက္ခဲ့တယ္။ လူေတြက ခန္းမႀကီးကို စြန္႔ခြါသြားၾကခ်ိန္မွာ သက္မဲ့ထိုင္ခံုေလးေတြသာ ၿငိမ္သက္စြာ က်န္ရစ္ရင္း ... ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-TZ5IRMYIrdY/Tvy8EmloU6I/AAAAAAAACU8/5qBt7m0tXcQ/s1600/IMG_0433.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-TZ5IRMYIrdY/Tvy8EmloU6I/AAAAAAAACU8/5qBt7m0tXcQ/s320/IMG_0433.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691630816353342370" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-LLC2POiOdwU/Tvy7fsL0_AI/AAAAAAAACUw/wO4O8fnP8zk/s1600/IMG_0431.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-LLC2POiOdwU/Tvy7fsL0_AI/AAAAAAAACUw/wO4O8fnP8zk/s320/IMG_0431.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691630182200572930" border="0" /></a><br />***<br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၁၅ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><a href="http://nyilinnthit.blogspot.com/2010/12/blog-post_21.html"target="new">ဒီဇင္ဘာအလြမ္း </a>ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးကို ထပ္တလဲလဲ နားေထာင္ရင္း လြမ္းနာက်ေနခဲ့တယ္။ မိဘေတြနဲ႔ တႏိုင္ငံထဲမွာေနေနရေပမဲ့ တၿမိဳ႕စီေ၀းေနလို႔။ “အေမတို႔ရွိရင္ သမီးစာေကာင္းေကာင္း ၾကည့္လို႔ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး” ဆိုၿပီး ဦးရီးေတာ္အိမ္နဲ႔ မိုင္တရာေက်ာ္ေ၀းတဲ့ က်မအမအိမ္မွာ ေနေနၾကတယ္။ ၁၁ ႏွစ္ေက်ာ္ ကြဲကြာေနတဲ့ ေမာင္ေလးကလဲ ဒီဇင္ဘာ ၁၃ ရက္ေန႔က ေရာက္လာေပမဲ့ က်မနဲ႔မေတြ႔ရေသးဘူး။ စာေမးပြဲၿပီးၿပီးခ်င္း မိဘ ေမာင္ႏွမေတြ ရွိရာကို အေျပးသြားလိုက္ခ်င္တယ္။ သို႔ေသာ္လဲ ကံၾကမၼာက ကိုယ့္ဘက္မွာ မရွိျပန္ဘူး။<br />***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၁၆ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />တေန႔လံုး မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တယ္၊ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ခြင့္မရွိတဲ့ မိသားစုစံုညီ ဆြမ္းေကၽြးပြဲအတြက္ ဟင္းအမယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို တေယာက္ထဲ တိတ္တဆိတ္ခ်က္ရင္း က်မ ေၾကကြဲေနမိတယ္။ နက္ျဖန္ဆိုရင္ က်မအမအိမ္မွာ ဆြမ္းေကၽြးလုပ္ၾကမယ္။ က်မကေတာ့ အလုပ္သြားရမယ္။ စာေမးပြဲကာလမွာ အလုပ္ကခြင့္ယူထားတာ ၾကာၿပီမို႔ သူတို႔ေျပာတဲ့ေန႔မွာ ျပန္ဆင္းေပးရမယ္၊ က်မ ျငင္းလဲမျငင္းခ်င္၊ ျငင္းလဲမျငင္းသင့္ဘူး မဟုတ္လား။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Q4BIcL8DtG4/TvzZS_ZQZ3I/AAAAAAAACVU/r7nKchvOCCE/s1600/IMG_0441.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q4BIcL8DtG4/TvzZS_ZQZ3I/AAAAAAAACVU/r7nKchvOCCE/s320/IMG_0441.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691662949367703410" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-u5NfTcE_cBM/TvzXX6YnxtI/AAAAAAAACVI/gbOJhm46AIY/s1600/IMG_0447.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-u5NfTcE_cBM/TvzXX6YnxtI/AAAAAAAACVI/gbOJhm46AIY/s320/IMG_0447.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691660834898953938" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ဆြမ္းေကၽြးအတြက္ တတပ္တအား ကုသိုလ္ပါ၀င္ခ်င္လို႔ တေယာက္ထဲ ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့ ဟင္းလ်ာမ်ား (ဦးရီးေတာ္နဲ႔ လူႀကံဳထည့္ေပးလိုက္တာပါ)</span><br /></span>***<br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၁၇ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />မနက္ေစာေစာ အလုပ္သြားခ်ိန္ အေမွာင္ထုက ႀကီးစိုးတုန္း။ အပူခ်ိန္က သုညဒီဂရီေအာက္၊ ကားမွတ္တိုင္မွာ ေစာင့္ေနရင္း စိတ္က ဆြမ္းေကၽြးပြဲဆီပဲ ေရာက္ေနတယ္။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခါတိုင္း မနက္ ၀၆း၁၈ မိနစ္လာတဲ့ ဘတ္စ္ကားက ၇ နာရီေက်ာ္မွ ေရာက္လာတယ္။ ဘူတာ႐ံုကိုေရာက္ေတာ့ ရထားေတြကလဲ cancel ျဖစ္လိုျဖစ္ delay ျဖစ္လိုျဖစ္။ ထံုက်င္ေအာင္ ေအးစက္ေနတဲ့ ေဆာင္းနံနက္ခင္းမွာ အရာရာဟာ ေနာက္က်ၿပီးရင္း ေနာက္က်လို႔ … ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-25WHhIXqf7g/Tvza_EEqDdI/AAAAAAAACVk/GJ8CIMnUDyE/s1600/IMG_0451.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-25WHhIXqf7g/Tvza_EEqDdI/AAAAAAAACVk/GJ8CIMnUDyE/s320/IMG_0451.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691664806049353170" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ZfYknnBAWDU/Tvzt0ztRN0I/AAAAAAAACVs/UcJ292WJJNs/s1600/IMG_0452.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZfYknnBAWDU/Tvzt0ztRN0I/AAAAAAAACVs/UcJ292WJJNs/s320/IMG_0452.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691685520578524994" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >(၁) ေစာင့္ေနက် ကားမွတ္တိုင္အိုေလး ... (၂) အလုပ္ကရခဲ့တဲ့ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ (မွတ္ခ်က္ ခုထိ မေသာက္ရေသးပါ) ;)</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">အဲဒီေန႔ရဲ႕ ညေနခင္းကေတာ့ က်မအတြက္ ၾကည္ႏူးစရာျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်မေမာင္ေလးနဲ႔ ေမာင္ေလးမိန္းမက ဆြမ္းေကၽြးပြဲအၿပီးမွာ က်မဆီလာခဲ့ၾကတယ္။ အလုပ္ကေန အိမ္ကို တန္းမျပန္ဘဲ သူတို႔ကို ဘူတာမွာ ေစာင့္ႀကိဳရင္း က်မ ပင္ပန္းရမွန္းမသိ၊ ဘူတာ႐ံုက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ရင္း စိတ္လႈပ္ရွားစြာ နာရီတၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ၀င္လာမယ့္ ရထားႀကီးကို တနာရီနီးပါးေလာက္ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ၁၁ ႏွစ္ေက်ာ္ခြဲခဲ့ရတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ျပန္ဆံုတဲ့ ညေန … ။<br /></div>***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၁၈ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဦးရီးေတာ္လိုက္ပို႔ေပးလို႔ အနီးတ၀ိုက္ countryside ေတြ ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က အရမ္းေအးလို႔ လမ္းေတြက ေရခဲၿပီး ေခ်ာေနတယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခါသြားသြား မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ iron bridge က ခါတိုင္းလို လူမ်ားမေနဘူး။ က်မတို႔ ေရွ႕မွာပဲ လူႀကီးတေယာက္ ေခ်ာ္လဲၿပီး ေခါင္းေပါက္သြားတာ ambulance ေခၚလိုက္ရတယ္။ ေသြးေတြမနည္းဘူးပဲ။ အဲဒါျမင္လို႔ ေၾကာက္ၿပီး က်မတို႔ေတြ လမ္းမေလွ်ာက္ရဲၾကေတာ့ဘူး။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-QafRdiMIuh0/TvzwSTupkcI/AAAAAAAACWE/08kT5R82CEU/s1600/DSC05405.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-QafRdiMIuh0/TvzwSTupkcI/AAAAAAAACWE/08kT5R82CEU/s320/DSC05405.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691688226413711810" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-0iEGS-KBSIg/Tvzv2aCVSwI/AAAAAAAACV4/xWn2vicTQHM/s1600/DSC05402.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-0iEGS-KBSIg/Tvzv2aCVSwI/AAAAAAAACV4/xWn2vicTQHM/s320/DSC05402.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691687747070544642" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >(၁)သံတံတားေပၚမွာ ... (၂) ေတာႏွင့္ေတာင္ခြင္ လြမ္းဖြယ္ျမင္သည္ ...</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">အဲဒီညမွာ ရထားႀကီးစီးလို႔ အေမတို႔ရွိရာ အမလတ္အိမ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ တူတူသြားၾကတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ည ၁၀ နာရီခြဲေက်ာ္ၿပီ။ အေဖက ေရေႏြးၾကမ္းတအိုးကို က်က်ေလးႏွပ္ၿပီး က်မတို႔အလာကို ေစာင့္ေနတယ္။ မိသားစုေတြ ျပန္ဆံုၾကၿပီေပါ့။ စကားေတြ ေျပာမကုန္တဲ့ ညခင္းကေလး။<br /></div>***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၁၉ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ရထား ၃ ဆင့္စီးၿပီးမွ ေရာက္တဲ့ ၀င္ဆာရဲတိုက္ကို သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ၀င္ေၾကးက တေယာက္ကို ၁၆ ေပါင္ခြဲ၊ က်မက ေက်ာင္းသားမို႔ ၁၅ ေပါင္နဲ႔ ေလွ်ာ့ေစ်းရတယ္။ အ၀င္မွာ နားၾကပ္နဲ႔ အသံသြင္းထားတဲ့ စက္ကေလး တခုစီိယူခဲ့ၾကတယ္။ ေနရာတေနရာေရာက္တဲ့အခါ အဲဒီေနရာက နံပါတ္အတိုင္း အသံသြင္းစက္က ခလုတ္ေလးေတြကို ႏွိပ္ရင္ သူနဲ႔ဆိုင္တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းကုိ ရွင္းျပတယ္။ တခါတုန္းက သြားခဲ့တဲ့ Warwick ရဲတိုက္ေလာက္ မက်ယ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအသံုးျပဳေနဆဲမို႔ ခမ္းနားမႈက ပိုသာတယ္။ အထဲမွာ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လုိ႔မရတာေတာ့ အဆိုးသား။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-PX5LzJ_Bea8/Tvz2Whqd7WI/AAAAAAAACWQ/tlj5vcULihs/s1600/DSC05513.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-PX5LzJ_Bea8/Tvz2Whqd7WI/AAAAAAAACWQ/tlj5vcULihs/s320/DSC05513.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691694895943511394" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--bkv6mL0e6Q/Tvz22jlaMyI/AAAAAAAACWc/RnF8os7DAP4/s1600/DSC05516.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--bkv6mL0e6Q/Tvz22jlaMyI/AAAAAAAACWc/RnF8os7DAP4/s320/DSC05516.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691695446214980386" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >(၁) ရဲတိုက္၀င္ေပါက္ ... (၂) ျဗိတိသွ်အလံ တလူလူလြင့္ေနတဲ့ ရဲတိုက္ႀကီး</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-tr9yG1J6rAE/Tvz4RL68TlI/AAAAAAAACW0/OM-ePmjRy8k/s1600/DSC05536.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-tr9yG1J6rAE/Tvz4RL68TlI/AAAAAAAACW0/OM-ePmjRy8k/s320/DSC05536.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691697003230940754" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Z_V3VqK-Lwo/Tvz3twGQBRI/AAAAAAAACWo/2TQHdJ8MfUc/s1600/DSC05590.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z_V3VqK-Lwo/Tvz3twGQBRI/AAAAAAAACWo/2TQHdJ8MfUc/s320/DSC05590.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691696394466755858" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">ႀကီးက်ယ္ျခင္း ခမ္းနားျခင္းေတြအျပည့္နဲ႔ ... ရာဇ၀င္တြင္က်န္မယ့္ သူရဲေကာင္းတို႔ ၀ိညာဥ္ေတြ ၀န္းက်င္တခုလံုး လႊမ္းျခံဳထားသေယာင္ ...။ အင္း ... သူရဲေကာင္းဆိုတာကလဲ တျခားဘက္ကၾကည့္ေတာ့ ဗီလိန္ျဖစ္ေနႏိုင္တာ ... ။ ၾကည့္ေလ ... အဲဒီမွာ ...<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Y_JYXrdolpc/Tvz7lHQul7I/AAAAAAAACXM/0Ec2-am9Tic/s1600/DSC05549.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Y_JYXrdolpc/Tvz7lHQul7I/AAAAAAAACXM/0Ec2-am9Tic/s320/DSC05549.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691700644112406450" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-tL8gOXvDeFM/Tvz6Au7WDWI/AAAAAAAACXA/GcarP1TFksA/s1600/DSC05548.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-tL8gOXvDeFM/Tvz6Au7WDWI/AAAAAAAACXA/GcarP1TFksA/s320/DSC05548.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691698919593348450" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >မႏၲေလးက မ-သြားတဲ့ အေျမာက္ႀကီးနဲ႔ ေခါင္းေလာင္းႀကီး ... စိတ္နာနာနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ ဖိ႐ိုက္ခဲ့တယ္။</span><br />***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၂၂ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ေယာင္းမေလးက ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ညဘက္ သီေရတာသြားၿပီး Peter Pan သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ျမိဳ႕ေသးေသးေလးကမို႔ သီေရတာကလဲ ေသးေသးေလး၊ ေစ်းလဲ သိပ္မႀကီးဘူး၊ အေပၚတန္းကၾကည့္ရင္ တေယာက္ကို ၁၉ ေပါင္၊ ေအာက္ဖက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ ၂၃ ေပါင္တဲ့။ လူေတြကို အေပၚစီးက ၾကည့္ခ်င္လို႔ (တကယ္က ေစ်းသက္သာေအာင္လို႔ပါ) အေပၚတန္းကပဲ လက္မွတ္၀ယ္လိုက္တယ္။ Pantomime လို႔ေခၚတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ရယ္စရာ ျပဇာတ္မ်ဳိးေလးမို႔ ကေလးေတြေပ်ာ္ၾကတယ္၊ လူႀကီးေတြလဲ ေပ်ာ္ၾကတာပါပဲ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-o6DzeuhzDAw/Tv1w5Ub8-MI/AAAAAAAACXk/ltbcqVcH1VE/s1600/IMG_0552.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-o6DzeuhzDAw/Tv1w5Ub8-MI/AAAAAAAACXk/ltbcqVcH1VE/s320/IMG_0552.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691829634106980546" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-BVqpVAhZ8To/Tv1u-Wi3KJI/AAAAAAAACXY/X6sdscj4YVM/s1600/IMG_0560.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-BVqpVAhZ8To/Tv1u-Wi3KJI/AAAAAAAACXY/X6sdscj4YVM/s320/IMG_0560.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691827521548920978" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ျပဇာတ္ျပေနခ်ိန္မွာ ဓာတ္ပံု ဗီဒီယို ႐ိုက္လို႔မရဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မစခင္နဲ႔ ခဏနားခ်ိန္မွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြပါ။</span><br />***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၂၄ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">အလုပ္သြားရမွာမို႔ မနက္ ၄ နာရီထရတယ္။ က်မ အလုပ္နဲ႔ အမအိမ္ရွိတဲ့ၿမိဳ႕က ၂ နာရီၾကာေအာင္ ရထားစီးရတယ္။ အသြားအျပန္လက္မွတ္၀ယ္ရတာ ေပါင္ ၅၀၊ အလုပ္က ၅ နာရီပဲ လုပ္ရမွာ။ တကယ္က ရမွာနဲ႔ ကုန္တာနဲ႔ မကုိက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္မဖ်က္ခ်င္လို႔ ကိုယ္ပဲ အနစ္နာခံၿပီး သြားလိုက္တယ္။ ဘူတာကို အေဖနဲ႔ ေမာင္ေလး လိုက္ပို႔တယ္။ မနက္ ၅း၄၁ ရထားနဲ႔။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီခြဲ။ ေပ်ာ္ေနတာနဲ႔ပဲ ပင္ပန္းရမွန္းမသိ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-J8SWb1lv4iw/Tv2CJ7Cb06I/AAAAAAAACX8/SnQnjvLCwSo/s1600/DSC05603.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-J8SWb1lv4iw/Tv2CJ7Cb06I/AAAAAAAACX8/SnQnjvLCwSo/s320/DSC05603.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691848611044512674" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-OLbwjCdD2go/Tv2DBh62GxI/AAAAAAAACYI/yYnNpBMqz6o/s1600/DSC05616.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-OLbwjCdD2go/Tv2DBh62GxI/AAAAAAAACYI/yYnNpBMqz6o/s320/DSC05616.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691849566374468370" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုး ခရစ္စမတ္အႀကိဳညကေလးပါ။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေဖာက္ၾက၊ ကိုယ္ရတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ၾက၊ တခ်ဳိ႕ပစၥည္းေတြက ရယ္စရာမို႔ တ၀ါး၀ါး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္သံေတြ ေ၀စည္ေနခဲ့တဲ့ ညခ်မ္းေလးေပါ့။ အင္း ... နက္ျဖန္ဆို .... ။<br /></div>***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၂၅ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဆံုေတြ႔ခ်ိန္က တိုေတာင္းလြန္းလွတယ္။ ေပ်ာ္လို႔မွမဆံုးခင္ ခြဲခြါျခင္းက အနားေရာက္လာပါၿပီ။ ၉ နာရီၾကာ ေလယာဥ္စီးရမယ့္ ခရီးအတြက္ အေမက စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး ေနမေကာင္းသလို ျဖစ္ေတာ့ စိတ္ပူရျပန္တယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းကို လိုက္ပို႔ၾကၿပီး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ အေမ့ကို ႏႈတ္ဆက္ အနမ္းေလးေပးခဲ့တယ္။ မၾကာခင္ ျပန္ဆံုရအံုးမွာပါ အေမ .... ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-HTgl-Pf_oTg/Tv2EWfQfbsI/AAAAAAAACYU/RIEInGQlAxo/s1600/IMG_0577.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-HTgl-Pf_oTg/Tv2EWfQfbsI/AAAAAAAACYU/RIEInGQlAxo/s320/IMG_0577.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691851025948831426" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-rJIIIyIZxXk/Tv2FZfpgfdI/AAAAAAAACYg/qoYbOOiAyVw/s1600/plane.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 210px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-rJIIIyIZxXk/Tv2FZfpgfdI/AAAAAAAACYg/qoYbOOiAyVw/s320/plane.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691852177104993746" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ေလး ... </span><br />***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၂၆ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-qvUUiTNNTGU/Tv2ZFljfNNI/AAAAAAAACYs/aR3E0AZA8oA/s1600/par%2Band%2Bmar.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 250px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-qvUUiTNNTGU/Tv2ZFljfNNI/AAAAAAAACYs/aR3E0AZA8oA/s400/par%2Band%2Bmar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691873825325528274" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">အေမနဲ႔ အေဖ လိုရာခရီးကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားၾကၿပီ။ ေမာင္ေလးေနတဲ့ၿမိဳ႕မွာက ရာသီဥတု ေကာင္းၿပီး သာယာတာမို႔ အေမတို႔အတြက္ ေနရထိုင္ရ ပိုအဆင္ေျပတယ္။ အေမလဲ ေနလို႔ပိုေကာင္းၿပီး ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။ skype ကေန စကားေျပာရင္း ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကို ပံု႐ိုက္ယူလိုက္တယ္။ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္က်န္းမာပါေစ ... အေမနဲ႔ အေဖ ... ။<br /></div>***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၂၇ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ပတ္ လႈပ္ရွားဖို႔ ဦးရီးေတာ္အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာပါၿပီ။ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို အိပ္မက္လုိပဲ ျပန္တမ္းတ ေနမိတယ္။ အျမဲတသသနဲ႔ ထင္က်န္ေနမယ့္ အိပ္မက္ေလးေတြ ... ...။ မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ အတူ ေမာင္ႏွမ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျပန္ဆံုခ်င္ပါေသးတယ္။ မေ၀းေတာ့တဲ့ အနာဂတ္ တခုမွာေပါ့ ... ။<br /></div>***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">၃၀ ဒီဇင္ဘာ</span><br /><br />မနက္ျဖန္ဆို ဒီဇင္ဘာက ကုန္ဆံုးေတာ့မယ္။<br />ၿပီးရင္ ၂၀၁၂ ရဲ႕ ဇန္န၀ါရီက တံခါးေခါက္လာေတာ့မယ္။<br /><div style="text-align: justify;">တႏွစ္ကုန္ဆံုးလိုက္ ႏွစ္သစ္ေရာက္လာလိုက္နဲ႔ ... အေဟာင္းအသစ္ ေျပာင္းလဲ ျဖစ္စဥ္ေတြ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ရင္း သံသရာက လည္ပတ္ေနတယ္။ အေကာင္းနဲ႔ အဆုိး၊ အခ်စ္နဲ႔ အမုန္း၊ အျဖစ္နဲ႔ အပ်က္၊ မႏွစ္သက္တာေတြရွိေပမဲ့ နိယာမတခုလို လက္ခံရင္း ႏွလံုးသြင္းေကာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရပါဦးမယ္။<br /></div>***<br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">က်မဘေလာ့ကို မေတာ္တဆျဖစ္ေစ တမင္တကာျဖစ္ေစ ေရာက္လာသူမ်ားအားလံုး ေန႔ရက္တိုင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစလို႔ ...</span><br /></div><br />ေမတၱာျဖင့္ ...<br />ေမဓာ၀ီ<br /><br />၃၀၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />၁၁း၁၃ နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-6229615304313978377?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-29500505134317408352011-11-03T23:30:00.020Z2011-11-05T20:59:59.617Z<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 102, 204);font-size:130%;" >“ဆံုေတြ႔ၾကတဲ့အခါ”</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ဆံုေတြ႕ၾကတဲ့အခါ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ေ၀ဒနာေတြ သက္သာ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ဒဏ္ရာေတြ ေပ်ာက္ကင္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">သတင္းေတြ ဖလွယ္</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ရယ္သံေတြ ေ၀စည္</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">တူစံုညီ လက္တြဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">တသားထဲ စုေ၀း</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">မီးပံုေလး နံေဘးမွာ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ဂီတသံ သာသာနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ျမဴးထူးစြာ ေပ်ာ္ၾကစို႔ … ။ … ။ </span><br />***<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Q4sFEB3Fam8/TrWWJfCGFAI/AAAAAAAACQU/9s_k9kix6N0/s1600/IMG_0217.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Q4sFEB3Fam8/TrWWJfCGFAI/AAAAAAAACQU/9s_k9kix6N0/s320/IMG_0217.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671604395436282882" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Wvoy9z5VWiM/TrWVngj0oyI/AAAAAAAACQI/xzTXF5sXLCA/s1600/IMG_0219.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Wvoy9z5VWiM/TrWVngj0oyI/AAAAAAAACQI/xzTXF5sXLCA/s320/IMG_0219.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671603811730629410" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">ဦးရီးေတာ္ႏွင့္အတူ အေဖနဲ႔အေမကို ေတြ႔ဖို႔အသြား</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">အေဖနဲ႔ အေမ ေအာက္တိုဘာ ၃၀ ရက္ေန႔က အမလတ္နဲ႔ အတူ ဒီကို ေရာက္လာၾကတယ္။ စေန တနဂၤေႏြ အလုပ္လုပ္ရတာမို႔ က်မက သြားမႀကိဳႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အေဖနဲ႔ အေမက က်မနဲ႔ မိုင္ ၁၄၀ နီးပါးေလာက္ ေ၀းတဲ့ အမလတ္အိမ္မွာ ေနတာမို႔ ခ်က္ခ်င္းသြားမေတြ႔ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီခံစားခ်က္က အေတာ္ဆိုးတာပဲ၊ ၄ ႏွစ္တာ ခြဲခြါခဲ့ရတဲ့ အေဖ့ကို ေလယာဥ္ကြင္းမွာ သြားႀကိဳခ်င္ေပမဲ့ ဆႏၵေတြ ၿမိဳသိပ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္တေန႔ ေအာက္တိုဘာ ၃၁ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ခင္းမွာေတာ့ က်မတို႔ တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ အမလတ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ကိုသြားခဲ့ၾကတယ္။ အလုပ္ရွိတဲ့ ဦးရီးေတာ္က အဂၤါေန႔မွာ သူ႔အိမ္ျပန္သြားေပမဲ့ က်မက ဒီတပတ္ ေက်ာင္းမတက္ရဘူးဆိုေတာ့ ေနခဲ့လိုက္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ေသာၾကာေန႔အထိပါပဲ၊ စေန တနဂၤေႏြဆို အလုပ္ျပန္လုပ္ရအံုးမွာမို႔ ဒီထက္ပိုေနလို႔လည္း မရေတာ့ဘူး၊ ျပန္ရမယ္။<br /><br />အေဖေရာ အေမပါ ေန႔နဲ႔ည မွားေနၾကတုန္းပဲ။ ျမန္မာျပည္ အခ်ိန္အတိုင္း အိပ္ၾက၊ စားၾကျဖစ္ေနတယ္။ က်မပါ အေမတို႔နဲ႔အတူ ေရာေယာင္ၿပီး အိပ္ခ်ိန္စားခ်ိန္ လြဲကုန္တယ္။ အေဖက ေနေကာင္းက်န္းမာေပမဲ့ အေမက အဲဒီဒဏ္ မခံႏိုင္ေတာ့ ေနလို႔မေကာင္းဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေမ့အနားမွာပဲေနၿပီး ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳစုေပး စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ေပးရတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-6gkPfc1CUgU/TrWXqd3SrZI/AAAAAAAACQs/aylOxohU3c8/s1600/IMG_0223.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-6gkPfc1CUgU/TrWXqd3SrZI/AAAAAAAACQs/aylOxohU3c8/s320/IMG_0223.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671606061569846674" border="0" /></a><br />ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက အကုန္ျမန္လြန္းတယ္။ က်မကလဲ အနားမွာ ေနေပးခ်င္တယ္၊ အေဖနဲ႔အေမကလဲ က်မကို သူတို႔အနားမွာ ရွိေစခ်င္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဒီဇင္ဘာမွာ ေျဖရမယ့္ က်မရဲ႕ စာေမးပြဲကလဲ ျပန္ဖို႔ကို တြန္းအားေပးေနတယ္။ စာဖတ္မယ္ဆိုၿပီး ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ေသတၱာနဲ႔ တလံုုးသယ္လာေပမဲ့ တပုဒ္တေလကလြဲၿပီး မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ဘယ္ဖတ္ျဖစ္မလဲ ၄ ႏွစ္တာအတြက္ စကားေတြ အတိုးခ်ၿပီး ေျပာေနၾကတာ ေျပာလို႔မကုန္ႏိုင္ဘူးေလ။<br />***<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Pvd3dyqg_Dk/TrWYQ7P0HUI/AAAAAAAACQ4/xUVYlZ2DMmE/s1600/IMG_0281.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Pvd3dyqg_Dk/TrWYQ7P0HUI/AAAAAAAACQ4/xUVYlZ2DMmE/s320/IMG_0281.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671606722292358466" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-daH11urCopo/TrWYr8yn2HI/AAAAAAAACRE/_xx-XSCR7sE/s1600/IMG_0280.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-daH11urCopo/TrWYr8yn2HI/AAAAAAAACRE/_xx-XSCR7sE/s320/IMG_0280.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671607186563258482" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">ပံု (၁) သားသမီးေတြ မရခင္ အေမနဲ႔အေဖ၊ ပံု (၂) အမႀကီးေမြးၿပီး အေမနဲ႔အေဖ<br /></span></div><br />ႏို၀င္ဘာလက အေဖနဲ႔ အေမအတြက္ အမွတ္တရ လတလေပါ့။ <a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2006/11/blog-post_28.html">ဒီေနရာ</a>နဲ႔ <a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2007/11/blog-post_29.html">ဒီေနရာ</a>ေတြမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ လ-က ႏို၀င္ဘာေပမဲ့ ရက္ကို က်မတို႔ အျငင္းပြါးေနၾကတယ္။ က်မက ၇ ရက္လို႔ ေျပာေတာ့ အေမက ၃ ရက္တဲ့ … အေဖကေတာ့ ၂၉ ရက္လို႔ ေျပာတယ္။ က်မ သိထားတာက ႏို၀င္ဘာလ ၇ ရက္နဲ႔ ၂၉ ရက္ေန႔ပါပဲ။ ၇-ရက္ေန႔မွာ အေမက အေဖ့ေနာက္ကို လိုက္ခဲ့တယ္၊ ၂၉ ရက္ေန႔မွာ ဧည့္ခံပြဲလုပ္တယ္၊ အဲဒီလို သိထားခဲ့တာ။ ေနာက္ေတာ့ အေမကေျပာတယ္၊<br /><br />“အေမ့ဘ၀တခုလံုး ေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့ ေန႔ပဲ၊ အေမ ဘယ္ေမ့မွာလဲ …” တဲ့။<br />“တကယ္က ႏို၀င္ဘာ ၃ ရက္မွာ အေမ့ကို အေဖက ခိုးေျပးခဲ့တာ၊ ၇ ရက္မွာ ႐ံုးတက္ လက္မွတ္ထိုးၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူႀကီးေတြက ျပန္ေခၚၿပီး ၂၉ ရက္ေန႔မွာ ဧည့္ခံပြဲ လုပ္ခဲ့ၾကတာ”<br /><br />အေမက အဲဒီလိုရွင္းျပေတာ့ အေဖက ဟုတ္တယ္လို႔ ေထာက္ခံပါတယ္။ က်မတို႔က လက္မွတ္ထိုးတဲ့ေန႔နဲ႔ ဧည့္ခံပြဲေန႔ကိုသာ မွတ္ထားမိၾကတာ ေနမွာေပါ့။ ဒီလိုဆိုရင္ ႏို၀င္ဘာ ၃ ရက္ေန႔ (ဒီေန႔က) အေမနဲ႔ အေဖ ဘ၀ကို စတင္ခဲ့ၾကတာ ၄၇ ႏွစ္ တင္းတင္း ျပည့္ၿပီေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီေန႔ အေမနဲ႔ အေဖရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ေမးေတာ့ အေမက ဘုရားကို သစ္သီးပန္းကပ္ခ်င္တာပါပဲ လို႔ေျပာတယ္။ အမလတ္က မေန႔က အလုပ္ကအျပန္ အေမလိုခ်င္တာေတြ ၀င္၀ယ္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ မနက္ေစာေစာ အားလံုးအဆင္သင့္ျပင္ေပးၿပီး အေမနဲ႔ အေဖ အတူ ဘုရားကန္ေတာ့ၾကတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-jz7ha3_35cA/TrWaF4A3v-I/AAAAAAAACRQ/Oj1bxmVXD60/s1600/IMG_0238.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jz7ha3_35cA/TrWaF4A3v-I/AAAAAAAACRQ/Oj1bxmVXD60/s320/IMG_0238.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671608731469070306" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-AvVg7VFvTmU/TrWa0XhxzVI/AAAAAAAACRc/zFpb5zvIRHQ/s1600/IMG_0243.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-AvVg7VFvTmU/TrWa0XhxzVI/AAAAAAAACRc/zFpb5zvIRHQ/s320/IMG_0243.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671609530202574162" border="0" /></a><br /><br />အမလတ္က အိမ္ေျပာင္းခါစမို႔ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြ မစံုလင္ေသးဘူး။ သူ႔အိမ္က ဘုရားခန္းေလးမွာ ဘုရားကန္ေတာ့ေနၾကတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကို ၾကည့္ရင္း ပါရမီျဖည့္ဘက္ ဆိုတဲ့စကားကို အထူးစဥ္းစားမိတယ္။ အေဖ့အတြက္ အေမဟာ ၄၇ ႏွစ္လံုးလံုး ပါရမီအတူ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ေကာင္း တေယာက္ပဲ။ ခင္ပြန္းကို ပါရမီျဖည့္သလို သားသမီး ၄ ေယာက္ အတြက္လည္း အေမပင္ပန္းခဲ့တယ္၊ အဲဒီဒဏ္ေတြေၾကာင့္ အေမ့က်န္းမာေရးက သိပ္မေကာင္းရွာဘူး။ ဆီးခ်ဳိ ေသြးတိုး ႏွလံုး ေရာဂါေတြ ဖိစီးလို႔ အေမဟာ ေဆးေတြ အမ်ားႀကီးကူေနရၿပီ။ ၂၀၀၈ ေမလတုန္းက အေမဒီကို တေခါက္လာစဥ္ကနဲ႔ေတာင္ အခုနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး၊ အေမအေတာ္ေလး အရြယ္က်သြားၿပီ။ အေမ့ကို ဖက္ရတာလဲ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အေမ့အသားအေရေတြ ေပ်ာ့တြဲၿပီး အားနည္းေနသလိုပဲ။<br /><br />အေဖကေတာ့ ႏွာေစး ေခ်ာင္းဆိုးကလြဲလို႔ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေခ်ာင္းဆိုးေနတဲ့ အေဖ့ကို က်မက အခ်ိန္ရခိုက္ အသံသြင္းေပးဖို႔ ပူဆာမိေသးတယ္။ အေဖကလဲ လည္ေခ်ာင္းရွင္းေအာင္ ေရေႏြးနဲ႔ ဇာပ်ံေလး လ်က္ဆား စားၿပီး ေန႔လည္ ဘယ္သူမွမရွိတုန္း က်မလိုခ်င္တဲ့ အသံဖိုင္ေတြ သြင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မလဲ ဟက္ဖုန္းေတြ မိုက္ေတြ ပါမလာလို႔ အသံအရည္အေသြးကေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္တရ ျဖစ္ဖုိ႔နဲ႔ အေဖနဲ႔ ခြဲေနခ်ိန္မွာ က်မ အထပ္ထပ္ ျပန္နားေထာင္ဖို႔ ဆိုပါေတာ့။ အေဖ အျမဲဘုရားရွိခိုးေနက် … က်မနားစြဲေနတဲ့ ဘုရားရွိခိုးေတြပါ။ အဲဒီဘုရားရွိခိုးေတြရဲ႕ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေနာက္မ်ားမွပဲ အေဖ့ကို ေသခ်ာေမးၿပီး တင္ေပးပါမယ္။ ေလာေလာဆယ္ စာေမးပြဲ အရမ္းနီးေနၿပီမို႔ ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာလလယ္ေလာက္မွ ဘေလာ့ရြာထဲ ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့မယ္။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၃၊ ၁၁၊ ၂၀၁၁<br />၂၃း၃၀ နာရီ<br /><br />(၁) <embed style="width: 400px; height: 80px;" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff" type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.xanga.com/media/xangaaudioembedplayer.swf?c=2&amp;i=3986456&amp;m=68ffa"></embed><br /><br />(၂) <embed style="width: 400px; height: 80px;" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff" type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.xanga.com/media/xangaaudioembedplayer.swf?c=2&amp;i=3986463&amp;m=38ecc"></embed><br /><br />(၃) <object width="440" height="85"><param name="movie" value="http://maydarwii.podomatic.com/swf/joeplayer_v18c.swf"><param name="flashvars" value="minicast=false&amp;jsonLocation=http%3A%2F%2Fmaydarwii.podomatic.com%2Fentry%2Fembed_params%2F2011-11-04T15_40_40-07_00%26color%3D43bee7%26autoPlay%3Dfalse%26width%3D440%26height%3D85"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://maydarwii.podomatic.com/swf/joeplayer_v18c.swf" flashvars="minicast=false&amp;jsonLocation=http%3A%2F%2Fmaydarwii.podomatic.com%2Fentry%2Fembed_params%2F2011-11-04T15_40_40-07_00%26color%3D43bee7%26autoPlay%3Dfalse%26width%3D440%26height%3D85" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="440" height="85"></embed></object><br /><br />(၄) <object width="440" height="85"><param name="movie" value="http://maydarwii.podomatic.com/swf/joeplayer_v18c.swf"><param name="flashvars" value="minicast=false&amp;jsonLocation=http%3A%2F%2Fmaydarwii.podomatic.com%2Fentry%2Fembed_params%2F2011-11-04T15_58_48-07_00%26color%3D43bee7%26autoPlay%3Dfalse%26width%3D440%26height%3D85"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://maydarwii.podomatic.com/swf/joeplayer_v18c.swf" flashvars="minicast=false&amp;jsonLocation=http%3A%2F%2Fmaydarwii.podomatic.com%2Fentry%2Fembed_params%2F2011-11-04T15_58_48-07_00%26color%3D43bee7%26autoPlay%3Dfalse%26width%3D440%26height%3D85" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="440" height="85"></embed></object><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-2950050513431740835?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-82263289843374520942011-10-22T23:54:00.006+01:002011-12-30T17:32:38.892Z<div><div align="justify"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">အပိုင္း ၂ တင္ၿပီး တလေလာက္ၾကာမွ အပိုင္း ၃ တင္တဲ့စခန္း ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ အပိုင္း ၃ ကို ေနာက္ဆံုးအပိုင္း အေနနဲ႔ တင္ခ်င္တာမို႔ နည္းနည္းေတာ့ ရွည္သြားပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်ဳံ႕ပစ္ထားရတာပါ။ ပို႔စ္က ရွည္ေနတာေၾကာင့္ အခ်ိန္ေပးၿပီး လာဖတ္သူေတြကို အားလဲနာပါတယ္။ ဖတ္ရတာ မၿငီးေငြ႔ဘူးလို႔လဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ </span></div><div> ***</div><div align="center">(<a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2011/09/blog-post_20.html"target="new">အပိုင္း ၂ </a>မွ အဆက္)</div><div style="text-align: justify;" align="center"><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျပည့္ျပည့္ရဲ႕ ခံယူခ်က္နဲ႔ ငယ္စဥ္ကေန ခုခ်ိန္ထိ အျမင္ေျပာင္းလဲ လာပံု အက်ဥ္းကို ေျပာျပပါအံုး။ </span><br />ျပည့္ - ၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွာ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္ကို စတက္ၿပီး ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိကို ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္၊ တပည့္ေတာ္ အခုခ်ိန္မွာ အေကာင္းဆံုး တကၠသိုလ္မွာ ၀င္ၿပီးၿပီ၊ အေဖတို႔ကလဲ စီးပြါးေရး ေတာ္ေတာ္ေလးကို အဆင္ေျပေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတက္ရွိရင္ အက်ရွိမွာပဲ ဆိုတဲ့အသိျဖစ္ေပၚလာခဲ့တယ္ … ေလာကဓံေပါ့ေလ … အဲဒါကို ခံႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုၿပီး ေလွ်ာက္ဖူးတယ္။ ဆရာေတာ္က တရားထိုင္ခိုင္းတာနဲ႔ တပတ္တရက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ထိုင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ပထမဆံုး တရားထိုင္ျဖစ္တာက အေကာင္းအဆိုး ေလာကဓံကို ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ပါ။<br /><br />အဲဒီေႏြမွာပဲ ေမေမက ကင္ဆာျဖစ္ၿပီး ကုေတာ့ အဆင့္က လြန္ေနၿပီ၊ ၂၀၀၆ မွာ ေမေမဆံုးၿပီးေတာ့ ၂၀၀၇ မွာ ေဖေဖနဲ႔ အစ္မက သဲအင္းဂူမွာ တရားစခန္း၀င္ၾကတယ္၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သမီးက တရားစခန္း မ၀င္ေသးဘူး။ ေမေမဆံုးေတာ့ သမီးရဲ႕ ၀မ္းနည္းမႈကို ျပတာက တျခားသူေတြနဲ႔မတူဘူး၊ တျခားသူေတြလို ထိုင္ငိုမေနဘူး။ သမီးရဲ႕ ဝမ္းနည္းမႈကို ကိုယ္သြားခ်င္တာသြား လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၿပီး ဖံုးကြယ္ခဲ့တာေပ့ါ၊ အဲဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆိုးလိုက္ေသးတယ္။ ေဒါသေတြႀကီးၿပီး ရွိသမွ် လူေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ မျဖစ္ဘူး တရားထိုင္မွပဲ ဆိုၿပီး ၂၀၀၇ သႀကၤန္အၿပီးမွာ ေအာင္လံ သဲအင္းဂူဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားစခန္း၀င္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာေတာ္ေဟာတဲ့ တရားေတြထဲမွာ တရားထိုင္တယ္ဆိုတာ ေသတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတာတဲ့။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ တရားထိုင္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေျပာင္းသြားျပန္ေရာ၊ ေလာကဓံကေန ေသတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္တဲ့ဆီ ေရာက္သြားတယ္။</div><div style="text-align: justify;" align="center"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-vsThiUXHS4Y/TqMOstmU0kI/AAAAAAAACMw/UegoXYA5vvs/s1600/Pyi%2BPyi%2527s%2Bfirst%2Btime%2Bin%2BSasana.jpg"><img style="width: 226px; height: 320px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666388917479592514" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-vsThiUXHS4Y/TqMOstmU0kI/AAAAAAAACMw/UegoXYA5vvs/s320/Pyi%2BPyi%2527s%2Bfirst%2Btime%2Bin%2BSasana.jpg" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-EkT2Ay9QgBw/TqMUElpnNtI/AAAAAAAACNg/XgDJv-5t_Yc/s1600/IMG_2273ed.jpg"><img style="width: 219px; height: 320px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666394825220896466" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-EkT2Ay9QgBw/TqMUElpnNtI/AAAAAAAACNg/XgDJv-5t_Yc/s320/IMG_2273ed.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >သီလရွင္ ၀တ္ခဲ့စဥ္တုန္းက</span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br />၂၀၀၈ မွာ သီလရွင္၀တ္ေတာ့ အျမင္ ထပ္ေျပာင္းသြားျပန္တယ္၊ နိဗၺာန္ေရာက္ခ်င္တာေပါ့၊ ျဗဟၼာ့ျပည္မွာေတာင္ ဒုကၡရွိတယ္ဆိုေတာ့ ဒုကၡအားလံုးခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ တရားထိုင္ရမယ္ ဆိုတဲ့အသိျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ၂၀၀၈ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္ အဂၤလန္ ျပန္ေရာက္တာေတာင္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တရားထိုင္ျဖစ္တယ္။ တေန႔ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ အခ်ိန္အၾကာႀကီး တရားထိုင္ ျဖစ္တာေပါ့။ အဲေတာ့ ဘာျဖစ္လာလဲဆိုေတာ့ တရားအလုပ္ပဲ လုပ္ခ်င္ေနခဲ့ ေတာ့တာ။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ေလာကထဲမွာပဲေန ေနတုန္းဆိုေတာ့ တရားဘက္ကိုပဲ လိုက္စားေနလို႔ မရတဲ့အေျခအေနမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းကို ေလ့လာမယ္ဆိုၿပီး ေက်ာင္းျပန္တက္တယ္။ သမီးရဲ႕ SOASက ဆရာမလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ေက်းဇူးႀကီးပါတယ္၊ ပရိယတ္ဘက္ကေန ေလာကဓမၼ ႏွစ္ခုလံုး ျမင္ႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ အခုေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိ အပါအ၀င္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ေဟာေျပာ ဆံုးမၾကသလို ေလာက ဓမၼ ႏွစ္ခုလံုး မွ်ေအာင္ ၾကည့္ဖို႔နဲ႔ အေသတတ္ အေနတတ္ဖို႔ တရားအားထုတ္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - MA အတြက္ dissertation က ဘာေခါင္းစဥ္ လုပ္ရတာလဲ။ စာလံုးေရ ဘယ္ေလာက္ေရးရလဲ။ </span><br />ျပည့္ - စီးပြါးေရးသမားေကာင္း ႏွင့္/သို႔မဟုတ္ ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတေယာက္။ ေခတ္သစ္ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြါးေရး အေလ့အက်င့္ ထံုးစံမ်ားကို သမၼာအာဇီ၀ ႐ႈေထာင့္ျဖင့္ ေလ့လာျခင္း ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ။ အဲဒါ စာလံုးေရ တေသာင္း သတ္မွတ္ထားတယ္။ သမီးကေတာ့ ႏွစ္ေထာင္ပိုသြားလို႔ ၁၂၀၀၀ ျဖစ္သြားတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒါကို ျမန္မာျပည္မွာ ျပန္ၿပီးလုပ္ခဲ့တာလား။</span><br />ျပည့္ - ဟုတ္တယ္အမ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ဇြန္ က ၾသဂုတ္အထိ အင္တာဗ်ဴးေမးခြန္းေတြ လုပ္တယ္။ ေဖေဖ့စီးပြါးေရးကို အဓိကေပါ့။ ေနာက္ၿပီး တျခား ျပည္၊ သံုးဆယ္နဲ႔ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ကုန္သည္ေတြကိုလဲ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္။ ကုန္သည္ေတြအျပင္ ႏွစ္လံုးထီေရာင္းတဲ့ အကိုႀကီးတေယာက္လဲ ပါေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး မိုး၀င္းဇာတ္မွာ ဦးမိုး၀င္းတို႔ တင္ဇာမိုး၀င္းတို႔ကိုလဲ အင္တာဗ်ဴးခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဟိုတယ္မန္ေနဂ်ာတေယာက္ကို ဗ်ဴးတယ္၊ အဲဒီလိုမ်ဳိးေပါ့ အင္တာဗ်ဴးတာ (၄၅) ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-yTK9-uSRtrY/TqMMr6PzivI/AAAAAAAACMM/Fosh9vgBPRA/s1600/107.JPG"><img style="width: 320px; height: 240px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666386704671673074" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-yTK9-uSRtrY/TqMMr6PzivI/AAAAAAAACMM/Fosh9vgBPRA/s320/107.JPG" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-BMOpaB_-jto/TqMNhdr5LAI/AAAAAAAACMY/cubzJTydESY/s1600/076.JPG"><img style="width: 320px; height: 240px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666387624717790210" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-BMOpaB_-jto/TqMNhdr5LAI/AAAAAAAACMY/cubzJTydESY/s320/076.JPG" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >(၁) ျမန္မာျပည္မွာ fields work ဆင္းစဥ္ မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္း၌ (၂) သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းေလာင္းေနစဥ္</span></span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);"><br />ေမ - ျပည့္ျပည့္ အဲဒီလို အင္တာဗ်ဴးေတာ့ ဘယ္လိုျမင္လဲ၊ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေပါ့ သမၼာအာဇီ၀နဲ႔ ညီတယ္ ျမင္လား မညီဘူးျမင္လား။ </span></div><span style="color: rgb(153, 255, 153);"></span><div style="text-align: justify;" align="center">ျပည့္ - မ်ားေသာအားျဖင့္ မညီဘူးလို႔ပဲ ေျပာၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဥပမာ ခိုးတာ ဘာညာေတြလဲ ရွိခ်င္ ရွိမွာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကလဲ ညီတယ္လို႔ ေျပာၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သမီးကေတာ့ ညီတယ္ မညီဘူးဆိုတာ စေကာ္လာတေယာက္ အေနနဲ႔ ဆံုးျဖတ္လို႔ မရဘူးဆိုေတာ့ သူတို႔ေျပာသလိုပဲ ေရးရတာေပါ့။<br /><br />သမၼာအာဇီ၀နဲ႔ ညီတယ္ မညီဘူးဆိုတာထက္ ျမန္မာျပည္ကလူေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ေစတနာကို ဦးစားေပးတာပါပဲ။ ႏွစ္လံုးထီနဲ႔ ဇာတ္ပြဲကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ႏွစ္လံုးထီ သမားဆိုရင္ သမၼာအာဇီ၀မက်ဘူးလို႔ အားလံုးက ေျပာၾကတာပဲ။ သမီးေမးတဲ့ အကိုႀကီးကေတာ့ သူ အဲဒီအလုပ္ လုပ္လာတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ဆယ့္ငါးႏွစ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိၿပီ။ သူက မနက္ဆိုရင္ ဘုရားရွိခိုး၊ ပရိတ္ရြတ္၊ တရားထိုင္၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာလဲ အပတ္စဥ္ဆြမ္းေလာင္းတဲ့ အသင္းမွာ သူက ေခါင္းေဆာင္၊ ေသြးလွဴတာတို႔ ဘာတို႔လိုမ်ဳိး လူမႈေရးေတြလဲ လုပ္တယ္၊ ေနာက္ၿပီး သူက ေန႔တိုင္း တခုခု လွဴတယ္၊ ပန္းေရာင္းတဲ့သူေတြ မသန္မစြမ္းသူေတြကို လွဴတယ္။ ဘာလို႔ ျပန္လွဴလဲ ေမးေတာ့ သူတို႔ ေခၽြးနည္းစာေလးနဲ႔ ႏွစ္လံုးထီလာထိုးၾကတာဆိုေတာ့ သူက အျမတ္ႀကီးစားသလို မျဖစ္ရေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္လွဴတာလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး သူက ႏွစ္လံုးထီသာ ေရာင္းတယ္ သူ႔ဟာနဲ႔သူ လည္ပတ္ေနတာပဲ။ ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ စိတ္ထားေကာင္းတယ္ေပါ့ေနာ္။<br /><br />ဇာတ္ပြဲလဲ အဲဒီလိုပဲ၊ အဘိဓမၼာ႐ႈေထာင့္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ တဏွာကို ပြါးေစတတ္တယ္ေပါ့။ သမၼာအာဇီ၀ ႐ႈေထာင့္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ သမၼာအာဇီ၀ က်တယ္လို႔ ေျပာရင္လဲ ရပါတယ္။ ကိုယ့္ခြန္အားနဲ႔ ႐ိုးသားစြာ အသက္ေမြးၾကတာပဲ။ ဦးမိုး၀င္းကလဲ ခုခ်ိန္မွာ ဆရာေကာင္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး တရားထုိင္တာေတြ ဘာေတြလုပ္ေနၿပီ။<br /><br />ေနာက္ဆံုး conclusion ခ်ရရင္ေတာ့ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဗုဒၶတရားေတာ္ကို ေျဖေဆးအေနနဲ႔ သံုးၾကတာမ်ားတယ္။ ေကာင္းတဲ့ဘက္က ျပန္ေတြးၿပီး ေျဖၾကတာပဲ၊ ႏွစ္လံုးထီ သမားဆိုလဲ ႏွစ္လံုးထီေရာင္းေပမဲ့ ေကာင္းတာေတြ ျပန္လုပ္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ သေဘာက်ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ သမၼာအာဇီ၀ က်တာ မက်တာကေတာ့ စိတ္ထားေပၚ ေစတနာေပၚ မူတည္တာပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒီေခါင္းစဥ္က ျပည့္ျပည့္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေရြးတာလား။</span><br />ျပည့္ - ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္ဆိုတာကလဲ ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိတို႔နဲ႔ စကားေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ အိုင္ဒီယာရလို႔။ dissertation အတြက္က ၂ လ ၃ လ ေလာက္ႀကိဳၿပီးေခါင္းစဥ္ေပးရတယ္။ အဲဒါမွ သူတို႔က approve လုပ္တာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဒီဘာသာရပ္ေလ့လာရာမွာ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစဖို႔ တျခား ဘာသင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ေသးလဲ။ </span><br />ျပည့္ - MA မစခင္ ၂၀၀၉ ၾသဂုတ္လတုန္းက ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ ပေရာ္ဖက္ဆာ Gombrich နဲ႔ ပါဠိ intensive course ၁၁ ရက္ တက္လိုက္ေသးတယ္။ SOAS မွာ MA တက္ေနရင္းနဲ႔လဲ ပါဠိကိုတြဲတက္ရတယ္။ basic နဲ႔ intermediate ဆိုၿပီးရွိတာ၊ သမီးက basic ယူထားတာေပါ့။<br /><br />အခု PhD တက္ေတာ့ Research နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ သင္တန္းေတြ တက္ရတယ္။ SOAS ကပဲ provide လုပ္ေပးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပထမႏွစ္ PhD တိုင္း တက္ရတယ္ မတက္မေနရေပါ့။ အင္တာဗ်ဴး skill အတြက္ သင္တဲ့ course ေတြလဲ တက္ရေသးတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - တျခားေရာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ဘာသင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ေသးလဲ။ </span><br />ျပည့္ - အဘိဓမၼာအေျခခံကို တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဦးဂႏၶမာ ဒီမွာရွိတုန္းက သင္ဖူးတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာကနဲ႔ အဘိဓမၼာ အေျခခံ သင္တယ္။ ပ႒ာန္းကို အင္းစိန္ရြာမ ဆရာေတာ္ဆီမွာ (၃၄) ရက္ တက္ခဲ့ေသးတယ္။ အဆင့္ျမင့္ ေႏြရာသီ ယမိုက္ ပ႒ာန္းသင္တန္းေပါ့။ သမီးက ယမိုက္ေတာ့ မတက္ခဲ့ဘူး၊ ပ႒ာန္းပဲ တက္ခဲ့တာ။ အဲဒါက သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ ဆရာေလးေတြကို ပထမႀကီးအတြက္ ျပင္ဆင္ေပးတဲ့ သင္တန္းေပါ့။ အဲဒီမွာ ပ႒ာန္းက တေန႔ကို တနာရီခြဲ စာ၀ါလိုက္ရတယ္။ နာရီ၀က္ကို ဆရာေတာ္က အဘိဓမၼာအေျခခံ သင္ေပးတယ္။ သမီးက သံဃာေတာ္ေတြ စာ၀ါလိုက္နည္းမ်ဳိး လုိက္ေပမဲ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ သင္ပံုသင္နည္းကို ယူရတာပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ပ႒ာန္းစာ၀ါလိုက္ရတာေရာ အခက္အခဲရွိလား။</span><br />ျပည့္ - တခ်ဳိ႕ေနရာေတြေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး။ ပစၥည္းယွဥ္တာေတြ အရေကာက္နဲ႔ တြဲရတာေတြကေတာ့ ခက္ခဲတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ပါဠိသဒၵါနဲ႔ ယွဥ္ေျပာတာမ်ဳိးက်ေတာ့ ကိုယ္ကပါဠိသင္ထားေပမဲ့ သဒၵါက်ေတာ့ မရဘူး။ အေနာက္ႏိုင္ငံမွာ ပါဠိကုိသင္တာက အတိုနည္းနဲ႔ သင္တာ၊ သဒၵါက ကိုယ္သံုးရမယ့္ သဒၵါေလာက္ပဲ။ အေရွ႕မွာကေတာ့ သဒၵါက်မ္းေတြကို က်က္ရတယ္ လမ္းရွည္နည္းေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - MA တက္တုန္းက စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ရတာ စာတမ္းေရးရတာတို႔ stress မ်ားတာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လား။</span><br />ျပည့္ - ျဖစ္တယ္ အမ၊ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္ တက္တုန္းကေတာ့ psychologically stress မ်ားတာေပါ့။ ဒီတခါကေတာ့ စာကို enjoy ျဖစ္ေတာ့ stress ျဖစ္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ physically tired ျဖစ္တယ္။ စာေမးပြဲအတြက္ စာဖတ္ရရင္ စိတ္ကေပ်ာ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကာလာေတာ့ လူက ဇက္ေၾကာတက္တာမ်ဳိးလို ပင္ပန္းလာတာေပါ့။ dissertation လုပ္ေတာ့လဲ အဲဒီလိုပဲ၊ အာ႐ံုစိုက္ေရးရေတာ့ လူပင္ပန္းတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တေယာက္ထဲ စာဖတ္၊ စာေရး ဆိုေတာ့ lonely လဲ ျဖစ္တယ္။<br /><br />ဆရာေတာ္ဦးဓမၼသာမိက ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကူညီပါတယ္။ တေယာက္ထဲ စာေရးရတာ lonely ျဖစ္ေနေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ လာေရးဖို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီမွာကေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေတြေရာ ေက်ာင္းကို လာတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြနဲ႔ေရာ အျမဲေတြ႔ေနေတာ့ သူတို႔ကလဲ အားေပးတယ္။ စာအေၾကာင္း မေျပာေတာင္ စကားေလးဘာေလး လာေျပာၾကေတာ့ တေယာက္ထဲလို မၿငီးေငြ႔ဘူးေပါ့။ အဲဒီ စာတမ္း၂ ခုလံုးက ေအာက္စ္ဖုိ႔ဒ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ၿပီးတာ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-fDX46ESbtWc/TqMU8pgAnmI/AAAAAAAACNs/8pmvuTsxx3E/s1600/pyi6.jpg"><img style="width: 320px; height: 214px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666395788327034466" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-fDX46ESbtWc/TqMU8pgAnmI/AAAAAAAACNs/8pmvuTsxx3E/s320/pyi6.jpg" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/--q0s_lsLUBI/TqMWWq52xAI/AAAAAAAACN4/LhTynmv5VUI/s1600/pyi7.jpg"><img style="width: 320px; height: 214px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666397334892102658" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/--q0s_lsLUBI/TqMWWq52xAI/AAAAAAAACN4/LhTynmv5VUI/s320/pyi7.jpg" border="0" /></a> <span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" > (၁) ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိႏွင့္ (၂) ဆရာေတာ္ ဦးဂႏၶမာလာႏွင့္</span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - PhD ဆက္လုပ္ဖို႔ နဂိုထဲက ရည္ရြယ္ထားတာလား။ </span><br />ျပည့္ - PhD ဆက္လုပ္ဖို႔က မာစတာမၿပီးခင္ကတည္းကာ apply လုပ္ရတယ္။ ဆရာမကလည္း လုပ္ဖို႔ အားေပးတယ္။ သမီးကလဲ နဂိုထဲက PhD လုပ္ဖို႔ ရည္မွန္းခ်က္ရွိလို႔ apply လုပ္လိုက္တာ၊ apply လုပ္တုန္းကေတာ့ အခုေရးေနတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတုန္းက meditation အေၾကာင္း လုပ္မလိ႔ု စိတ္ကူးထားတာ။ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ meditation ဆိုင္ရာ tradition ေတြနဲ႔ business community ေတြရဲ႕ ဆက္စပ္ပံုေပါ့။ အဲဒါကို proposal ေရးၿပီးတင္လိုက္တာ။<br /><br />တင္လဲတင္လိုက္ၿပီးေရာ တျခားသူေတြဆိုရင္ conditional offer ဆိုၿပီးလာတယ္။ MA မွာ ဘာရမွ PhD တက္ခြင့္ရမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။ သမီးက်ေတာ့ unconditional ဆိုၿပီးလာတယ္။ သမီးေတာင္ အံ့ၾသသြားတယ္။ condition လဲ မပါဘူးေပါ့ေလ၊ အဲဒါဆို တက္ရမွာေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္ MA မွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္း ထြက္လာလို႔။<br /><br />အဲဒီတုန္းက MA dissertation ၿပီးခ်ိန္နဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ MA က စက္တင္ဘာ ၁၅ရက္ေန႔ ၿပီးတယ္ဆိုရင္ PhD အတြက္ enroll လုပ္တာက စက္တင္ဘာ ၂၅ မွာလုပ္ရတယ္၊ ေအာက္တိုဘာ လဆန္းမွာ PhD စတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ျပည့္ျပည့္ PhD အတြက္ အခုလုပ္ေနတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေျပာျပပါအံုး။ </span><br />ျပည့္ - Living tradition of Pathana … ျမန္မာျပည္မွာ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ပူေဇာ္ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဓေလ့ထံုးစံနဲ႔ပူေဇာ္ကိုးကြယ္ရျခင္းအေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒါက စာလံုးေရ တသိန္းကို ၃ ႏွစ္အတြင္း ၿပီးေအာင္ေရးရမယ္။ အခုေတာ့ သံုးေသာင္း ေက်ာ္ေလာက္ၿပီးေနၿပီ။<br /><br />အခုလုပ္ေနတဲ့ ပ႒ာန္းကိုေတာ့ ဆရာမက recommend လုပ္တာ၊ ဆရာမက ျမန္မာျပည္မွာ ပ႒ာန္းက အေရးပါတယ္ဆိုတာ သိေနတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ပ႒ာန္းလုပ္ဖို႔ ေျပာတယ္။ သမီးကလဲ အစကေတာ့ စဥ္းစားအံုးမယ္လို႔ သူ႔ကို ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူေျပာတဲ့အတိုင္းပဲ လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သမီး ပထမဆံုး ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာမယ္ဆိုတာက ပ႒ာန္းကို ေလ့လာခ်င္တာက စတာေလ။ ဒါေပမဲ့ သမီးက တျခားသူေတြလို အဘိဓမၼာ အေျခခံ ေသခ်ာတက္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ confidence မရွိဘူး။<br /><br />ဆရာမကေတာ့ လုပ္ဖို႔ အားေပးတယ္။ ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိနဲ႔ ဆရာေတာ္ ဦးဂႏၶမာတို႔ကို တပည့္ေတာ္ ျဖစ္ပါ့မလားလို႔ တိုင္ပင္ၾကည့္ေတာ့လဲ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးလံုးက အားေပးၾကေတာ့ သမီးလဲ လုပ္ျဖစ္သြားတာ။ သမီး ဆရာမက ေတာ္ေတာ္ ေတာ္ပါတယ္။ တပည့္တေယာက္ကို force လုပ္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ တပည့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ကိုသိၿပီး တိုက္တြန္း အားေပးတာမ်ဳိးပဲ လုပ္တာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - PhD ဘြဲ႔ရၿပီးရင္ ဘာဆက္လုပ္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားလဲ။ </span><br />ျပည့္ - PhD ၿပီးရင္ေတာ့ စာသင္တဲ့ဘက္ကို ေရာက္သြားမွာပါ၊ ၿပီးေတာ့ research တို႔ project တို႔ ဆက္လုပ္မယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းက ပ႐ိုက္ဗိတ္ funding ေတြနဲ႔ ပေရာဂ်က္တခုအတြက္ အလုပ္အပ္တာမ်ဳိးရွိတယ္။ Post doc ဆိုတာလဲ ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ after PhD မွာ pay researcher အေနနဲ႔ apply လုပ္ရမယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ျမန္မာျပည္အတြက္ေကာ ဘာေတြ ျပန္လုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိလဲ။ </span><br />ျပည့္ - ျမန္မာျပည္ကို သမီးက ႏွစ္စဥ္ ျပန္ေနတာဆိုေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ လုပ္သြားမွာပါ၊ ဥပမာ ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္က လိုအပ္လို႔ ကမ္းလွမ္းလာရင္ အဲဒီမွာ ျပေပးဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး conference တို႔ဘာတို႔ဆိုရင္လည္း ကူညီေပးဖို႔ရွိပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဟိုတေလာက ျပည့္ျပည့္ ထုိင္းမွာ conference တခုသြားေသးတယ္ေနာ္။ </span><br />ျပည့္ - ဟုတ္တယ္၊ အဲဒီဟာက မဟာခ်ဴလာေလာင္ကြန္ Buddhist University မွာ ဌာနတခုက International Buddhist seminar ဆိုၿပီး conference လုပ္တာ အဲဒီမွာ စာတမ္းသြားဖတ္တာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဘာအေၾကာင္း ဖတ္ခဲ့လဲ။ </span><br />ျပည့္ - “သုညတ” အေၾကာင္း၊ သုညတနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဖားေအာက္ tradition၊ ေနာက္ သဲအင္းဂူ tradition၊ ထိုင္းမွာရွိတဲ့ ဘိကၡဴဗုဒၶ ဒါသ အဲဒီဆရာေတာ္ရဲ႕ teaching ေတြေပါ့ေနာ္။ သူတို႔က သုညတကို ဘယ္လိုျမင္လဲ သူတို႔အတြက္က ဘာလဲဆိုတာေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မဟာယနေတြရဲ႕ စာေပမွာ ရွိတဲ့ သုညတက အဘိဓမၼာကို နည္းနည္း criticize လုပ္ထားတာလဲ ပါတာေပါ့။ ဥပမာ အဘိဓမၼာမွာ ပရမတၳ တရားေလးပါး ရွိတယ္။။ ဒီပရမတၳေလးပါးက တကယ္ကိုရွိတယ္ atomic reality ဆိုၿပီး ယူဆတာေလ။ အဲဒါကို atomic reality ဆိုတာက အတၱ၀ါဒနဲ႔ ဆက္စပ္ေနလား၊ အတၱဆိုတာ မရွိဘူး ေျပာေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ atomic reality ဆိုတာ အတၱအေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ပရမတၳတရားေလးပါးကို ကိုယ္ပိုင္၊ ကိုယ္ဆိုင္ အေနနဲ႔ ယူဆသြားႏိုင္တယ္၊ တကယ္ရွိတဲ့ အရာႀကီးဆိုၿပီး စြဲသြားႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး မဟာယာနတို႕က ေထာက္ျပတယ္။<br /><br />အဲဒါကို ေထရ၀ါဒက ပ႒ာန္းနဲ႔ ေျဖရွင္းတယ္။ ပရမတၳတရားေလးပါးက အေၾကာင္းအက်ဳိးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာဆိုၿပီး ပ႒ာန္းက ေဟာထားတာ ဆိုေတာ့ စြဲထားမယ္ဆို စြဲလို႔ကို မရဘူးေပါ့။ အဲဒီဟာကို သမီးက ေပပါထဲမွာ debate လုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုး တကယ္တမ္း က်င့္စဥ္ထဲမွာ သုညတကို ဘယ္လိုနားလည္လဲ … ဆရာေတာ္ေတြက ဘယ္လို interpret လုပ္လဲေပါ့။ ဥပမာ သဲအင္းဂူဆရာေတာ္ႀကီးက စိတ္မေပၚတဲ့ ေနရာက နိဗၺာန္ … ပညတ္မတပ္ေတာ့တဲ့ ေနရာက သူ႔အတြက္ေတာ့ သုညတပဲလို႔ ေဟာခဲ့တယ္။ ႐ုပ္ခ်ဳပ္ နာမ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေနရာက နိဗၺာန္ပဲလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါေတြကို သမီးရဲ႕ ေပပါထဲမွာ explore လုပ္ထားတာေပါ့။</div><div style="text-align: justify;" align="left"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Zb1mAN4Dkiw/TqMZcobje4I/AAAAAAAACOE/mc4ti4ajwwk/s1600/pyi1.jpg"><img style="width: 320px; height: 240px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666400735842237314" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Zb1mAN4Dkiw/TqMZcobje4I/AAAAAAAACOE/mc4ti4ajwwk/s320/pyi1.jpg" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-WuHWMatH66k/TqMZ8IPedWI/AAAAAAAACOQ/fyUfjlh4meg/s1600/pyi2.jpg"><img style="width: 320px; height: 240px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666401276957455714" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-WuHWMatH66k/TqMZ8IPedWI/AAAAAAAACOQ/fyUfjlh4meg/s320/pyi2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ သုညတအေၾကာင္း စာတမ္းဖတ္စဥ္</span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒီ conference တက္ဖို႔ ျပည့္ျပည့္ကို ဘယ္သူက ဖိတ္တာလဲ။ </span><br />ျပည့္ - ဘုန္းဘုန္းတပါးက ဖိတ္လို႔ သြားရတာ။ အခုလဲ လာမယ့္ ႏို၀င္ဘာ ဒီဇင္ဘာအတြက္ ေပပါ ၂ ခု ေရးရမယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒါက …</span><br />ျပည့္ - အဲဒါကလဲ ထိုင္းမွာပဲ၊ ေပပါ ၂ ခုက ဘာအေၾကာင္းလဲဆိုေတာ့ … တခုက သဲအင္းဂူနဲ႔ စြန္းလြန္း tradition ေပါ့။ အဲဒီ ႏွစ္ခုက ပရိယတၱိဘက္က လာတာမဟုတ္ဖူး က်င့္စဥ္ဘက္က တက္သြားတာဆိုေတာ့ အဲဒီ tradition ကို ေလ့လာတာ။ ေနာက္တခုက ပ႒ာန္းနဲ႔ meditation ဘယ္လိုဆက္စပ္လဲ ဆိုတာေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ မုိးညွင္းဆရာေတာ္၊ ဖားေအာက္ ဆရာေတာ္၊ သဒၶမၼရံသီ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ေဟာတဲ့တရား ဆိုရင္ ပ႒ာန္းနဲ႔ meditation ဆက္စပ္ေနတာေလ။ အဲဒီအေၾကာင္းေပါ့။ ဒီေပပါ ႏွစ္ခုက issue ကေတာ့ တခုပဲ။ ဒါေပမဲ့ တခုက ပရိယတၱိ၊ တခုက ပဋိပတၱိေပါ့ … ။ ဒါေပမဲ့ လမ္းတခုေနရာမွာေတာ့ ဆံုမွာပဲေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-efkOhEaEHNw/TqNDZTSEKkI/AAAAAAAACOo/gm1TftYXra4/s1600/pyi4.jpg"><img style="width: 320px; height: 240px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666446858114050626" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-efkOhEaEHNw/TqNDZTSEKkI/AAAAAAAACOo/gm1TftYXra4/s320/pyi4.jpg" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-OqJkMuSKi-Y/TqNDBPj_f0I/AAAAAAAACOc/eG_8m5hPUyo/s1600/pyi3.jpg"><img style="width: 320px; height: 240px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666446444798639938" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-OqJkMuSKi-Y/TqNDBPj_f0I/AAAAAAAACOc/eG_8m5hPUyo/s320/pyi3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ျပည့္ျပည့္ ဒီလို စာေတြေရးဖို႔က တျခားဘာစာအုပ္ေတြ ေလ့လာရေသးလဲ။</span><br />ျပည့္ - ကံအေၾကာင္း ေရးတုန္းကဆိုရင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ တရားေတြ ေလ့လာကိုးကားရတယ္။<br />ပ႒ာန္းဆိုရင္ မိုးညႇင္း ဆရာေတာ္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြ ကိုးကားရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တာ ေရးေပမဲ့ တျခားဘာသာေတြရဲ႕ discipline ေတြကိုပါ သိထားရတယ္။ history တို႔ political တို႔လဲ ဖတ္ရတယ္။ ျမန္မာ့သမိုင္း၊ ႏိုင္ငံေရး ေျပာင္းလဲပံုေပါ့။ အဲဒါေတြကို ထည့္မေရးေတာင္မွ ထည့္ေတြးရတယ္။ ထည့္မေတြးလို႔ မရဘူး။ ေတြးလြန္းေတာ့ သမီး mind က အရမ္းကို complex ျဖစ္တယ္။<br /><br />သမီးတို႔ ပီအိတ္ခ်္ဒီ သမားေတြက ပထမႏွစ္မွာ upgrade လုပ္ရတယ္။ စစခ်င္း PhD/ M.phil ဆိုၿပီး လက္ခံထားတာ။ အဲဒီကေန PhD candidate အေနနဲ႔ု ေျပာင္းဖို႔က စာလံုးေပါင္း ၂ ေသာင္းေက်ာ္ ေရးရတယ္။ သမီးေရးတာ ၃ ေသာင္းေက်ာ္သြားတယ္။ အဲဒီဟာေရးတုန္းက ေတာက္ေလွ်ာက္ အဲဒီအေၾကာင္း တလေလာက္ ေတြးထားေတာ့ အေတြးက ရပ္လို႔မရဘူး။ အဲဒါကို ဆရာမက သိတယ္။ ဗိုင္ဗာ လဲထိုင္ရေသးတာဆိုေတာ့ ဗိုင္ဗာထိုင္ခါနီး ဆရာမနဲ႔ သြားေတြ႔ၿပီး ဘာလုပ္ရမလဲ ေမးေတာ့ ဆရာမက ဘာမွမလုပ္နဲ႔ အိပ္တဲ့ … နင္ အိပ္ဖို႔ပဲလိုတာတဲ့။ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ၄ ရက္ေလာက္ တရားထိုင္ အိပ္ တရားထိုင္ အိပ္ အဲဒီလို လုပ္လိုက္ေတာ့မွ ေတြးတာေတြ ရပ္သြားတယ္။ အစက ရပ္လို႔မရဘူး၊ အိပ္လဲ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြးေနတာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - PhD လုပ္ေတာ့ေရာ ျပည့္ျပည့္ အေဖက အားေပးလား။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြကေရာ ဒီဘာသာရပ္ သင္ယူတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လိုေျပာၾကလဲ။ </span><br />ျပည့္ - အစတုန္းကသာ ေဖေဖက ကန္႔ကြက္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သမီးကိုခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ အားေပးပါတယ္။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြကလဲ အားေပးၾကေပမဲ့ တခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေျပာၾကတာေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ ဒါမ်ဳိးလုပ္ရတာလဲ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ စီးပြါးေရးသင္ၿပီးမွ ဒီဘက္ကို ကူးေတာ့ ေၾကာင္သြားၿပီလို႔ ေျပာၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျမန္မာအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက ေျပာၾကတာမ်ားတယ္။ ဒီေကာင္မေလး ေဂါက္မ်ားသြားၿပီလားေပါ့။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လဲ ဘာသာေရးကို ေလ့လာလိုက္စားၿပီး သမီးတတ္ႏိုင္သေလာက္ ဗုဒၶတရားေတာ္နဲ႕အညီ ေနျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ေတာ့ သမီးကို ေရွးရိုးႀကီး၊ conservative ျဖစ္တယ္ေပါ့။ ဥပမာ သမီးက အဂၤလန္မွာ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ အေနၾကာတာေတာင္ အရက္တို႔ ဝိုင္တို႔ မေသာက္ဘဲေနတယ္ဆိုေတာ့ ေခတ္မမွီဘူးေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒီလိုေျပာၾကေတာ့ ျပည့္ျပည့္ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေနလဲ။</span><br />ျပည့္ - ဘယ္လိုမွ မေနဘူး။ သမီး သီလရွင္၀တ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း စိတ္လဲ ေျပာင္းတယ္ ႐ုပ္လဲ ေျပာင္းတယ္။ ႐ုပ္က အထူးသျဖင့္ ဆံပင္ေပါ့။ အရင္တုန္းက သမီးဆံပင္က ၾကမ္းၿပီး ဖြါဖြါ ေျခာက္ေျခာက္ႀကီး။ ေနာက္ေတာ့ သီလရွင္၀တ္ၿပီး ျပန္ေပါက္ေတာ့ မၾကမ္းေတာ့ဘူး ဆံပင္က ေျခာက္လဲ မေျခာက္ေတာ့ဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br />စိတ္ေျပာင္းတာကေတာ့ အရင္ကဆို ေဒါသ အရမ္းထြက္တာ၊ မေက်နပ္တာ မ်ားတယ္။ အခုေတာ့ ေဒါသထြက္ရင္ေတာင္ အခ်ိန္တိုသြားတယ္။ သမီးကို တရားျပတဲ့ ဆရာေလးတပါးက သူက ေျခသုတ္ပုဆိုး ေျမြစြယ္က်ဳိးလို ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္လို႔ ေျပာဖူးတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ကိုယ္လဲ ႀကိဳးစားတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးေပါ့ေလ ႀကိဳးစားေနတုန္းပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ခုလို အခ်ိန္ေပးၿပီး ေျဖေပးတဲ့အတြက္ ျပည့္ျပည့္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><br />ျပည့္ - သမီးလည္း ခုလို သမီးရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳေတြကို အမ်ားနဲ႕ ရွယ္ခြင့္ရတဲ့ အတြက္ အမကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;">***</div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 153);">ဒီပို႔စ္ ျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ အခ်ိန္ေပး၍ ကူညီသူ ျပည့္ျပည့္ (ျပည့္ၿဖိဳးေက်ာ္)ႏွင့္ အိမ္သားမ်ား၊ သည္းခံၿပီး ေစာင့္စားဖတ္႐ႈၾကသူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ... ။ </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br />ေမဓာ၀ီ</div><div style="text-align: justify;">၂၂၊ ၁၀၊ ၂၀၁၁</div><div style="text-align: justify;">၂၃း၃၃ နာရီ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-8226328984337452094?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-73539868498361725052011-10-18T20:58:00.005+01:002011-10-18T21:04:35.841+01:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 102, 204);font-size:130%;" >"ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့"</span><br />***<br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ငွက္ျပာေလးေတြ ေတးဆိုေနၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ပန္း၀ါေလးေတြ ပြင့္ေ၀ေနၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ေလျပည္ႏုႏု ယုယတိုက္ခတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း ႏြဲ႔ႏြဲ႔ယိမ္းေနတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">တိမ္မွ်င္ျဖဴစ ေမ်ာလြင့္ေနၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ရြက္ေျခာက္ညိဳလြ လြင့္ေႂကြက်ေနတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလို႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">………………………………………..</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">…………………………………………..</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">………………………………………………..</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153);font-size:85%;" >အမိနဲ႔ဖ ကိုယ့္ဆီလာၾကမယ္ … ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">တကယ္ပါ ...</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ကိုယ္လြမ္းေနတာ သိလိုု႔တဲ့ …</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">တေလာကလံုး သာယာလွေနတယ္ … ။ … ။ </span><br />***<br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;">ေမဓာ၀ီ<br />၁၈၊ ၁၀၊ ၂၀၁၁<br />၁၆း၁၅ နာရီ<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-7353986849836172505?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-32676622319006316702011-10-12T23:50:00.006+01:002011-10-18T15:54:56.128+01:00<div style="text-align: justify;">ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ တယ္လီေဗးရွင္းၾကည့္ေနတဲ့ ဦးရီးေတာ္က တံခါးဖြင့္၀င္လာတဲ့ က်မကို လွမ္းေျပာတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />"သမီး မင္းဂန္ ရြာဦးေက်ာင္းရဲ႕ မီးထြန္းပြဲ သြားခ်င္လား ... ဒီညေနခင္းက ရာသီဥတု မဆိုးဘူးဆိုေတာ့ သမီးသြားခ်င္ရင္ ထမင္းစားေသာက္ၿပီး သြားၾကတာေပါ့ ..." တဲ့<br /><br />က်မက အဲဒီစကားၾကားခ်င္လို႔ ေစာင့္ေနခဲ့တာပါ။ ဒီေန႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားရင္ ယူသြားဖို႔ ေက်ာင္းမတက္ရတဲ့ မေန႔က တမနက္လံုး ဟင္းေတြ ခ်က္ထားခဲ့တာ၊ မီးထြန္းပြဲ သြားခ်င္လို႔ ရာသီဥတု ေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ရတာလဲ အေမာပါပဲ။ မိုးေလ၀သ သတင္းက မိုးရြာမယ္လို႔ ေၾကျငာခ်က္ ထုတ္ထားတဲ့အတိုင္း က်မတို႔ေနတဲ့ ၀ံပုေလြရြာမွာ တေန႔လံုး မုိးရြာပါတယ္။ မိုးရြာရင္/ ရာသီဥတု ေအးရင္ မသြားဘူးလို႔ ဦးရီးေတာ္က ႀကိဳေျပာထားတာ၊ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ညေနခင္းေလးကမွ မိုးတိတ္သြားၿပီး ေကာင္းကင္က မိုးသားကင္းစင္ ၾကည္လင္သြားခဲ့တယ္၊ အပူခ်ိန္ကလဲ ၁၆ - ၁၇ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ဆိုေတာ့ ေနလို႔ ေကာင္း႐ံုကေလး ... မေအးလွဘူး။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ ညေနစာကို ကမန္းကတန္း စားေသာက္ၾကၿပီး ဆြမ္းဟင္းဘူးေတြ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ သယ္လို႔ ညေန ၆ နာရီခြဲမွာ မင္းဂန္ရြာကို သြားၾကပါတယ္။ ဦးရီးေတာ္က ကားေမာင္း၊ က်မကေတာ့ သူမပ်င္းရေအာင္ ေဘးနားကေန အတင္းေပါင္းစံု အဲေလ သတင္းေပါင္းစံု ေျပာလို႔ေပါ့ :)<br /><br />ကားလမ္းက အေရွ႕အရပ္ကို မ်က္ႏွာမူ ေမာင္းရတာမို႔ ျပည့္၀န္းထိန္သာေနတဲ့ လမင္းႀကီးကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ ျမင္ေတြ႔ရတယ္။ ဦးရီးေတာ္က ဆရာေတာ္ဦး၀ိစိတၱရဲ႕ ပ႒ာန္းတရားကို တလမ္းလံုးဖြင့္သြားတာမို႔ ပ႒ာန္း ပစၥယနိေဒၵသ အဆံုး ည ၇ နာရီ သာသာ ေမွာင္စပ်ဳိးခ်ိန္ေလာက္မွာ မင္းဂန္ရြာဦးေစတီကို ေရာက္ပါတယ္။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-81w1J83UiT0/TpYB6xbeKQI/AAAAAAAACLQ/SlsfysviPhA/s1600/DSC05365.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-81w1J83UiT0/TpYB6xbeKQI/AAAAAAAACLQ/SlsfysviPhA/s320/DSC05365.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662715690677577986" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-cvO-xrthHVY/TpYBibGGRcI/AAAAAAAACLE/nEO6IexhW40/s1600/DSC05347.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-cvO-xrthHVY/TpYBibGGRcI/AAAAAAAACLE/nEO6IexhW40/s320/DSC05347.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662715272365491650" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">က်မတို႔ ေရာက္ေတာ့ သူမ်ားေတြက မီးထြန္းေနၾကၿပီ။ က်မတို႔ တူ၀ရီးလဲ ပါလာတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ထုတ္ၿပီး မီးထြန္းၾကတယ္။ ရာသီဥတု သာယာေပမဲ့ လာတဲ့လူ နည္းေနသလားလို႔ ထင္မိတယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚက လမင္းႀကီးကေတာ့ ဘယ္သူလာလာ မလာလာ သာေနတာပါပဲ။ လမင္းကို ပံု႐ိုက္ရင္ အျပင္မွာလို ဘယ္ေတာ့မွ မလွေပမဲ့ ပံုမ႐ိုက္ဘဲလဲ မေနႏိုင္ဘူး။ လျပည့္ညက လူကို ဖမ္းစားႏိုင္လြန္းတယ္ ... ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-EVcwzQ-reFc/TpX77X3Wu_I/AAAAAAAACJk/UAZKYMn8eTc/s1600/DSC05373.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-EVcwzQ-reFc/TpX77X3Wu_I/AAAAAAAACJk/UAZKYMn8eTc/s320/DSC05373.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662709103925312498" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-aXzSZv7h5IQ/TpX8Ow06SQI/AAAAAAAACJw/-40LVvrJoJg/s1600/DSC05374.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-aXzSZv7h5IQ/TpX8Ow06SQI/AAAAAAAACJw/-40LVvrJoJg/s320/DSC05374.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662709437043460354" border="0" /></a><br />စီတန္းထြန္းညႇိထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြရယ္ ... ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ မီးပံုးေလးေတြရယ္ ... ေလတိုက္တိုင္း တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ေနတဲ့ သာသနာ့အလံေလးေတြရယ္ ... ျမင္ရတာ ၾကည္ႏူးစရာ ... ။ ေၾသာ္ ... ဒီအခ်ိန္ဆို ... က်မတို႔ဌာေန ျမန္မာျပည္မွာ လူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ေနၾကမလဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-NiZTJ_ywzEs/TpYAlXo2OuI/AAAAAAAACKs/vpSMOLBetuU/s1600/DSC05350.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-NiZTJ_ywzEs/TpYAlXo2OuI/AAAAAAAACKs/vpSMOLBetuU/s320/DSC05350.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662714223465478882" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-raahKuDBq5c/TpYA50lc7WI/AAAAAAAACK4/F4Lz-6kyj-U/s1600/DSC05352.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-raahKuDBq5c/TpYA50lc7WI/AAAAAAAACK4/F4Lz-6kyj-U/s320/DSC05352.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662714574833249634" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ေစတီထဲက ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ေရွ႕မွာလဲ ပန္း၊ ဆီမီးနဲ႔ အေမႊးတိုင္ေတြ ကပ္လွဴ ထြန္းညႇိ ပူေဇာ္ထားၾကတယ္။ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္ သံဃာအရိပ္ဟာ စိတ္ညြတ္ႏူး ခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ ... ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-tpBEcA8m2ZM/TpX_IDrTnAI/AAAAAAAACKg/KO8SF-wNMIA/s1600/DSC05359.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-tpBEcA8m2ZM/TpX_IDrTnAI/AAAAAAAACKg/KO8SF-wNMIA/s320/DSC05359.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662712620379249666" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-eO5-8V1gMzw/TpX-6rp0l4I/AAAAAAAACKU/f3LK9qr6uVw/s1600/DSC05355.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-eO5-8V1gMzw/TpX-6rp0l4I/AAAAAAAACKU/f3LK9qr6uVw/s320/DSC05355.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662712390592272258" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">လျပည့္ေန႔က မႏွစ္ကလို ပိတ္ရက္ (စေန တနဂၤေႏြ) မဟုတ္ဘဲ ၾကားရက္ (ဗုဒၶဟူးေန႔) ျဖစ္တာေၾကာင့္ မီးထြန္းပြဲကို လူမ်ားမ်ား လာႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ထင္ေနေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာၾကပါတယ္။<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-INU8DV3S9e0/TpX9NhAzR6I/AAAAAAAACKI/eV_UlYrxIQk/s1600/DSC05361.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-INU8DV3S9e0/TpX9NhAzR6I/AAAAAAAACKI/eV_UlYrxIQk/s320/DSC05361.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662710515130124194" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-eWINbVIjdTI/TpX87QR9vQI/AAAAAAAACJ8/ndJTJrzzqUU/s1600/DSC05364.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-eWINbVIjdTI/TpX87QR9vQI/AAAAAAAACJ8/ndJTJrzzqUU/s320/DSC05364.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662710201401064706" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">သံဃာေတာ္ေတြ ပ၀ါရဏာ ျပဳၿပီးေနာက္ ပ႒ာန္းပစၥယနိေဒၵသကို ရြတ္ဖတ္ သရဇၥၽာယ္ၾကတယ္။ ရြတ္ဖတ္အၿပီးမွာ ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာဦးဥတၱရဉာဏက အဘိဓမၼာေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပံု အက်ဥ္းနဲ႔ ဆီမီးလွဴရျခင္း ပန္းလွဴရျခင္း အက်ဳိးေတြကို အဂၤလိပ္လို ေဟာၾကားပါတယ္။ (ဧည့္ပရိသတ္ေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသားက သံုးပံုတပံုေလာက္ ပါေနလို႔ပါ။)<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-NFx7a1yclEE/TpX7XFwwZOI/AAAAAAAACJY/iPf9qLMkkHI/s1600/DSC05372.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-NFx7a1yclEE/TpX7XFwwZOI/AAAAAAAACJY/iPf9qLMkkHI/s320/DSC05372.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662708480590505186" border="0" /> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-JE0gzYf6H_I/TpX7EYNLftI/AAAAAAAACJM/tvU24PWHxpk/s1600/DSC05369.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-JE0gzYf6H_I/TpX7EYNLftI/AAAAAAAACJM/tvU24PWHxpk/s320/DSC05369.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662708159124045522" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">အားလံုးၿပီးေတာ့ သာဓု သံုးႀကိမ္ေခၚၿပီး ျပန္ၾက႐ံုပဲေပါ့။ ထြန္းထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြက လင္းလက္ ေတာက္ပေနတုန္းပဲ။ သီတင္းကၽြတ္ညရဲ႕ ေကာင္းကင္ယံမွာလဲ လမင္းက ထိန္ထိန္သာေနဆဲ ... ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-KigYDu_9InU/TpYCYs6GszI/AAAAAAAACLc/JLHBanHPZj8/s1600/DSC05367.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-KigYDu_9InU/TpYCYs6GszI/AAAAAAAACLc/JLHBanHPZj8/s320/DSC05367.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662716204859962162" border="0" /></a> ... <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-QMuuqT3C2FE/TpYCuQWGi7I/AAAAAAAACLo/-pcA4arESjA/s1600/DSC05368.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-QMuuqT3C2FE/TpYCuQWGi7I/AAAAAAAACLo/-pcA4arESjA/s320/DSC05368.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662716575149886386" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ျခေသၤ့ႀကီးရဲ႕ အာခံတြင္းထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားတာ ေတြ႔လို႔ သေဘာက်တာနဲ႔ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လိုက္တယ္။ ရဲရင့္ျခင္း၊ တည္ၾကည္ျခင္း၊ ခြန္အားရွိျခင္း အဓိပၸါယ္ေတြကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ ျခေသၤ့ႀကီးေတြရဲ႕ မ်က္လံုးက ေကာင္းကင္က လမင္းကို ေမာ့ၾကည့္ေနသလိုပဲ။ သီတင္းကၽြတ္ညရဲ႕ လမင္းဟာ လူေတြတြင္မက ျခေသၤ့ႀကီးေတြကိုပါ ဖမ္းစားႏိုင္ေလသလား ... ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-xEiBBYgORIc/TpYDmTAin5I/AAAAAAAACL0/w29JpUJ7B_0/s1600/DSC05380.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-xEiBBYgORIc/TpYDmTAin5I/AAAAAAAACL0/w29JpUJ7B_0/s320/DSC05380.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662717537937432466" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-BqTu7wEGfAE/TpYD8QO_b_I/AAAAAAAACME/zPtxy5faQVw/s1600/DSC05383.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-BqTu7wEGfAE/TpYD8QO_b_I/AAAAAAAACME/zPtxy5faQVw/s320/DSC05383.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662717915149856754" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">အိမ္အျပန္လမ္း ကားေပၚမွာ က်မတို႔ တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေတြအတြက္ ပီတိေတြနဲ႔ စားျမံဳ႕ျပန္ရင္း က်မက ဆရာေတာ္ေပးလိုက္တဲ့ စာအုပ္ကေလးကို လွန္ေလွာၾကည့္မိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က စၿပီး ဒီစာအုပ္ကေလးကို ဆရာေတာ္ခိုင္းလုိ႔ လုပ္ေပးခဲ့တာ ခုေတာ့ စာအုပ္အျဖစ္နဲ႔ ေရာက္သြားခဲ့ပါၿပီ။ အဖံုးေလးက က်မလုပ္ေပးတဲ့ အေရာင္အတိုင္း မထြက္ဘဲ နည္းနည္း မွိန္ေနတာကလြဲလို႔ မဆိုးလွပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘိလပ္မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကေလးအျဖစ္ အမွတ္တရ ျဖစ္တာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက အေဖ့စာအုပ္ေတြ က်မပဲ အစအဆံုး လုပ္ေပးခဲ့သလို ဒီေရာက္ေတာ့လဲ က်မ အေဖလို ေလးစားရတဲ့ ဆရာေတာ္အတြက္ ခုလို ေဆာင္ရြက္ေပးခြင့္ရတာ အလြန္ ၀မ္းေျမာက္မိတာေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာပဲ တလက္စတည္း မွတ္္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္။<br />***<br />သီတင္းကၽြတ္ညကေလးက ႐ိုးရွင္းေအးခ်မ္းစြာ သာယာလို႔ေနတယ္။<br />မင္းဂန္ရြာမွာ သာတဲ့ လမင္း ... ၀ံပုေလြရြာက က်မအခန္း ျပတင္းအထိ လိုက္လာတယ္။<br /><a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2010/10/blog-post_23.html" target="new">မႏွစ္ကလဲ </a>... အဲဒီလမင္းပါပဲ ... မင္းဂန္ရြာကို သူ႔အလင္းေတြနဲ႔ ျဖန္႔ခင္းေပးခဲ့တယ္ ... ။<br />ႏွစ္ေတြ ... အခ်ိန္ေတြ ... အေျခအေနေတြ ေျပာင္းသြားခဲ့ေပမဲ့ လမင္းရဲ႕ အလင္းေရာင္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲပါဘူး။<br />ေနာက္ႏွစ္ေတြတိုင္းမွာလဲ ဒီလိုညဆို မင္းဂန္ရြာဦးေစတီမွာ လမင္းအျမဲသာေစဖို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။<br /></div>***<br />ေမတၱာျဖင့္ ...<br /><br />ေမဓာ၀ီ<br />၁၂၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁<br />သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ည<br />၂၃း၄၃ နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-3267662231900631670?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-11514431808488887512011-10-11T17:30:00.005+01:002011-10-11T18:39:28.873+01:00<div style="text-align: justify;">တိုးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေတြရဲ႕ အစြမ္းေၾကာင့္ ... ကမၻာတဘက္ျခမ္းစီမွာေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြ စံုစံုညီညီ စကားစျမည္ ေျပာႏိုင္ခဲ့တယ္။ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ ဆိုဆံုးမစကားေတြ ၾကားႏိုင္ခဲ့တယ္။<br /><br />တခါတေလ အေမ့ရဲ႕ ဆံုးမသံေတြ ... တခါတေလ အေဖ့ရဲ႕ တရားသံေတြ ... နားေထာင္ရသလို ... တခါတေလေတာ့လဲ ... ကေလးတေယာက္လို အေဖ့ကို ခၽြဲလို႔ ... အကဲပိုရန္ေကာလို႔ အမ်ားကေျပာတာ ခံခဲ့ရေသးတယ္။<br /><br />ဘာျဖစ္ေသးလဲ ... ကိုယ္လဲေလ ေလာကီသားေပပဲ၊ ခၽြဲခ်င္လဲ ခၽြဲမယ္ ... သဲခ်င္လဲ သဲမယ္ ... အကဲပိုခ်င္လဲ ပိုမွာေပါ့ ... ခ်စ္ေတာ့လဲ ဒီလိုပဲ မဟုတ္လား။<br /></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><div style="text-align: center;"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 320px; display: block; height: 240px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388409777866910786" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/__dHKnoqdZUc/Ssd6JNn_rEI/AAAAAAAAAC0/B24Sn0MX2rI/s320/marmar10_2009.08.19_13.49.11.jpg" border="0" /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >အေမ့အရယ္ အေဖ့အျပံဳး<br /></span></div><br /><br />"သမီးေလး" ... ဆိုတဲ့ အေဖ့ရဲ႕ ေခၚသံက ရင္ကိုအျမဲ ေႏြးေထြးေစတယ္။<br /><br />"ကေလးေလးေတြ ရယ္ေနတာျမင္ေတာ့ သမီးေလး ငယ္ငယ္ကလိုပဲမို႔ သမီးေလးကို သတိရၿပီး သမီးေလး ... လို႔ေတာင္ အေဖက ေခၚမိသြားေသးတယ္" ... တဲ့။ အေဖက အဲဒီလိုေျပာေတာ့ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္လိုက္ရတာ။ ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ အေဖ့ကိုလဲ ပိုလို႔ ပိုလို႔ တိုးၿပီး ခ်စ္မိသြားေသး ... ။ အနားမွာရွိရင္ အေဖ့ရင္ခြင္ထဲ၀င္ၿပီး အေဖ့လည္ပင္းကို ယီးေလးခိုၿပီး အေဖ့ပါးျပင္ကို ေမႊးခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />အေဖရယ္ ... အေမရယ္ ... အမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေမာင္ေလးရယ္ ... ဘယ္ေတာ့တူတူ ေပါင္းစုေနၾကရမလဲလို႔ ေတြးၿပီး တခါတခါေတာ့လဲ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ကမၻာႀကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ... လာခ်င္ရင္ အနီးေလး ... ေတြ႔ခ်င္ရင္ အလြယ္ေလး ... စကားေျပာခ်င္သလား ... အနားမွာရွိသလို အ႐ုပ္ေရာ အသံပါ ၾကားႏိုင္ေသးတာပဲ ... ။ ၀မ္းနည္းစရာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္အားတင္းမိတယ္။<br /><br /><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 320px; display: block; height: 240px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388408633579212354" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/__dHKnoqdZUc/Ssd5Gm0jDkI/AAAAAAAAACs/cmu4EfltzjI/s320/marmar10_2009.08.19_13.48.55.jpg" border="0" /> ဒီေန႔ ...<br />သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ ... ။<br />skype ကို ၀င္ၿပီး အေဖနဲ႔အေမ အမႀကီးနဲ႔ စကားေျပာတယ္။ အေဖနဲ႔အေမကို ၀က္ဘ္ကမ္ကေန ၾကည့္ၿပီး ဦးသံုးႀကိမ္ခ် ရွိခိုးကန္ေတာ့တယ္။<br /><div align="justify"><br />"အေဖနဲ႔ အေမကို ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံနဲ႔ ပစ္မွားက်ဴးလြန္ခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႔ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ပါတယ္" ... လို႔ ေျပာၿပီး ကန္ေတာ့ေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမက ခြင့္လႊတ္ပါတယ္ ... လို႔ ၿပိဳင္တူေျပာၿပီး ဆုေတြ အသီးသီးေပးၾကတယ္။ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္မိတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ ေက်းဇူးတရားက ဆပ္လို႔ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းကေန ခုခ်ိန္ထိ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာ၊ က်န္းမာေရး၊ ဘာသာေရး ... အားလံုးအားလံုး အမ်ားထက္ပိုၿပီး ထူးကဲျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့လို႔ ခုလို ေနႏိုင္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ သမီးျဖစ္ရတာကို ေက်နပ္ဂုဏ္ယူမိတယ္။ ကိုယ့္အေဖ ကိုယ့္အေမေၾကာင့္ မ်က္ႏွာငယ္ရတာမ်ဳိး တခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ေက်းဇူးႀကီးလွပါတယ္ အေဖနဲ႔ အေမ ... ။ ေနာက္ဘ၀ေတြျဖစ္ခဲ့ရင္လဲ ဒီမိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ ရင္မွာသာ ခိုလႈံပါရေစ ... ။ </div>***<br />MDW<br />3.10.09<br />17:10 pm<br />***<br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ေရးထားၿပီး ဒီဘေလာ့မွာ မတင္ခဲ့ေသးတဲ့ စာတပုဒ္ပါ။ နက္ျဖန္မွ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔ကို ေရာက္မွာ ျဖစ္ေပမဲ့ နက္ျဖန္ ေက်ာင္းသြားရမွာမို႔ ဒီေန႔ပဲ အေမနဲ႔ အေဖကို skype ကေန ကန္ေတာ့လိုက္တယ္။ စကားေျပာခြင့္ ကန္ေတာ့ခြင့္ရေအာင္ ဖုန္းဆက္ေခၚေပးတဲ့ အရီးေလး (စစ) ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စာအသစ္ တပုဒ္ ေရးၿပီး တင္မယ္ စိတ္ကူးနဲ႔ ၾကိဳးစားေရးေနေပမဲ့ ပ်က္ေနတဲ့ မုဒ္ကို ျပင္မရတာေၾကာင့္ စာတပုဒ္ ျဖစ္မလာလို႔ ေရးၿပီးသား စာအေဟာင္းေလးပဲ ျပန္ရွာတင္လိုက္တာပါ။ ဒီဘေလာ့မွာ မတင္ရေသးေတာ့ အသစ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ဓာတ္ပံုကလဲ အဲဒီတုန္းက ၀က္ဘ္ကမ္ကတဆင့္ လွမ္း႐ိုက္လိုက္တဲ့ ပံုေတြပါ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မ႐ိုက္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ တကယ္တမ္း အေမနဲ႔ အေဖကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ရွိခိုးဦးခ် ကန္ေတာ့ခ်င္ေပမဲ့ ရေသ့စိတ္ေျဖ ၀က္ဘ္ကမ္ကတဆင့္ပဲ ကန္ေတာ့လိုက္ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလို ကန္ေတာ့ခြင့္ရတာကိုပဲ ေက်နပ္မိပါတယ္ေလ ... ။</span><br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၁၁၊ ၁၀၊ ၁၁<br />၁၇း၂၆ နာရီ<br />***<br />သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာ မ်ားႏွင့္တကြ အသက္တရက္ တမနက္ႀကီးသူမ်ား၊ ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံျဖင့္ ပစ္မွားမိသူမ်ား အားလံုးကို ဒီေနရာမွ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-1151443180848888751?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-46128935993165942782011-10-06T00:15:00.001+01:002011-10-06T00:15:32.786+01:00သစ္ရြက္ေတြက အေရာင္ေျပာင္းကုန္ၾကၿပီ။<br />အစိမ္းေတြၾကားမွာ တခ်ဳိ႕က ၀ါ၊ တခ်ဳိ႕က နီ၊ တခ်ဳိ႕က လိေမၼာ္အေသြး … ။ ပန္းခ်ီဆရာ ေဆးေရးထားသလို ညီညာတိက် မေနဘူး … ဒါေပမဲ့ လွတယ္။<br /><br />သစ္ရြက္ေတြက တဖြဲဖြဲ ေႂကြက်တယ္။<br />အညႇာမခိုင္တဲ့ ရြက္၀ါေတြ၊ ေလေျခြတိုင္း ေႂကြေႂကြက် … လမ္းမထက္မွာ … ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚမွာ … အ႐ိုင္းဆန္ဆန္ ဟိုတစ ဒီတစ။ ဒီဇိုင္းဆရာ ျခယ္သထားသလို သပ္ရပ္လွပမေနဘူး … ဒါေပမဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ … ။<br /><br />ေလထန္တယ္၊ မုိးသည္းတယ္။<br />တိမ္ညိဳေတြအံု႔ဆိုင္းလို႔ ေကာင္းကင္က မႈိင္းေနတယ္။<br />ေဆာင္းဦးရဲ႕ လက္တံက ၀န္းက်င္ကို ရစ္ပတ္ ျခံဳသိုင္းထားတယ္။<br />ေၾသာ္ … ဘာလိုလိုနဲ႔ ေဆာင္းဦးေလးႀကိမ္ တိုင္ခဲ့ပါပေကာ … ။<br />***<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ …<br />တိတိက်က် ေျပာရရင္ … ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၆ ရက္ေန႔ …<br />အားလံုးကို ခြဲခြါၿပီး <a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2007/11/blog-post_14.html" target="new">ဒီခရီး</a>ကို စတင္ ထြက္လာခဲ့ရတယ္ … ။<br /><br />ေမြးကတည္းက ေနလာခဲ့တဲ့ အဲဒီအိမ္ …<br />ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနသားက်ေနတဲ့ ေဒသ …<br />ကူညီသူ ေဖးမသူ ခ်စ္ခင္သူမ်ားစြာ အနားမွာ ျခံရံေနခဲ့ရတဲ့ ေနရာ …<br />ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အေျခအေနအရ စြန္႔ခြါခဲ့ရတယ္ … ။<br /><br />ဆိုးမလား ေကာင္းမလား ႀကိဳတင္မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာ …<br />ခက္ခဲမလား ၾကမ္းတမ္းမလား ေရရာမႈ မရွိတဲ့ ဘ၀ …<br />ဒုကၡ သုခ ၾကံဳလာသမွ် အားလံုးကို ေက်ာမွာ လြယ္ပိုးဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး …<br />ေျဖာင့္ျဖဴးမလား ေကာက္ေကြ႔မလား မသိႏိုင္တဲ့ လမ္းေပၚမွာ …<br />တလွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />ေအးစက္တဲ့ ေဒသရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈ ကင္းတဲ့ လူေတြအၾကား …<br />ခါးသီးမႈမ်ားစြာ …<br />႐ႈံးနိမ့္မႈမ်ားစြာ …<br />နာက်င္မႈမ်ားစြာ ၾကံဳေတြ႔ခံစားရင္း<br />မတ္တပ္ရပ္လို႔ လမ္းေပၚမွာ ငိုခဲ့ရဖူးတယ္။<br /><br />ေနထြက္က ေန၀င္တဲ့အထိ<br />ေျမပံုတခ်ပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း<br />မ်က္စိေတြေမွာက္လို႔<br />လမ္းေတြလဲ ေပ်ာက္ခဲ့ရဖူးတယ္ … ။<br /><br />မၿပံဳးခ်င္ဘဲ ၿပံဳး …<br />မရယ္ခ်င္ဘဲ ရယ္ …<br />ႏႈတ္မဆက္ခ်င္ဘဲ ဆက္<br />ထပ္ခါတလဲလဲ ေက်းဇူးစကားေတြ ဆိုၿပီး<br />မုန္းတီးခဲ့ဖူးတဲ့ ေလာက၀တ္ႀကီးကို မ်က္ႏွာဖံုးတခုလို စြပ္ထားခဲ့ရတယ္။<br />(ေလာက၀ဋ္လိုပဲ)<br /><br />မသိျခင္းေတြ …<br />မရွိျခင္းေတြ …<br />တျဖည္းျဖည္း မ်ားမ်ားလာေတာ့<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လဲ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ကင္းမဲ့ခဲ့ရတယ္။<br />***<br /><a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2007/10/blog-post_31.html" target="new">ဒီအခ်ိန္ဆို</a> … အိမ္ကို လြမ္းတယ္ …<br /><a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2009/10/blog-post.html" target="new">ဒီအခ်ိန္ဆို</a> … မိသားစုကို သတိရတယ္ …<br />ဒီရက္ပိုင္း မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ …<br />… အေဖနဲ႔ ေတြ႔တယ္၊<br />… အေမနဲ႔ ဆံုတယ္၊<br />… ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေရပက္မ၀င္ စကားေတြ ေျပာေနတယ္၊<br />တခါတုန္းက မိသားစု အတူေနခဲ့ၾကဖူးတဲ့<br />ေတာ႐ိုင္းေလးထဲက သစ္သားအိမ္ကေလးမွာ<br />ရယ္ေမာသံေတြ လႊမ္းေနသတဲ့ … ။<br /><br />အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ မ်က္၀န္းေတြစိုစြတ္လို႔ …<br />အဲဒီ ရယ္သံေတြကို လြမ္းရင္း ေမာေနမိတယ္ … ။<br /><br />လြမ္းတိုင္း ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။<br />ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီးေပၚမွာ …<br />... ဟိုးအျမင့္ႀကီးထိ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ေလယာဥ္ေတြရဲ႕ မီးခိုးတန္း ျဖဴျဖဴေတြကို ျမင္တိုင္း အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။<br />... လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို ျမင္တိုင္း <a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2010/10/blog-post_07.html" target="new">အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္</a> … ။<br />***<br />သစ္ရြက္ေတြ ေႂကြေနၾကတယ္ … ။<br />တြယ္တာခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ႀကီးကို စြန္႔ခြါၿပီး<br />တြယ္ရာမဲ့စြာ ေႂကြလြင့္လို႔ေပါ့ … ။<br /><br />ေလေ၀ွ႕လိုက္တိုင္း ရြက္ေႂကြေတြက တလြင့္လြင့္ …<br />ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ …<br />ကိုယ့္ဘ၀ေရာ ဘယ္ကိုလြင့္ရအံုးမလဲ … ဘယ္ကိုေရာက္ရအံုးမလဲ။<br />မေသခ်ာျခင္းေတြသာ ေသခ်ာေနတဲ့ဘ၀မွာ … ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အိမ္ကိုသာ ျပန္လြင့္ခ်င္ပါေတာ့တယ္ … ။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၆၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၁<br />၀၀း၀၁ နာရီ<br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);font-size:85%;" >(ခြဲခြါျခင္း ၄ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)</span><br /><br /><embed style="width: 400px; height: 80px;" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff" type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.xanga.com/media/xangaaudioembedplayer.swf?c=2&amp;i=3984098&amp;m=b5000"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-4612893599316594278?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-16204138526183323242011-09-23T22:40:00.000+01:002011-09-23T22:40:30.229+01:00<span style="color: rgb(102, 255, 153);font-size:130%;" >ထာ၀စဥ္ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စီးဆင္းခဲ့တယ္ …</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဘယ္ေသာင္မွ မရပ္</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဘယ္ကမ္းစပ္မွ မခို</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ရာဇ၀င္ေတြကို ထမ္းလို႔</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ကမ္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းရင္း</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">သူ … စီးဆင္းခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စီးဆင္းေနဆဲ …</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေသာင္ပဲထြန္းထြန္း ကၽြန္းပဲခံခံ</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေလထန္ထန္ မိုးသည္းသည္း</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ႏွင္းဖြဲဖြဲ ေနသာသာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဘယ္အခါမွ ျပန္မလွည့္ဘဲ</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">သူ … စီးဆင္းေနဆဲ … ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စီးဆင္းပါေစ …</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">အညာမွ အေၾက</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေျပျမန္မာ တ၀ွမ္း</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">သူထြင္တဲ့ လမ္းေပၚမွာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ</span> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">လြတ္လပ္စြာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထာ၀စဥ္ စီးဆင္းႏိုင္ပါေစ … ။ … ။</span><br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၂၃၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />၂၂း၁၉ နာရီ<br /><br /><embed style="width: 400px; height: 80px;" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff" type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.xanga.com/media/xangaaudioembedplayer.swf?c=2&amp;i=3982922&amp;m=d9598"></embed><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">ပထမပို႔စ္ကို ၂၃ရက္ေန႔ အမီ မတင္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ သံုးေၾကာင္းေလးပဲ ေရးၿပီး မနက္ ၄ နာရီ အိပ္ရာကအႏိုး ေက်ာင္းမသြားခင္ တင္ထားလိုက္တယ္၊ တကယ္က အရွည္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးထားၿပီးသားမို႔ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္လို႔ ကိစၥ၀ိစၥေတြ အားလံုး အၿပီးမွာ ကဗ်ာေလးကို ဆက္ေရးျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ အသံပါ သြင္းလိုက္ပါတယ္။ လည္ေခ်ာင္းနာ ေခ်ာင္းဆိုး တ၀က္တပ်က္ ႏွာေခါင္းပိတ္ေနတဲ့ အသံနဲ႔ေပမဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကေန႔အတြက္ အမွတ္တရေလးေပါ့ ... ၾကားခ်င္ရင္ နားဆင္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ အားလံုးကို အားနာစြာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ... ။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-1620413852618332324?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-15437335446558336352011-09-23T04:05:00.001+01:002011-09-23T04:05:20.184+01:00စီးဆင္းခဲ့တယ္ …<br />စီးဆင္းေနဆဲ …<br />စီးဆင္းပါေစ …<br />အစဥ္ … အျမဲ … ။<br />***<br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/LMec99Lc2-o" allowfullscreen="" width="420" frameborder="0" height="315"></iframe><br /><br />ဧရာ၀တီကို ခ်စ္ေသာ ...<br /><br />ေမဓာ၀ီ<br />၂၃၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />04:05 am<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-1543733544655833635?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-84412851660722769492011-09-20T23:30:00.004+01:002011-09-20T23:34:45.144+01:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">အပိုင္း ၁ နဲ႔ အပိုင္း ၂ က တလေလာက္ ကြာသြားတယ္။ က်မ မအားတာက တေၾကာင္း၊ ျပည့္ျပည့္ မအားတာက တေၾကာင္းနဲ႔ ခုေလာက္ထိ ၾကန္႔ၾကာ သြားတာပါ။ က်မလဲ ၿပီးၿပီးေရာ မတင္ခ်င္လို႔ အမွားအယြင္းေတြ ကင္းေအာင္ ကာယကံရွင္ဆီ ျပန္ပို႔ၿပီး ဖတ္ခိုင္းရပါတယ္။ ႏႈႈတ္တရာ စာတလံုး မဟုတ္လား။ အင္တာနက္မွာ အကၡရာတင္မယ္ဆိုရင္ လူတိုင္း ဖတ္လို႔ရတာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြ မမွားေစခ်င္လို႔ပါ။ အပုိင္း ၁ ကို မဖတ္ရေသးသူမ်ား (ေမ့ေနၾကသူမ်ား) ျပန္ဖတ္ခ်င္ရင္ လင့္ခ္ေလးက တဆင့္ အရင္ သြားဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။</span><br /></div>***<br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">(<a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2011/08/blog-post_18.html" target="new">အပိုင္း - ၁</a> မွ အဆက္)<br /></div><br />ျပည့္ - ဘာေၾကာင့္ MA ကို Buddhist Study လုပ္လဲဆိုေတာ့ စာသင္ခ်င္တာရယ္၊ သာသနာျပဳခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ေပါ့။ တရားျပဆရာမ လုပ္ၿပီး သာသနာျပဳခ်င္တာ။ သဲအင္းဂူမွာ တရားထိုင္ေတာ့ သဲအင္းဂူနည္းက တရားေထာက္ေတြ လိုတယ္။ သူ႔နည္းကိုက တရားေထာက္ေတြ မရွိရင္ ထိုင္တဲ့သူေတြက အဆင္မေျပဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သဲအင္းဂူနည္းက တရားတခ်ိန္ကို ၂ နာရီ ဣရိယာပုထ္ မျပင္ဘဲ ထိုင္ရတဲ့အျပင္ ေလကို ခပ္ျပင္းျပင္း ျမန္ျမန္ ႐ွဴရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သဒၶါတရားက သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ အဲဒီက ဆရာေလးေတြ တရားေထာက္ေပးတာ၊ သဒၶါတင္ေပးတာ ၾကည့္ၿပီး အရမ္းအားက်မိတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-q65riafbixA/TnkNO36GoKI/AAAAAAAACJE/Mi1w_yl1E5A/s1600/IMG_2273.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-q65riafbixA/TnkNO36GoKI/AAAAAAAACJE/Mi1w_yl1E5A/s400/IMG_2273.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654565356317352098" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - တရားေထာက္တယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲ။</span><br />ျပည့္ - တရားေထာက္တယ္ဆိုတာ သူတို႔က တရားထိုင္တဲ့ ေယာဂီေတြကို လိုက္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေတြပ်ံ႕လြင့္ရင္ ေဘးနားကေန လာေျပာတယ္။ သဲအင္းဂူဆရာေတာ္ႀကီးက ေဟာတယ္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္စစ္ရင္ သူမ်ားရဲ႕ စိတ္ကိုလည္း သိတယ္တဲ့။ သမီးကို တရားျပေပးတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက သဲအင္းဂူဆရာေတာ္ႀကီး လက္ေအာက္မွာ တရားက်င့္ခဲ့တာ။ သမီးကို တရားျပေပးတဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတြ၊ ဆရာေလးေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္က်င့္ထားၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ေတြ႕ၾကံဳခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ ေပၚကေန ေျပာျပေပးၾကတာ လို႔ သမီးကေတာ့ ယူဆတာပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - သဒၶါတင္ေပးတယ္ ဆိုတာကေရာ … ။ </span><br />ျပည့္ - သဒၶါတင္တယ္ဆိုတာ အားေပးတာပါပဲ။ ကိုယ့္ေဘးနားက အားေပးေတာ့ အားတက္ၿပီး ဆက္ထိုင္ျဖစ္တာေပါ့။ သမီး သီလရွင္၀တ္တဲ့ ေက်ာင္းမွာဆို ဆရာေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ေယာဂီေတြ လာရင္ သဒၶါတက္ေအာင္ ေျပာေပးတယ္၊ တရားျပေပးတယ္၊ အဲဒါမ်ဳိးလုပ္ခ်င္တာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - MA Buddhist Study ကို ေလ့လာသင္ယူတဲ့အတြက္ ျပည့္ျပည့္ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕ အားေပးမႈ (သို႔) ကန္႔ကြက္မႈ အေနအထားကိုလဲ ေျပာျပပါအံုး။ </span><br />ျပည့္ - Buddhist Study ကို ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့မွ အေဖ့ကို အသိေပးျဖစ္တယ္၊ အေဖက ပထမေတာ့ ပိုက္ဆံထုတ္မေပးဘူးတဲ့၊ ကိုယ့္ဘာသာ တက္ခ်င္တက္ေပါ့။ ဒါဆိုမျဖစ္ေသးဘူး ဆိုၿပီး အဲဒီအခါက်မွ အလုပ္လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးတာ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ပိုက္ဆံစုၿပီးမွ တက္မယ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ တပတ္ေတာင္ မၾကာပါဘူး၊ ေနာက္တေခါက္ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ အေဖက သမီးလုပ္ခ်င္လုပ္ေပါ့ တဲ့၊ ကိုယ္၀ါသနာပါတာကို ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပါ့ ဆိုၿပီး ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္။ သမီးအစ္မကလဲ ကူေျပာေပးပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-uQxzuSIw5O8/TnkKFgqlLoI/AAAAAAAACI0/TrQCziu2EVQ/s1600/IMG_7716.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-uQxzuSIw5O8/TnkKFgqlLoI/AAAAAAAACI0/TrQCziu2EVQ/s320/IMG_7716.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654561896924524162" border="0" /></a>.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ffPOREt0JG4/TnkK60GJJWI/AAAAAAAACI8/HYzO2fW_DaU/s1600/SL371598.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ffPOREt0JG4/TnkK60GJJWI/AAAAAAAACI8/HYzO2fW_DaU/s320/SL371598.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654562812673467746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">ပံု (၁) Oxford ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ... ၊ ပံု (၂) SOAS ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ...<br /></span></div><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ျပည့္ျပည့္ MA ၀င္ခြင့္အတြက္က အခက္အခဲ မရွိလိုက္ဘူးဆိုေတာ့ ဒီဘာသာရပ္ကို သင္ယူဖုိ႔အတြက္ ဘယ္လိုေတြ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့သလဲ။ </span><br />ျပည့္ - ၀င္ခြင့္အတြက္ကေတာ့ အခက္အခဲ မရွိလိုက္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သမီးက အီကိုဘက္မွာ train လုပ္လာတာ။ ႐ုတ္တရက္ ဗုဒၶဘာသာကို ေျပာင္းလိုက္ေတာ့ သမီး သြားေတြးတာ psychologically အရ ျပင္ဆင္ရမွာေလ၊ ကိုယ္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္ ဗုဒၶဘာသာကို ဘာသာရပ္တခုလို အေနာက္ႏိုင္ငံမွာ ေလ့လာမယ္ဆိုေတာ့ ဒီ literature ေတြကို ေရးတာက ဗုဒၶဘာသာေတြမွ မဟုတ္ဘဲ၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆရာေတြက ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ဘူးေလ၊ အရင္တုန္းကဆို ပိုဆိုးတယ္၊ ကိုလိုနီေခတ္တို႔ ဘာတို႔တုန္းက ေရးခဲ့တာေတြေပါ့၊ အဲဒီတုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ approach ေတြက ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာကို ထိခိုက္တာမ်ဳိးလဲ ျဖစ္ရင္ျဖစ္ေနမယ္၊ criticize လုပ္တာမ်ဳိးလဲ ရွိရင္ရွိမယ္။<br /><br />အဲဒီဟာေတြကို သမီးက မေလွ်ာက္ခင္ကတည္းက ေတြးထားရတာေပါ့၊ သမီး personal statement မွာ ဘာေရးထားလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီ challenges ေတြေပါ့ေနာ္။ challenge က ၂မ်ဳိးေပါ့။ တခုက intellectually challenge … MA Level မွာ study လုပ္ရတာဆိုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ intellectual က လိုက္ႏိုင္ မလိုက္ႏိုင္ ဆိုတာက challenge တခုေပါ့။ ေနာက္တခုက Spiritual challenge … ကိုယ့္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို ကိုယ္က ျပန္ၿပီး study လုပ္ရတာဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ ၀ိစိကိစၦာ ေပၚတာမ်ဳိးတို႔ ဘာတို႔ရွိႏိုင္တယ္၊ doubt ျဖစ္တာေတြ ဘာေတြက လာမွာေလ၊ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ဆရာေရးထားတာကို မႀကိဳက္တာမ်ဳိးလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သမီးက မေလွ်ာက္ခင္ကတည္းက ေတြးထားၿပီးသား။ အဲဒီ psychologically အရ ျပင္ဆင္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ေလးကို လိုအပ္တယ္။ ကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေလ့လာရတာဆိုေတာ့ အရမ္းႀကီး emotionally attach ျဖစ္ၿပီး ေလ့လာလို႔မရဘူး။ အဲဒီလို ႀကိဳေတြးထားေတာ့ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ critical thinking မွာ ပိုၿပီး enhance ျဖစ္သြားတာေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - သင္ယူေနခ်ိန္မွာေရာ တျခားအခက္အခဲေတြ ရွိလား။</span><br />ျပည့္ - ရွိတယ္ပဲ ေျပာရမွာေပါ့ေနာ္။ ဆရာတေယာက္ရွိတယ္၊ သူက Indian Buddhism သင္တာ။ Rome က Vatican မွာ အရင္က Priest ေပါ့။ သူက very strong ကက္သလစ္ေပါ့ေနာ္။ ဗာတီကန္မွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးကို advice ေပးရတာ။ သူက တိဗက္ စေကာ္လာပဲ၊ သူက ခရစ္ယာန္လဲ ျဖစ္တယ္၊ အၾကံေပးလဲ ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတြဆိုရင္ မထိတထိ အရမ္းစတာ၊ ဘုန္းႀကီးစာခ် ဆိုေတာ့ေလ … ၊ ေနာက္ၿပီး သူက အဘိဓမၼာ အရမ္းကၽြမ္းတယ္။ သူကၽြမ္းတာက ေထရ၀ါဒ အဘိဓမၼာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မဟာယာန အဘိဓမၼာတမ်ဳိးရွိတယ္၊ အဲဒါ ကၽြမ္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၀ိသုဒၶိမဂ္ ကၽြမ္းတယ္။ အဲဒီဆရာနဲ႔ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္လဲရွည္ရတယ္။ သူ႔အခ်ိန္ဆို ခႏၲီပါရမီကို ျဖည့္ထားရတယ္။ သမီးေျပာတဲ့ challenge ဆိုတာက အဲဒါမ်ဳိးေပါ့ေလ။ သူေျပာတာက မွန္ေတာ့ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာတေယာက္ အေနနဲ႔ လက္ခံဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။ က်န္တဲ့ ဆရာေတြနဲ႔ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-h3gGVvRCYzw/TnkJPv66pCI/AAAAAAAACIk/Wg73ZRv_4fY/s1600/248587_2046555533454_1531389481_32236484_5696695_n.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-h3gGVvRCYzw/TnkJPv66pCI/AAAAAAAACIk/Wg73ZRv_4fY/s320/248587_2046555533454_1531389481_32236484_5696695_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654560973306635298" border="0" /></a> ... <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-FH-zzcoVvTY/TnkJi7jCVJI/AAAAAAAACIs/_JxOUK2PJ5w/s1600/SL371597.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 139px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-FH-zzcoVvTY/TnkJi7jCVJI/AAAAAAAACIs/_JxOUK2PJ5w/s320/SL371597.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654561302845215890" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ တက္ခဲ့တာနဲ႔ ဆိုရင္ ဘယ္ဟာက ပိုခက္လဲ။</span><br />ျပည့္ - ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္နဲ႔က approach ခ်င္းကြာတယ္။ ဘယ္ဟာသာတယ္ မသာဘူးေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး။ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ေအာက္စ္ဖုိ႔ဒ္က ဆရာနဲ႔ ေက်ာင္းသား ထိေတြ႔မႈ နည္းတယ္။ SOAS ကေတာ့ အေဆာက္အဦးက ႏွစ္ခုထဲရွိတာဆိုေတာ့ ဆရာေတြေရာ ေက်ာင္းသားခ်င္းေရာ အျမဲေတြ႔ေနရတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး SOAS မွာ သင္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြက လူမ်ိဳးေပါင္းစံုရဲ႕ culture၊ ကိုးကြယ္မႈဘာသာ၊ ဘာသာစကား၊ ဂီတ ေတြကို အဓိကထားၿပီး ေလ့လာတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြမ်ားတယ္။ သမီးက အဲဒါမ်ဳိးေတြကို စိတ္၀င္စားလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သေဘာက်ပါတယ္။ အမလဲ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ေန႔က ေတြ႔လိုက္မွာေပါ့ ဘယ္ တကၠသိုလ္ရဲ႕ graduation မွ သီခ်င္းဆိုတာ မရွိဘူး၊ SOAS graduation က သီခ်င္းမွ ၃-၄ ပုဒ္ကို ဆိုတာ။ အျပန္က်ေတာ့ ပေရာ္ဖက္ဆာတေယာက္က က-ေတာင္ သြားေသးတယ္။ ေအာက္စ္ဖုိ႔ဒ္ graduation တုန္းက အကုန္လံုးကို လက္တင္လို ေျပာတာ ဆိုေတာ့ ဘာမွကို နားမလည္လိုက္ဘူး။ သူမ်ားေတြ လုပ္လို႔သာ လိုက္လုပ္လိုက္တာေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - MA မွာ ဘယ္ႏွစ္ဘာသာ သင္ရလဲ။ </span><br />ျပည့္ - MA ေအာင္ဖို႔အတြက္ စုစုေပါင္း ၄ ယူနစ္ သင္ရတယ္။ Dissertation က ၁ ယူနစ္၊ ပါဠိက ၁ ယူနစ္၊ Indian Buddhism ၁ ယူနစ္ အဲဒါက ဘုရားပြင့္ျပီး ၅ ရာစုေလာက္ကေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ေထရ၀ါဒက half ယူနစ္၊ ေနာက္တခုက independent research က half ယူနစ္ ဆိုေတာ့ စုစုေပါင္း ၄ ယူနစ္ေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - Independent Research က ဘာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လုပ္ခဲ့လဲ။</span><br />ျပည့္ - Independent Research က <span style="font-weight: bold;">အဂၤလန္ေရာက္ ျမန္မာအသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာကိုးကြယ္မႈ ဆိုင္ရာ ဓေလ့ထံုးစံ</span>ေပါ့၊ အဲဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့ ေအာက္စ္ဖို႔ေက်ာင္းနဲ႔ လန္ဒန္တိသရဏေက်ာင္းကို ယွဥ္ျပီးေလ့လာခဲ့တယ္။ ယူေကက ျမန္မာဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ႏွစ္ေက်ာင္းရဲ႕ တူညီမႈ ကြဲျပားမႈေတြကို ဆက္ႏြယ္ၿပီး ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာေတြ အဂၤလန္မွာ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လိုေတြ လုပ္ၾကတယ္ ဆိုတာေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈ၊ ျမန္မာ ဘာသာစကား၊ ဗုဒၶဘာသာ ဓေလ့ထံုးစံေတြ ေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေလ့လာသြားတာ။<br /><br />အဲဒါကို ေလ့လာတဲ့အခါ ဘာေတြ႔ရလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ပထမမ်ဳိးဆက္ကေတာ့ ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ့လာ ကိုင္း႐ိႈင္းၾကတယ္။ (ပထမမ်ဳိးဆက္ ဆိုတာ အမဦးေလးတို႔ သမီးဘႀကီးတို႔လို အရြယ္ေတြေပါ့။) ဒါေပမဲ့ ဒုတိယနဲ႔ တတိယမ်ဳိးဆက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ်ာ့သြားၿပီ၊ သူတို႔ကို ဆြဲေခၚလို႔ မရေတာ့ဘူး။<br /><br />ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ေက်ာင္းနဲ႔ တိသရဏေက်ာင္းကို ဘာေၾကာင့္ယွဥ္လဲ ဆိုေတာ့ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ေက်ာင္းမွာက ခုထက္ထိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒုတိယနဲ႔ တတိယမ်ဳိးဆက္ေတြက သြားေနၾကတယ္၊ တျခားေက်ာင္းေတြမွာဆို အဲဒီေလာက္ သိပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပထမတခုကေတာ့ language ေပါ့၊ ဘုန္းႀကီးေတြ communicate လုပ္ေတာ့ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ေက်ာင္းမွာက အဂၤလိပ္လို ေျပာတာ၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တခုက culture ေပါ့၊ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာက culture က လူငယ္ေတြအတြက္ adapt လုပ္လို႔ရတယ္။ ဥပမာ ကေလးေတြ လာတယ္ဆိုရင္ စကားေျပာတာက အစ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာခြင့္ေပးတယ္၊ ကစားခ်င္လဲ ကစားခြင့္ေပးတယ္။ တျခားေက်ာင္းေတြက်ေတာ့ မိဘေတြကအစ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဒီလိုမေနရဘူး စသျဖင့္ ဟန္႔ၾကေတာ့ ရွိန္ၾကတာေပါ့။<br /><br />အဲဒီျပႆနာက ျမန္မာအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာပဲ ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ယူေကမွာတြင္ ရွိတာမဟုတ္ဘူး၊ ယူအက္စ္ ေက်ာင္းေတြမွာလဲ အဲဒီလိုပဲတဲ့။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္လဲ ဆိုေတာ့ တျခားေက်ာင္းေတြက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို ေရာထားၾကတာ၊ ဗုဒၶဘာသာဆိုရင္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ပါရမယ္လို႔ ျဖစ္ေနတာ။ တကယ္တမ္းက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ျမန္မာ culture က တျခားစီ။<br /><br />အဲဒီအခါက်ေတာ့ ဒီကိုေရာက္ေနတဲ့ ဒုတိယနဲ႔ တတိယမ်ဳိးဆက္ေတြက လက္မခံႏိုင္ဘူး။ သူတို႔အတြက္က်ေတာ့ ျမန္မာ culture က foreign culture ေလ၊ သူတို႔က သိမွ မသိတာ၊ သိဖို႔လဲ အာ႐ံုမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔က ျမန္မာစကား ဘာလို႔မေျပာၾကလဲ ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာက အထိအေတြ႔မွ မရွိတာ။ အိမ္မွာက်ေတာ့လဲ မိဘေတြက ဘာျဖစ္လို႔လဲေတာ့ မသိဘူး ျမန္မာလို မေျပာၾကဘူး၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက မေျပာၾကေတာ့ ႀကီးလာမွ ကေလးေတြက ျမန္မာစကား မေျပာတတ္လို႔ ေနာင္တရသလိုေတြ ျဖစ္လာေရာ … ငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္လာရင္ေတာ့ တမ်ဳိးေပါ့။<br /><br />ဒါေတာင္မွ ငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္လာတာေတာင္ ႀကီးလာေတာ့ သိပ္မလြယ္ဘူး၊ မိသားစု တစုရွိတယ္၊ သူတို႔ အိမ္မွာလဲ ျမန္မာလို ေျပာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကေလးက နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ သိပ္ၿပီး မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ struggle လုပ္ရတယ္။ သူ႔ကို သမီးျမန္မာစာ သင္ေပးဖူးတယ္၊ တပတ္သင္ေပးလိုက္ ေနာက္တခါလာေတာ့ ေမ့သြားလိုက္နဲ႔။ အျမဲတမ္း သံုးေနတာ မဟုတ္ေတာ့ ေမ့တာပဲ။ သူတို႔အတြက္က ျမန္မာစာက second language လို ျဖစ္သြားၿပီ။ language တခုက အျမဲထိေတြ႔မႈရွိေနမွ ရတာေလ။ အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ အျပစ္လဲ မဟုတ္ဘူး။ ဒါက ကိုယ့္ျမန္မာအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာတခုပဲ။ *<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ စဥ္းစားရမွာက culture ကို ဦးစားေပးမလား ဘာသာကို ဦးစားေပးမလားဆိုတာေပါ့။ အဲဒီအတြက္က လူႀကီးေတြနဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြက flexible ျဖစ္ဖုိ႔ လိုတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ approach က flexible ျဖစ္ဖို႔လဲ လိုတယ္၊ ေျပာင္းဖို႔လဲ လိုတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ဒါမ်ဳိး သြားေျပာရင္ ပထမမ်ဳိးဆက္ေတြက လက္ခံခ်င္မွ လက္ခံမွာ။ သူတို႔က ျမန္မာ့ culture ထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တာကိုး။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒါဆိုရင္ အဲဒီဒုတိယနဲ႔ တတိယမ်ဳိးဆက္ေတြကို ဆြဲေခၚဖို႔က ဘယ္သူေတြက အေရးႀကီးတယ္လို႔ ျပည့္ျပည့္အေနနဲ႔ ထင္လဲ၊ သံဃာေတြလား မိဘေတြလား။ </span><br />ျပည့္ - အဲဒါကေတာ့ ႏွစ္ဦးစလုံး အလုပ္လုပ္ရမွာေလ။ ဒါေပမဲ့ သံဃာေတြလား မိဘေတြလားလို႔ ေျပာမယ့္အစား ငယ္သူေတြလား ႀကီးသူေတြလားလို႔ ေျပာရမယ္။ ငယ္သူေတြရဲ႕ အလိုကို ႀကီးသူေတြက လိုက္ၿပီး ေျပာင္းမွာလား၊ ႀကီးသူေတြရဲ႕ အလိုကို ငယ္သူေတြက လိုက္ၿပီး ေျပာင္းရမွာလားလို႔ ေျပာရမွာ။ ငယ္သူကေတာ့ ေျပာင္းလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ႀကီးသူေတြကေတာ့ ငယ္သူေတြကို နားလည္ၿပီး လိုက္ေျပာင္းေပးႏိုင္တယ္ေလ။<br /><br />ဥပမာ မိသားစု တခုမွာ အေဖနဲ႔ အေမက ျမန္မာလိုေရာ အဂၤလိပ္လိုေရာ တတ္တယ္၊ ဗုဒၶဘာသာလဲ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ကေလးေတြကေတာ့ အဂၤလိပ္လိုပဲ တတ္တယ္၊ ျမန္မာလို မတတ္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြကို force လုပ္ၿပီး ျမန္မာလို ဘုရားစာကို အတင္းသင္မွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အဂၤလိပ္လိုရွိတဲ့ ဘုရားရြတ္စဥ္ေတြ ရွိတယ္ေလ၊ အဲဒါေတြကို ျပေပးၿပီး ကေလးေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို လူႀကီးေတြက လိုက္ၿပီး adapt လုပ္မွာလား။ လူႀကီးေတြ အတြက္က ေျပာင္းဖို႔ လြယ္တယ္ေလ၊ သူတို႔က ဘာသာစကား ႏွစ္ခုလံုး ရၿပီးသား၊ ကေလးေတြ အတြက္ကေတာ့ ျမန္မာလိုကို ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ငါးႏွစ္မွ စသင္ရမယ္ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္က သိပ္ခက္မယ္။ သူတို႔အတြက္လဲ အသံုးမွမ၀င္တာ၊ အလုပ္လုပ္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းတက္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။<br /><br />အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြကို force လုပ္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔က ျပန္ၿပီးတြန္းလွန္မွာပဲ၊ အထူးသျဖင့္ ဆယ့္ေလးငါး ေျခာက္ႏွစ္ဆိုရင္ ပိုေတာင္ဆိုးအံုးမယ္။ သူတို႔ကို သြားၿပီး force လုပ္လို႔မရဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို ဆြဲေခၚဖို႔က သံဃာေတာ္က အဓိကလား မိဘေတြက အဓိကလား ဆိုတာထက္ လူႀကီးနဲ႔ လူငယ္လို႔ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ အခုေတာ့ ေအာက္စ္ဖုိ႔ဒ္ေက်ာင္းမွာ လုပ္ေတာ့ လုပ္ေနၾကတယ္။ တေလာက အိမ္တအိမ္မွာ ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိေရာ အဂၤလိပ္ ဘုန္းႀကီးတပါးေရာ ဒုတိယ မ်ဳိးဆက္ေတြနဲ႔ ဆံုၿပီး culture နဲ႔ religion ကို explore လုပ္ေနၾကတယ္။ ပေရာဂ်က္ တခုလိုေပါ့။ အဲဒါမ်ဳိးကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ အဲဒီလို ဒိုင္ယာေလာ့သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္တာေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ျပည့္ျပည့္ တျခားဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ တိဗက္တန္ေက်ာင္းတို႔ သီရိလကၤာေက်ာင္းတို႔ကို ေလ့လာတဲ့အခါမွာ သူတို႔ဆီမွာေရာ ဒုတိယနဲ႔ တတိယ မ်ဳိးဆက္ေတြမွာ ခုနကေျပာတဲ့ ျပႆနာမ်ဳိး ရွိလား။ </span><br />ျပည့္ - ရွိတယ္၊ သူတို႔မွာလဲ အဲဒီျပႆနာမ်ဳိးရွိတယ္။ တူေတာ့ မတူဘူးေပါ့ေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ရွိတယ္ ဆိုေတာ့ သူတို႔ကေရာ အဲဒါကို ဘယ္လို ေျဖရွင္းၾကသလဲ။</span><br />ျပည့္ - ျမန္မာနဲ႔ သီရိလကၤာနဲ႔ ကြဲျပားခ်က္က Sunday school က ျမန္မာျပည္မွာ မရွိဘူး၊ သီရိလကၤာမွာက ရွိတယ္၊ Sunday School ဆိုတာက ဗုဒၶဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းကို တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း အပတ္စဥ္ သင္ေပးတာေပါ့။ အဲဒီသင္တန္းက သီရိလကၤာမွာ ကေလးတိုင္းတက္ရတယ္၊ သီရိလကၤာ လူမ်ဳိးေတြအတြက္ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း၊ သူတို႔ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္း ေလ့လာတဲ့အခါ အဓိကက်တဲ့ system တစ္ခုပဲ။ အစိုးရကိုက Sunday school အတြက္ကို ေထာက္ပံ့ေပးတယ္၊ စာေမးပြဲေတြ လုပ္ေပးတယ္။ လန္ဒန္မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ သိရိလကၤာေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြအတြက္ Sunday school ေတြ ဖြင့္ေပးထားတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ကေလးေတြကို culture နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ train လုပ္ေပးထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြက ငယ္ငယ္ေလးထဲက involve ျဖစ္တာေပါ့၊ သူတို႔က system တခုကို establish လုပ္ၿပီးသား ဆိုေတာ့ အသာေလး ေလွ်ာက္သြား႐ံုပဲ။ ျမန္မာမွာ အဲဒါမရွိေတာ့ ကေလးေတြ struggle လုပ္ရတယ္ဆိုတာ အဲဒါေၾကာင့္ … ။<br /><br />ေနာက္တခုက သီရိလကၤာမွာ ဘုန္းႀကီးေတြက အဂၤလိပ္စာ အရမ္းကၽြမ္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔က ဆြဲေဆာင္ဖုိ႔ ပိုလြယ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သီရိလကၤာ ကြန္ျမဴနတီမွာ မတူတာတခုက ပထမမ်ဳိးဆက္ေတြက နတ္ကိုးကြယ္တာေတြ သိပ္လုပ္တယ္။ ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ေတြကေတာ့ တရားထိုင္တာ ပိုလုပ္တယ္။ သူတို႔လဲ သူတို႔ဟာနဲ႔သူတို႔ ျပႆနာေလးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ဒါကေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီး လူႀကီးနဲ႔ လူငယ္ အဆင္မေျပၾကတာေလးေတြက စတာေပါ့။<br /><br />Open လုပ္ေပးထားရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လက္ခံၾကတာ မ်ားပါတယ္။ သမီး research အတြက္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ေတာ့ လန္ဒန္က ဆရာ၀န္ မိသားစုမွာ သားတေယာက္ သမီးတေယာက္ရွိတယ္။ သူတို႔က ဒီမွာေမြး ဒီမွာၾကီးတာ၊ ျမန္မာစကား လံုး၀မတတ္ဘူး၊ သူတို႔က ဗုဒၶဘာသာပဲ … တရားလဲထိုင္တယ္။ ဘယ္လိုလဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔ နားလည္တတ္တဲ့ အရြယ္မွာ သူတို႔အေမက ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိနဲ႔ ေတြ႔ေပးတယ္၊ ဘယ္ဘာသာ ကိုးကြယ္မလဲ ဖြင့္ေပးတယ္။ ဆရာေတာ္ကလဲ သူတို႔ကို ဘုရားရွိခိုးတာေတြ ဘာမွမလုပ္ရင္ေတာင္ တရားထိုင္ခိုင္းတယ္၊ အခုဆို သူတို႔က ဦးဂိုအင္ကာစခန္းမွာ အျမဲတမ္း တရား၀င္တယ္၊ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔လဲ ဗုဒၶဘာသာလို႔ ခံယူထားၾကၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ မိဘကလဲ ပါရမယ္ဆိုတာ အဲဒါေလ … ။ အရမ္းႀကီးေတာ့ force လုပ္လို႔ မရဘူးေပါ့။<br /><br />အဲဒါကေတာ့ challenges ေတြေပါ့ေလ။ အမစဥ္းစားၾကည့္ေလ ပထမမ်ဳိးဆက္ဆိုတာ အျမဲတမ္းေနႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဟုတ္တယ္၊ အဲဒါက စိုးရိမ္စရာေနာ္။ အမသြားတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြဆိုရင္ လာတဲ့လူေတြက လူႀကီးေတြက ပိုမ်ားတယ္၊ အမတို႔နဲ႔ ရြယ္တူတန္းတူေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းေနၿပီ။ ကိုယ့္ထက္ငယ္တာဆို ေ၀းေရာ … ။ </span><br />ျပည့္ - တကယ္က အဲဒါက စိုးရိမ္စရာ၊ funding က ဘယ္ကလာမလဲ။ သီရိလကၤာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ funding က သူတို႔ ကြန္ျမဴနတီထဲကပဲ လာတာေလ။ အဂၤလိပ္ေတြက လွဴတာ နည္းတယ္။ ဒီကြန္ျမဴနတီထဲက ဒုတိယ တတိယမ်ဳိးဆက္ေတြကို မထိမ္းသိမ္းႏိုင္ရင္ သူတို႔အတြက္က ဘယ္လိုလုပ္မလဲေပါ့ေနာ္။<br /><br />ေအာက္စ္ဖုိ႔ဒ္ေက်ာင္းမွာကေတာ့ အရမ္း demand မ်ားတယ္၊ သူ႔ business model က ေကာင္းတယ္၊ ဒါေပမဲ့ လုပ္ႏိုင္တဲ့ human resource က အရမ္းနည္းတယ္။ အဲဒီမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ သီတင္းသံုးႏိုင္တဲ့ သံဃာက ၄-ပါးပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ ၄-ပါးက ျမန္မာ၊ ထိုင္း၊ သီရိလကၤာ၊ အဂၤလိပ္ ကြန္ျမဴနတီ အားလံုးကို ၾကည့္ရတယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔အတြက္ကလဲ ေရရွည္က်ေတာ့ စိတ္ပူစရာေပါ့။ human resource က နည္းတာကိုး။<br />***<br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">အပိုင္း ၂ က အေတာ္ေလး ရွည္သြားလို႔ ဒီေနရာမွာ ခဏရပ္နားခြင့္ျပဳပါရွင္။ အပိုင္း ၃ မွာေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ အဆံုးသတ္ပါမယ္။ ဒီအပိုင္းက သိပ္ရွည္လို႔ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြ ျဖဳတ္ပစ္ရေကာင္းႏိုး ေတြးမိေပမဲ့ ျဖဳတ္ပစ္ရမွာ ႏွေျမာလို႔ ဒီအတိုင္းပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ သည္းခံဖတ္ၾကပါ။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၂၀၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />၂၃း၂၄ နာရီ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-8441285166072276949?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-53707941970293648822011-09-18T11:50:00.001+01:002011-09-18T11:50:05.506+01:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">အသံုးမ၀င္ေတာ့ေသာ ...<br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-uHOsGiWsOxQ/TnXLaELx2uI/AAAAAAAACIc/9k5yOkG9H9M/s1600/tree.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-uHOsGiWsOxQ/TnXLaELx2uI/AAAAAAAACIc/9k5yOkG9H9M/s400/tree.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653648555893709538" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;">ကဲပါေလ …<br />ျမစ္ကမ္းနေဘးက သစ္ပင္အိုလို<br />လဲၿပိဳဖို႔ အခ်ိန္ကိုပဲ<br />မ်က္ႏွာမူလိုက္ေတာ့မယ္ … ။<br /><br />အရိပ္ရတယ္တဲ့လား<br />ငါလည္း မေပးမိဘဲနဲ႔<br />တကယ္ဆို ငါလည္း လိုခ်င္တာေပါ့<br />ငါက်ေတာ့ ဘာလို႔မရပါလိမ့္ … ။<br /><br />ငါရဲ႕ ထူပိန္းပိန္း အေခါက္ေတြနဲ႔<br />ဒီပင္စည္ဟာ<br />ေတာ္႐ံုမုန္တိုင္းၾကမ္းေလာက္ေတာ့<br />က်င့္သားရေနေပါ့ … ။<br /><br />ေရေလာင္းစရာမလို<br />အလိုလိုရွင္သန္လာတဲ့<br />ငါ့တကိုယ္လံုးဟာ<br />ဘာမဆို အံတုႏိုင္ေလာက္ေအာင္<br />ရပ္ၾကည့္ေနေလရဲ႕။<br /><br />ဒါေပမဲ့<br />ရာဇ၀င္တခုကို ေဘးတိုက္ျမင္ေနရတဲ့<br />ငါ့အဖို႔ …<br />.… .… .…<br />.… .… .…<br />.… .… .…<br /><br />ကဲပါေလ …<br />ျမစ္ကမ္းနေဘးက သစ္ပင္အိုလို<br />လဲၿပိဳဖို႔အခ်ိန္ကိုပဲ<br />မ်က္ႏွာမူလိုက္ေတာ့မယ္ ။ … ။<br /><div style="text-align: right;">(ပဏ္ဍိ - ၁၉၉၆)<br /></div>***<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ေမာင္ေလးေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ေနသိပ္မေကာင္းလို႔ စာမေရးႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ လတ္တေလာ ခံစားခ်က္နဲ႔တိုက္ဆိုင္တဲ့ ဒီကဗ်ာေလးကိုပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ လာေရာက္လည္ပတ္ ဖတ္႐ႈၾကသူမ်ား မွတ္ခ်က္ေလးေတြ ခ်ီးျမႇင့္ေပးၾကသူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၁၈၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />၁၁း၄၇ နာရီ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-5370794197029364882?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-10234138126636349332011-09-13T21:30:00.003+01:002011-09-13T21:42:21.833+01:00<div style="text-align: justify;">တညေနခင္း ဦးရီးေတာ္နဲ႔က်မ အိမ္ေရွ႕ပန္းပင္ေတြၾကားထဲ ေပါင္းႏႈတ္ အမႈိက္ေကာက္ လုပ္ေနတုန္း အသက္ ၅၀ အရြယ္ ဘိလပ္သူ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း အနားကို ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ရင္း က်မတို႔ အိမ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လမ္းတဘက္က ကြင္းျပင္ႀကီးကိစၥ ေရာက္လာေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။<br /><br />အဲဒီကြင္းျပင္ႀကီးမွာ အရပ္ထဲကလူေတြ ေခြးလာလာ ေက်ာင္းၾကလို႔ က်မတို႔က အလြယ္တကူ ေခြးကြင္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ေခြးေက်ာင္းတဲ့ ကြင္းဆိုေပမဲ့ ညစ္တီးညစ္ပတ္ မလွမပ မဟုတ္ပါဘူး။ စိမ္းလန္းတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ ဖံုးလႊမ္းထားတဲ့ ကြင္းရဲ႕ ေဘးပတ္လည္မွာ သစ္ပင္ႀကီးေတြ အစီအရီနဲ႔ … သစ္ပင္ႀကီးေတြ သက္တမ္းကလည္း မရွိဘူးဆိုရင္ အႏွစ္ ေလးငါး ေျခာက္ဆယ္ေတာ့ ရွိေလာက္ၿပီ။ (ပံုမွာျမင္ရတဲ့ သစ္ပင္တန္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္က ျမက္ခင္းျပင္ပါ)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-kBU55_VSCgQ/Tm5b7LjUc9I/AAAAAAAACIM/rLtZKuXIsXI/s1600/DSC05182.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-kBU55_VSCgQ/Tm5b7LjUc9I/AAAAAAAACIM/rLtZKuXIsXI/s400/DSC05182.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651555654667891666" border="0" /></a><br />ေခြးကြင္းက ပံုမွန္ဆိုရင္ ေခြးေက်ာင္းတဲ့ သူေတြေလာက္ပဲ လာတတ္ေပမဲ့ တႏွစ္တႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေလးေတြ လာၿပီး လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ ခ်ားရဟတ္ေတြ ကစား၀ိုင္းေလးေတြ မုန္႔ဆိုင္ေတြ အဲဒီေလာက္ပါပဲ။ အဲဒါကလြဲရင္ ေခြးကြင္းမွာ ဘာလႈပ္ရွားမႈမွ မရွိဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ အပိုသက္သက္လို ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း က်မကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ သစ္ပင္တန္းနဲ႔ ျမက္ခင္းျပင္နဲ႔ ဆိုေတာ့ စိမ္းစိမ္းစိုစို မ်က္စိပသာဒရွိတာေၾကာင့္ သေဘာက်မိတယ္။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ အိမ္ကို ရပ္ကြက္ေကာင္စီက စာတေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ အေၾကာင္းက ေခြးကြင္းေနရာမွာ ဘိုးလင္းကလပ္ လုပ္ဖို႔အစီအစဥ္ကို အရပ္သူ အရပ္သားေတြအေနနဲ႔ သေဘာတူ၏ မတူ၏ ေမးျမန္းတဲ့ စာပါပဲ။ စာပါအေၾကာင္းအရာကို မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ေတာ့ ဘိုးလင္းကလပ္ လုပ္မယ္ဆုိရင္ အရပ္သူ အရပ္သားေတြ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုေတြ အက်ဳိးအျမတ္ရရွိႏိုင္မယ္၊ ရပ္ကြက္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ဘယ္လိုေတြ ေကာင္းမယ္၊ ေကာင္စီကလဲ ၀င္ေငြေတြ ဘယ္လို တိုးပြါးႏိုင္မယ္၊ အဲဒါဆိုရင္ ရပ္ကြက္အတြက္ ဘယ္လိုေတြ ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္မယ္ စသျဖင့္ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။<br /><br />ဦးရီးေတာ္ကေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးစာေတြဆိုရင္ အေရးလုပ္ၿပီး ျပန္ေလ့မရွိတာနဲ႔ ဒီတိုင္းပဲ ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခြးကြင္းေဘးနားက အိမ္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ အုတ္တံတိုင္းမွာ … ဓာတ္တိုင္ေတြမွာ ဘိုးလင္းကလပ္ကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ လံႈ႕ေဆာ္တဲ့စာေတြ ကပ္ထားတာ သြားရင္းလာရင္း ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်မလဲ အဲဒီကိစၥကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီး အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို အမ်ဳိးသမီးႀကီး ေရာက္လာေတာ့မွပဲ ျပန္သတိရမိပါေတာ့တယ္။<br /><br />အဲဒီအမ်ဳိးသမီးႀကီးက ရပ္ကြက္ ပတ္၀န္းက်င္ စိမ္းလန္းစိုေျပ သာယာေရးအတြက္ ေကာင္စီကလုပ္မယ့္ ဘိုးလင္းကလပ္ အစီအစဥ္ကို ဆန္႔က်င္ကာကြယ္ဖို႔ တအိမ္တက္ဆင္း လက္မွတ္ေတြ လိုက္ယူေနတာပါ။ ဦးရီးေတာ္လဲ လိုလိုလားလား လက္မွတ္ထိုး ေပးလိုက္သလို ေဘးအိမ္က ဦးေလးႀကီးေတြလဲ အသီးသီး လက္မွတ္ေတြ ထိုးေပးၾကပါတယ္။<br /><br />သူျပန္သြားေတာ့ အမႈိက္ေတြ ဆက္ေကာက္ရင္း က်မေတြးေနမိတယ္ … ။<br /><br />ဒီေခြးကြင္းႀကီးမွာ သဘာ၀ အရင္းအျမစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ …<br />ဒီေခြးကြင္းႀကီးမွာ ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ …<br />ဒီေခြးကြင္းႀကီးဟာ ရာဇ၀င္မွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မွတ္တမ္းတင္ခံခဲ့ရသလဲ …<br />ဒီေခြးကြင္းႀကီးကို မွီခိုေနတဲ့ သတၱ၀ါေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိသလဲ …<br />ဒီေခြးကြင္းႀကီး မရွိေတာ့ရင္ ပတ္၀န္းက်င္ႀကီး ဘယ္လို ထိခိုက္ ပ်က္စီးႏိုင္သလဲ …<br />…………………………………………..<br />…………………………………………..<br />…………………………………………..<br />ဒီေခြးကြင္းႀကီးကို ဘိုးလင္းကလပ္ လုပ္မယ္ဆိုရင္ စိမ္းလန္းတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ႀကီးလဲ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ တခ်ဳိ႕သစ္ပင္ေတြကိုလဲ ခုတ္ပစ္ၾကလိမ့္မယ္။ ကားအ၀င္အထြက္ လူအ၀င္အထြက္ေတြ ပိုမ်ားလာမယ္။ ဒါဟာ ရပ္ကြက္စည္ကားတာမို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရင္ရေပမဲ့ လူ႐ႈပ္ လမ္း႐ႈပ္ အမႈိက္႐ႈပ္မယ့္အေရးကိုလဲ ထည့္စဥ္းစားရမယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက ေခြးေတြ ေက်ာင္းစရာ ေနရာမရွိေတာ့ လမ္းေပၚထြက္ ေက်ာင္းၾကရင္ အညစ္အေၾကးေတြ လမ္းေပၚမွာ မ်ားျပားၿပီး ရပ္ကြက္သန္႔ရွင္းေရးကို ထိခိုက္ေစမယ္။<br /><br />စဥ္းစားရသမွ် ထိခိုက္ႏိုင္တာေတြ ကေတာ့ အဲဒီေလာက္ပါပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက ဒီလိုေခြးေက်ာင္းတဲ့ ကြင္းမ်ဳိးကို ဖ်က္ဖို႔ေတာင္ တာ၀န္ရွိတဲ့ ေကာင္စီလူႀကီးေတြက စာတတန္ ေပတတန္နဲ႔ အရပ္သားေတြကို အသိေပးတယ္၊ သေဘာတူညီခ်က္ယူတယ္၊ သေဘာမတူတဲ့သူေတြက လက္မွတ္ထိုးၿပီး တားဆီးဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲက ျမစ္တစင္းကေတာ့ တာ၀န္ရွိသူေတြရဲ႕ ပစ္ပစ္ခါခါ ျပဳျခင္းကို မ႐ႈမလွ ခံေနရတယ္ … ေၾသာ္ … ကြာလိုက္တာ … ကြာလိုက္တာ လို႔ မခ်ိတင္ကဲ ညည္းတြားမိတယ္။<br /><br />တကယ္တမ္းက ဘယ္သူမဆို ဘယ္အလုပ္မ်ဳိးပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ဟာ အမ်ားကို ဘယ္လို အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစႏိုင္မလဲ ဘယ္လိုေတြ ထိခိုက္နစ္နာႏိုင္မလဲ ဆိုတာ အေလးထားၿပီး ၾကည့္ကို ၾကည့္သင့္တဲ့ ကိစၥပါ။ ဒီႏိုင္ငံေတြက စီးပြါးေရး လုပ္သူေတြဟာ environmental footprint, carbon footprint ေတြကို တြက္ခ်က္ၿပီး သူတို႔ လုပ္ငန္းေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ ထိခိုက္မႈေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ျပန္လည္ ေပးဆပ္ၾကတယ္။ အမ်ားျပည္သူကလဲ အဲဒီလို လုပ္ငန္းေတြနဲ႔သာ ပိုၿပီး ပတ္သက္ခ်င္ၾကတယ္၊ ဥပမာ ေျပာရရင္ ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းမႈမွာ တတ္အားသမွ် ပါ၀င္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြက အစားအေသာက္/ အ၀တ္အထည္/ အသံုးအေဆာင္ေတြကိုသာ ပိုမို၀ယ္ယူ သံုးစြဲမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-DVW1lP9yaZs/Tm-35zt0iRI/AAAAAAAACIU/FcLsbVQm-40/s1600/DSC05298.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DVW1lP9yaZs/Tm-35zt0iRI/AAAAAAAACIU/FcLsbVQm-40/s400/DSC05298.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651938261136083218" border="0" /></a><br />ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ELF (မွင္စာ) လို႔ အတိုေခါက္ ေခၚတဲ့ Environment, Local people, Future ဆိုတဲ့ အခ်က္ ၃ ခ်က္ကို ၾကည့္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ ထိခိုက္မယ္၊ ေဒသခံလူေတြ နစ္နာမယ္၊ အနာဂတ္မွာလဲ ေကာင္းက်ဳိးထက္ ဆိုးက်ဳိးကပိုမ်ားမယ္ဆိုရင္ … ဒီလုပ္ရပ္ကို လံုး၀မလုပ္သင့္ဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ အခ်ိန္မလြန္ခင္ ရပ္တန္းက ရပ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />သူမ်ားတကာ မွင္စာကို ၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ က်မတို႔ဆီက တာ၀န္ရွိသူမ်ားကေတာ့ ဘာကိုၾကည့္ေနလဲ မသိပါဘူး။ မေန႔က ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္းမွာ <a href="http://first-11.com/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=10124&amp;Itemid=112"target="new">“မည္သည့္ကန္႔ကြက္မႈမ်ား ရွိသည္ျဖစ္ေစ … ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ဆုတ္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း”</a> ဆိုတာ ျမင္လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ကသိကေအာက္ ျဖစ္မိတယ္။ အခုလို တိုင္းျပည္နဲ႔ခ်ီၿပီး ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ စီမံကိန္းမ်ဳိးမွာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အသံကို အေလးမထားဘဲ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မယ္ဆိုတာ မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥႀကီးပါ။ ဒီစီမံကိန္းႀကီးဟာ သန္း ၆၀ ေသာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အက်ဳိးေက်းဇူးအတြက္ လို႔လဲ ဆိုထားပါေသးတယ္။ က်မကေတာ့ သန္း ၆၀ထဲက ျမန္မာျပည္သူ တေယာက္အေနနဲ႔ အဲဒီစီမံကိန္းက ရလာမယ့္ အက်ဳိးေက်းဇူးကို လံုး၀ မလိုခ်င္ပါဘူး။ ေဒသခံ လူေပါင္းမ်ားစြာ ဒုကၡေရာက္ၿပီးမွ … သဘာ၀ အရင္းအျမစ္ေတြ ပ်က္စီးေစၿပီးမွ … ရာဇ၀င္ေတြ ေဖ်ာက္ဖ်က္ ႐ိုက္ခ်ဳိးခံရၿပီးမွ ရရွိလာမယ့္ အက်ဳိးေတြကို ဘယ္သူက စံစားခ်င္မွာလဲ။ မစံစားခ်င္ပါဘူး … မစံစားရက္ပါဘူး။<br /><br />တကယ္လို႔သာ … အဲဒီစီမံကိန္းႀကီးၿပီးလို႔ (အလကား) ရရွိလာမယ့္ စြမ္းအင္ ၁၀% က တတိုင္းျပည္လံုး မ်က္စိက်ိန္းေလာက္ေအာင္ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ထိန္ထိန္လင္းေစမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ က်မကေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာသာ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီကရမယ့္ အျမတ္ေ၀စုေတြ အခြန္ေငြေတြနဲ႔ တတိုင္းျပည္လံုးကို ဟင္းေကာင္း ႂကြင္းေကာင္းေတြနဲ႔ ထမင္းအလကား ေကၽြးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ က်မကေတာ့ ဆားနဲ႔ပဲ စားခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေလာကမွာ …<br />ေငြေၾကးထက္ပိုၿပီး အေရးႀကီးတာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္ …<br />ေငြေၾကးနဲ႔ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရတဲ့အရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္ …<br />ေငြေတြပံုေပးေတာင္မွ ၀ယ္လို႔မရတာေတြလဲ ရွိေသးတယ္ … ။<br />အစားထိုးမရႏိုင္တဲ့ ဆံုး႐ႈံးမႈေတြအတြက္ ေနာင္တေတြနဲ႔ ေၾကကြဲမႈေတြ မျဖစ္(ေစ)ခ်င္ဘူးေလ … ။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၁၃၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />ေတာ္သလင္းလျပည့္ေက်ာ္တရက္<br />အဂၤါေန႔<br />၂၀း၅၃ နာရီ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-1023413812663634933?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-82411076312464652492011-09-06T22:13:00.003+01:002011-09-07T22:01:59.806+01:00<div style="text-align: justify;">ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရထားႀကီးစီးၿပီး ခရီးသြားေနရတဲ့ က်မ … ရထားေပၚမွာ အျဖစ္အပ်က္ မ်ဳိးစံုနဲ႔ ၾကံဳရဆံုရတယ္။ မနက္ေစာေစာဆိုရင္ ရထားပဲ စီးစီး၊ ဘတ္စ္ကားပဲစီးစီး ထိုင္ခံုမွာ ေနရာတက် ထိုင္လိုက္တာနဲ႔ နေမာတႆ သံုးႀကိမ္ဆိုၿပီး ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ကို သမႏၲာ စကၠ၀ါေဠသု က စလို႔ ပုဗၺဏွသုတၱံ နိ႒ိတံ အထိ အစအဆံုး ရြတ္ဖတ္သရဇၥၽာယ္ သြားေလ့ရွိေပမဲ့ အျပန္ဆိုရင္ေတာ့ လူက ပင္ပန္းလြန္းေနၿပီမို႔ ဟိုဟိုဒီဒီ ေငးေမာကာ ေထြရာေလးပါး အေတြးကစားရင္း စီးနင္းလိုက္ပါ ေလ့ရွိတယ္။ ရထားျပတင္းေပါက္က ျမင္ကြင္းကလဲ ေန႔တိုင္းျမင္ရလြန္းလို႔ အလြတ္ရေနၿပီ။ ပံုစံမ်ဳိးစံု ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ တိမ္ေတြနဲ႔ ရာသီအလိုက္ အေရာင္ေျပာင္းတတ္တဲ့ သစ္ရြက္ေတြက လြဲလို႔ စိတ္၀င္စားစရာ သိပ္မရွိဘူး။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ တခါတေလ အလကားရတဲ့ သတင္းစာ တအုပ္ကို အစအဆံုး ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ (ဖတ္တာမဟုတ္) အ႐ုပ္ေတြ လွန္ေလွာၾကည့္ၿပီး စီးတတ္သလို တခါတေလ ဘာကိုမွ မၾကည့္ဘဲ မ်က္စိႏွစ္လံုးကို အနားေပးၿပီး စီးမိတယ္။ တခါတခါ ဖုန္းဆက္မယ့္လူရွိရင္ နားကို အလုပ္ေပးတတ္ၿပီး တခါတခါေတာ့လဲ တခရီးထဲ အတူသြားသူေတြကို မသိမသာ အကဲခတ္ရင္း သြားျဖစ္ျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူေတြရဲ႕ စ႐ိုက္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ရထားေပၚ ကားေပၚကေန ေလ့လာခြင့္ရခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။<br /><br />တခ်ဳိ႕က စာကိုသဲႀကီးမဲႀကီး ဖတ္လို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က အေဖာ္အေပါင္းနဲ႔ စကားတင္းဆိုလို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က အာေဘာင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖုန္းေျပာလို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က လက္ပ္ေတာ့တလံုးနဲ႔ တေခ်ာက္ေခ်ာက္႐ိုက္လို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က ဖုန္းမွာ မက္ေဆ့ခ်္ေတြ႐ိုက္လို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က နားထဲ နားက်ပ္ႀကီးထိုးၿပီး ေလာကႀကီးကို ဥေပကၡာျပဳလို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က အလုပ္ထဲက မၿပီးေသးတာေတြ ရထားေပၚမွာ ဆက္လုပ္လို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က သတင္းစာ မဂၢဇင္းထဲက ပေဟဠိေတြ အေျဖညႇိလို႔ …<br />တခ်ဳိ႕က ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ႀကီး အိပ္ေမာက်လို႔ ...<br /><br />ဒါ့အျပင္ … ရထားေပၚမွာ ဂ်ီက်တဲ့ကေလးနဲ႔ ၾကံဳရတတ္သလို ေဒါသႀကီးတဲ့ အေမနဲ႔လဲ ဆံုရတတ္တယ္။ ႂကြားလံုးထုတ္တတ္တဲ့ လူငယ္မ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႕ရသလို ပဲေႂကြးေနတဲ့ မိန္းမပ်ဳိကိုလဲ ျမင္ရတတ္တယ္။ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ဘိုးဘိုးဘြားဘြားနဲ႔ အေမးအျမန္းထူတဲ့ ကေလးငယ္မ်ဳိးလဲ ပါသေပါ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြသာ ေျပာင္းသြားမယ္ ဒီလို ျမင္ကြင္းမ်ဳိးေတြကေတာ့ မေျပာင္းမလဲ အျမဲၾကံဳေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။<br /><br />တရက္ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၄ ခံုတြဲ ထိုင္ခံုရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ဘက္မွာ ေနရာရလို႔ ထိုင္ရင္း ရထားထြက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတုန္း ရထားထြက္ဖို႔ ၄၅ စကၠန္႔ေလာက္အလိုမွာ အီးခနဲ အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္လိုက္သံနဲ႔အတူ တီတီတီတီ ဆိုၿပီး ရထားတံခါးပိတ္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ တေယာက္ေယာက္မ်ား တံခါးညပ္တာလားလို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၂ႏွစ္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတေယာက္ တဟင့္ဟင့္နဲ႔ မ်က္ရည္မထြက္ဘဲ ငိုေနတယ္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ။ ဒီကရထားေတြဟာ ထြက္ဖို႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ မတိုင္ခင္ စကၠန္႔ ၄၀ အလိုမွာ တံခါးေတြ အားလံုး အလိုအေလ်ာက္ ပိတ္တယ္။ ပိတ္ၿပီးတာနဲ႔ အျပင္ဘက္က ရထား၀န္ထမ္း တေယာက္က ခရာမႈတ္ၿပီး ထြက္ဖို႔ အခ်က္ျပတယ္။ ဒါက လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီကေလးမေလးက မိသားစု ၃ ေယာက္အတူ လာၾကၿပီး သူက အရင္ ရထားထဲ လွမ္း၀င္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရထားတံခါးႀကီး ပိတ္သြားေတာ့ သူ႔အေမနဲ႔ ညီမက ရထား အျပင္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ က်န္ခဲ့ပါေလေရာ … ။ သူက အထဲကေန ငိုေနသလို အျပင္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ အေမကလဲ ျပာယာေတြ ခတ္ေနပါေတာ့တယ္။<br /><br />သူက ရထားေပၚမွာ တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ငိုေနေတာ့ ေဘးနားမွာရွိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြက ေခ်ာ့ေမာ့ရင္း ရထားေမာင္းသူဆီ စကားေျပာတဲ့ ခလုတ္ေလးကတဆင့္ ကေလးမေလး ျဖစ္ပံုေျပာျပၿပီး ရထားမထြက္ေသးဖို႔၊ တံခါးျပန္ဖြင့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကေတာ့ ရထားႀကီးလဲ မထြက္ေသးဘဲ ရပ္ေနပါတယ္။ က်မက သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို ျဖစ္ေနေတာ့ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ေတြ အကုန္ျမင္ေနရတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး တခ်ိန္လံုး ဖုန္းတလံုးနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ လူငယ္တေယာက္က သူ႔နေဘးက လူကို လမ္းဖယ္ေပးဖို႔ ခြင့္ေတာင္းရင္း ငိုေနတဲ့ ကေလးမေလးဆီ သူရဲေကာင္း ဟန္ပန္မ်ဳိးနဲ႔ ေရာက္သြားတယ္။<br /><br />“က်ေနာ္ ဘာမ်ားကူညီေပးရပါမလဲ”<br /><br />အနားက အမ်ဳိးသမီးေတြက … ကိစၥမရွိဘူး၊ ငါတို႔ ရထားေမာင္းသူကို ေျပာၿပီးသြားၿပီ၊ အဆင္ေျပသြားမွာပါ … ေက်းဇူးပဲ … စသျဖင့္ ေျပာလိုက္ေတာ့ လူငယ္လဲ ေခါင္းတခ်က္ ဆတ္ၿပီး ေနရာမွာ ျပန္္လာထိုင္တယ္။ ၂ မိနစ္ ၃ မိနစ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ တီတီတီတီ ျမည္သံနဲ႔အတူ ရထားတံခါးႀကီး ျပန္ဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့ ကေလးမေလးလဲ ၀မ္းသာအားရ ခုန္ဆင္းသြားေလရဲ႕။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ရထားႀကီးလဲ တခါးျပန္ပိတ္ၿပီး ပလက္ေဖာင္းက စတင္ထြက္ခြါပါေတာ့တယ္။ ပံုမွန္ထြက္ခ်ိန္ထက္ေတာ့ နည္းနည္း ေနာက္က်သြားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးမေလးအတြက္ ခုလို အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ တာ၀န္ရွိသူေတြကို ေက်းဇူးတင္စရာလို႔ ေတြးေနတုန္းမွာပဲ …<br /><br />“ဟင္ … ငါ့သမီးေလးေရာ … သမီး ဘယ္မွာလဲ” ဆုိၿပီး အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ ကေလးငယ္တဦး လက္ဆြဲရင္း က်မတို႔ တြဲဆီ ေရာက္လာပါေလေရာ။ ခုန ကေလးမေလးရဲ႕ အေမပါ။ သူက ရထားတံခါးျပန္ဖြင့္ခ်ိန္မွာ ေရွ႕တြဲကေန အေျပးအလႊား တက္လာၿပီး သူ႔သမီးကို လာရွာတာ။ သူ႔သမီး တက္ခဲ့တဲ့ ဒီတြဲလဲ ေရာက္ေရာ သူ႔သမီးက ေအာက္ျပန္ဆင္းသြားၿပီ။ သူက ရထားေပၚမွာ၊ ရထားႀကီးကလဲ ထြက္သြားၿပီ။ ပလက္ေဖာင္းေပၚ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔သမီးေလးက မ်က္လံုးေတြနီရဲလို႔ ငိုေနရင္း အေမကို လိုက္ရွာေနတယ္။ အေမခမ်ာလည္း ဒ႐ိုင္ဘာကို စကားေျပာတဲ့ ခလုတ္ကို ႏွိပ္ၿပီး<br /><br />“ရပ္ ရပ္ … ငါ့သမီးေလး ေအာက္ဆင္းသြားၿပီ …” လို႔ မရပ္မနားေျပာေနေပမဲ့ ပလက္ေဖာင္းက ခြါၿပီးတဲ့ ရထားက ဘယ္လိုျပန္ရပ္ ေပးေတာ့မွာလဲ … ။ ၿပီးေတာ့ တခါလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဒီတခါေတာ့ က်မေရွ႕က သူရဲေကာင္းလဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ထင္ရဲ႕ ဘာကူညီရမလဲ ထေမးတာ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ေၾသာ္ လြဲခ်င္ေတာ့လဲ အဲဒီလို ၾကံဖန္လြဲတာ။<br />***<br />တညေန အလုပ္ကအျပန္ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ေထာင့္က်က်ခံုမွာ ထိုင္ငိုက္ေနတုန္း အသံက်ယ္က်ယ္တခု နားထဲ၀င္လာတယ္။ ျမန္မာျပည္က ရထားေတြေပၚမွာ လ်က္ဆားေရာင္းတဲ့ ေလသံမ်ဳိး။ အသံေအာင္တယ္၊ က်ယ္တယ္၊ ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည့္နဲ႔။ က်မလည္း စပ္စုခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ လည္ပင္းဆန္႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူလတ္ပိုင္း အဂၤလိပ္လူမ်ဳိး (ျဖစ္ပံုရတဲ့) အမ်ဳိးသားတေယာက္ အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သားသားနားနား ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ဘီးတပ္ေသတၱာတခုကို လက္ကဆြဲလို႔ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ တစံုတရာကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာရင္း အမ်ားရဲ႕ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈကို ရယူေနပါတယ္။ သူေျပာေနတဲ့ စကားေတြကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ နားလည္သလို ရမ္းသမ္း ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့ …<br /><br />“ခရီးသြား လုပ္သားျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ား … က်ေနာ္ မန္ခ်က္စတာသြားမယ့္ ခရီးသည္ တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ မပါလာပါဘူး။ ဟုတ္ကဲ့ … ခင္ဗ်ာ ပိုက္ဆံ ၅ ေပါင္ေလာက္ လိုေနလို႔ အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကရင္ ေက်းဇူးအထူး တင္ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ဟုတ္ကဲ့ … ၅ ေပါင္ထဲပါ … မမ်ားပါဘူး။ အားလံုး ကူညီၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ၊ ဟုတ္ကဲ့ ဒီမွာ ငါးမူးရပါၿပီ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ၊ ၄ ေပါင္ခြဲပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ ေဟာ … တေပါင္ထပ္ရလို႔ ၃ ေပါင္ခြဲ … ၃ ေပါင္ခြဲပဲ လိုပါေတာ့တယ္”<br /><br />သူက ေျပာရင္းနဲ႔ေလွ်ာက္လာတာ က်မထိုင္ေနတဲ့ ဘက္ကို တျဖည္းျဖည္းနီးလာတာမို႔ တေပါင္ေလာက္ လွဴလိုက္မယ္ စိတ္ကူးနဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ရွိရာ စမ္းေနမိတယ္။<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ၃ ေပါင္ … ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အဲ … ေနာက္ထပ္ ၁ ေပါင္ရလို႔ ၂ ေပါင္ … ၂ ေပါင္ပဲ လိုပါေတာ့တယ္ … ေက်းဇူးပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒီမွာ ေနာက္ထပ္ ၁ ေပါင္ ခင္ဗ်ာ … ေက်းဇူးပါ ၁ ေပါင္ … ကဲ … ၅ ေပါင္ ျပည့္သြားပါၿပီ၊ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ လိုလိုမယ္မယ္ ေနာက္ထပ္ ငါးမူးေလာက္ သနားၾကပါအံုး ခင္ဗ်ား”<br /><br />ဟိုလူဒီလူေတြ ၀ိုင္း၀န္းေပးလိုက္တာ က်မဆီေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး ၅ ေပါင္ ျပည့္သြားတဲ့အျပင္ လိုရမည္ရ ငါးမူးပါ အဆစ္ ရလိုက္ေသးတယ္။ သူလိုခ်င္တဲ့ ၅ ေပါင္ခြဲရေတာ့ ျပန္လွည့္သြားပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ရထားထြက္တယ္၊ ရထားက မန္ခ်က္စတာရထားေပမဲ့ သူပါလာသလား မပါလာသလား က်မလဲ မသိဘူး။ တကယ္လိုတာလား ဘာလားလဲ မေ၀ခြဲတတ္ဘူး။ တခ်ဳိ႕က ျပံဳးေနတယ္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ တီးတိုးတီးတိုး သဖန္းပိုး လုပ္ေနတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ရဲ႕ တက္ခနစ္နဲ႔ လူေတြရဲ႕ သဒၶါတရားကိုေတာ့ က်မ အသိအမွတ္ ျပဳလိုက္မိပါတယ္။<br />***<br />ဒီေန႔ အိမ္အျပန္ ထြက္ခါနီး ၂ မိနစ္နဲ႔ စကၠန္႔အနည္းငယ္လိုတဲ့ ရထားေပၚ အေျပးအလႊားတက္ေတာ့ ထိုင္ခံု ေနရာမရပါဘူး။ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ … မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ပဲဆိုၿပီး တံခါးေပါက္နားမွာ မတ္တပ္ရပ္ စီးရင္း ထံုးစံအတုိင္း ပတ္၀န္းက်င္ ေလ့လာမႈ ျပဳေနလိုက္တယ္။ က်မရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲမွာ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ အရြယ္ရွိတဲ့ အဂၤလိပ္ အမ်ဳိးသမီး တေယာက္က ေတာ္ေတာ္ေလး လႈပ္ရွားေနလို႔ သတိထားမိသြားတယ္။ သူက အိတ္ေတြဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္လုပ္တယ္။ အခ်ဳိရည္ တငံု ႏွစ္ငံု ေမာ့ေသာက္တယ္၊ သူ႔ေဘးနားက ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာင္မေလးကိုလဲ မုန္႔ေတြေပးလိုက္ ေရေတြေပးလိုက္ လုပ္တယ္။ ၀တ္ထားတဲ့ အေပၚအက်ႌကို ခၽြတ္တယ္၊ အတြင္းက အက်ႌကို ဆြဲခ်တယ္၊ အဲဒီ အတြင္းအက်ႌက လည္ခပ္ဟိုက္ဟိုက္ စြပ္က်ယ္အနက္ေရာင္ ဆိုေတာ့ မ်က္စိထဲ ထင္းခနဲ… အင္း … ရင္ထြားခ်ီတဲ့ ခင္ထားရီတုိ႔ အမ်ဳိးပဲလို႔ က်မစိတ္ထဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိေသး။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရထားလက္မွတ္စစ္က တေရြ႕ေရြ႕ လာရင္း လက္မွတ္ေတြ လိုက္စစ္ေနပါတယ္။ ဘူတာ႐ံုမွာ လက္မွတ္မ၀ယ္ခဲ့သူေတြက ရထားေပၚမွာဘဲ ၀ယ္ၾကတယ္၊ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီးသား သူေတြကေတာ့ ရွိၿပီးသား လက္မွတ္ေလးေတြကို ထုတ္ျပရင္ လက္မွတ္စစ္ၾကီးက သူစစ္ၿပီးေၾကာင္း ေဘာပန္ႀကီးနဲ႔ ဂ်စ္ခနဲ႔ ျခစ္ထည့္လိုက္တာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ခုန အမ်ဳိးသမီး ထိုင္တဲ့ခံုနား ေရာက္ဖို႔ ႏွစ္တန္းေလာက္ အလိုမွာ အမ်ဳိးသမီးက မတ္တပ္ရပ္လိုက္ရင္း တင္ကေလး လိမ္က်စ္လိမ္က်စ္နဲ႔ လက္မွတ္စစ္ႀကီးရွိရာ သြားၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန လက္မွတ္ကေလး ေထာင္ျပကာ …<br /><br />“ဒီမွာရွင့္ … က်မ အိမ္သာသြားခ်င္လို႔ … က်မလက္မွတ္ေလး လာျပတာပါ၊ ဒီမွာေနာ္…” လို႔ ျပံဳးခ်ဳိတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်ာခနဲလွည့္ကာ အိမ္သာဆီ ဦးတည္သြားတယ္။ လက္မွတ္စစ္ႀကီးက တခ်က္ေမာ့ၾကည့္ ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး သူစစ္ရမယ့္ လက္မွတ္ေတြကို ဆက္စစ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မျမင္လိုက္တာကေတာ့ ဒီအမ်ဳိးသမီးက အိမ္သာကို အသြား သူ႔လက္မွတ္ကို သူ႔မိတ္ေဆြ ခပ္ငယ္ငယ္ ေကာင္မေလးလက္ထဲ မသိမသာ ထည့္ခဲ့တာပါပဲ။ (က်မကေတာ့ ျမင္လိုက္တယ္)<br /><br />လက္မွတ္စစ္ႀကီး သူတို႔ခံုနား ေရာက္လာေတာ့ ေကာင္မေလးက အဲဒီအမ်ဳိးသမီး ေပးခဲ့တဲ့ လက္မွတ္ကိုပဲ ျပၿပီး အျခစ္ခံတာ ေတြ႔ရတယ္။ လက္မွတ္စစ္ႀကီးလဲ မရိပ္မိဘူး၊ ခုနက သူမွ မျခစ္လိုက္မိတာ။ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ဆက္စစ္ရင္း အိမ္သာကိုေက်ာ္ ေနာက္တြဲကို ကူးသြားမွ အိမ္သာထဲက ခင္ထားရီလဲ ႐ုပ္တည္နဲ႔ ဟိုဒီၾကည့္လို႔ ျပန္ထြက္လာၿပီး သူ႔ေနရာသူ ျပန္ထုိင္ပါတယ္။ ေကာင္မေလးက ျခစ္ၿပီးသား လက္မွတ္ေလး သူ႔ကိုျပန္လွမ္းေပးတာလဲ က်မက ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္မိေသးတယ္။<br /><br />ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ခင္ထားရီပါလားလို႔ ေတြးရင္း က်မျပံဳးမိတယ္။ နယ္ဘက္က တခ်ဳိ႕ဘူတာေတြက အထြက္မွာ တေယာက္ခ်င္း လက္မွတ္ျပစရာ မလိုဘူး၊ လက္မွတ္ထိုးထည့္ၿပီးမွ ျဖတ္လို႔ရတဲ့ အရံအတားေတြလဲ မရွိဘူး ဆိုေတာ့ ခုလို လူလည္က်လို႔ ရေနတာေပါ့ေလ။ သူလိုလူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိမလဲ။<br />***<br />ဒီအျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့တဲ့ထဲက မွတ္မွတ္ရရ သတိထားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြပါ။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ခရီးသြားေနရတဲ့ ရထားႀကီးေပၚမွာ အဲဒီလို လူအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ၾကံဳရ ဆံုရသလို ဘ၀ရထားႀကီးေပၚမွာ သံသရာ ခရီးသည္အျဖစ္ လိုက္ပါလာတဲ့ က်မတို႔လဲ ဘ၀ေပါင္းစံုမွာ လူေပါင္းစံုနဲ႔ ၾကံဳရမွာပါပဲ။ ကိုယ္က ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ ျဖစ္တဲ့အခါ သူတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး ျပံဳး ရယ္ သနား ၀မး္နည္း ေၾကကြဲ စိတ္ပ်က္ ေဒါသ ... စသျဖင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ဒီရထားႀကီးေပၚမွာ စီးနင္းလိုက္ပါမွာလဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။<br />လြဲေခ်ာ္မႈေတြနဲ႔လား …<br />ေတြေ၀မႈေတြနဲ႔လား …<br />ေၾကာင့္က် ပူပန္မႈေတြနဲ႔လား …<br />၀မ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔လား …<br />ဒါမွမဟုတ္ …<br />မသိျခင္းတရားေတြ ဖံုးလႊမ္းလို႔ ငိုက္မ်ည္းၿပီး လိုက္လာမွာလား … ။<br /><br />ရထားႀကီးေပၚမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနေပမဲ့ အေတြးမ်ားစြာနဲ႔ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားလုိ႔ ေနတယ္။<br />ရထားႀကီးကေတာ့ တဘူတာ၀င္ တဘူတာထြက္ ဆက္လက္ ခုတ္ေမာင္း ႏွင္လို႔ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ၊ လမ္းဆံုးဘူတာ မေရာက္မခ်င္းေပါ့ … ။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၆၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />၂၁း၂၃ နာရီ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-8241107631246465249?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-65689089754922815962011-08-30T23:30:00.008+01:002011-08-30T23:36:31.272+01:00<div style="text-align: justify;">၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၃၀-ရက္ ေန႔မွာ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တဲ့ ေမဓာ၀ီရဲ႕ ေတြးမိေတြးရာ ေရးမိေရးရာ ဘေလာ့ဟာ ဒီကေန႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၃၀-ရက္မွာ ၅ ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ ၅ ႏွစ္တာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ ဘေလာ့နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမွတ္ရစရာေတြ တပံုတပင္မို႔ ၅-ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ပို႔စ္တခု ေရးမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ကူးေနတုန္း ပ်ဴဆရာ ကိုေအာင္က ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ မွာ က်ေရာက္တဲ့ ဘေလာ့ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ ပို႔စ္ေရးဖို႔ တဂ္ပါေလေရာ။ ဒီေတာ့လဲ ဘေလာ့အေၾကာင္း ေရးရမွာခ်င္း အတူတူ တဂ္ပို႔စ္နဲ႔ အမွတ္တရပို႔စ္ တခါထဲ ေပါင္းေရးမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံနဲ႔ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ ရထားေပၚ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ အိပ္ငိုက္ရင္း ေရးဖို႔ အေၾကာင္းအရာေတြ တစီတတန္းႀကီး စဥ္းစားလို႔ေပါ့။ <br /> <br />ေရးခ်င္တာေတြကမ်ားေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္လို အခန္းဆက္ တဂ္က်မ္း ျဖစ္သြားေလမလား၊ ကိုယ္က သမိုင္းဆရာမဟုတ္ေတာ့ တဂ္ဆရာ ပ်ဴႏိုင္ငံလို မွတ္တမ္းမွတ္ရာကလဲ မျပည့္စံု၊ မေလး အိမ္ခ်မ္းေျမ့လို ဘေလာ့ေခတ္ဦးပိုင္း အေၾကာင္း အလြမ္းေျပ ေရးရေအာင္လဲ ေခတ္ဦးပိုင္းမွာ ကိုယ္က လူတကာ အျမင္ကပ္ေအာင္ ေရးမိလို႔ အဆဲခ်ည္း ခဏခဏ ခံေနရတာ ဆိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး၊ ကိုညီလင္းသစ္လို ဘေလာ့ဂါ နာမည္ေတြ အကုန္ပါေအာင္ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားလဲ မေရးႏိုင္၊ အစိမ္းေရာင္ မမ(ေခ်ာ)လို လင့္ခ္ေတြ မ်ားစြာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာနဲ႔ ေရးဖို႔ကလဲ အခ်ိန္က မရ၊ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္လာတယ္၊ စာအျဖစ္ တလံုးတပါဒမွ ခ်မေရးျဖစ္ဘူး။ ဒီရက္ပိုင္းလဲ အလုပ္က ၉ -ရက္ ဆက္တိုက္ နားရက္မရွိ လုပ္ရတာမို႔ အေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနပါတယ္။ အိပ္ခါနီးတိုင္း ရီဒါထဲကေန ဘေလာ့ေန႔ အမွတ္တရဆိုၿပီး ဘေလာ့ဂါေတြ ေရးသမွ် ဖတ္ရင္း ကိုယ္ေရးဖို႔ေတာင္ မက်န္ေတာ့သေလာက္ ျပည့္စံုေနၿပီလို႔ ေတြးမိပါရဲ႕။ <br /> <br />ဘေလာ့ေန႔အမွတ္တရအေၾကာင္း မေရးခင္ ဆရာေတာ္တပါး ေျပာျပတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုကို ေျပာျပပါရေစအံုး …။ <br />*** <br />ဂ်နီဗာမွာ ျပဳလုပ္တဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကမၻာ့ဗုဒၶ ဓာတ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲ အခမ္းအနားက်င္းပ စဥ္က … တဲ့၊ အဲဒီအခမ္းအနားကို ႏိုင္ငံတကာက ဗုဒၶဘာသာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံေတြက သံအမတ္ေတြ တက္ေရာက္ၾကသတဲ့။ ဖြင့္ပြဲေန႔မွာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံက ကိုယ္စားလွယ္ တဦးစီက စကားေျပာၾကရေတာ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမွာ ဘယ္လိုေတြ လုပ္တယ္၊ ဘယ္လိုေတြရွိတယ္ ဆိုတာေတြက တေယာက္ တမ်ဳိး မ႐ိုးရေအာင္ အမႊန္းတင္ ေျပာၾကေတာ့တာပဲ တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ နားေထာင္တဲ့ လူေတြကလဲ အီလာၾကတာေပါ့။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ အလွည့္လဲ ေရာက္ေရာ …. ဆရာေတာ္က ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေျပာမေနေတာ့ဘဲ တမိနစ္ ႏွစ္မိနစ္စာေလာက္ ခပ္တိုတို ေျပာၿပီးေနာက္ အားလံုးကို လက္အုပ္ခ်ီေစၿပီး “ဘ၀တု သဗၺမဂၤလံ” ၃-ဂါထာကို ရြတ္ဆိုကာ blessing ေပးလိုက္ပါသတဲ့။ အဆံုးမွာေတာ့ ပရိသတ္ႀကီးလဲ ၀မ္းေျမာက္ႏုေမာ္ သာဓု ၃ ႀကိမ္ ေခၚလိုက္ၾကေတာ့တယ္။ <br /> <br />ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ေန႔အေၾကာင္း ေရးမယ္ၾကံေတာ့ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကေလး ဆရာေတာ္ေျပာျပတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတာေၾကာင့္ က်မလည္း ေရးခ်င္တဲ့ အေတြးမွ်င္မ်ားစြာကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီး ဘ၀တု သဗၺမဂၤလံ ကိုသာ ရြတ္လိုက္ပါေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း …. စာဖတ္သူမ်ားနဲ႔ ဘေလာ့ဂါအေပါင္းလဲ မ်က္စိေညာင္း သက္သာတဲ့အတြက္ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ သာဓုသာ ေခၚၾကပါေတာ့လို႔ …. <br />*** <br />အားလံုး မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစ … <br />ျမန္မာဘေလာ့ေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာစြာ အဓြန္႔ရွည္ တည္တံ့ပါေစ ... <br /> <br />ေမတၱာျဖင့္ ... <br /> <br />ေမဓာ၀ီ <br />၃၀၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၁ <br />၂၃း၁၂ နာရီ <br /> <br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ေရးခဲ့ဖူးေသာ အမွတ္တရပို႔စ္မ်ား ... </span> <br /> <br /><a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2007/08/blog-post_30.html" target="new">၁) အခါလည္ အေတြး (၁ ႏွစ္ျပည့္)</a> <br /><a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2009/08/blog-post_30.html" target="new">၂) သံုးႏွစ္ သံုးမိုး (၃ ႏွစ္ျပည့္)</a> <br /><a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2010/08/blog-post_30.html" target="new">၃) ၄ ႏွစ္ ႏွင့္ ၅၂၈ + ၁ (၄ ႏွစ္ျပည့္)</a> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-6568908975492281596?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-17520948332810911622011-08-26T21:47:00.002+01:002011-08-27T22:09:51.486+01:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀တၳဳ</span> <br />(ဇာတ္သိမ္း) <br /></div> <br />မူဆိုးလူဖ်က္၊ ဘုတ္သဘက္လည္း၊ ေျခာက္ရက္ခရီးႏွင့္၊ ျပည္ႀကီးဗာရာ၊ နန္းေအာင္ခ်ာသို႔၊ လ်င္စြာဆိုက္ေရာက္ တည့္ေလလွ်င္၊ ေ၀ယန္ညာစြယ္၊ ကမၺဳလယ္၌၊ စံပယ္ေပ်ာ္ပါးေသာ၊ မိဘုရား သုဘဒၵါအား၊ ေျခာက္ျဖာေရာင္ထင္၊ စြယ္ေတာ္ရွင္ကို၊ ၀င္၍ ခ်က္ျခင္းဆက္ေလ၏။ <br /> <br />ဆက္ၿပီးလတ္ေသာ္၊ ဆဒၵန္ဆင္မင္း၊ မွာရင္းစကား၊ အေၾကာင္းမ်ားကို၊ မထားမခ်န္၊ ေစ့စံုေအာင္ျပန္သည္တြင္၊ ဗိမာန္နန္းဘြား၊ သုဘဒၵါမိဘုရားသည္၊ စကားေရွ႕ေနာက္၊ ျပန္လွန္ကာ ေထာက္လတ္ေသာ္၊ ေနာက္ေနာက္က်ိက်ိ၊ ႏွလံုးေတာ္ရွိလွ၍၊ မဏိျခယ္စီ၊ သိဂႌ႐ိုးေညႇာက္၊ အံ့ေလာက္ဆန္းျပား၊ ေရႊယပ္မားျဖင့္၊ သနားစိတ္၀င္၊ ခံယူတင္ၿပီး၊ ရင္ခြင္ေတာ္၌၊ စြယ္ေတာ္ကို ပိုက္ျပန္၍၊ တစုိက္စိုက္ ႐ႈရင္းပင္၊ ျပဳမိသည့္ ျဖစ္ေထြ၊ လင္ေသသည့္ အေၾကာင္း၊ ဘ၀ေဟာင္းက၊ ငယ္ေပါင္းၿပီၿပီ၊ လည္ခ်င္းမွီ၍၊ နာရဏီခိုင္၊ အင္ၾကင္းၿမိဳင္ႏွင့္၊ ျမဆိုင္ပေညာင္၊ ေရႊဂူေခ်ာင္၀ယ္၊ ေဆြေမာင္ႏွင့္မယ္၊ က်ီစယ္သမႈ၊ ပန္းခိုင္လု၍၊ ကယုကယင္၊ ခ်စ္တုံ႔တင္လ်က္၊ ၾကင္ၾကင္လည္လည္၊ ေပ်ာ္ဖူးခဲ့သည္မ်ားကို၊ ၾကံစည္ေစ့ေစ့၊ တစိမ့္စိမ့္ ေအာက္ေမ့၍၊ တေငြ႔ေငြ႔ ဆင္ျခင္၊ ပူစကို ငင္မိလွ်င္၊ ပူပင္လယ္ေပြ၊ လႈိင္းေဘာင္ဘင္ ေ၀ေသာေၾကာင့္၊ မေျဖႏိုင္ မဆည္ႏိုင္၊ သည္းဆိုင္မွာ ေလာင္ျခစ္၊ က်မ်က္ရည္ ေခ်ာင္းျဖစ္ေအာင္၊ ေအာ္ဟစ္၍ ငိုဆဲတြင္၊ နကိုယ္ ေဘာက္လွဲ၍၊ ဗာရာမင့္ လည္ဆြဲသည္။ ရင္ကြဲနာႏွင့္၊ နတ္ရြာစံေတာ္မူေလ၏။ … ။ <br /> <br />ဆင္မင္းျမတ္စြာ၊ ေသလြန္ရာလည္း၊ သုဘဒၵါ မိဘုရားႏွင့္၊ ေပါက္သား မာတင္၊ ရွစ္ေထာင္ေသာ ဆင္တို႔သည္၊ ေကာင္းကင္သမုဒၵရာ၊ ဟိမ၀ါေတာေတာင္၊ ႏွံ႔ေအာင္ ရွာ၍၊ ရန္သူကို မေတြ႔မွ၊ ေရွ႕တည္မိရာ၊ ျပန္ခဲ့လာ၍၊ ရာဇာဘုန္းလွ်ံ၊ ဆင္မင့္းထံသို႔၊ ျခံရံ ဆိုက္ေရာက္ၾကေလသတည္း။ ။ <br /> <br />မဟာသဗၺဘဒၵါ၊ ဘြဲ႔ခရာႏွင့္၊ ညာမေဟသီ၊ ေဆြနာဂီလည္း၊ ေစတီ ေငြတံုး၊ ပ်က္ၿပိဳ ဆံုးသကဲ့သို႔၊ တံုးလံုးေလ်ာင္းစက္၊ လင္ေသသည့္အခ်က္ကို၊ ဉာဏ္သက္၍ ေထာက္ေျမာ္ေသာ္၊ စြယ္ေတာ္ကို ျဖတ္ရာ၊ ေသြးစက္ရာမ်ားႏွင့္၊ လကၡဏာ အခန္းခန္း၊ ေသပံုေတာ္ဆန္းလွ၍၊ ေျမာက္နန္းေတာ္ လက္ကိုင္းဟု၊ ဟုတ္တိုင္းကို ေတြးေတာမိေလ၏။ ။ <br /> <br />ထိုၿပီးေနာက္မွ၊ ေငြေတာင္မာတင္၊ မိမိလင္ကို၊ ဦးတင္၀ႏၵနာ၊ ကန္ေတာ့ငွာျဖင့္၊ လက်္ာသံုးပတ္၊ လွည့္ၿပီးလတ္ေသာ္၊ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ အေလာင္းကို၊ ႏွာေမာင္းျဖင့္ ေပြ႔ခ်ီ၊ ကိုယ္ခ်င္းမီွ၍၊ ထိုဤ သြဲ႔၀ွဲ႕၊ မဖြဲ႔တတ္ၿပီ၊ မၿပီသႏိုင္၊ အသည္းစိုင္ကို၊ ျဖတ္ခ်ဳိင္ဂၽြမ္းလွန္၊ ရန္ပံုခြင္း မွန္သကဲ့သို႔၊ အလြန္ေဆြးပူ၊ ေၾကကြဲေတာ္မူလွ၍၊ က်ဴက်ဴသံအိုင္၊ ေတာဂႏိုင္ကို၊ တၿပိဳက္နက္တည္း၊ ပဲ့တင္သံ ၾကည့္ေစလ်က္၊ လွည္း၍ ငိုေတာ္မူသတည္း။ … ။ <br /> <br />ထက္၀န္းရံေဆာင္၊ ဆင္ရွစ္ေထာင္တို႔လည္း၊ ေခါင္ေခါင္က်ည္က်ည္၊ ေအာ္ျမည္လႈိက္ဖို၊ ေျမႀကီးၿပိဳမေလာက္၊ ထိုဤ ေျပး၍၊ ငိုေႂကြးပူပန္ၾကၿပီးလွ်င္၊ နန္းမေတာင္ညာ၊ သုဘဒၵါလည္း၊ လိမၼာေရးျခားေသာ ဆင္္ေပါက္တစီးကို ေခၚေစ၍၊ ေရႊ ေငြ ျမ ဂူ၊ ပန္းမၪၨဴႏွင့္ ၊ နႏၵမူေတာင္မင္း၌၊ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာ၊ ပေစၥကဗုဒၶါ၊ ဆရာသခင္တို႔အား၊ အရွင္ဘုရားတို႔၊ ပစၥည္းေလးပါး ဒါယကာ၊ မဟာဆဒၵႏၲ၊ ေပါက္လွနာဂရတ္၊ ဆင္မင္းျမတ္သည္၊ ေလာကတၱယ၊ ဘ၀ဇာတိ၊ ၀ဋ္ရွိေသာသူ၊ လူခပ္သိမ္းတို႔၊ ေရွာင္တိမ္းျခင္းငွါ၊ မတတ္ရာေသာ၊ ခႏၶာဘဂၤ၊ မရဏသေဘာ၊ ေရြ႕ေလ်ာေဖာက္ျပန္၊ ဆံုးေသလြန္၍၊ နတ္ဌာန္ လားေတာ္မူေခ်ၿပီ။ … ။ တကာေတာ္ ဆင္မင္း၏၊ ႐ုပ္ႂကြင္း၀တၳဳ၊ ကလာပ္စု၌၊ အသုဘ ကမၼ႒ာန္းကို၊ စီးျဖန္းေတာ္မူရေအာင္၊ ၀ိသာလ မာလက၊ စံုလွပန္းမာန္၊ ေျမသုသာန္သို႔၊ စ်ာန္၀သီေဘာ္၊ စက္ယာဥ္ေက်ာ္ျဖင့္၊ ႂကြေတာ္မူၾကပါမည့္ အေၾကာင္းကို၊ ေလွ်ာက္ပါသည္ဘုရား ဟု၊ အမိန္႔ေတာ္ပင့္စာႏွင့္၊ တကာေတာ္မ၊ သဗၺဘဒၵါ၊ မဟာအတုလ၊ နာဂိႏၵေဒ၀ီ၊ တံဆိပ္နာမံေတာ္ ရွိေသာ၊ မိဘုရားေခါင္ႀကီး ဘုရားက၊ သြား၍ပင့္ေခ်၊ ယခုေစေသာေၾကာင့္၊ ေျခရင္းေတာ္သို႔၊ ပင့္ေခၚမည္ ေရာက္ပါေၾကာင္းကို၊ ေလွ်ာက္ေလဟု ေစေတာ္မူလိုက္၏။ … ။ <br /> <br />တမန္ဆင္လည္း၊ ေကာင္းကင္ျဖင့္ သြား၍၊ ငါးရာေသာ ပေစၥကဗုဒၶါတို႔ကို ပင့္ေခၚၿပီးလွ်င္၊ အေလာင္းေတာ္ ေခါင္းရင္းက၊ သီတင္းသံုး ေနေစသတည္း။ ။ <br /> <br />ထိုၿပီးေနာက္မွ၊ ေပါက္လွမုန္ယို၊ ဆင္ပ်ဳိႏွစ္စီး၊ မာတင္ႀကီးတို႔သည္၊ ေစာမီးဘုန္းေမာ္၊ အေလာင္းေတာ္ကို၊ ေျမာက္ေကာ္ၾကပ္မ၊ အစြယ္ႏွင့္ ႂကြၿပီးလွ်င္၊ ပေစၥက ဗုဒၶါတို႔၏ ေျခကို၊ ႐ိုေသညြတ္ႏွိမ္၊ သံုးႀကိမ္ဦးခိုက္ေစၿပီးမွ၊ အေက်ာ္ စမၸာ၊ နံ႔သာ ကရမက္၊ ထင္းပံုထက္သို႔၊ စြယ္ရွက္ခါ ခ်ီတင္၍၊ စီရင္ သၿဂၤ ိဳဟ္ ၾကေလကုန္၏။ ။ <br /> <br />ပေစၥကဗုဒၶါ၊ ရဟႏၲာရွင္ပ်ံ၊ ေထရ္ဘုန္းလ်ံတို႔လည္း၊ ညဥ့္သံုးယံပတ္လံုး၊ စု႐ံုးညီညာ၊ ေဒသနာ ပရိယတ္ကို၊ ရြတ္ဘတ္စီးျဖန္းေတာ္မူ၍၊ ကမၼ႒ာန္း အသုဘ၊ ႐ႈကုန္ၾကၿပီးလွ်င္၊ လင္းမွပင္ ျပန္ႂကြေတာ္မူၾကေလ၏။ ။ <br /> <br />သုဘဒၵါမိဘုရားႏွင့္၊ အမ်ားေသာင္းေသာင္း၊ ဆင္အေပါင္းတို႔လည္း၊ ဦးေခါင္းညြတ္ဆိုက္၊ သင္းခ်ဳိင္းကို ဦးခိုက္လ်က္၊ ရစ္၀ိုက္လက္်ာ၊ သင္းခ်ဳိင္းျပာကို၊ ႏွာေမာင္းျဖင့္ ယူငင္၍၊ ခ်စ္ခင္မရဲ၊ ဦးကင္းထက္ၾကဲၿပီးလွ်င္၊ ကန္ေတာ့ပြဲ ခံၾက၍၊ ညာစံမဟာ၊ သုဘဒၵါကို၊ သိဂၤါဇမၺဴ၊ ေရႊဂူဗိမာန္၊ နန္းေ၀ယန္သို႔၊ ျပန္ေတာ္မူခ်ိန္သင့္ၿပီဟု၊ ခ်ီးပင့္ေခၚလ်က္၊ သံေတာ္ဦးတင္ၾကကုန္၏။ ။ <br /> <br />မိဘုရားျမတ္၊ ဆင္မ်ား့နတ္လည္း၊ ေစာထြတ္မိမိုင္း၊ လင္သက္ႏႈိင္း၏၊ သင္းခ်ဳိင္းေတာ္ရာ၊ ေျမမ်က္ႏွာကို၊ မခြါတတ္အား၊ မသြားခဲ့ရက္၊ ငဲ့ကြက္ေစာင္းလွည့္၊ ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္၊ ေလွာ္မွည့္ ရတနာ၊ မ်က္ႏွာမၪၨဴ၊ လဣႏၵဴကို၊ လႊမ္းျမဴတိမ္ေတာင္၊ ေျမႇးရစ္ေမွာင္သို႔၊ ေခၚေယာင္ေျမႇာ္ကာ၊ ေပၚလာလိမ့္ႏိုး၊ ထင္ကိုးဆိုင္းလင့္၊ တဖင့္ႏႊဲႏႊဲ၊ မ်က္ရည္ရႊဲႏွင့္၊ ေပ်ာ္ျမဲရပ္ဌာန္၊ ေရႊဂူဗိမာန္၊ နန္းေ၀ယန္သို႔၊ ျပန္ရွာေတာ္မူရေလသတည္း။ ။ <br /> <br />ဤဆဒၵန္ ေဒသနာ၌၊ မဟာေဗာဓိသတ္၊ ဆင္မင္းျမတ္သည္၊ စြယ္ဓာတ္ႏွစ္ဆူကို၊ အမူၾကမ္းခက္၊ မူဆိုးႀကီးလက္သို႔၊ ရက္ရက္ေရာေရာ၊ လွဴေသာ အခါ၊ တိရိစာၦန္ ျဖစ္ပါလ်က္၊ ျဗဟၼာလူနတ္၊ စည္းစိမ္ျမတ္ကို၊ ၀ဋ္၏ မ်ဳိးေစ့၊ ျဖစ္ေလ ေရႊ႕လွ်င္၊ တပ္ေမြ႔ စံုမက္၊ မႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္၊ ႏႈတ္ျမြက္၍ မေတာင္းပဲ၊ ၎ေလာကီ၊ စည္းစိမ္အီကို၊ မညႇီမနံ၊ မရြံႏိုင္ျငား၊ ေကာင္းသည္ဟု ခံစားလွ်င္၊ ဆယ္ပါးေသာ သံေယာဇဥ္၊ စပ္ယွဥ္ကပ္ၿငိ၊ တိုးပြါးဘိ၍၊ ဇာတိမၿပတ္ႏိုင္ေလရာ၊ ဇာတိ၀ဋ္ေညႇာက္၊ မကုန္ေပ်ာက္က၊ အေဖာက္ေဖာက္ အျပန္ျပန္၊ မဖန္ဖန္ အခါခါ၊ နာလိုက္လား၊ ေသလိုက္လား၊ ခ်ားရဟတ္ပံု၊ ငုပ္တံုေပၚျပန္၊ ဒုကၡႀကီး ၀ဲဆန္၍၊ နိဗၺာန္အလြန္ေ၀းခ်ိမ့္မည္၊ ဤအျဖစ္ကို၊ စင္စစ္ေတြးမိ၊ ဆင္မင္းသိေသာေၾကာင့္၊ ေလာကီ့စီးပြါး၊ ခ်မ္းသာမ်ားကို ပယ္ရွား စြန္႔ပစ္ေတာ္မူသတည္း။ ။ <br /> <br />ဤထံုးစံကို၊ နည္းခံစြဲသူ၊ ခုလူတို႔သည္၊ ေထာက္ကူမစ၊ ေရွးပုညေၾကာင့္၊ သာသနာ့အတြင္း၌၊ အလင္းၾကံဳဘိ၊ ဒြိဟိတ္, တိဟိတ္၊ စိတ္၀ိပါက္ယွဥ္၊ လူစင္ဧကန္၊ ျဖစ္သည္မွန္လ်က္၊ တိရစာၦန္ေလာက္မွ်၊ အရိပ္ကိုမသိၾကဘဲ၊ ဒါနေကာင္းမႈ၊ ျပဳၾကေသာခါ၊ ၀ဋ္ခ်မ္းသာကို၊ တဏွာလိုက္စား၊ ဆုေတာင္းမွားၾကလွ်င္၊ နာလိုက္လား၊ ေသလိုက္လား၊ တမႊားမႊားႏွင့္၊ အလ်ားလိုက္ေမ်ာ၊ ဆင္းရဲ၍ ေမာၾကမည္၊ သေဘာႀကီးၾကပါေစကုန္။ … ။ <br /> <br />ထို႔ေၾကာင့္၊ ကုသိုလ္ကမၼပထ၊ ျပဳသမွ်၌၊ သာ၀က ပေစၥကာ၊ သမၼာသမၺဳဒၶ၊ ၀ဋ္မွဆန္တက္၊ ဆုသံုးခ်က္ကိုသာ၊ ႏႈတ္ျမြက္ေကာင္းေကာင္း၊ ရလြယ္ေၾကာင္းျဖင့္၊ ဆုေတာင္း ျမတ္ထြတ္ ေစရမည္။ သဇၨန ပုဂၢိဳလ္၊ မဂ္ဖိုလ္ငံ့ေျမႇာ္၊ သူေတာ္သူျမတ္ အေပါင္းတို႔ …. ။ … ။ <br /> <br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">ဤတြင္ေရြ႕ ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀တၳဳ ၿပီး၏။ <br />*** <br /></div> <br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ဦးပုညရဲ႕ ဆဒၵန္ဆင္မင္းကေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဇာတ္သိမ္းသြားပါၿပီ။ ငယ္ငယ္က ငါးရာ့ငါးဆယ္ နိပါတ္ေတာ္ေတြ ဖတ္ရင္ ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ ... ဘယ္သူက ဘယ္သူျဖစ္၊ ဘယ္၀ါက ဘယ္၀ါ ျဖစ္ ဆိုတာမ်ဳိး ဖတ္ခဲ့ေနက်ဆိုေတာ့ ဒီဇာတ္သိမ္းခန္းမွာ စူဠသုဘဒၵါက ဘယ္သူျဖစ္သြားသလဲ ဆိုတာ သိခ်င္ေနမိပါတယ္။ ဆဒၵန္ဆင္မင္းနဲ႔ မဟာသုဘဒၵါကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ယေသာဓရာေဒ၀ီ မိဘုရား ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းေပမဲ့ စူဠသုဘဒၵါ အေၾကာင္းကို မသိလို႔ သိသူမ်ား ေျပာျပေပးၾကပါရွင္။ က်မစိတ္ထဲ စိဥၥမာဏ ျဖစ္သြားသလားလို႔ ထင္မိေပမဲ့ အကိုးအကားမရွိေတာ့ မေသမခ်ာ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ </span> <br /> <br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ဆဒၵန္ဆင္မင္း ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္သိမ္းသြားေပမဲ့ ေမဓာ၀ီကေတာ့ ဇာတ္မသိမ္းေသးဘူး၊ ဆက္ရန္ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ က်န္ပါေသးတယ္။ အင္တာဗ်ဴးလဲ ၿပီးေအာင္ေရးရအံုးမယ္၊ ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ) တက္ဂ္ထားတဲ့ ဘေလာ့ေန႔ အမွတ္တရဆိုတာလဲ ေရးရအံုးမယ္၊ တျခား ေရးခ်င္တဲ့ စာေတြလဲ အေတြးထဲမွာ တပိုင္းတစ ေတးထားတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ သို႔ေပသိ ေလာေလာဆယ္ အလုပ္မ်ားပံုက အသက္ေတာင္ ၀၀ မ႐ွဴႏိုင္တဲ့ ဘ၀မို႔ ေရးႏိုင္တဲ့သူေတြကိုသာ အားက်ေနမိပါတယ္။ အလုပ္မ်ားလို႔ က်မဘက္က တာ၀န္မေက်တာေတြ ပ်က္ကြက္တာေတြအတြက္လဲ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ ေရွ႕လဆို ဒီထက္ အလုပ္ပိုမ်ားေတာ့မွာမို႔ ဇာတ္လမ္းတြဲေလးေတြ ျဖတ္စရာရွိ ျဖတ္ၿပီးရင္ ဘေလာ့ကို ခဏနားရအံုးမလား ဆိုတာလဲ စဥ္းစားေနမိပါေတာ့တယ္။</span> <br /> <br />*** <br />ေမဓာ၀ီ <br />၂၆၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၁ <br />၂၁း၄၃ နာရီ <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-1752094833281091162?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-39056221085342117822011-08-21T23:30:00.003+01:002011-08-21T23:39:01.444+01:00၂၁၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၁၊ တနဂၤေႏြေန႔။ <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ေမြးေန႔မွာ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ မနက္ေစာေစာ ဘာမင္ဂန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သံဃာ ၆-ပါး၊ ေယာဂီ ၈ ေယာက္နဲ႔ ဖိတ္ထားတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ အတြက္ ထံုးစံအတိုင္းထက္ နည္းနည္းသာတဲ့ ဟင္းေတြခ်က္ယူသြားခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အလုပ္က စေန တနဂၤေႏြ ၂ ရက္လံုး off ေပးထားလို႔ စေနေန႔ တေန႔လံုး ဟင္းခ်က္ခ်ိန္ ရခဲ့တယ္။ <br /></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Ci6kxA4-dBw/TlE00WIhmLI/AAAAAAAACGU/h9EDRqE0LRg/s1600/DSC05189.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ci6kxA4-dBw/TlE00WIhmLI/AAAAAAAACGU/h9EDRqE0LRg/s320/DSC05189.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643349881971120306" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-0Jnt7_e6PEM/TlEyKuw22HI/AAAAAAAACGM/uFalhwzQypE/s1600/DSC05191.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-0Jnt7_e6PEM/TlEyKuw22HI/AAAAAAAACGM/uFalhwzQypE/s320/DSC05191.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643346968004974706" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ဆြမ္းဟင္းပြဲေတြ ...</span> <br /></div><div style="text-align: justify;"> <br />အားလံုး ေမဓာ၀ီ တေယာက္ထဲ ခ်က္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ ယူလာၾကတဲ့ ဟင္းေတြလဲ အသီးသီး အသက ပါတာမို႔ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္သြားတယ္။ <br /></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-x3AdpmCM59U/TlE2lp0b9hI/AAAAAAAACGc/63Oq4-RENDI/s1600/DSC05211.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-x3AdpmCM59U/TlE2lp0b9hI/AAAAAAAACGc/63Oq4-RENDI/s320/DSC05211.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643351828580791826" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-YTCf21wPRac/TlE4TKNSXDI/AAAAAAAACGk/KI207ezOPvs/s1600/DSC05212.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-YTCf21wPRac/TlE4TKNSXDI/AAAAAAAACGk/KI207ezOPvs/s320/DSC05212.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643353709880695858" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">သံဃာေတာ္မ်ား ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပး <br /></span></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-eaZiAYV54Mk/TlE5RiThAwI/AAAAAAAACGs/UFOmoVzYqHw/s1600/DSC05215.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-eaZiAYV54Mk/TlE5RiThAwI/AAAAAAAACGs/UFOmoVzYqHw/s320/DSC05215.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643354781501162242" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-HXSnRqQcQJU/TlFpPmkM7dI/AAAAAAAACG0/cJJRKHD1okE/s1600/DSC05213.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-HXSnRqQcQJU/TlFpPmkM7dI/AAAAAAAACG0/cJJRKHD1okE/s320/DSC05213.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643407524843285970" border="0" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">အခ်ဳိပြဲ ... (ေမဓာ၀ီကို္ယ္တိုင္ႏွပ္ေသာ လက္ဖက္လဲပါတယ္။) <br /></span></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-S8MTZoSoWnM/TlFqJsSEH0I/AAAAAAAACG8/0TBfkE3BStY/s1600/DSC05220.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-S8MTZoSoWnM/TlFqJsSEH0I/AAAAAAAACG8/0TBfkE3BStY/s320/DSC05220.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643408522810236738" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-BmqHzojDmYw/TlFrYELL2tI/AAAAAAAACHE/PZMh0fuBF_w/s1600/DSC05225.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BmqHzojDmYw/TlFrYELL2tI/AAAAAAAACHE/PZMh0fuBF_w/s320/DSC05225.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643409869253630674" border="0" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">ပံု (၁) ၾကြေရာက္ခ်ီးျမွင့္ၾကေသာ ဧည့္ပရိသတ္မ်ား ... ပံု (၂) ကာလသား၀ိုင္း <br /></span></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Ps5xOFTPgCQ/TlFstCv4SKI/AAAAAAAACHM/8z4xTkcUGiY/s1600/DSC05227.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Ps5xOFTPgCQ/TlFstCv4SKI/AAAAAAAACHM/8z4xTkcUGiY/s320/DSC05227.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643411329159547042" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-hUBalOsP0Oc/TlFt5BvfyDI/AAAAAAAACHU/A8ZtL2sVy54/s1600/DSC05234.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hUBalOsP0Oc/TlFt5BvfyDI/AAAAAAAACHU/A8ZtL2sVy54/s320/DSC05234.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643412634559563826" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">ဒါကေတာ့ ကာလသမီး၀ိုင္း ... အဲ မွားလို႔ ... အပ်ဳိေခ်ာေလးေတြ၀ိုင္း <br /></span></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Z9h_GHpXZXE/TlFxkmRK-OI/AAAAAAAACHc/_IQKOdGZ8_o/s1600/DSC05240.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Z9h_GHpXZXE/TlFxkmRK-OI/AAAAAAAACHc/_IQKOdGZ8_o/s320/DSC05240.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643416681633741026" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-6r2gexei0Dk/TlFyj6LWgLI/AAAAAAAACHk/yRIiMpWaidg/s1600/DSC05241.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-6r2gexei0Dk/TlFyj6LWgLI/AAAAAAAACHk/yRIiMpWaidg/s320/DSC05241.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643417769309798578" border="0" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">ပရိတ္တရား ခ်ီးျမွင့္ေနေသာ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ နာၾကားေနေသာ ပရိသတ္မ်ား <br /></span></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Ggaz7rmX94I/TlFz_Vj53PI/AAAAAAAACHs/TyqnRN9bYkw/s1600/DSC05267.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ggaz7rmX94I/TlFz_Vj53PI/AAAAAAAACHs/TyqnRN9bYkw/s320/DSC05267.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643419340028632306" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-nBITkGpauUQ/TlF2jRTiAlI/AAAAAAAACH0/w1bNZw8z5QA/s1600/DSC05268.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-nBITkGpauUQ/TlF2jRTiAlI/AAAAAAAACH0/w1bNZw8z5QA/s320/DSC05268.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643422156384764498" border="0" /></a> <br /> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">ေဒါက္တာဦးဥတၱရဥာဏ၏ တရားလက္ခ်ာ သခၤါရာ .... <br /></span></div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">(သခၤါရကၡႏၶာ ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ တရားေဒသနာကို ခ်ီးျမွင့္ ေဟာၾကားေနပံု) <br /></span></div> <br />ေတာင္းပန္စကား ... <br /><div style="text-align: justify;"> နက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာ ထၿပီး အလုပ္သြားရမွာမို႔ ပို႔စ္ကို ကမန္းကတန္းသာ တင္လိုက္ပါသည္။ စာရွည္ရွည္လဲ မေရးႏိုင္ အလြန္ပင္ပန္းကာ အိပ္ခ်င္ၿပီမို႔ ဤမွ်သာ တင္လိုက္ရေၾကာင္း အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါ၏။ <br /></div> <br />ေက်းဇူးစကား ... <br /><div style="text-align: justify;"> အေ၀းေရာက္ မိဘႏွစ္ပါး၊ အမႀကီး ေမာင္ေလးႏွင့္တကြ ... ေမြးေန႔ (ဟုမေျပာဘဲ) အလွဴ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အစစ အရာရာ ေငြေၾကးစိုက္ထုတ္ စီစဥ္ေပးေသာ ဦးရီးေတာ္၊ ေငြအားလူအား ကူညီေပးေသာ အမလတ္ႏွင့္ ေယာက္ဖေတာ္၊ ေမြးေန႔အႀကိဳ ကိတ္မုန္႔ကို အထူးေအာ္ဒါမွာေပးေသာ ညီမ သုသုႏွင့္ မိသားစု၀င္မ်ား၊ အလွဴကို လာေရာက္၍ အစားအေသာက္ႏွင့္တကြ အစစ အရာရာ ပံ့ပိုး ကူညီေပးၾကသူမ်ား ... အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ေပးၾကသူမ်ား ..... အားလံုး အားလံုးကို ေက်းဇူး အထူးတင္ပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ အပ္ပါသည္။ <br /></div> <br />Finally .... <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-lUvqUDEymxs/TlF5FkBJcmI/AAAAAAAACIE/wkcLmfRTzsw/s1600/DSCN4152a.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 216px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-lUvqUDEymxs/TlF5FkBJcmI/AAAAAAAACIE/wkcLmfRTzsw/s320/DSCN4152a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643424944546738786" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-BTK_Qu9-b5g/TlF4LoTReyI/AAAAAAAACH8/_KothFo9SSs/s1600/DSC05273.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BTK_Qu9-b5g/TlF4LoTReyI/AAAAAAAACH8/_KothFo9SSs/s320/DSC05273.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643423949264091938" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">ပံု(၁) ခြဲၿပီ ... (ကိတ္မုန္႔) ။ ပံု (၂) ေဖာက္ၿပီ (လက္ေဆာင္ထုတ္မ်ား) <br /></span></div> <br /> <br />and then .... <br /> <br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">အိပ္ၿပီ ... good night</span> <br /></div>*** <br />MDW <br />21.08.2011 <br />23;30 <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-3905622108534211782?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-91482242808289812942011-08-18T23:00:00.002+01:002011-08-18T23:05:08.809+01:00<div style="text-align: justify;">ဇူလိုင္လ ၂၂ ရက္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္။ <br /> <br />လန္ဒန္တကၠသိုလ္ (SOAS) ရဲ႕ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ အပ္ႏွင္းတဲ့ အခမ္းအနားကို အြန္လိုင္းကေန ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔မွာ မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႔ယူသူ ၃ ဦးက က်မနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနတာမို႔ သူတို႔ကို အားေပးခ်င္စိတ္နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တာပါ။ သူတို႔ ၃-ဦးက M.A Religions: Buddhist Studies Pathway (မဟာ၀ိဇၨာ ဘာသာေရး ဗုဒၶဘာသာေလ့လာေရးလမ္းစဥ္) ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ကို ယူၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္ၿပီး ၃ ဦးအနက္ ၂ ဦးက ျမန္မာျပည္က သံဃာ ၂ ပါးနဲ႔ က်န္ တဦးကေတာ့ က်မနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနတဲ့ ျပည့္ျပည့္ (ျပည့္ၿဖိဳးေက်ာ္) ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးပါပဲ။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-tj9zGZrLNOM/Tk09xmdu0JI/AAAAAAAACFA/Wo7slFR4cj8/s1600/DSC01134.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-tj9zGZrLNOM/Tk09xmdu0JI/AAAAAAAACFA/Wo7slFR4cj8/s320/DSC01134.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642233830513234066" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-J6t8fw5W9xM/Tk1UPMSaDvI/AAAAAAAACFI/_v_AXso9mD0/s1600/P1190560.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-J6t8fw5W9xM/Tk1UPMSaDvI/AAAAAAAACFI/_v_AXso9mD0/s320/P1190560.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642258528138301170" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">လန္ဒန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနား <br /></span></div> <br />ျပည့္ျပည့္ကို က်မသိတာ ၾကာပါၿပီ။ ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္ခါစ လြန္ခ့ဲတဲ့ ေလးႏွစ္ခန္႔က စသိခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက သူက ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာလို႔ သိရေတာ့ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ယူမိတယ္။ က်မ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုခ်ိန္ထိ သိပၸံေမာင္၀ရဲ႕ “ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္ ခရီးသြားမွတ္တမ္း” စာအုပ္ႀကီးကို မ႐ိုးႏိုင္ေအာင္ အေခါက္ေခါက္ ဖတ္ၿပီး ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္နဲ႔ ရင္းႏွီးေနခဲ့တဲ့အျပင္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္လို႔ အသံၾကားတာနဲ႔ ရင္ခုန္မိသလို ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရသူေတြကို ဆိုရင္လဲ သိပ္အထင္ႀကီး အားက်တာပဲ။ <br /> <br />ျပည့္ျပည့္က ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကေန ဘတ္ခ်လာ ဒီဂရီ ရသြားၿပီး လန္ဒန္မွာ မာစတာ ဆက္တက္တယ္ ၾကားတယ္။ အဲဒါက မထူးဆန္းေပမဲ့ ထူးဆန္းတာက မာစတာဒီဂရီကို ယူတဲ့ ဘာသာရပ္က ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ တက္ခဲ့တဲ့ ဘာသာရပ္နဲ႔ မတူဘဲ လံုး၀ ေျပာင္းလဲသြားလို႔ပါပဲ။ သူတက္တဲ့ ဘာသာရပ္က အထက္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ (Buddhist Studies Pathway) ဆိုေတာ့ ထူးျခားေနတာေပါ့။ အဲဒီကတည္းက က်မသူ႔ကို စိတ္၀င္စားေနမိတယ္၊ သူနဲ႔ ေအးေအး ေဆးေဆး စကားေျပာခ်င္တယ္၊ သူကလဲ အလုပ္က ခပ္မ်ားမ်ား၊ ခရီးေတြ ဟိုသြားဒီသြားနဲ႔၊ ေနာက္ၿပီး စာဂ်ပိုးေလးဆိုေတာ့ စာကလြဲရင္ ဘာမွ အာ႐ံုမရွိသူ။ စာေတြ သိပ္လုပ္လြန္းလို႔ ဆရာမေတြကေတာင္ တားေနရတယ္လို႔လဲ တဆင့္စကား သတင္းေတြၾကားရဲ႕။ <br /> <br />ေနာက္ေတာ့ မာစတာဒီဂရီကိုလဲ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး အခု PhD အတြက္ ဆက္လုပ္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ က်မအေတာ္ေလးကို အံ့ၾသရင္း ခ်ီးက်ဴးမိသလို ၀မ္းလဲ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိတယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ ျမန္မာမိန္းကေလး (လူ၀တ္ေၾကာင္) ထဲမွာ ခုလို ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ ပညာရပ္ကို စိတ္၀င္တစားနဲ႔ တစိုက္မတ္မတ္ PhD အဆင့္ေရာက္ေအာင္ ေလ့လာတဲ့သူ (က်မသိသေလာက္ဆိုရင္) အင္မတန္မွ ရွားပါတယ္။ သူ႔ကို အားက်စိတ္၊ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြကို အားရေက်နပ္စိတ္ေၾကာင့္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခ်င္လို႔ ေမးခြန္းေလးေတြ စီစဥ္ၿပီး ဇူလိုင္လရဲ႕ ေန႔လည္ခင္း တခုမွာ သူ႔အိမ္ကို သြားေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တယ္။ <br />*** <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-VFVd2_qjMho/Tk2JiAtQCPI/AAAAAAAACF8/6gLpI_vPHIQ/s1600/DSC05110.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-VFVd2_qjMho/Tk2JiAtQCPI/AAAAAAAACF8/6gLpI_vPHIQ/s320/DSC05110.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642317125563451634" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-IB8-PefrCfw/Tk2KKoPFBtI/AAAAAAAACGE/EMmu9Le5S_I/s1600/268389_2219285731601_1531389481_32384502_4484500_n.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-IB8-PefrCfw/Tk2KKoPFBtI/AAAAAAAACGE/EMmu9Le5S_I/s320/268389_2219285731601_1531389481_32384502_4484500_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642317823369086674" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(၁) အင္တာဗ်ဴးေန႔က လွ်ပ္တျပက္႐ိုက္ခ်က္ (၂) ပါဠိသင္တန္းတခု၌စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ေနစဥ္</span></span> <br /></div><span style="color: rgb(153, 255, 153);"> <br />ေမ - ျပည့္ျပည့္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္က ရတဲ့ဘြဲ႔ နာမည္နဲ႔ ခုႏွစ္ကို ေျပာျပပါဦး။</span> <br />ျပည့္ - B.A (Hons) Economics and Management ပါ။ စီးပြါးေရးနဲ႔ စီမံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပါ့။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ဘြဲ႔ရခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္၀င္ဖို႔အတြက္ ဘယ္လိုေတြ ျပင္ဆင္ခဲ့ရလဲ၊ ၀င္ခြင့္ရဖို႔ ဘယ္လို အရည္အခ်င္းေတြ လိုအပ္လဲ။</span> <br />ျပည့္ - ၀င္ခြင့္ရဖို႔က Grade A level မွာ အနည္းဆံုး 3 A ရမွ ေလွ်ာက္လို႔ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ GCSE မွာေရာ A Level မွာေရာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ႀကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ဖို႔အတြက္ အက္ေဆး ၂ ပုဒ္နဲ႔ application form ကို ေအာက္တိုဘာမွာ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး တင္ရတယ္၊ အဲဒါကို ၾကည့္ၿပီးးမွ သူတို႔က လက္ခံတယ္ဆိုရင္ရင္ အင္တာဗ်ဴး ေခၚတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အက္ေဆးကို သူတို႔ ဘာေခါင္းစဥ္ေပးထားလဲ၊ စာလံုးေရေရာ သတ္မွတ္ထားလား။</span> <br />ျပည့္ - ဘာေခါင္းစဥ္ရယ္လို႔ မေျပာဘူး၊ စာလံုးေရလဲ သတ္မွတ္မထားဘူး။ အဲဒီတုန္းက ကံေကာင္းခ်င္တယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့၊ A level မွာတုန္းက ဘိုင္အိုတို႔ Business study တုိ႔မွာ အက္ေဆးအရွည္ေတြ extra class အေနနဲ႔ ဆရာေတြက လုပ္ခိုင္းထားတာ ရွိတယ္၊ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ မလုပ္ၾကဘူး၊ မလုပ္လဲရတယ္။ သမီးကေတာ့ လုပ္ထားတာ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ပို႔လိုက္တာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး Reference ေတြလဲ ဆရာေတြဆီက ရတယ္။ application form ကို ေအာက္တိုဘာမွာပို႔လိုက္တယ္၊ ဒီဇင္ဘာလဆန္းမွာ အင္တာဗ်ဴးသြားရတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အင္တာဗ်ဴးမွာ ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြ မွတ္မိေသးလား။ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြ ရွိခဲ့လဲ။</span> <br />ျပည့္ - အင္တာဗ်ဴးက ၂-ရက္ေမးတာ၊ ပထမေန႔မွာ ေရးေျဖ၊ သခ်ၤာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ ေျဖရတယ္။ ေနာက္တေန႔ အီကိုနဲ႔ Management ဆိုေတာ့ အင္တာဗ်ဴး ၂-ႀကိမ္ ေျဖရတယ္။ အီကိုက တႀကိမ္ Management က တႀကိမ္ဆိုေတာ့ စုစုေပါင္း ၃-ႀကိမ္ေပါ့။ ေမးတာကေတာ့ အစံုပဲ။ နာရီ၀က္စီေလာက္ ၾကာတယ္။ ေမးတဲ့သူက ႏွစ္ေယာက္၊ တေယာက္က ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာေမးတာ၊ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အေထြေထြေပါ့။ အဲဒီတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ အာရွဘက္က တက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အီကိုမွာေမးတာ … အေနာက္ႏိုင္ငံက စေတာ့မားကတ္ေတြနဲ႔ အေရွ႕ႏိုင္ငံက စေတာ့မားကတ္ေတြကို ႏႈိင္းယွဥ္ခိုင္းတယ္။ အေရွ႕ကေတာ့ အေနာက္ကို မွီမွာမဟုတ္ဖူး … လို႔ ။ အေရွ႕ႏိုင္ငံက institution အေနနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ law ေတြဘာေတြက သိပ္ၿပီး strong မျဖစ္ဘူး။ အေနာက္ႏိုင္ငံက ၾကာလွၿပီ၊ အကုန္လံုး ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံုက စနစ္တက် ရွိၿပီးသား။ ဒါေတာင္မွ crash ျဖစ္တာဆိုေတာ့ အေရွ႕ႏိုင္ငံမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုဆိုးမွာေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရပဲ။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဒါနဲ႔ ျပည္ျပည့္က ဘာျဖစ္လို႔ ဒီဘာသာရပ္ကို ေရြးခဲ့တာလဲ။</span> <br />ျပည့္ - Business Study လုပ္ထားတယ္ဆိုေတာ့ Eco နဲ႔ Management ကို ေရြးလိုက္တာပါ။ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ သမီးစ၀င္ေတာ့ အဲဒီကို႔စ္ စတာ ၄ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အရင္က B.A Eco ပဲ ရွိတယ္။ Management နဲ႔ မေပါင္းဘူး။ ေနာက္မွေပါင္းလိုက္တာ။ ဒီကို႔စ္က ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ competition အမ်ားဆံုးျဖစ္လို႔ ၀င္ဖို႔ ခက္တဲ့ ကို႔စ္တခုပဲ။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ ဘယ္ႏွႏွစ္ၾကာခဲ့လဲ။</span> <br />ျပည့္ - ပံုမွန္က ၃ ႏွစ္ ကို႔စ္၊ ၂၀၀၄ ကေန ၂၀၀၇ ဆိုရင္ ၿပီးရမွာ။ ဒါေပမဲ့ သမီးက ၁ ႏွစ္ gap ယူလိုက္တာ။ အေမဆံုးလို႔ ရန္ကုန္ျပန္တာနဲ႔ ၂၀၀၆-၂၀၀၇ တႏွစ္နားလိုက္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ၂၀၀၈ မွ ၿပီးတယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-N2KdCvXVm6A/Tk07y5Wmb7I/AAAAAAAACE4/FwHqylo5dW4/s1600/pyi%2Bgrad.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-N2KdCvXVm6A/Tk07y5Wmb7I/AAAAAAAACE4/FwHqylo5dW4/s320/pyi%2Bgrad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642231653740212146" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-gxoKE6E34Sg/Tk1WhU5sV0I/AAAAAAAACFQ/f8-U1PiOx8I/s1600/IMG_3393.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-gxoKE6E34Sg/Tk1WhU5sV0I/AAAAAAAACFQ/f8-U1PiOx8I/s320/IMG_3393.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642261038711461698" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);"><span style="font-size:85%;">(၁) ေအာက္စ္ဖုိ႔ဒ္တကၠသိုလ္ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ (၂) ဆရာေတာ္ဦးဓမၼသာမိႏွင့္ <br /></span></div> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ- ျပည့္ျပည့္ အဲဒီမွာ သင္ေနတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ဘာေတြမ်ားရွိလဲ။</span> <br />ျပည့္ - ၾကံဳရတဲ့ အခက္အခဲကေတာ့ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ သင္တဲ့စနစ္က တျခားတကၠသိုလ္ေတြနဲ႔ ကြာတယ္။ ဘက္ခ်္လာ လယ္ဗယ္မွာေတာင္ independent study မို႔ ဆရာေတြကိုခ်ည္း သိပ္ၿပီး အားကိုးလို႔ မရဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာက က်ဴတိုရီယာယ္ စနစ္၊ အက္ေဆးစနစ္ ဆိုတာ ရွိတယ္။ အက္ေဆးက တပတ္ကို ပ်မ္းမွ်ျခင္း ၂ ပုဒ္ အျမဲေရးရတယ္၊ တပုဒ္ကို စာလံုးေရ ၁၂၀၀ နဲ႔ ၁၅၀၀ၾကား ဆိုေတာ့ စုစုေပါင္း တပတ္ကို စာလံုးေရ ၃၀၀၀ ေလာက္က အျမဲေရးေနရတယ္။ အဲဒီအတြက္ စာကလဲ အနည္းဆံုး source ၁၀ ခုေလာက္ ဖတ္ရတယ္။ စုစုေပါင္းဆို ၂၀ ေလာက္ သြားက်တာေပါ့။ chapter ဆိုလဲ ၂၀၊ article ေတြ ဖတ္ရင္လဲ ၂၀ ေပါ့။ အဲဒီလိုမ်ဳိးဖတ္ရေတာ့ time pressure ရွိတယ္၊ ေအာက္စ္ဖုိ႔ဒ္မွာ essay crisis က အျမဲတမ္းျဖစ္တယ္။ တင္ခါနီး မနက္ျဖန္ တင္ရမယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ညက အိပ္ခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္နည္းသြားၿပီ။ <br /></div> <br />ေနာက္တခုက သမီးရဲ႕ ကို႔စ္မွာ လက္ခ်ာနဲ႔ က်ဴတိုရီယာယ္နဲ႔က အံ၀င္ခြင္က် မျဖစ္ဘူး။ ပံုမွန္က လက္ခ်ာၿပီးမွ က်ဴတိုရီယာယ္ျဖစ္ရမယ္။ ဒါေပမဲ့ တခါတေလ ဒီ term က လက္ခ်ာကို ေနာက္ 3rd term ေလာက္က်မွ က်ဴတိုရီယာယ္ ၀င္ရတယ္။ တခါတေလ က်ဴတိုရီယာယ္ အရင္၀င္ၿပီးမွ လက္ခ်ာလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဖတ္ရတယ္။ ေကာင္းတာကေတာ့ က်ဴတိုရီယာယ္မွာ ေက်ာင္းသား အမ်ားဆံုး ၃ ေယာက္ေလာက္ကို ဆရာတေယာက္ ဆိုေတာ့ ဆရာက ပိုၿပီး attention ေပးႏိုင္တာေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ အားသာခ်က္ေပါ့။ အားနည္းခ်က္ကေတာ့ ဆရာေတြက မရွင္းျပႏိုင္ဘူး။ သူတို႔မွလဲ အခ်ိန္မရွိဘူး။ ကိုယ္စာဖတ္ၿပီး နားမလည္ရင္ အဲဒါ ကိုယ့္ရဲ႕ ျပႆနာပဲ။ ဆရာေတြက ဘာမွ လုပ္ေပးလို႔မရဘူး။ လက္ခ်ာကလဲ ေနာက္မွလာမွာဆိုေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီေတာ့ တကယ့္ Independent study ပဲ။ <br /> <br />ေနာက္ၿပီးေတာ့ အကုန္လံုးက competition မ်ားတယ္။ ၀င္ဖို႔လဲ competition ရွိသလို ေက်ာင္းသားေတြကလဲ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျမဲတမ္း ၿပိဳင္ေနၾကတာ။ ေနာက္တခုက အဲဒီက အားနည္းခ်က္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့ေလ … ကိုယ္သာလွ်င္ အညံ့ဆံုးလို႔ ေက်ာင္းသားတိုင္းလိုလိုက ေတြးတာ။ အဲဒါက မွန္ျခင္းမမွန္ျခင္း ေဘးခ်ိတ္၊ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုက ေတြးၾကတာ။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုေတြးတာလဲ။ သူမ်ားေတြက ကိုယ့္ထက္သာတယ္လို႔ ထင္တာလား။</span> <br />ျပည့္ - ဟုတ္တယ္ … ထင္တာ … အထင္နဲ႔ခ်ည္း ျဖစ္ေနၾကတာ။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒါဆို စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ သေဘာ ျဖစ္ေနၾကတာေပါ့။</span> <br />ျပည့္ - ဟုတ္တယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ ေရာဂါက အဲဒီမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္မွာ တႏွစ္ကို အနည္းဆံုး ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသၾကတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - ဆရာေတြကေရာ ေက်ာင္းသားေတြကို စိတ္ဓာတ္အင္အား ျမႇင့္တင္မေပးၾကဘူးလား။</span> <br />ျပည့္ - လုပ္ေတာ့လုပ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဆရာေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔က ထိေတြ႔မႈ သိပ္မရွိဘူး။ ေအာက္စဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္က ေကာလိပ္ေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာမို႔ ကိုယ္က ဒီေကာလိပ္မွာေနေပမယ့္ တျခားေကာလိပ္က ဆရာဆီမွာ က်ဴတိုရီယာယ္သြားယူရတာဆိုေတာ့ ဆရာနဲ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔က ထိေတြ႔မႈသိပ္မရွိဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဘတ္ခ်လာ လယ္ဗယ္ဆိုရင္ ထိေတြ႔မႈပို နည္းတယ္။ <br /> <br />ပထမႏွစ္က အီကိုလက္ခ်ာဆိုရင္ သြားသာထိုင္တယ္ ဘာမွ နားမလည္လိုက္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဆရာေတြက စာသင္ခ်ိန္ ၂ နာရီအတြင္း သင္ရတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြက အရမ္းမ်ားေတာ့ အျမန္သင္ရတယ္။ ဘာသာစကားကို ေရြးတာကိုက စေကာ္လာေတြကို သင္သလို terminology ေတြသံုးတာဆိုေတာ့ နားလည္ရခက္တယ္။ ကိုယ္က ႀကိဳမဖတ္ထားရင္ နားမလည္ဘူး။ <br /> <br />ေနာက္တခုက … ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကို ၀င္တဲ့ ျဗိတိသွ် ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းေတြက လာၾကတာ၊ အဲဒီကို ၀င္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာက ေက်ာင္းသားေတြဆိုရင္လဲ ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းထြက္ေတြပဲ။ သမီးရဲ႕ အတန္းေဖာ္ေတြက ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္းက၊ သမီးတေယာက္ထဲ စတိတ္ေက်ာင္းက ဆိုေတာ့ သူတို႔ ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္း ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ကြာတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သမီးအေနနဲ႔ adjust လုပ္ရခက္ခဲ့တယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒီေတာ့ ျပည့္ျပည့္ စာသင္တဲ့တေလွ်ာက္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ျဖစ္တာကို ဘယ္လို တြန္းလွန္ခဲ့လဲ။</span> <br />ျပည့္ - ၂၀၀၅ ဒီဇင္ဘာမွာ ဆရာေတာ္ဦးဓမၼသာမိ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ေက်ာင္း အေဟာင္းကို ေျပာင္းလာၿပီ။ အဲဒီမွာ ေသာၾကာညဆို စုေပါင္း တရားထိုင္တာ ရွိတယ္။ အဲဒါက ေတာ္ေတာ္ကယ္သြားတယ္။ အဲဒီကေန မ်ဳိးေစ့ပ်ဳိးသလို ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ပထမတုန္းကေတာ့ စာသင္ၿပီး ပင္ပန္းတာနဲ႔ ဆိုေတာ့ အိပ္ငိုက္တာက မ်ားတယ္။ အိပ္ငိုက္ေပမဲ့လဲ အဲဒါက အစပ်ဳိးသလို ျဖစ္သြားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ်ာ့က်ေစပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ - အဲဒီအရင္ကေရာ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲ။</span> <br />ျပည့္ - အရင္ကေတာ့ မိ႐ိုးဖလာ ဘုရားရွိခိုး ပုတီးစိပ္တာေလာက္ပဲ။ တရားထိုင္တာက ဆရာေတာ္နဲ႔ေတြ႔မွ၊ ဆရာေတာ္က အေျခခံကစၿပီး ဘယ္လိုထိုင္ရမယ္ ဆိုတာသင္ေပးတယ္။ ဆရာေတာ္က ပရိယတၱိဘက္လဲ အားသန္တယ္ဆိုေတာ့ စာေလးေတြနဲ႔ ရွင္းျပတယ္။ ေသာၾကာေန႔တိုင္း ၄၅ မိနစ္တရားထိုင္ ၿပီးရင္ group discussion လုပ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မသိတာရွိရင္ ေမးလို႔ရတယ္၊ ဆရာေတာ္က ရွင္းျပေပးတယ္။ <br /> <br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-jVhcpT1vrxM/Tk2H4l6v0UI/AAAAAAAACF0/-Vxsc1K8Aqk/s1600/IMG_2268.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 189px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-jVhcpT1vrxM/Tk2H4l6v0UI/AAAAAAAACF0/-Vxsc1K8Aqk/s400/IMG_2268.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642315314486038850" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ျမန္မာျပည္၌ သီလရွင္၀တ္စဥ္ <br /></span></div> <br />၂၀၀၇ မွာ ျမန္မာျပည္ကို တႏွစ္ျပန္ေတာ့ သဲအင္းဂူမွာ ၁၀ ရက္စခန္း၀င္တယ္။ အဲဒါက ပထမဆံုး တရား စခန္း စ၀င္ဖူးတာပဲ။ သီလရွင္၀တ္တာကေတာ့ ၂၀၀၈ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ ဖိုင္နယ္ စာေမးပြဲေျဖျပီးမွ ျမန္မာျပည္ ျပန္ၿပီး သီလရွင္ ၅ ပတ္ ၀တ္တယ္။ ျပည္က သဲအင္းဂူမွာ တရားထိုင္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ တရားထိုင္ျဖစ္တယ္။ ဒီကို ျပန္လာေတာ့ ပဋိပတၱိက လက္ေတြ႔လုပ္ထားၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့ ပရိယတၱိ ေလ့လာခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာေပါ့။ ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိကေတာ့ သီအိုရီပိုင္းေတြ ရွင္းျပတယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-QoXatdIHE1o/Tk1XL1gVIbI/AAAAAAAACFY/0neA_ssa0gk/s1600/IMG_2266ed.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 263px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-QoXatdIHE1o/Tk1XL1gVIbI/AAAAAAAACFY/0neA_ssa0gk/s320/IMG_2266ed.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642261769017958834" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-NOkKdfVcXkM/Tk1Y_657FII/AAAAAAAACFg/hilJxOArfKk/s1600/IMG_2275.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-NOkKdfVcXkM/Tk1Y_657FII/AAAAAAAACFg/hilJxOArfKk/s320/IMG_2275.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642263763332306050" border="0" /></a> <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမ- ျပည့္ျပည့္ မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႔ ယူခဲ့တဲ့ M.A Buddhist Study ကို ေလ့လာဖို႔ စိတ္ကူးျဖစ္ခဲ့ပံုကို ေျပာျပပါအံုး၊</span> <br />ျပည့္ - ၂၀၀၈ ႏို၀င္ဘာမွာ ဒီကိုျပန္ေရာက္ၿပီး ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ရွိလို႔ ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တည တိပိဋက ဆရာေတာ္ ဦးဂႏၶမာလာကို ပ႒ာန္းအေၾကာင္း သိခ်င္လို႔ ေမးရင္း ပ႒ာန္းဆိုတာ အရမ္းခက္တယ္ အရမ္း႐ႈပ္တယ္ဆိုေတာ့ စာသင္ရင္ေကာင္းမလား ေလွ်ာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္က အားေပးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼသာမိဆီက အၾကံဉာဏ္ေတာင္းၿပီး SOAS မွာ M.A Buddhist Study ရွိတာနဲ႔ ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ <br /> <br />အဲဒီဟာ ေလွ်ာက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ဘာမင္ဂန္မွာလဲ M.A Eco Development study ကို ေလွ်ာက္လိုက္ေသးတယ္။ B.A ၿပီးသြားေတာ့ M.A ဆက္လုပ္ခ်င္တာလဲ ပါတယ္။ စီးပြါး စီမံနဲ႔ ဘီေအဘြဲ႔ရေပမဲ့ စီးပြါးေရး မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အရင္ကတည္းက စာသင္တာ၀ါသနာပါတယ္၊ စာေရးတာ၀ါသနာပါတယ္၊ စေကာ္လာ ျဖစ္ခ်င္တာကိုး။ ဒီ Buddhist Study မလုပ္ျဖစ္ရင္ေတာင္ Development Study နဲ႔ လုပ္ၿပီး စာသင္တဲ့ လိုင္းဘက္သြားမွာ။ အခုက subject ေျပာင္းေပမဲ့ career အေနနဲ႔ကေတာ့ မေျပာင္းဘူး။ <br /> <br />အဲဒါနဲ႔ ဘာမင္ဂန္မွာ Development Study ေလွ်ာက္ေတာ့လဲ ၀င္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖက အလုပ္ရွာလို႔ေျပာလို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၉ မွာ ဦးဂိုအင္ကာ စခန္းသြားတယ္။ စခန္းက ထြက္ထြက္ခ်င္း အလုပ္က အင္တာဗ်ဴး လွမ္းေခၚတယ္၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ SOAS ကလဲ လွမ္းေခၚတယ္၊ အလုပ္လုပ္ၿပီဆိုရင္ ေက်ာင္းတက္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလုပ္ကို မသြားေတာ့ဘူး။ SOAS အင္တာဗ်ဴးပဲ သြားေတာ့တယ္။ အင္တာဗ်ဴးတာကေတာ့ ခဏပါပဲ၊ ဘာေၾကာင့္ social science ကေန ဒီဘာသာရပ္ကို ေျပာင္းတာလဲ ဆိုတာမ်ဳိးေလာက္ပဲ ေမးတယ္။ <br /> <br />အဲဒါကေတာ့ စိတ္၀င္စားလို႔ေပါ့၊ ေလ့လာခ်င္တယ္၊ ကိုယ္လဲ meditation လုပ္ထားတဲ့ အခံရွိထားေတာ့ ဘာသာေရးကို တကယ့္ပညာရပ္တခုလို ေလ့လာခ်င္လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သမီးရဲ႕ Reference ေတြက အရမ္းေကာင္းတယ္ေပ့ါေလ၊ ဆရာေတာ္ဦးဓမၼသာမိနဲ႔ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္က ဆရာရဲ႕ reference ဆိုေတာ့ အရမ္းေကာင္းလြန္းလို႔တဲ့။ အင္တာဗ်ဴးကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ၿပီးသြားပါတယ္။ <br />*** <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ပထမပိုင္းကို ဒီေနရာမွာ ခဏရပ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္အပိုင္းမွာ …</span> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ မဟာ၀ိဇၨာကို ေလ့လာသင္ယူတဲ့အတြက္ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕ အားေပးမႈ (သို႔) ကန္႔ကြက္မႈ အေနအထားေတြ …</span> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ငယ္စဥ္ကေန ခုခ်ိန္ထိ အျမင္ေျပာင္းလဲ လာပံုေတြ …</span> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႔အတြက္ က်မ္းျပဳစာတမ္းအမည္နဲ႔ အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းခဲ့ရပံုေတြ …</span> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ ပီအိတ္ခ်္ဒီဘြဲ႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္၊ ၿပီးစီးမႈ အေျခအေနေတြ …</span> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- ပီအိတ္ခ်္ဒီဘြဲ႔ရၿပီးေနာက္ အနာဂတ္ ရည္မွန္းခ်က္ … စသျဖင့္ ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္။</span> <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စိတ္၀င္စားရင္ ဆက္ၿပီး ဖတ္႐ႈအားေပးၾကပါအံုး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လကတည္းက အင္တာဗ်ဴးခဲ့တဲ့ အသံဖိုင္ကို အားတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ နည္းနည္းခ်င္း နားေထာင္ၿပီး ျပန္ေရးထားတာမို႔ အခ်က္အလက္ အမွားအယြင္းမ်ား ပါရွိခဲ့ရင္ က်မတာ၀န္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။</span> <br />*** <br />ေမဓာ၀ီ <br />၁၈၊ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၁ <br />၂၂း၄၂ နာရီ <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-9148224280828981294?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-53434722743890756352011-08-10T10:55:00.002+01:002011-08-10T10:57:59.749+01:00<div style="text-align: justify;">ဒီေခါင္းစဥ္ဖတ္ၿပီး ေမဓာ၀ီတေယာက္ ဘိလပ္တ၀ွမ္းမွာ ခုတေလာ ျဖစ္ပြါးေနတဲ့ ဆူပူမႈေတြထဲ ေရာေယာင္ပါၿပီး ဆိုင္ေတြေဖာက္ ပစၥည္းေတြ အလစ္သုတ္ေနတယ္လို႔ အထင္ေတာ္ မလြဲလိုက္ၾကပါနဲ႔။ အလစ္သုတ္ရတယ္ ဆိုတာ အလုပ္သစ္ရတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ေမဓာ၀ီ အလုပ္သစ္ ရေနပါၿပီ။ အသစ္ရတယ္ဆုိေတာ့ အေဟာင္းရွိလို႔လား ဆိုရင္ျဖင့္ အိမ္မႈကိစၥ ဗာဟီရနဲ႔ ဘေလာ့ေရး ဘေလာ့ဖတ္ စတဲ့ ႀကီးစြာေသာ အလုပ္ေတြဟာ ပိုက္ဆံမရတဲ့ က်မရဲ႕ အလုပ္ေဟာင္းေတြေပါ့။ အခု အလစ္သုတ္ကေတာ့ ပိုက္ဆံရမယ့္ အလုပ္ပါ။ <br /> <br />ဘိလပ္ေရာက္ၿပီး ၄ ႏွစ္ ျပည့္လု ျပည့္ခင္မွ အလုပ္ဆိုတာႀကီးကို နဖူးနဲ႔ ဒူးနဲ႔ စေတြ႔တာမို႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ဖရီး႐ိုက္ေနတာ ၾကာလို႔လားမသိဘူး၊ လူက ခပ္တံုးတံုး ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒီအလုပ္ရတာကလဲ နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းသား။ က်မ ဒီကို ေရာက္စကတည္းက က်မ အမက အလုပ္ေလွ်ာက္ အလုပ္ေလွ်ာက္ဆိုၿပီး ရရာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းလြန္းလို႔ သူေမးရင္ ေလွ်ာက္တယ္လို႔ ေျဖႏိုင္႐ံု အြန္လိုင္းကေန စတိသေဘာမ်ဳိး ေလွ်ာက္ေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ အြန္လိုင္းက ေလွ်ာက္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာက ရဖို႔ရာခိုင္ႏႈန္းက အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ မရလဲ အေရးမႀကီးဘူးဆိုၿပီး ၆ လကို တခုႏႈန္းေလာက္ ေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ အလုပ္ ေလာဘႀကီးပံုမ်ား အဲဒီလို … ။ <br /> <br />တသက္နဲ႔တကိုယ္ အလုပ္ဆိုတာကို အားႀကိဳးမာန္တက္ တခါမွ မေလွ်ာက္ဖူးခဲ့ဘဲ အလိုလို အလုပ္ေတြ ရရေနခဲ့ေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့ ကိစၥမွာ သိပ္အားမထုတ္တတ္တာလဲ ပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကို ေလွ်ာက္ျဖစ္တာကေတာ့ စာေမးပြဲၿပီးရင္ အိမ္မွာ ေျခခ်ဳပ္မိေနမွာ စိုးတာက တေၾကာင္း၊ အဲဒီအလုပ္မွာ လုပ္ေနတဲ့ ညီမတေယာက္က တိုက္တြန္းတာက တေၾကာင္း စာေမးပြဲ ေျဖေနတဲ့ ရက္အတြင္းမွာပဲ အြန္လိုင္းကေန ေလွ်ာက္လႊာတင္လိုက္တယ္။ စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ေပါ့။ အလုပ္ဆိုတာ ေလွ်ာက္တိုင္းရမွာ က်ေနတာပဲ။ <br /> <br />အဲဒီလိုနဲ႔ ဇြန္လ ၁၅ ရက္မွာ စာေမးပြဲၿပီးၿပီး ဇူလိုင္လထဲ ေရာက္လာတယ္။ အလုပ္က လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္ဘူး။ ေလွ်ာက္ခိုင္းတဲ့ ညီမေလးကေတာ့ ေျပာပါတယ္၊ ေခၚမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ဖုန္းဆက္လိမ့္မယ္ … တဲ့။ မေခၚလဲ ေနေပါ့၊ ေနာက္အလုပ္လဲ ထပ္မေလွ်ာက္ပါဘူး။ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ တခုေလးကိုပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနတာ၊ ဇြဲေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမလားပဲ။ ဇူလိုင္ ၁၁ ရက္ေန႔ ဘာမင္ဂန္ဘုရားပြဲမွာ ဓာတ္ေတာ္ စြယ္ေတာ္ေတြ ဖူးၿပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာေတာ္က စြယ္ေတာ္ထည့္ထားတဲ့ ၾကဳတ္ကေလးကို က်မ ေခါင္းေပၚတင္ ရြတ္ဖတ္ၿပီး သိဒၶိတင္ေပးတယ္။ <br /> <br />ထူးျခားတာက ေနာက္တေန႔ မနက္ေစာေစာ က်မအိပ္မက္ မက္ပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ အလုပ္က အမ်ဳိးသမီးက ဖုန္းေခၚတယ္၊ က်မက လူစည္စည္ ပြဲလမ္းတခုမွာ ေရာက္ေနေတာ့ သူေျပာတာလဲ သိပ္မၾကားရဘူး၊ ကိုယ္ကလဲ မနည္းေအာ္ေျပာေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်မ အီးေမးလ္လိပ္စာ သူ႔ကိုေပးၿပီး ေျပာစရာရွိရင္ အီးေမးလ္ပို႔လိုက္ပါလို႔ ေျပာရင္း လန္႔ႏိုးသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အင္းး အလုပ္ကလဲ ခုထိ ငါ့ဆီ ဖုန္းမဆက္ေသးပါလား မေခၚေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕ … ဆိုတဲ့အေတြး ေခါင္းထဲ ေရာက္လာၿပီး ခဏအတြင္းပဲ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ <br /> <br />သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး ဖုန္းျမည္သံနဲ႔ က်မႏိုးလာျပန္ပါတယ္။ နံပါတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္မသိတဲ့ နံပါတ္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ကိုင္ေတာ့ … <br />“ဟယ္လို … ေမလား … ငါ xxx က ထေရစီပါ … နင္ အလုပ္ေလွ်ာက္ထားတာအတြက္ အင္တာဗ်ဴး ေခၚမလို႔ … xxxx” <br /> <br />႐ုတ္တရက္ က်မ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရာက မႏိုးေသးဘူး။ အိပ္မက္လား တကယ္လား ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးနဲ႔။ သူက ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ၀ုန္းခနဲ ထထိုင္ၿပီး … အင္တာဗ်ဴးသြားရမယ့္ ေန႔ေတြ အခ်ိန္ေတြ ကမန္းကတန္း လိုက္မွတ္ရတယ္။ ဖုန္းခ်ၿပီး နာရီၾကည့္ေတာ့ မနက္ ၇ နာရီ ခြဲေနၿပီမို႔ ျပန္မအိပ္ေတာ့ဘဲ အိပ္မက္အတိုင္း ခ်က္ခ်င္းႀကီး ျဖစ္တာကို အံ့ၾသေနမိတယ္။ မေန႔က ဘုရားပြဲမွာ စြယ္ေတာ္နဲ႔ သိဒိၶတင္ေပးလိုက္လို႔ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြက လာလႈံ႔ေဆာ္ၾကတာလား မသိပါဘူး။ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္မထားခ်ိန္မွာ အလုပ္က လွမ္းဆက္သြယ္တာပဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ခ်ိန္းတဲ့ရက္မွာ ပထမအင္တာဗ်ဴး ၿပီးသြားေတာ့ ဒုတိယ အင္တာဗ်ဴးအတြက္ ထပ္ဆက္သြယ္ပါမယ္တဲ့၊ ေစာင့္ေပအံုးေတာ့ေပါ့။ <br /> <br />အဲဒီရက္ပိုင္း က်မက အိမ္မွာေနၿပီး ၉ ရက္ တရားထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္။ တရားထိုင္ေနတုန္း ဖုန္းလာျပန္တယ္။ မကိုင္ဘူးလို႔ စိတ္ကိုတင္းထားေပမဲ့ မေနႏိုုင္လို႔ မ်က္လံုးေလးခိုးဖြင့္ၿပီး ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အဲဒီအလုပ္က ဖုန္းျဖစ္ေနတာနဲ႔ အျမန္ ကိုင္လိုက္ရတယ္။ ဒုတိယ အင္တာာဗ်ဴးအတြက္ လာခဲ့ဖုိ႔ ထပ္ေခၚတာပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီမနက္ခင္း တရားထိုင္တာ ဖ်က္ၿပီး အင္တာဗ်ဴးသြားလိုက္တယ္၊ သူက ေမးခ်င္တာေမး ကိုယ္ကလဲ ေျဖခ်င္တာ ေျဖလိုက္တာပဲ။ လူမစြမ္း နတ္မ-တာလားေတာ့ မသိပါဘူး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်မ အလုပ္ရခဲ့တယ္။ <br /></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-nABjF--BFHQ/TkJOv0B2fGI/AAAAAAAACEA/t1Rovlx1-ZM/s1600/DSC04759.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-nABjF--BFHQ/TkJOv0B2fGI/AAAAAAAACEA/t1Rovlx1-ZM/s320/DSC04759.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639156266748509282" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-4-Xri3XzoZk/TkJPpgyH0zI/AAAAAAAACEI/YiBDBaygKBA/s1600/DSC04775.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-4-Xri3XzoZk/TkJPpgyH0zI/AAAAAAAACEI/YiBDBaygKBA/s320/DSC04775.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639157258014675762" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">အလုပ္သြားရာ လမ္းကေလးနဲ႔ အလုပ္နားက ေရကန္ႀကီး <br /></span></div> <br /><div style="text-align: justify;">ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔မွာ အလုပ္စဆင္းရပါတယ္။ အလုပ္က ယူနီေဖာင္းေပးတယ္၊ ေန႔လည္စာေကၽြးတယ္၊ ေကာ္ဖီ အခ်ဳိရည္ ႀကိဳက္သေလာက္ ေသာက္လို႔ရတယ္၊ gym အခမဲ့ သံုးလို႔ရတယ္၊ ပင္စင္အတြက္ အခ်ဳိးက် ရာခိုင္ႏႈန္း ထည့္ေပးတယ္၊ က်န္းမာေရးအတြက္ မ်က္စိစစ္တာ ဘာညာ အခမဲ့ လုပ္ေပးတယ္၊ စသျဖင့္ ၀န္ထမ္း အက်ဳိးခံစားခြင့္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရပါတယ္။ သို႔ေပသိ ပင္ပန္းတယ္၊ အလုပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီကို အသြား ၂ နာရီ အျပန္ ၂ နာရီ ေပါင္းလိုက္ေတာ့ စုစုေပါင္း ၁၂ နာရီက အျပင္မွာ။ <br /></div> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-66s2Qgg-Dx4/TkJQfLdHPiI/AAAAAAAACEQ/StP_Uf2i03k/s1600/DSC04781.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-66s2Qgg-Dx4/TkJQfLdHPiI/AAAAAAAACEQ/StP_Uf2i03k/s320/DSC04781.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639158180002348578" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-9jSkN7_L39Q/TkJRmFyY85I/AAAAAAAACEY/xN7bNwdXa58/s1600/DSC04777.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-9jSkN7_L39Q/TkJRmFyY85I/AAAAAAAACEY/xN7bNwdXa58/s320/DSC04777.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639159398251688850" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">အဲဒီအေဆာက္အဦးႀကီးမွာ လုပ္ရတာ ...</span> <br /></div> <br /><div style="text-align: justify;">မနက္တိုင္း ၄း၄၅ အိပ္ရာထ၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ ဘုရား ေသာက္ေတာ္ေရကပ္၊ ဘုရားရွိခိုး၊ အ၀တ္အစားလဲ၊ မနက္စာစား၊ ဦးရီးေတာ္အတြက္ မနက္စာ အသင့္ျပင္၊ ခိုစာေကၽြး ခိုေရလဲ … အမေလး ေမာလိုက္တာ … အားလံုးၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၅ နာရီ ၄၅ မိနစ္ အိမ္က ထြက္တယ္။ အိမ္နားက ဘူတာကို ၁၅ မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ၆ နာရီ ၉မိနစ္ လာတဲ့ ရထားကို စီးရပါတယ္။ ရထားကလဲ တဆင့္ထဲ မေရာက္ဘူး၊ ၂ ဆင့္ေျပာင္းစီးရတယ္။ ရထားေပၚမွာ ဘုရားစာရြတ္လိုက္၊ စာဖတ္လိုက္၊ အိပ္ငိုက္လိုက္နဲ႔ ဆင္းရမယ့္ လမ္းဆံုးဘူတာ ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၇ နာရီ သာသာပဲရွိပါေသးတယ္။ အလုပ္စခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီဆိုေပမဲ့ ဒီ့ထက္ေနာက္က်တဲ့ ရထားကို စီးရင္ ၈ နာရီေက်ာ္မွ ေရာက္မွာမို႔ အဲဒီရထားကို စီးမွ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေစာေနေတာ့လဲ ဘူတာ႐ံုမွာ ထိုင္ၿပီး ပရိတ္ ပ႒ာန္း ဓမၼစၾကာ ရွိသမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနတာေပ့ါ။ အက်ဳိးမမဲ့ပါဘူး။ <br /></div> <br /><div style="text-align: justify;">အျပန္ကေတာ့ အလုပ္ရွိရာ မင္းဂန္ရြာ (ဘာမင္ဂန္) ကေန က်မေနတဲ့ ၀ံပုေလြရြာကို ေရာက္တဲ့ ေတြ႔ရာရထား ေကာက္စီးလိုက္တာပဲ၊ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္မွ ဘတ္စ္ကား ဂိတ္စကေန အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ ေရာက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး ျပန္တယ္။ ဂိတ္စ ဂိတ္ဆံုး နာရီ၀က္ နီးပါးေလာက္ကို စီးရတာပါ။ ဦးရီးေတာ္အိမ္က ၀ံပုေလြရြာအစြန္ ေတာင္ဘက္ စတက္ဖို႔ဒ္ရွားနယ္က ရြာငယ္ ဇနပုဒ္မွာ ရွိတာကိုး။ အိမ္ေရာက္ေတာ့လဲ မနားရပါဘူး။ အ၀တ္အစားလဲၿပီးတာနဲ႔ ညစာျပင္၊ ဦးရီးေတာ္နဲ႔ အတူ ညစာစား၊ ဦးရီးေတာ္ ေနာက္ေန႔ ထမင္းဗူးအတြက္ ထမင္းေၾကာ္၊ ဟင္းမရွိရင္ခ်က္၊ ေဆးေၾကာ သိမ္းဆည္း၊ အားလံုးၿပီးေတာ့ ရွစ္နာရီခြဲ ကိုးနာရီ။ တရားထိုင္ မပ်က္ခ်င္လို႔ အခ်ိန္ရသေလာက္ကေလး တရားထိုင္၊ (ထိုင္ရင္း အိပ္ငိုက္တာက ခပ္မ်ားမ်ား) မဟာသရဏဂံုေတာ္ႀကီးကို နာရီ၀က္ တိတိရြတ္၊ ၿပီးမွ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး အိပ္ရာ၀င္ရတယ္။ မအိပ္ခင္ အိပ္ရာထဲကေန ကြန္ပ်ဴတာေလးဖြင့္ၿပီး သတင္းပလင္းေလး ဘေလာ့ေလးဘာေလး ဖတ္တာလဲ ပါေသးတာေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာ ပိတ္ၿပီး အိပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၁၁ နာရီခြဲေလာက္ ရွိပါၿပီ။ <br /></div> <br /><div style="text-align: justify;">အလုပ္နားရက္ကေတာ့ အတိအက် မရွိဘူး၊ စေန တနဂၤေႏြကလြဲလို႔ ၾကားရက္မွာ အလွည့္က် ေပးနားပါတယ္။ က်မတို႔က ေက်ာင္းသားဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ရင္ စေန တနဂၤေႏြ အဓိကထားၿပီး လုပ္ရမွာမို႔ ၾကားရက္ပဲ ေပးနားတာပါ။ စစခ်င္း အပတ္မွာ ၇ ရက္ ဆက္တိုက္ လုပ္လိုက္ရၿပီး ၈ ရက္ေန႔ (တနလၤာေန႔) မွ နားရတယ္။ အဂၤါေန႔ ျပန္ဆင္း၊ ဒီေန႔ ဗုဒၶဟူးေန႔ တခါျပန္နားရျပန္ေရာ။ တမ်ဳိးႀကီးပဲ၊ ၂ ရက္ ဆက္တိုက္ ေပးနားတာလဲ မဟုတ္။ <br /></div> <br /><div style="text-align: justify;">မေန႔ကေတာ့ ဘာမင္ဂန္မွာ အဓိက႐ုဏ္း ျဖစ္ေနတာမို႔ အလုပ္က ေစာေစာေပးျပန္တယ္။ မန္ေနဂ်ာ ထေရစီက က်မကို … <br />“နင္ ဘူတာကေန အိမ္ကိုတန္းျပန္ေနာ္၊ ၿမိဳ႕ထဲမသြားနဲ႔” လို႔ မွာတယ္။ က်မလဲ ထံုးစံအတုိင္း ဘာမင္ဂန္ကေန ရထားစီးၿပီး ၀ံပုေလြရြာ ေရာက္ေတာ့ ဘူတာက အထြက္ အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားစီးဖို႔ ဂိတ္ကိုအသြားမွာ ပုလိပ္ကားႀကီး တစီး ရပ္ထားတာ ေတြ႔တယ္။ ဆက္ေလွ်ာက္ေတာ့ လူ သံုးေယာက္ကို ပုလိပ္က ဖမ္းၿပီး ရွာေနတယ္။ လမ္းေပၚမွာလဲ လူေတြက လႈပ္လႈပ္ရွားရွား၊ ပံုမွန္ မဟုတ္သလိုပဲ။ လန္ဒန္က ဆူပူမႈက ဘာမင္ဂန္ေရာက္၊ ဘာမင္ဂန္ကေန ဒီကိုေရာက္ၿပီလား မသိဘူးလို႔ ေတြးေနရင္း ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ national express ၀န္ထမ္းေတြက ၀င္ေပါက္ကို ပိတ္ရပ္ထားတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကားဂိတ္ထဲ ေပးမ၀င္ဘူး၊ ဂိတ္ကို ပိတ္ထားလိုက္ပါၿပီ။ တျခားမွတ္တိုင္က သြားစီးပါတဲ့။ တျခားမွတ္တိုင္ဆိုတာက ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ High Street နားမွာပါ။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၇ မိနစ္ ၈ မိနစ္ေလာက္ပဲဆိုေတာ့ အဲဒီသြားမလို႔လဲ ၾကည့္လိုက္ေရာ လမ္းတဘက္မွာ ပုလိပ္တပ္သားေတြ ၀တ္စံုျပည့္နဲ႔ ဒိုင္းေတြ ကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနတယ္။ က်မရွိတဲ့ လမ္းဘက္မွာ လူအုပ္ႀကီး၊ ေဘးနားၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေခါင္းစြပ္အမဲေတြနဲ႔ လူတသိုက္။ သတင္းထဲၾကည့္ရတဲ့ ဖ်က္ဆီးေရးသမားေတြ ပံုစံမ်ဳိး။ အမေလး … ကိုယ္နဲ႔ သိပ္မကြာေတာ့ပါလား။ <br /> <br />က်မက လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အမနဲ႔ဖုန္းေျပာေနတာမို႔ ျမင္သမွ်ေတြ အစီရင္ခံေတာ့ အမက စိတ္ပူၿပီး အျမန္ျပန္လွည့္ ခိုင္းတယ္။ က်မက ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ စပ္စုခ်င္လို႔ မလွမ္းမကမ္းကေန ရပ္ၾကည့္ခ်င္ေသးတာ။ ဒီေန႔မွ ကင္မရာ ယူမလာမိတာ နာတာပဲလို႔ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္ေနမိေသးတယ္။ တခုခုျဖစ္ရင္ နင္က သူမ်ားေတြလိုလဲ ေျပးႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး ရပ္ၾကည့္မေနနဲ႔ အျမန္ဘူတာထဲျပန္သြားလို႔ ေျပာေတာ့ သူ႔အမိန္႔အတိုင္း ဘူတာဆီ ျပန္ေလွ်ာက္ တက္ခ္စီငွားမယ္ ၾကည့္ေတာ့လဲ တက္ခ္စီေတြက တစီးမွ မရွိေတာ့ဘူး။ သူတို႔လဲ ေျပးၿပီေပါ့ … ဒီလူေတြက ကားေတြလဲ မီး႐ိႈ႕ၾကတာကိုး။ ဆိုးပါတယ္၊ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုတာကလဲ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုပဲ ေကာင္းပါတယ္၊ လြန္ကဲအားႀကီးရင္ ခုလို အဖ်က္သမားေတြအတြက္ အခြင့္အေရးေပးသလို ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ <br /> <br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်မေနတဲ့ ရြာငယ္ ဇနပုဒ္ကေလးကို ျဖတ္သြားတဲ့ ရထားပဲ အၾကာႀကီး ေစာင့္စီးၿပီး ျပန္ခဲ့ရတယ္။ ေညာင္းညာေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို မႏိုင့္တႏိုင္ သယ္ရင္း အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၆ နာရီ ခြဲေနၿပီ။ သတင္းထဲမွာ ျမင္ရၾကားရတာေတြက စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြခ်ည္းပဲ။ လန္ဒန္က စလိုက္တဲ့ အဓိက႐ုဏ္းက ဘာမင္ဂန္နဲ႔ West Midlands ကို ျပန္႔သြားတဲ့အျပင္ မန္ခ်က္စတာနဲ႔ တျခားၿမိဳ႕ေတြလဲ ဆက္ၿပီး ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ အိမ္ေတြ မီး႐ိႈ႔လို႔ အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ ျဖစ္သူေတြ၊ ဆိုင္ေတြကို ဖ်က္ဆီးလုယက္ၾကတာေတြ၊ လုယက္သူေတြ မလာေအာင္ ကိုယ့္ဆိုင္ကိုယ္ ေစာင့္ေနသူေတြကို ကားနဲ႔တိုက္လို႔ ေသသြားတာေတြ … စံုလို႔ပဲ။ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ေတြနဲ႔လဲ အခ်င္းခ်င္း ခုလို သတိေပးၾကတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">WARNING! A group of armed thiefs targeting Asian houses at anytime of the day A white girl wearing burkha knocks on when the door opens 3 / 4 black men rush in n search 4 gold, cash and use violence. It has happened nearly 10 times in Birmingham in the last few weeks n started in Coventry and now it has started in Manchester please please be very careful and don’t open the door. Please pass on to others.</span> <br /> <br />တဲ့။ မက္ေဆ့ခ်္ထဲက စာလံုးေတြ အတိုင္း ျပန္ကူးေရးထားတာပါ။ ဟုတ္သည္ရွိ မဟုတ္သည္ရွိ သတိဆိုတာ ပိုတယ္မရွိေတာ့ သတိထားရမွာပဲေပါ့။ <br /> <br />က်မလဲ အလုပ္သစ္ရတာမွ တပတ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္၊ အလစ္သုတ္ေတြနဲ႔ တိုးရင္ျဖင့္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕လို႔ ေတြးရင္း ဆူပူ ဖ်က္ဆီး လုယက္မႈေတြ အျမန္ဆံုး ၿပီးဆံုးပါေစ၊ အစိုးရလဲ ထိထိမိမိ ကိုင္တြယ္ ထိမ္းသိမ္းႏိုင္ပါေစ၊ အျပစ္မဲ့တဲ့ လူေတြလဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းၿပီး သတၱ၀ါေတြကိုသာ ေမတၱာအခါခါ ပို႔ေနမိပါေတာ့တယ္။ <br />*** <br />ေမဓာ၀ီ <br />၁၀၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၁ <br /></div>၁၀း၄၀ နာရီ <br /> <br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ေက်းဇူးစကား ။ ... ။ လတ္တေလာ ျဖစ္ပြါးေနတဲ့ ဘိလပ္ အဓိက႐ုဏ္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ က်မကို စိတ္ပူစြာနဲ႔ မက္ေဆ့ခ်္ပို႔ၾက၊ သတိေပးၾက၊ ဆုေတာင္းေပးၾကသူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေမဓာ၀ီ ေဘးရန္ကင္းစြာနဲ႔ အလစ္သုတ္ ေနပါေၾကာင္း။ :)</span></span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-5343472274389075635?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-60977704516617595332011-07-31T23:00:00.003+01:002011-08-03T22:16:33.218+01:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ဆဒၵန္ဆင္မင္း ၀တၳဳ</span><br /><a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2011/07/blog-post_13.html">(ယခင္အပတ္မွ</a> အဆက္)<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုအခါ၊ မူဆိုးေပတလူ၊ အေခါက္ထူသည္၊ သူႏွင့္ဆင္မင္း၊ ရန္ဘက္ခ်င္းကဲ့သို႔၊ ခ်က္ခ်င္းထႂကြ၊ ကမ်ား ကတည့္၍၊ လႊႀကီးကိုင္လ်က္၊ ျဖတ္မည္ဟု တက္ေသာ္လည္း၊ မတက္ႏိုင္ေခ်၊ ပန္းဟိုက္၍ ေနသည္တြင္၊ (ပရေမေလာင္းလ်ာ၊ ဆင္ရာဇာလည္း) ေျမမွာ၀ပ္ကာ၊ ဦးေခါင္းေတာ္ညြတ္ရွာ၍၊ ျဖတ္သာေအာင္ ျပဳေတာ္မူေလ၏။ မူဆိုးညစ္ေထး၊ ငမိုက္ေခြးလည္း၊ ေလးစြန္ေတာင္ႏွင့္၊ အာေခါင္ကို လွန္၊ ဒိုင္းေထာက္၍ ကန္ၿပီးလွ်င္၊ ထက္သန္ျမျမ၊ ေၾကာက္မက္ဘြယ္ လႊႀကီးႏွင့္၊ အာစကို ျဖတ္တိုက္၊ ဦးေႏွာက္ကို ခိုက္လုေအာင္၊ အလ်ားလိုက္ ထိုးသြတ္၊ စြယ္ရင္းကို ပြတ္သည္တြင္၊ ေပါက္လႊတ္ ဘရဖြာ၊ ကန္က်ဳိး၍ လာသကဲ့သို႔၊ အာခံတြင္းမွ၊ ေသြးေခ်ာင္းက်လ်က္၊ ဒုကၡေ၀ဒနာ၊ ႀကီးစြာျဖစ္ေတာ္မူေလ၏။ ။ စြယ္ေတာ္မူကား၊ ျပတ္မည္ေ၀းစြ၊ အရာမွ် မထင္၊ ပင္ပန္းဖုတ္လႈိက္၊ မူဆိုးဟိုက္လွၿပီ၊ သံုးတိုက္လံုးနတ္၊ ဆင္မင္းျမတ္လည္း၊ ဥပဒ္ႀကီးစြာ၊ ေ၀ဒနာကို၊ ပညာျဖင့္ သိမ္းဆည္း၍၊ သည္းညည္းေတာ္ အတန္တန္ ခံရွာၿပီးလွ်င္။ -<br /><br />အသင္မူဆိုး၊ ငါကိုယ္ေတာ္လည္း၊ ညႇဳိးေလ်ာ္နာက်ည္း၊ ခြန္အားနည္းၿပီ။ သင္လည္း လံု႔လ၊ ျဖတ္တိုက္၍ မရၿပီ။ ငါ့အစြယ္ျမတ္၊ ႐ိုးေတာ္ဓာတ္ကို၊ ငါျဖတ္၍ လွဴေတာ္မူမည္၊ က်ဴေငြတုံးလား၊ ႏွာေမာင္းဖ်ားကို၊ သင္ကားကိုင္ႂကြ၊ ခ်ီပင့္မ၍၊ လႊကို ငါ့အား၊ ဆက္ႏွင္းေပေတာ့ဟု ဆိုၿပီးေသာ္၊ လႊသံေစာင္းကို၊ ႏွာေမာင္းႏွင့္ ရစ္ပတ္၊ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ တိုက္ျဖတ္လွ်င္၊ စြယ္ေတာ္ျမတ္အစံုသည္၊ နိတံုေရာင္စို၊ ေရႊေတာင္ႀကီးၿပိဳသကဲ့သို႔၊ ျပတ္တိုတံုး၍၊ ဖုန္းဖုန္း ေျမသို႔က်ေလ၏။ ။ ထို႔ေနာက္မွ၊ စြယ္ေတာ္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို၊ ႏွာေမာင္းႏွင့္ ေပြ႔ယူ၊ ခ်ီေတာ္မူၿပီးလွ်င္၊ ေပးလွဴအံ့ေသာငွာ၊ သာယာနာေပ်ာ္၊ မူဆိုးကိုေခၚ၍၊ အမိန္႔ေတာ္ ဤသို႔ရွိ၏။ ။<br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);">သမၼ လုဒၵပုတၱ အဟံ ဣေမ ဒေႏၲ တုယွံ ဒဒမာေနာ ေန၀ မယွံ အပၸိယာတိ ဒမၼိ၊<br />န သကၠတၱ မာရတၱ ျဗဟၼတၱာဒီနံ သမၸတၱိ ံ ပေတၳေႏၲာ။<br />ဣေမဟိ ပန ေမ ဒေႏၲဟိ သတဂုေဏန သဟႆဂုေဏန သတသဟႆ ဂုေဏန<br />သဗၺညဳတညာဏဒႏၲာ၀ ပိယတရာ။<br />သဗၺညဳတညာဏပၸဋိေ၀ဓာယ ဣမံ ပုညံ ပစၥေယာ ေဟာတု။<br /><br /></div>၎ပါဌ္၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကား -<br />သမၼ လုဒၵပုတၱ၊ အေဆြမူဆိုးသား။ ဣေမ ဒေႏၲ၊ ဤ ငါ၏အစြယ္စံုတို႔ကို။ တုယွံ၊ သင့္အား။ ဒဒမာေနာ၊ ေပးလွဴေသာ။ အဟံ၊ ငါသည္။ မယွံ၊ ငါ့အား။ အပၸိယာတိ၊ မခ်စ္အပ္ေသာ ၀တၳဳဟု၊ ႏွလံုးသြင္း၍။ ေန၀ဒမၼိ၊ ငါမလွဴ။ သကၠတၱ မာရတၱ ျဗဟၼတၱာဒီနံ၊ သိၾကားမင္း၏ အျဖစ္၊ မာရ္မင္း၏ အျဖစ္၊ ျဗဟၼာမင္း၏ အျဖစ္ - အစရွိသည္တို႔၏။ သမၸတၱိ ံ၊ စည္းစိမ္ကို။ ပေတၳေႏၲာ၊ ေတာင့္တသည္ ျဖစ္၍လည္း။ နဒမၼိ၊ ငါမလွဴ။ ပန၊ စင္စစ္ေသာ္ကား။ ေမ၊ ငါ၏။ ဣေမဟိ ဒေႏၲဟိ၊ ဤအစြယ္တို႔ထက္။ သတဂုေဏန၊ အဆအရာအားျဖင့္၎။ သဟႆဂုေဏန၊ အဆအေထာင္ အားျဖင့္၎။ သတသဟႆ ဂုေဏန၊ အဆအသိန္း အားျဖင့္၎။ သဗၺညဳတညာဏ ဒႏၲာ၀၊ သဗၺညဳတဉာဏ္ တည္းဟူေသာ အစြယ္တို႔ကိုသာလွ်င္၊ ပိယတရာ၊ အလြန္တရာ သာ၍ ငါခ်စ္ေတာ္မူအပ္ကုန္၏။ ေမ၊ ငါ၏။ ဣဒံပုညံ၊ ဤအစြယ္ကို လွဴရေသာ ေကာင္းမႈသည္။ သဗၺညဳတညာဏပၸဋိေ၀ဓာယ၊ သဗၺညဳတဉာဏ္ကို ရျခင္း၏။ ပစၥေယာ၊ အေထာက္အပံ့သည္။ ေဟာတု၊ ျဖစ္ေစသတည္း။ ။<br /><br />ဤသို႔ေသာ အမိန္႔ေတာ္ျဖင့္၊ သံုးေဘာ္၀ဋ္ဋ၊ ဘံုဘ၀ဟု၊ သခၤါရနယ္၀င္၊ အပင္မဟုတ္၊ စည္းစိမ္စုတ္မ်ားကို၊ ေရႊႏႈတ္ျမြက္ဟ၊ မေတာင့္တဘဲ၊ ဘ၀သခၤါရ၊ ဒုကၡခပ္သိမ္း၊ ၿငိမ္းရာ အမွန္၊ နိဗၺာန္ေခမာ၊ စိုးခ်ဳပ္ခ်ာေသာ၊ မဟာသဗၺညဳတ၊ အတုလဉာဏ္ေတာ္၊ ဆုျမတ္ေက်ာ္ကိုသာ၊ ျမြက္ေဖာ္သံရွင္၊ ပန္ဆင္ ေတာင့္တေတာ္မူၿပီး၍၊ ညီးညီးလွ်ံ၀ါ၊ ေျခာက္ေရာင္ျဖာေသာ၊ ကိုယ္္အဂၤါျမတ္၊ စြယ္ေတာ္ဓာတ္ကို၊ န၀ရတ္ျခယ္စီ၊ ေရႊေစတီ ကဲ့သို႔၊ ပိုက္ခ်ီယုယ၊ ႏွာေမာင္းျဖင့္ မ-ၿပီးလွ်င္၊ ေၾကာက္စရာ့သဘက္၊ မူဆိုးႀကီးလက္သို႔၊ ရက္ရက္လြယ္ကူ၊ အပ္ႏွင္းေတာ္မူသျဖင့္၊ ဘူမ႑လာ၊ စကၠ၀ါေရေျမ၊ ေလအဆံုးေရာက္၊ ဘ၀ဂ္ေပါက္မွ်၊ လႈပ္ေခ်ာက္၀ွန္ဆူ၊ နတ္လူေကာင္းခ်ီး၊ ေဆာ္ပဲ့တင္တီးလ်က္၊ အလွဴႀကီးေပးေတာ္မူသတည္း။<br /><br />ထို႔ေနာက္မွ၊ မူဆိုးကိုေခၚ၍၊ အေဆြေတာ္ ေသာႏုတၱိဳရ္၊ ေမာင္မင့္သခင္၊ ပလႅင္ညာရံ၊ ေရႊဘံုပ်ံမွာ၊ စံေပသည့္နတ္၊ မယ္သုဘဒ္ကို၊ ဆတ္ဆတ္သေဘာ၊ ငါမွာတိုင္း ေျပာပါေလ၊ ေတာေဟမ၀န္ေခ်ာင္၊ အိုင္သာေခါင္တြင္၊ ေငြေတာင္ႀကီး႔သြင္၊ ခင္မ-လင္ကို၊ အရွင္လတ္လတ္၊ သင္ေစ၍ သတ္ခဲ့ၿပီ။ စြယ္ေတာ္ျမတ္ ႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေျခာက္ေရာင္ေမာင္းကိုလည္း၊ ၎ဆင္ႀကီး၊ မေသမီ ျဖတ္လွီး၍၊ ေသြးစီးယိုထြက္၊ နာက်င္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ၿပီးလွ်င္၊ အသက္ဆံုးေစခဲ့ပါၿပီ။ ဤစြယ္ေတာ္စံုကို၊ ေရႊဘံုသူ႔ မွန္ကူ၊ သံုးရက္ေတာ္မူေသးလွ်င္၊ ရန္သူႀကီးအစြယ္ကို၊ ေရႊလက္၀ယ္ ဆက္သပါမည္၊ အားရ စိတ္ရႊင္၊ ေက်နပ္ေအာင္ စီရင္၍၊ ျပဳခ်င္တိုင္း ျပဳေတာ္မူပါေတာ့ဘုရား ဟု၊ ေမာင္မင့္သခင္၊ မုန္းပင္စိုက္ပ်ဳိး၊ ေျပခ်ိန္တိုင္ေရြ႕မွ၊ မေျပႏိုင္ ၿငိဳးတတ္သည့္၊ မူဆိုးတပိုင္း၊ မိန္းမ႐ိုင္းႀကီးကို၊ ငါမွာတိုင္း ေျပာပါေလ။ ။<br /><br />ထိုမွတပါးလည္း၊ မိဘုရား သုဘဒၵါသည္၊ အိုင္သာဆဒၵန္၊ ဤေရကန္တြင္၊ သည္ရံ မဟာ၊ သုဘဒၵါႏွင့္၊ ၀ဲယာေရြရံ၊ စံသည့္ ကာလ၊ ေဒါသအျပစ္၊ မျဖစ္မေျမာက္၊ မမုန္းေလာက္ သည္ကို၊ အေဆာက္အဦ၊ ျပစ္ႀကီးယူၿပီးလွ်င္၊ ျငဴစူမ်က္၀င္၊ ငါခ်စ္လင္ကို၊ သင္မိဘုရား၊ သတ္ျဖတ္ႏိုင္အား ေပငဲ့၊ စိမ္းကား မ်က္ၿငိဳး၊ သစ္ေယာင္းခက္ ခ်ဳိးသကဲ့သို႔၊ ခ်စ္ႀကိဳးျဖတ္ေျဖ၊ သင္သတ္ရက္ ေလေသာေၾကာင့္၊ သင့္သက္ေ၀လင္၊ ငါဆဒၵန္ဆင္သည္၊ ေျမတြင္တံုးလံုး၊ ျမားခ်က္ႏွင့္ ဆံုးခဲ့ၿပီ၊ ေရြသံုးရံခ်ယ္၊ ၾကာရိပ္လယ္မွာ၊ ရယ္ကာေမာကာ၊ မ်က္ႏွာေငြလ၊ ရႊင္ပပႏွင့္၊ ခင္မ၀မ္းေျမာက္ေတာ္ မူပါေလေတာ့ … ဟူေသာ စကားကိုလည္း၊ ျမားဆိပ္မူး၍၊ ေတာင္လူးေျမာက္လည္း၊ နာက်ည္းေ၀ဒနာ၊ မခ်ိရာက၊ မွာေတာ္မူလိုက္ပါသည္ ဘုရားဟု၊ ျခားနားေအာင္ တင္ပါေလ။ ။<br /><br />သင္မူဆိုးသည္၊ ႀကိဳးစားအားသစ္၍၊ ခုနစ္ႏွစ္, ခုနစ္လ၊ လာခဲ့ရေသာ္လည္း၊ ငါ့စြယ္ေတာ္ျမတ္၊ ဣဒၶိပါဒ္ေၾကာင့္၊ လတ္တေလာျခင္း၊ ခုနစ္ရက္ အတြင္း၌၊ ေမာင္မင္းျပည္သို႔ ေရာက္လိမ့္မည္။ ေဘးရန္ကာသန္း၊ ပရိတ္ပန္းတို႔ကိုလည္း၊ ငါမန္း၍ ေပးေတာ္မူလိုက္မည္၊ ဆဗၺဏၰရသၼိ ံ၊ ထိန္ထိန္က်က္သေရ၊ စြယ္ေတာ္စံု အျမဳေတကို၊ ႐ိုေသစြာ သင္ထမ္း၍၊ လာလမ္းကို ျပန္ေပေတာ့ဟု၊ ေစ့ေရ ေၾကာင္းလ်ား၊ မွာေတာ္ပံု ထားၿပီးလွ်င္၊ မုတၱာမူးခ်ိန္၊ စိန္စီျမခဲ၊ ေရႊလည္ရြဲကဲ့သို႔၊ မခြဲၾကခ်င္၊ လြန္ကဲစြာ ခ်စ္ခင္သည့္၊ ညာတင္မဟာ၊ သုဘဒၵါကိုလည္း၊ ျမင္ရွာေတာ္ မူခ်င္ေသး၍၊ တေရးေရး ရမ္းေရာ္၊ လာႏိုးႏိုး ေျမွာ္ဆဲတြင္၊ ၾကမ္းေခ်ာ္ ခက္ထန္၊ ျမားဆိပ္မႊန္၍၊ ဆဒၵန္ဆင္ေကာင္း၊ ဘုရားေလာင္းသည္၊ မယားေဟာင္း လက္ခ်က္ႏွင့္၊ အသက္ဆံုးေတာ္ မူရေလ၏။<br />***<br />ဒီတပတ္ အပိုင္း (၄) ကိုေတာ့ ခပ္တိုတိုပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။ အပိုင္း (၅) ဆိုရင္ ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀တၳဳ အဆံုးသတ္ပါၿပီ။ ဒီအပိုင္းကို ႐ိုက္ရတာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။ ရက္စက္လိုက္တဲ့ မုဆိုး။ ဖတ္ရင္း ႐ိုက္ရင္း စိတ္မေကာင္းတဲ့ ၾကားက မွတ္မွတ္သားသား ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စကားေလးေတြ အထပ္ထပ္ ျပန္ေရရြတ္လို႔ ဦးပုညရဲ႕ ထိမိတဲ့ စကားလံုး ေတြရဲ႕ ဖ်ားေယာင္းမႈမွာ ေမ်ာပါသြားခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေမာင္မင့္သခင္၊ မုန္းပင္စိုက္ပ်ဳိး၊ ေျပခ်ိန္တိုင္ေရြ႕မွ၊ မေျပႏိုင္ ၿငိဳးတတ္သည့္၊ မူဆိုးတပိုင္း၊ မိန္းမ႐ိုင္းႀကီးကို၊ ငါမွာတိုင္း ေျပာပါေလ</span> ... ဆိုတဲ့ စကားေတြ ...<br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေရြသံုးရံခ်ယ္၊ ၾကာရိပ္လယ္မွာ၊ ရယ္ကာေမာကာ၊ မ်က္ႏွာေငြလ၊ ရႊင္ပပႏွင့္၊ ခင္မ၀မ္းေျမာက္ေတာ္ မူပါေလေတာ့</span> ... ဆိုတဲ့ စကားေတြဟာ ရသ ဂုဏ္ အလကၤာေတြနဲ႔ ျပည့္၀လွတာေၾကာင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ မ႐ိုးႏိုင္ေအာင္ သံုးစြဲခဲ့ၾကရင္း ... ခုခ်ိန္ထိ တြင္က်န္ေနဆဲပဲ ... ။ ေရွ႕ဆက္ တြင္က်ယ္ဖို႔ အတြက္ကေတာ့ ဒီလိုစာေတြကို ေနာက္လူေတြ ျမတ္ႏိုးတတ္ တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ က်မတို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားရပါအံုးမယ္။<br />***<br />ေမဓာ၀ီ<br />၃၁၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၁<br />၂၂း၅၃ နာရီ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ရည္ညႊန္း။ ။ ဦးပုည၀တၳဳေပါင္းခ်ဳပ္ (ဟံသာ၀တီ ပိဋကတ္ စာပံုႏွိပ္တိုက္ - ၁၉၄၀)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-6097770451661759533?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-10742763946467309102011-07-29T00:30:00.006+01:002011-07-29T01:26:56.063+01:00<div style="text-align: justify;">ဇူလိုင္လ ၂၃ ရက္ နံနက္ ေနထန္းတဖ်ားခန္႔ မရွိတရွိ အခ်ိန္ ...<br />ေမဓာ၀ီတေယာက္ ေနာက္ေဖးမီးဖိုခန္းထဲ၌ အားႀကိဳးမာန္တက္ ခ်စ္၍ေန၏။ ခ်စ္စရာေတြကလဲ မ်ားလွသည္၊ တခ်စ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တခ်စ္ ... ခ်စ္လို႔လဲ ကုန္ပဲ မကုန္ႏိုင္။ ၾကာလာေတာ့ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ ... ပ်င္းလာသည္၊ ၿငီးေငြ႔လာသည္၊ ထိုအခ်စ္ေတြကို အဆံုးသတ္ခ်င္ၿပီ၊ ခ်စ္ရတာ ပင္ပန္းလွေခ်ၿပီ။<br />***<br />ဤဇာတ္လမ္း၏ အစသည္ တေလာက သြားခဲ့ေသာ ဘာမင္ဂန္ ၀ါဆိုဘုရားပြဲမွ အစျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေန႔က ဘုရားပြဲသို႔ ဧည့္ပရိသတ္ အေတာ္မ်ားမ်ား လာၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ နာမည္ႀကီး စြယ္စံုရ ဗဟုႆုတ အိုးကြဲ ဘေလာ့ဂါတဦး ျဖစ္ေသာ တံုးဖလားသူႀကီးဟု အမ်ားသိသည့္ <a href="http://kokomaunguk.blogspot.com/" target="new&quot;">ကိုကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔)</a> လည္း အထူးဧည့္သည္ေတာ္ အျဖစ္ တက္ေရာက္လာေလ၏။ တံုးဖလားသူႀကီးက သက္ႀကီး၀ါႀကီး (အကန္ေတာ့ခံ အသက္ ၈၀ အထက္) ပညာရွင္ ဘေလာ့ဂါတဦးေပမင့္ သူနဲ႔ကိုယ္က ဘေလာ့ေရးေဖာ္ ေရးဖက္ခ်င္းေပမို႔ စိမ္းမေန ရွိန္းမေနဘဲ တရင္းတႏွီး ေျပာဆိုဆက္ဆံ ေနက်ပင္ျဖစ္သည္။ ဘာမင္ဂန္ေက်ာင္းသို႔ က်မ ေရာက္သြားစဥ္မွာ သူႀကီးက ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ႀကီး တလံုးကို ကိုင္ဆြဲကာ အေပၚထပ္ေလွခါးမွ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ဆင္းလာေလသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">"ဒီကေန႔ ေမဓာလာမယ္ ဆိုလို႔ သူႀကီးမင္း ျခံထြက္ ပန္းသီးေတြ ခူးလာခဲ့တယ္"<br />ေျပာေျပာဆိုဆုိ သူလွမ္းေပးသည့္ အိတ္ႀကီးကို က်မယူလိုက္ေတာ့ အိတ္ႀကီးက လက္ထဲတြင္ နင့္ခနဲ ပါလာသည္။<br />"ပန္းသီးေတြက မ်ားလွခ်ည္လား သူႀကီးရယ္"<br />"တခါတုန္းက ေမဓာ <a href="http://maydar-wii.blogspot.com/2010/09/blog-post_03.html" target="new&quot;">ဘေလာ့မွာ ပန္းသီးသုပ္</a>စားတယ္လို႔ ေရးဖူးတယ္ မဟုတ္လား၊ အဲဒါေၾကာင့္ သူႀကီးမင္းလဲ ေမဓာ ပန္းသီးသုပ္စားရေအာင္ အပင္ပန္းခံၿပီး ပန္းသီးပင္ေပၚ ခါးေတာင္းက်ဳိက္ တက္ခူးလာခဲ့တာ၊ ေျမမနင္းသားေလးေတြေလ ..."<br /><br />သူ႔ျခံထဲတြင္ ဘယ္သူမွမစားသျဖင့္ အလဟႆ ျဖစ္မည့္အတူတူ က်မကိုေပးေသာ အႏွီ ပန္းသီးမ်ားကို က်မ တန္ဖိုးမထားမည္ စိုးသျဖင့္ ထိုသို႔ ဇန္းတင္၍ ေျပာၾကားေလသည္။ ဘေလာ့တြင္ က်မ ပန္းသီးသုပ္အေၾကာင္း ေရးဖူးသည္မွာ တႏွစ္ပင္ ျပည့္လုၿပီ။ အသက္ႀကီးေသာ္လဲ အလြန္ မွတ္ဉာဏ္ေကာင္းေသာ သူႀကီးမင္းပါတကား။<br /><br />"ခုလို တကူးတက သယ္လာတာ အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သူႀကီး"<br /></div><br />က်မစိတ္ထဲက ဒီပန္းသီးေတြ ကုန္ေအာင္ ဘယ္လို သုပ္စားရပါ့မလဲဟု ေတြးေနေသာ္ျငား ႏႈတ္ဖ်ားမွေတာ့ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္ရေသးသည္။ ဤကား ဘိလပ္၏ ယဥ္ေက်းမႈပင္တည္း။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-o8_FcSOGSfU/TjHFYaKCjZI/AAAAAAAACDw/_qn-5zkBz8M/s1600/DSCN9110.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-o8_FcSOGSfU/TjHFYaKCjZI/AAAAAAAACDw/_qn-5zkBz8M/s320/DSCN9110.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634501631946165650" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-4Kajg0I3C_s/TjHFtOOQKZI/AAAAAAAACD4/pHss7RCw20A/s1600/DSCN9103.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-4Kajg0I3C_s/TjHFtOOQKZI/AAAAAAAACD4/pHss7RCw20A/s320/DSCN9103.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634501989519862162" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >တံုးဖလားသူႀကီး၏ ေတာ္၀င္ မဟာပန္းသီးပင္</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ထိုေန႔ ၀ါဆိုပြဲမွ အျပန္တြင္ေတာ့ သူႀကီးျခံထြက္ ပန္းသီးတအိတ္ႏွင့္ က်မ အလုပ္႐ႈပ္ရေခ်ေတာ့သည္။ အိမ္ရွိလူဦးေရက စုစုေပါင္းမွ ဦးရီးေတာ္ႏွင့္ က်မ ႏွစ္ေယာက္ထဲ၊ ေပးလိုက္သည့္ ပန္းသီးေတြက မနည္းမေနာ။ အသုပ္ႀကိဳက္ေသာ ဦးရီးေတာ္ကို ေန႔တိုင္း ပန္းသီးသုပ္ခ်ည္း ေကၽြးေနလို႔ကလဲ မျဖစ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေန႔တိုင္း မစားခ်င္။ ၂ ရက္ ဆက္တိုက္ေလာက္ေတာ့ ပန္းသီးေတြ သုပ္ၿပီး စားလိုက္ေသး၏။ ၂ ရက္မွာ ၄ နပ္ စားသည္မို႔ ၄ နပ္ျပည့္ေတာ့ ႐ိုးသြားၿပီ။ အန္တီတေယာက္၏ အၾကံေပးခ်က္အရ တခ်ဳိ႕ပန္းသီးေတြကို အ၀က်ယ္သည့္ ပုလင္းႀကီးႀကီးျဖင့္ ဆားရည္စိမ္ ထားလိုက္သည္။ ဒါလဲ မကုန္ေသး။<br /><br />ရက္သတၱ ၂ ပတ္ျပည့္လု ျပည့္ခင္ ျဖစ္လာသည္အထိ ပန္းသီးေတြကား က်န္ေသးသည္။ အရြယ္မေရာက္ခင္ အပင္ေပၚမွ ဆြတ္ခူးျခင္း ခံရရွာေသာ ေျမမနင္းသီးေတြမို႔လား မသိ။ ၂ ပတ္ျပည့္လုသည္ထိ လတ္ဆတ္ေနတုန္း။ ထိုသို႔ျဖင့္ ဇူလိုင္ ၂၃ရက္ေန႔ ေရာက္ေသာအခါ အၾကံရၿပီ။ ေနာက္တေန႔ ဆိုလွ်င္ ဘာမင္ဂန္သို႔ အလွဴပြဲသြားရမည္။ ထိုပန္းသီးမ်ားကို ပန္းသီးငပိခ်က္ ခ်က္၍ ဘုန္းဘုန္းေတြကို ကပ္မည္။ ထိုအလွဴပြဲကို သူႀကီးလဲ လာအံုးမည္ဟု သတင္းရသျဖင့္ သူ႔အတြက္လဲ ခ်က္ၿပီး ယူသြားမည္ဟု ေတြးကာ မနက္ခင္းတြင္ အထက္၌ ေဖာ္ျပခဲ့သလို ေမဓာ၀ီတေယာက္ စိန္ခလုတ္ျဖင့္ ပန္းသီးမ်ားကို တလံုးၿပီးတလံုး ခ်စ္ (အဲ ... ေယာင္လို႔) ျခစ္၍ ေနရေပေတာ့၏။ (ဥပုသ္ႀကီးနဲ႔ေတာင္ ျခစ္ေနရတဲ့ဘ၀)<br /><br /></div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 153);">(အေပၚဆံုးက စာပိုဒ္တြင္ -် (ယပင့္) ႏွင့္ ျ- (ရရစ္) မွားယြင္းေရးသားမိျခင္းကို စာဖတ္သူမ်ား မိမိဘာသာ ျပင္၍ ဖတ္ၾကပါကုန္။ ဤကား စကားခ်ပ္)<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-DVKgAmB8eMI/TjHCGaWY3zI/AAAAAAAACDQ/2lGBQ7uIlmU/s1600/DSC04726.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DVKgAmB8eMI/TjHCGaWY3zI/AAAAAAAACDQ/2lGBQ7uIlmU/s320/DSC04726.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634498024225431346" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-3b41f7yC8yc/TjHDEXFT71I/AAAAAAAACDY/Fvn8xVzuoGY/s1600/DSC04803.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-3b41f7yC8yc/TjHDEXFT71I/AAAAAAAACDY/Fvn8xVzuoGY/s320/DSC04803.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634499088500387666" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >မျခစ္မီပံု ႏွင့္ ျခစ္ၿပီးပံု</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ပန္းသီးတပံုးလံုး ျခစ္၍ ၿပီးသြားေသာအခါ လက္လဲ အေတာ္အံေသသြားၿပီ။ သို႔ေသာ္ မနားရေသး၊ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္ယိုေအာင္ ၾကက္သြန္လွီးျခင္း၊ လက္တေညာင္း ပုဇြန္ေျခာက္ေထာင္းျခင္း၊ င႐ုတ္ ၾကက္သြန္ကို ငပိစိမ္းစားေလးထည့္ကာ မႊန္ထြန္ေနေအာင္ ဆီသတ္ျခင္း စသည္စသည္ အမႈကိစၥမ်ား စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ကာ ပန္းသီးငပိခ်က္ကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ခ်က္ရျပန္ေလ၏။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7DdbWQTe6Go/TjHD5dLA0VI/AAAAAAAACDg/TpV35PLJsrQ/s1600/DSC04804.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7DdbWQTe6Go/TjHD5dLA0VI/AAAAAAAACDg/TpV35PLJsrQ/s320/DSC04804.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634500000667980114" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-CB0bmF44_uY/TjHEiFgbUbI/AAAAAAAACDo/g3bbs_YHmlA/s1600/DSC04816.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-CB0bmF44_uY/TjHEiFgbUbI/AAAAAAAACDo/g3bbs_YHmlA/s320/DSC04816.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634500698689982898" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ပန္းသီးငပိခ်က္ကို မကပ္ေသာ အိုးကေလးျဖင့္ ခ်က္သည္မို႔ ခဏပစ္ထားၿပီး တျခားကိစၥလုပ္ေနစဥ္ တူးနံ႔က ႏွာေခါင္း၀ကို လာ၍ ကလူက်ီစယ္သျဖင့္ ကမန္းကတန္း ေျပးၾကည့္ေတာ့ အနည္းငယ္ တူးေနၿပီ။ မကပ္ေသာအိုးက အိုးမကပ္ေသာ္လဲ တူးတတ္ေပသည္တကားဟု သင္ခန္းစာရကာ အတူးေတြ အသက္ေတြကို ဖယ္ထုတ္ပစ္ရေသးသည္။ အတူးႏွင့္ အသက္က တြဲလ်က္ အျမဲရွိတတ္သည္၊ တူးလွ်င္ သက္ (ခါး) တတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ပန္းသီးငပိခ်က္ အိုးထဲမွ အတူးႏွင့္ အသက္ကို ဖယ္ထုတ္ၿပီး အားလံုးက်က္ေသာ္ င႐ုတ္သီးစိမ္းကေလး ခြဲထည့္ၿပီးေနာက္ ပန္းသီးငပိခ်က္ ခ်က္ျပဳတ္ျခင္းကိစၥ နိ႒ိတံေလၿပီ။ ခ်က္၍ ၿပီးေသာအခါ ဘာမင္ဂန္ေက်ာင္းအတြက္ တဘူး၊ သူႀကီးအတြက္ တဘူးႏွင့္ အိမ္အတြက္ တဘူးဟူ၍ ဘူး ၃ ခုႏွင့္ခြဲထည့္ၿပီးေနာက္ ပန္းသီးမ်ား ကုန္သြားသည့္အတြက္ စိတ္ေအးလက္ေအး ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။<br /></div>***<br />ေနာက္တေန႔ အလွဴပြဲမွာ သူႀကီးႏွင့္ဆံုေတာ့ ...<br /><div style="text-align: justify;">"သူႀကီးပန္းသီးေတြကို ငပိခ်က္ ခ်က္လာတယ္၊ ဒီမွာ သူႀကီးအတြက္ တဘူး ..."<br />"အိမ္း ... စားရေသးတာပ ... ျခံထဲက ပန္းသီးပင္လဲ အလံုးေတြ ပိုထြားလာလို႔ ေမဓာအတြက္ ပန္းသီးေတြ ထပ္ခူးလာခဲ့ေသးတယ္၊ ေရာ့ ... ေဟာဒီမွာ ... "<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆို သူႀကီးက အရင္တခါထက္ ပိုႀကီးေသာ အိတ္ျဖင့္ ထည့္လာသည့္ ပန္းသီးအိတ္ႀကီးကို က်မလက္သို႔ ေပးအပ္လိုက္ေလေသာအခါ ...<br /><br />ဟိုက္ ... ျခစ္ရေပအံုးမည္ ဟု စိတ္ထဲမွ တိတ္တခိုး ေရရြတ္မိေသာ္လဲ ႏႈတ္ကမူ ...<br /><br />"ေက်း ... ေက်း ဇူး တင္ ပါ တယ္ သူႀကီး" ဟု အသံတိမ္တိမ္ျဖင့္ ေျပာရင္း ပန္းသီးအိတ္ႀကီး မႏိုင့္တႏိုင္ဆြဲကာ သူႀကီးေရွ႕ေတာ္ေမွာက္မွ အျမန္ဆံုး ခြါခဲ့ရေလေတာ့သတည္း။<br /></div>***<br />မၿပီးဆံုးေသးေသာ အျခစ္မ်ားစြာျဖင့္ ...<br /><br />ေမဓာ၀ီ<br />၂၉ ဇူလိုင္ ၂၀၁၁<br />၀၀း၁၃ နာရီ<br /><br />(အဲ ... ေမ့လုိ႔ဗ်ဳိ႕ ... ေခါင္းစဥ္ စာလံုးေပါင္းလဲ ျပင္ဖတ္ၾကပါအံုး)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33584152-1074276394646730910?l=maydar-wii.blogspot.com' alt='' /></div>ေမဓာ၀ီhttp://www.blogger.com/profile/04072251427102449939noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-33584152.post-10352278686326209482011-07-27T01:30:00.002+01:002011-07-27T01:41:34.597+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-woVAyyC_EOw/Ti9Qqa0O-EI/AAAAAAAACDA/VntASv0RBQU/s1600/DSC04818.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-woVAyyC_EOw/Ti9Qqa0O-EI/AAAAAAAACDA/VntASv0RBQU/s400/DSC04818.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633810348546914370" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(153, 255, 153);">"ၿပီးကားၿပီး၏၊ သို႔ေသာ္ … မၿပီးေသး …"</span> ဆိုတဲ့ စာသားေလးကို ဇူလိုင္ ၂၃ ရက္ေန႔ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာမွာ က်မ ေရးထိုးထားခဲ့တယ္။ ၿပီးကားၿပီး၏ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က က်မရဲ႕ ၉-ရက္တာ တရားထိုင္တဲ့ အစီအစဥ္ဟာ အဲဒီေန႔က ေနာက္ဆံုး ၿပီးဆံုးသြားခဲ့လို႔ပါပဲ။ မၿပီးေသး … ဆိုတာက က်မ ဒီေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္ၿပီး ရပ္တံ့ေနလို႔ မရေသးဘူး၊ လိုခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္တခုကို မေရာက္ခဲ့ ေသးဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ က်မ ဆက္ၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းေနရအံုးမယ္ … က်မ ျပဳလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြ မၿပီးေသးဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ဒီစာသားေလး ေရးခဲ့တာပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />က်မခုလို အိမ္မွာပဲ ဥပုသ္ေစာင့္ တရားထိုင္တယ္ဆိုေတာ့ ခင္မင္ရာ ခင္မင္ေၾကာင္း မိတ္ေဆြေတြက စိတ္၀င္တစား ေမးျမန္းၾကပါတယ္၊ ရိပ္သာ၀င္သလို လုပ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္တာလဲ … ထိေရာက္မႈ ရွိမရွိ၊ အက်ဳိးရွိမရွိ စသျဖင့္ ေမးၾကတယ္။ က်မကလဲ ဒီအေတြ႔အၾကံဳကို ေျပာျပခ်င္တာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးလိုက္ရျခင္းပါပဲ။<br /><br />၉-ပါးသီလ ဥပုသ္နဲ႔ တရားထိုင္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ က်မက တေန႔တာ အခ်ိန္ဇယား ဆြဲလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ဆြဲတဲ့ အခ်ိန္ဇယားဆိုေတာ့ ရိပ္သာလိုေတာ့ မတင္းက်ပ္ဘူး၊ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ပဲ ဆိုပါေတာ့။ အခ်ိန္ဇယားက မနက္ ၆ နာရီက ည ၉ နာရီ ထိပါပဲ။ မနက္ ၆ နာရီ မွာ ခါတိုင္းလုပ္ေနက် ၀တ္အတိုင္း ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကပ္၊ ဘုရားရွိခိုး၊ စတာေတြ လုပ္တယ္၊ တရားထိုင္ခ်ိန္က ၇ နာရီက ၈ နာရီ က စၿပီး တနာရီ ထိုင္ တနာရီ စၾကၤ ံေလွ်ာက္ မူကို ခ်ထားလိုက္တယ္။ ဒီၾကားထဲ မနက္စာစားခ်ိန္ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ကို ဖယ္ရတာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ဦးရီးေတာ္အတြက္ ေန႔လည္စာ ညစာ ျပင္ေပးခ်ိန္ေတြကိုလဲ ထုိင္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ မတိုက္ေအာင္ လုပ္ထားရေသးတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-59RY53Gpygo/Ti9QAh7DZBI/AAAAAAAACC4/iBrEMld0yDE/s1600/DSC04798.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-59RY53Gpygo/Ti9QAh7DZBI/AAAAAAAACC4/iBrEMld0yDE/s400/DSC04798.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633809628900058130" border="0" /></a><br />၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ စစခ်င္း ထိုင္တဲ့ရက္မွာ တနာရီ ျပည့္ေအာင္ မထိုင္ႏိုင္ပါဘူး။ ထိုင္ဖို႔ အရွိန္ယူတဲ့ အေနနဲ႔ စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ မထိုင္ခင္ ပရိတ္တို႔ ဓမၼစၾကာတို႔ အရင္ ရြတ္ဖတ္ သရဇၥၽာယ္ပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္ မထိုင္ခင္ ဓမၼစၾကာရြတ္ ၿပီးေတာ့ ၄၅ မိနစ္ထိုင္၊ ေနာက္ ၄၅ မိနစ္ စၾကၤ ံေလွ်ာက္၊ ေနာက္တႀကိမ္မထိုင္ခင္ ပ႒ာန္းရြတ္၊ စသျဖင့္ေပါ့။ အရွိန္ယူတာ အေတာ္မ်ားသြားလားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီေန႔က က်မရြတ္ခဲ့တာေတြက ပရိတ္ႀကီး ၁၁-သုတ္ အကုန္၊ ဓမၼစၾကာ နဲ႔ အနတၱလကၡဏသုတ္၊ ပ႒ာန္း ပစၥယနိေဒၵသ၊ အဘိဏွသုတ္နဲ႔ ေဗာဇၥၽင္သံုးမ်ဳိး၊ မဟာသရဏဂံုေတာ္ႀကီး … တို႔ပါပဲ။ အဲဒီေန႔က ၅ ႀကိမ္ ထိုင္ျဖစ္ေပမဲ့ တခ်ဳိ႕အႀကိမ္ေတြမွာ မိနစ္ ၂၀ ပဲ ထိုင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ စိတ္ေတြက ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္နဲ႔ အရမ္းပ်ံ႕လြင့္တဲ့ အျပင္ အိပ္ကလဲ ငိုက္လိုက္တာ၊ စၾကၤ ံေလွ်ာက္တာ ဘယ္လွမ္းတယ္ ညာလွမ္းတယ္ ၂ ခ်က္ပဲ အရင္ဆံုး မွတ္တာေတာင္ ဘယ္နဲ႔ ညာ မွားကုန္ေသးတယ္။ အဲဒီေလာက္ အထိ။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲဒီည ၉ နာရီ တရားျဖဳတ္ၿပီး တရားနာေနတုန္း အိမ္ကို ဖုန္း၀င္လာတယ္။ ဘာမင္ဂန္ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱရဉာဏ ဆီကပါ။ ဆရာေတာ္က ဦးရီးေတာ္နဲ႔ ေျပာၿပီး က်မနဲ႔ ဆက္ေျပာရင္း က်မ တရားထိုင္တဲ့ အေၾကာင္း ေမးတယ္။ က်မ ဘေလာ့မွာ ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္ကို ဖတ္ရၿပီး တရားျပဆရာ မရွိ တရားစစ္မယ့္သူ မရွိလို႔ ေရးထားတာ ေတြ႔လို႔ က်မကို ေန႔တိုင္း တရားစစ္ေပးမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ က်မမွာ ၀မ္းေျမာက္စြာနဲ႔ ဆရာေတာ္ကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးဘူး။ တကယ္တမ္းက က်မမွာ အရင္က ထိုင္ဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ နည္းနည္းနဲ႔ ထိုင္ခ်င္တဲ့ စိတ္သာျပင္းျပေနတာ ကိုယ့္ကို တရားစစ္ေပး ျပေပးမယ့္သူ မရွိေတာ့ အားက ခပ္ငယ္ငယ္။ ကိုယ္မွားေနရင္ မွားမွန္းလဲ သိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလမ္း ေလွ်ာက္ရမယ္ ဆိုတာ သိေပမဲ့ ဘယ္လို ဘယ္လိုသြား လို႔ ကိုယ့္ကို လမ္းညႊန္ျပေပးမယ့္သူ မရွိရင္ လမ္းမွန္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မသြားႏိုင္ဘဲ လမ္းခုလတ္မွာ ရြာလည္ေနတတ္တာမ်ဳိး မဟုတ္လား။ တရားဆိုတာ အလြန္သိမ္ေမြ႔တာကိုး။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္က လိုလိုလားလားနဲ႔ တရားစစ္ေပးမယ္ ဆိုလာေတာ့ က်မသိပ္ကို အားတက္သြားတယ္။ ဆရာေတာ္က က်မကို အရြတ္အဖတ္ေတြ နည္းနည္းေလွ်ာ့ဖို႔၊ စၾကၤ ံ ေလွ်ာက္ရင္ ဘယ္လိုမွတ္ရမယ္၊ ေျခဗလာနဲ႔ ေလွ်ာက္တာ ပိုေကာင္းတယ္ဆိုလို႔ ေနာက္ပိုင္း ျမက္ခင္းထဲမွာ ဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အဲဒီ အရသာကို သေဘာက်သြားေတာ့တာပဲ။ ဆရာေတာ္က ပထမေန႔မွာ ဓာတ္ႀကီးေလးပါးကို သိေအာင္မွတ္တဲ့ ဓာတ္ကမၼ႒ာန္းကို ေျပာျပေပးၿပီး ေနာက္ေန႔မွာ ခႏၶာငါးပါးနဲ႔ ႐ႈမွတ္ပံုကို ရွင္းျပေပးခဲ့ပါတယ္။ (အက်ယ္သိခ်င္ရင္ ဆရာေတာ္ကို ဆက္သြယ္ၿပီးသာ ေမးျမန္းၾကပါကုန္။)<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">စေန တနဂၤေႏြရက္ေတြမွာ ဦးရီးေတာ္ အလုပ္မသြားဘဲ အိမ္မွာ တေနကုန္ ရွိေနတာမို႔ အိမ္အလုပ္ လုပ္ရတာ ပိုမ်ားတယ္။ ဟင္းခ်က္တာတို႔ ျခံလုပ္တာတို႔ လုပ္ရတဲ့အျပင္ တခါတေလ သူနဲ႔ အျပင္ကိုလဲ လိုက္ရေသးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အနည္းဆံုးေတာ့ တေန႔ သံုးႀကိမ္ထိုင္ၿပီး သံုးႀကိမ္ေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးရီးေတာ္ အလုပ္သြားတဲ့ ေန႔ေတြမွာ ၅ ႀကိမ္စီ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ တတိယေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ တနာရီ ထိုင္ႏိုင္သြားၿပီ။ စိတ္ကေတာ့ ပ်ံ႕လြင့္တုန္း၊ အိပ္ကလဲ ငိုက္ေသးတာပဲ။ တခါတေလ အရမ္းကို ပ်င္းလာတယ္၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္ေနတာေတာင္ စိတ္ဆိုတာ မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႔ေလ်ာ္တာဆုိေတာ့ ေညာင္းလိုက္တာ … ဆက္မထိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတာမ်ဳိး အပ်က္စိတ္က ၀င္လာေသးတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ညဘက္ တရားေလွ်ာက္တိုင္း ဆရာေတာ္က က်မကို တရားစစ္ေပးတဲ့အျပင္ ဆံုးမစကားေတြ အားေပးစကားေတြ ပံုတိုပတ္စေလးေတြနဲ႔ အားေပး ဆံုးမခဲ့တယ္။ ဘယ္မွာပဲထိုင္ထိုင္ ကိုယ္က အဆင့္သိပ္မျမင့္ေသးရင္ေတာ့ တရားျပဆရာ လိုကို လိုအပ္ပါတယ္။ မိမိအိမ္မွာ တရားထိုင္လိုသူမ်ား ကမၼ႒ာန စရိယ တပါးပါးနဲ႔ ဆက္သြယ္ထားၾကပါ။ အိမ္မွာ တရားထိုင္ျခင္းရဲ႕ အဖ်က္တခုကေတာ့ တယ္လီဖုန္းပါပဲ။ ဦးရီးေတာ္ရွိရင္ က်မ ဖုန္းထမကိုင္ရင္ ရေပမဲ့ သူအလုပ္သြားေနခ်ိန္ ဖုန္းျမည္ရင္ေတာ့ မကိုင္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ဆိုေတာ့ တရားထိုင္ရာမွာ ႀကီးစြာေသာ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ အသိမိတ္ေဆြေတြကို တရားထိုင္မွာလို႔ ႀကိဳေၾကျငာထားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္မွာ တရားထိုင္လိုသူမ်ား တယ္လီဖုန္းကို အၿပီးျဖဳတ္ထားႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ေနာက္တခု မေရွာင္မလႊဲသာၾကံဳရတာက အိမ္ရွိလူ (ဦးရီးေတာ္နဲ႔) စကားေျပာရျခင္းပါပဲ။ ဒါကလဲ အေႏွာက္အယွက္ တမ်ဳိးလုိ႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ စကားေျပာရင္ အမွားပါတဲ့အခါ ဆူခံရလို႔ စိတ္ညစ္ရတာက တမ်ဳိး၊ ဆူမခံရရင္ေတာင္ အဲဒီေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက တရားထိုင္ရင္ ျပန္ျပန္ေပၚေနလို႔ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္ရတာက တမ်ဳိး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ၀စီပိတ္ေနတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">၅-ရက္ ေျမာက္ေန႔နဲ႔ ၆-ရက္ ေျမာက္ေန႔မွာ ၂ ရက္ဆက္တိုက္ အဆူခ်ည္း ခံေနရတယ္။ ဦးရီးေတာ္က မာန္မဲ ဆူဆဲတာမ်ဳိး မလုပ္တတ္ေပမဲ့ သူ႔စကားတခြန္းတေလကို က်မက အက်ေကာက္ၿပီး စိတ္ထိခိုက္တာ ၀မ္းနည္းရတာ … အင္း … စိတ္တိုရတာလဲ ပါတာေပါ့ေလ။ က်မ အမကိုေျပာျပေတာ့ အမက ေျပရာ ေျပေၾကာင္း ေျဖာင္းဖ်တယ္။ <span style="color: rgb(153, 255, 153);">“သူမ်ားဆီက ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ … ကိုယ့္ကိုယ္သာ ေမွ်ာ္လင့္ပါ …”</span> တဲ့။<br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ၿပီး သူဆိုရင္ မနက္ဘုရားရွိခိုးတိုင္း <span style="color: rgb(153, 255, 153);">“ေကာင္းေသာစကား ေကာင္းေသာ တရားကိုသာ ၾကားရ နာရပါလို၏ … မိမိေၾကာင့္ မည္သူမွ စိတ္မဆင္းရဲ မထိခိုက္ ပါေစႏွင့္၊ သူတပါးေၾကာင့္လဲ မိမိ စိတ္ဆင္းရဲ ထိခိုက္ျခင္း မျဖစ္ပါေစႏွင့္”</span> လို႔ ဆုေတာင္းတယ္ လို႔ ေျပာျပၿပီး က်မကိုလဲ အဲဒီလို ဆုေတာင္းခိုင္းတယ္၊ ေမတၱာပို႔ခိုင္းတယ္။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-dRq3hMzo8pg/Ti9SkjFB17I/AAAAAAAACDI/0wm--Dinwys/s1600/DSC04805.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dRq3hMzo8pg/Ti9SkjFB17I/AAAAAAAACDI/0wm--Dinwys/s400/DSC04805.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633812446708881330" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">က်မစၾကၤေလွ်ာက္တဲ့ ျမက္ခင္း<br /></span></div><br /><div style="text-align: justify;">က်မလဲ စၾကၤ ံေလွ်ာက္ရင္း အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေရာ ပုဂၢိဳလ္တဦးခ်င္းေရာ စၾက၀ဠာအနႏၲေရာ ရွိရွိသမွ် ၃၁ ဘံု အကုန္မက်န္ အႏုလံု ပဋိလံု စိတ္ကိုႏွစ္ၿပီး အၾကာႀကီး ေမတၱာပို႔လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ထဲ ေအးခ်မ္းသြားတယ္။ စိတ္ထိခိုက္ ၀မ္းနည္